"ΛΙΜΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΡΑΦΩΤΙΑ"

Όταν ο ανιστόρητος  και πολιτικά ανεπαρκής δήμαρχος Αιγίου αποφασίζει να μετονομάσει την οδό Ανδρέα Λόντου σε Νικόλαου Κουνινιωτη χωρίς να λάβει υπόψιν του τις απόψεις όλων των Αιγιωτων είναι ολοφάνερο ότι παίζει ακόμα ένα μικροπολιτικό παιχνίδι στις πλάτες μας.

Στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας του θα του προτείναμε την οδό Κλεομένους Οικονόμου να την μετονομάσει σε

"Λίμνη Απόστολου Καραφωτιά"

Για να θυμούνται οι μελλοντικές γενιές την επικών διαστάσεων ανεπάρκεια του πιο εχθρικού προς τα συμφέροντα της πόλης δημάρχου όλων των εποχών, ώστε μελλοντικά να μην ξανακάνουν το ίδιο λάθος.

Aigio.org

"ΛΙΜΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΡΑΦΩΤΙΑ"

ΚΑΖΙΝΟΒΙΟΣ ΛΟΓΙΣΤΗΣ ΑΦΗΝΕΙ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ

Πληροφορούμαστε από αναγνώστες μας ότι στην ευρύτερη περιοχή της Αιγιαλείας δρα λογιστής ο οποίος εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του από δεκάδες συμπολίτες ελευθέρους επαγγελματίες λόγω φιλικών σχέσεων η λόγω της μακρόχρονης επαγγελματικής του παρουσίας αντι να φροντίζει να τακτοποιεί τις υποχρεώσεις των πελατών του απέναντι στις διάφορες υπηρεσίες (εφορία, ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, ΦΠΑ κλπ) χρησιμοποιούσε αυτά τα χρήματα για να ικανοποιεί το πάθος του στο τζόγο.

Γιατρούς, δικηγόρους και επιχειρηματίες έχει αφήσει ακάλυπτους ο εν λόγω λογιστής για ποσά που κυμαίνονται από 3-4.000 ευρώ έως 100.000 ευρώ. Το χειρότερο είναι ότι όταν οι πελάτες του ζητούσαν φορολογική ενημερότητα αυτός φρόντιζε να τους προσκομίζει πλαστές φορολογικές ενημερότητες με αποτέλεσμα οι διάφοροι πελάτες να κινδυνεύουν να διωχθούν ποινικά. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερνε να λειτουργεί επί σειρά ετών χωρίς να έχει γίνει αντιληπτός από κανέναν.

Επειδή το θέμα δεν έχει πάρει ακόμα δημοσιότητα και θεωρούμε πως αρκετοί συμπολίτες μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί τη δράση του εν λόγω "κυρίου" κρίναμε σκόπιμο να σας ενημερώσουμε ώστε όλοι να κάνετε τους απαραίτητους ελέγχους.

Aigio.org

ΚΑΖΙΝΟΒΙΟΣ ΛΟΓΙΣΤΗΣ ΑΦΗΝΕΙ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ

Υπογράψτε να Φορολογηθεί κι η Εκκλησία

Ας προβάλουν όλα τα blog που σέβονται τον εαυτό τους το ίδιο θέμα, ας αναρτηθεί παντού το “Φορολογείστε την Εκκλησία“, ας γίνει ένα από τα θέματα της επικαιρότητας…

Υπογράφουμε εδώ:

http://www.petitiononline.com/taxchu/petition.html

Θα ακολουθήσει ανάρτηση, δεν θα το αμελήσουμε, κάντε εσείς το κόπο και τα λέμε.

Η συναίνεση έχει και τα όριά της, τα σκάνδαλα όλα με συναίνεση των δύο κομμάτων εξουσίας έγιναν και τώρα θα τα περάσουν από… Εξεταστικό Σουρωτήρι.

Μερικοί από αυτούς που μας ζητούν συναίνεση, τώρα ζητούν και το μεδούλι μας.

Είναι πολλά τα δισεκατομμύρια (που φάγαμε μαζί) Άρη.

Υπογράψτε να Φορολογηθεί κι η Εκκλησία

Χώρες «μεταίχμιου» και χώρες «ιστορικού βάθους»…

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Έχουμε ήδη αναφερθεί στην έννοια του «στρατηγικού βάθους», όπως αναδεικνύεται από την πολιτική Νταβούτογλου για την Τουρκία (Η γεωπολιτική προσέγγιση, ο κ. Νταβούτογλου κι εμείς…).


Πρόκειται για γεωπολιτική έννοια που επαναφέρει την προσέγγιση του βρετανού θεωρητικού των αρχών του 20ου αιώνα, Halford Mackinder, για τη στρατηγική σημασία της ευρώ-ασιατικής ενδοχώρας (Eurasian Hinterland)…


Μόνο που τη μεταθέτει προς τα νότια και ανατολικά:


Δεν καλύπτει πλέον την ανατολική Ευρώπη, τη δυτική Ρωσία και την Ουκρανία (όπως στην αρχική σύλληψη του Mackinder), αλλά εκτείνεται στις περιοχές της Δυτικής και Κεντρικής Ασίας, όπου υπάρχουν τα μεγάλα αποθέματα ενεργειακών πόρων που ελέγχονται από μουσουλμανικά κράτη.


Εκεί είναι η «πηγή παγκόσμιας ισχύος» κατά την προσέγγιση Νταβούτογλου. Κι αυτή την «πηγή ισχύος» μπορεί να αναδείξει και να αξιοποιήσει η Τουρκία,


που βρίσκεται στο «επίκεντρό» της, είναι Ισλαμική, αλλά δεν είναι Αραβική,


ούτε μετέχει στους ιστορικούς ανταγωνισμούς ανάμεσα στους Άραβες (καθώς δεν είναι Αραβική),


ούτε στις συγκρούσεις Σιιτών-Σουνιτών (καθώς είναι «κοσμική» χώρα),


ούτε στην ιστορική αναμέτρηση Αράβων-Ισραήλ (διαμάχη που γεννήθηκε μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας),


αλλά βρίσκεται πιο κοντά στη Δύση και μπορεί να «διαμεσολαβήσει» το Ισλάμ στον υπόλοιπο κόσμο.


«Στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας, λοιπόν, δεν είναι μόνο (ούτε κυρίως) η γεωγραφική έκτασή της, αλλά η δυνητική επιρροή που έχει προς όλες τις κατευθύνσεις και η πολιτική αξιοποίηση αυτών των δυνατοτήτων.


Ο ρόλος στον οποίο μπορεί να αναδειχθεί είναι


– «ηγετικός» (ως προς τα υπόλοιπα ισλαμικά κράτη),


– «διαμεσολαβητικός» (στις σχέσεις του Ισλάμ με τον υπόλοιπο κόσμο, κυρίως με τη Δύση)


– και «διαμετακομιστικός» (ως προς τις ροές ενέργειας και κεφαλαίου) από και προς τη Δύση, από και προς το Ισλάμ, από και προς τη Ρωσία.


Εξ ου και το κεντρικό σύνθημα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σήμερα:


– Όπως και να δείτε τον παγκόσμιο χάρτη, η Τουρκία βρίσκεται στο κέντρο!


Αυτό βέβαια, δεν είναι ακριβές.


Δείχνει, όμως, ότι η «οπτική» Νταβούτογλου θεωρεί:


* τον ισλαμικό κόσμο ως παγκόσμια «ανερχόμενη δύναμη»,
* τις σχέσεις του Ισλάμ με τη Δύση ως κεντρικό πρόβλημα αυτής της τάσης,
* και το ρόλο της Τουρκίας δυνάμει ηγετικό σε αυτή τη σχέση Ισλάμ-Δύσης.


Μόνο με αυτή την έννοια η Τουρκία βρίσκεται στο «κέντρο του κόσμου»…



Από τον Mahan και τον Mackinder στον Spykman


Από την άλλη πλευρά, η γεωπολιτική προσέγγιση έχει και σοβαρό αντίλογο:


Πριν τον Mackinder, o Mahan είχε αναφερθεί στο κυρίαρχο ρόλο της «θαλάσσιας ισχύος» στη διεθνή πολιτική.


Στον Mahan «απάντησε» ο Mackinder με τη θεωρία της «ευρω-ασιαστικής ενδοχώρας» (hinterland), που μετέθετε τον κεντρικό ρόλο στην ηπειρωτική δύναμη που μπορεί να ελέγξει αυτή την «ενδοχώρα».


Στον Mackinder απάντησε, με τη σειρά του, ο Ολλανδο-αμερικανός Nicholas John Spykman, ο οποίος ανέδειξε την έννοια της «γεωπολιτικής στεφάνης» (Rimland).


Μαθητής του Mahan ο Spykman, προσπάθησε να «γεφυρώσει» και να υπερβεί τις δύο θεωρήσεις:


Υποστήριξε ότι δεν είναι η Ευρωασιαστική ενδοχώρα το «κέντρο βάρος» της διεθνούς ισχύος, αλλά η «στεφάνη» της: κυρίως η ευρωπαϊκή ακτή προς τον Ατλαντικό και η Αραβική «στεφάνη της ερήμου» (από το Βόρειο Αφρική ως την Αραβική έρημο).


– Όποιος ελέγχει αυτές τις «στεφάνες» (κυρίως την Ευρωπαϊκή) μπορεί να ελέγξει την Ευρασία ολόκληρη.


– Κι όποιος ελέγχει την Ευρασία, μπορεί να κυριαρχήσει σε όλο τον κόσμο.


Έτσι η Αμερική αποκτούσε δυνατότητα παγκόσμιου ηγετικού ρόλου ελέγχοντες τiς δύο «στεφάνες».


Με αυτό το θεωρητικό μοντέλο ο Spykman καταπολέμησε τον αμερικανικό «απομονωτισμό» (που είχε επικρατήσει μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο) και θεμελίωσε την αμερικανική πολιτική «ανάσχεσης» (containment) έναντι της Σοβιετικής Ένωσης (μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο).


Η έννοια της «στεφάνης» κατά κάποιο τρόπο διατηρεί από τη θεωρία του Mackinder το στόχο ελέγχου της Ευρασίας.


Αλλά διατηρεί κι από τη θεωρία του Mahan τη δυνατότητα μιας μεγάλης ναυτικής δύναμης να ελέγξει τελικά την Ευρασία (και ολόκληρο τον κόσμο) εξασφαλίζοντας τον έλεγχο της ευρωπαϊκής «στεφάνης».


Ο Spykman επανέφερε το Θουκυδίδειο δόγμα – «μέγα το της θαλάττης κράτος» – που πρέσβευε ο Mahan, μέσα από μια πιο σύνθετη στρατηγική που εμπεριείχε συνδυασμούς θαλάσσιας ισχύος και ηπειρωτικών ανταγωνισμών ισχύος.


Δημιούργησε έτσι τις βάσης μιας στρατηγικής θεώρησης πιο συμβατής με τις ιδιομορφίες, τις δυνατότητες και τις φιλοδοξίες της Αμερικής λίγο πριν τα μέσα του 20ου Αιώνα.


Όπως ακριβώς η θεωρία του Mahan ερμήνευσε την βρετανική θαλασσοκρατορία από τα μέσα του 17ου ως τα τέλη του 19ου αιώνα…


Από την «ενδοχώρα» και τη «στεφάνη» στο «μεταίχμιο»


Σήμερα, όμως, την Ελλάδα την αφορά μια πιο «προχωρημένη» έννοια: της χώρας- μεταίχμιο (edge country).


Πρόκειται για ακόμα πιο εξειδικευμένη από την έννοια της «γεωπολιτικής στεφάνης» του Spykman.


Το «μεταίχμιο» είναι «σημειακή έννοια».


* Σε αντίθεση με την «ενδοχώρα» (hinterland) και τη «στεφάνη» (rimland) που είναι περιφερειακές έννοιες, κι αφορούν τη σημασία ολόκληρων περιοχών στη δυναμική των συνολικών συσχετισμών, η έννοια του «μεταίχμιου» αφορά τη στρατηγική σημασία ενός «σημείου» στους περιφερειακούς συσχετισμούς. Αλλά και στον τρόπο με τον οποίο οι περιφερειακές ισορροπίες «συναρθρώνονται» σε παγκόσμιες.


* Επίσης το «μεταίχμιο» είναι προσδιορισμένο και ιστορικά (όχι μόνο γεωγραφικά):


Μια περιοχή μπορεί να έχει μικρή στρατηγική αξία σε κάποιες περιόδους και να αναβαθμίζεται ξαφνικά, όταν αλλάζουν οι συσχετισμοί γύρω της και μετατρέπεται σε «επίκεντρο» ή «εστιακό σημείο» (focal point) ισορροπιών.


– Για παράδειγμα η Βρετανία: πριν από την ανακάλυψη των νέων χωρών, ήταν απολύτως περιθωριακή. Μετά την έναρξη αποικισμού του Δυτικού Ημισφαιρίου, μετατοπίστηκε το διεθνές κέντρο βάρους προς τον Ατλαντικό, η Βρετανία αναβαθμίστηκε σε κεντρικό σημείο ελέγχου της πιο ζωτικής ανταλλαγής ανάμεσα στον Παλαιό και το Νέο κόσμο. Κι έγινε θαλασσοκράτειρα…


– Αντίστοιχο παράδειγμα, η Ιαπωνία: μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν κι αυτή «περιθωριακή χώρα» πέρα από τα ηπειρωτικά όρια της Ασίας. Όταν με την εξέλιξη των ατμοπλοΐας έγινε υπόθεση ρουτίνας ο διάπλους του Ειρηνικού, τότε άρχισε να μετατοπίζεται το κέντρο βάρος προς τον Ειρηνικό και δόθηκε η ευκαιρία στην Ιαπωνία να γίνει «η Βρετανία της Ασίας». Κι από μια «οπισθοδρομική χώρα» ως τότε, μετατράπηκε πολύ σύντομα σε θαύμα «ασιατικού εκσυγχρονισμού»!


Και σύντομα αναδείχθηκε σε Μεγάλη Δύναμη, περιφερειακή και όχι μόνο…


Η Ελληνική Ιστορία εμφανίζει πολλά παραδείγματα δυνάμεων που αναδείχθηκαν για το «μεταιχμιακό» τους ρόλο.


– Με πιο χαρακτηριστικό την ίδια την κλασική Αθήνα. Η οποία δεν είχε κανένα απολύτως «στρατηγικό βάθος» (τουλάχιστον, από γεωπολιτική άποψη), αλλά κατέφερε να δημιουργήσει ένα δίκτυο ναυτικών-νησιωτικών κυρίως συμμάχων που την ανέδειξε σε κέντρο ισχύος για αρκετές δεκαετίες και πολιτιστικό κέντρο για αρκετούς αιώνες στον Αρχαίο κόσμο.


Αντίστοιχα ισχύουν για το Ελληνιστικό Βασίλειο της Αιγύπτου, αλλά και για την πρωτεύουσά του, την Ελληνιστική Αλεξάνδρεια.


– Κατά κάποιο τρόπο το ίδιο ισχύει για μεγάλο μέρος της Βυζαντινής ιστορικής περιόδου. Όπου η Αυτοκρατορία, άλλοτε είχε στρατηγικό βάθος, άλλοτε το έχανε, αλλά άντεξε και επανήλθε πολλές φορές, χάρις στο «μεταιχμιακό» ρόλο που έπαιζε η Πρωτεύουσά του, η Οικουμενική Βασιλεύουσα, η Κωνσταντινούπολη.


Στην πολύ σύγχρονη εποχή το Χόνγκ Κόνγκ, το Μακάο και η Σιγκαπούρη στην Άπω Ανατολή, αλλά και η Ολλανδία τους προηγούμενους αιώνες στη Δυτική Ευρώπη, ανέπτυξαν δύναμη, συσσώρευσαν πλούτο και κάποτε απέκτησαν επιρροή δυσανάλογη προς το μικροσκοπικό μέγεθός τους, επειδή εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο το «μεταιχμιακό» ρόλο που αναδείκνυε η θέση τους.


«Στρατηγικό βάθος» και «μεταίχμιο»


Ο ρόλος της χώρας-μεταίχμιο είναι ακριβώς εκείνος που ταιριάζει στην Ελλάδα σήμερα.


Είναι το σημείο όπου συναντώνται τρείς ήπειροι και τρείς σημαντικές θάλασσες.


Και μια τέτοια θέση την κατέχει η χώρα με το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο του κόσμου, με ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς τόσο με τους λαούς των Βαλκανίων, όσο και με τους λαούς της Μέσης Ανατολής και με κοινότητες της Διασποράς παντού στον κόσμο.


Ο «μεταιχμιακός» ρόλος της Ελλάδας ενισχύεται από τη φυσική της «σύζευξη» με την Κύπρο.


Γιατί Ελλάδα και Κύπρος μαζί αποτελούν μια «ιδανική γέφυρα» Ευρώπης-Μέσης Ανατολής:


Μια γέφυρα προνομιακή, διότι απολαμβάνει την ανεξαρτησία προορισμού των θαλασσίων δρόμων.


Αλλά και ασφαλής, διότι ενώ εκτείνεται «πολύ κοντά» στη Μέση Ανατολή δεν είναι με κανένα τρόπο «μέσα» – δεν είναι «ενταγμένη» – στις μεσανατολικές διαμάχες.


Αν εκμεταλλευθεί η Ελλάδα το δυνητικό της ρόλο ως χώρα-μεταίχμιο, μπορεί να κερδίσει πολύ περισσότερα από το «στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας. Το οποίο εύκολα μπορεί να αποδειχθεί και στρατηγικό ναρκοπέδιο της Τουρκίας…


– Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό που ο κ. Νταβούτογλου θεωρεί ως «γεωπολιτικό πλεονέκτημα», οι επίγονοι του Κεμαλισμού το θεωρούσαν δυνητική παγίδα.


– Ο Κεμάλ ήθελε την «κοσμική» Τουρκία σε απόσταση ασφαλείας από τη Μέση Ανατολή, και σε τροχιά σύγκλισης με τη Δύση.


– Ο κ. Νταβούτογλου, αντίθετα, θέλει τη σύγχρονη Τουρκία ηγέτιδα ολόκληρου του Ισλαμικού κόσμου – αραβικού και μη – κι είναι διατεθειμένος να πάρει αποστάσεις από την Ευρώπη, ακριβώς για να μπορέσει να «διαμεσολαβήσει» το Ισλάμ στην Ευρώπη…


Κι είναι υποχρεωμένος να έλθει σε ρήξη και με το Ισραήλ για να ανακτήσει ηγετικό ρόλο στον Ισλαμικό κόσμο. Ενώ οι Κεμαλικοί ηγέτες καλλιέργησαν συστηματική προνομιακούς δεσμούς με το Ισραήλ.


Τέτοιου είδους «στρατηγικό βάθος», μπορεί να αποδειχθεί ότι έχει μεγάλο κόστος.


* Αντίθετα ο ρόλος «μεταίχμιου» της Ελλάδας φέρνει πολλαπλή επιρροή χωρίς κόστος και χωρίς ρίσκο.


– Ο «μεταιχμιακός ρόλος» επιτρέπει πολλαπλούς συνδυασμούς στρατηγικών επιλογών με μικρό ή μηδενικό ρίσκο. «Διαστέλλεται» εύκολα και «συστέλλεται» ανώδυνα. Σε αντίθεση με το «ιστορικό βάθος» που είναι «ασυμπίεστο» και για κάθε επέκτασή του δημιουργεί περισσότερες «υποχρεώσεις» παρά «ευκαιρίες»…


– Ο ρόλος του «μεταίχμιου» αναδεικνύει την Ελλάδα, ενώ η αξιοποίηση του ιστορικού βάθος μπορεί να «καταπιεί» την Τουρκία.


Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που, στην προσπάθειά της να εκμεταλλευτεί το «ιστορικό βάθος της», μια χώρα πήρε περισσότερα ρίσκα απ’ όσο μπορούσε να αντέξει και πλήρωσε μεγαλύτερο κόστος απ’ όσα οφέλη είχε να προσδοκά.


– Ο μεταιχμιακός ρόλος της Ελλάδας μπορεί να της επιτρέψει να ασκήσει επιρροή και να συσσωρεύσει απόθεμα ισχύος και πλούτου δυσανάλογων προς το μέγεθός της.


– Αντίθετα, το «ιστορικό βάθος» της Τουρκίας μπορεί να την οδηγήσει σε υπέρ-επέκταση (over-extension) φιλοδοξιών. Και τέτοια υπέρ-επέκταση έχει συνήθως ολέθρια αποτελέσματα.


Αρκεί, βέβαια, η Ελλάδα να προσπαθήσει να μεγιστοποιήσει τις δυνατότητες του μεταιχμιακού ρόλου της.


Γιατί η Τουρκία, απέναντί της, προσπαθεί απεγνωσμένα να αναδείξει το «ιστορικό της βάθος» σε πλεονέκτημα. Και να το εξαργυρώσει εις βάρος της Ελλάδας…


Η οποία, κατά άλλα, αδρανεί πολιτικά, καθεύδει ιδεολογικά, μαραζώνει κοινωνικά, ενώ συρρικνώνεται οικονομικά και πληθυσμιακά…


Κακά τα ψέματα: Για να αξιοποιήσει τα δυνητικά της πλεονεκτήματα μια χώρα πρέπει να έχει φιλοδοξίες.


Η Ελλάδα, για την ώρα, παρά τις δυνατότητές της επιδεικνύει συμπτώματα… «αυτοκτονικού ιδεασμού»!

Χώρες «μεταίχμιου» και χώρες «ιστορικού βάθους»…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΥΡΑ ΡΑΣΑ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΥΡΑ ΡΑΣΑ

Φάκελος «εκκλησιαστική περιουσία» – Μια σχέση πάθους, εκκλησίας και χρήματος

ΠΑΡΕ ΔΩΣΕ

Εμφανίστηκε κάποιος στον Ιησού, τον πλησίασε και του είπε:
- Δάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να έχω ζωή αιώνια;
Kι εκείνος του απάντησε:
- Tι με λες αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Mα αν θέλεις να μπεις στη ζωή, φύλαξε τις εντολές.
Tον ρωτάει αυτός:
- Ποιες;
Kι ο Ιησούς του είπε:
- Tο μη φονεύσεις, μη μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, και ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.
Tου λέει ο νέος:
- Όλ’ αυτά τα φύλαξα από την παιδική μου ηλικία. Σε τι άλλο υστερώ;
Tου είπε ο Ιησούς:
- Aν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα σε φτωχούς, και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό. Kι έλα εδώ και ακολούθα με.
O νέος όμως, σαν άκουσε την απάντηση, έφυγε λυπημένος, γιατί είχε κτήματα πολλά. Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του:
- Σας βεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών. Και πάλι σας το τονίζω, πως είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.
(Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο. Κεφάλαιο 19)


Αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψιν τον παραπάνω διάλογο, τότε μόνο ένα πράγμα μπορεί να συμβαίνει: Οι «υπηρέτες» της Εκκλησίας και κήρυκες του «Θείου Λόγου», δεν ενδιαφέρονται για την «αιώνια ζωή». Γιατί αν ενδιαφέρονταν, θα έδιναν, αντί να παίρνουν, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και την παραίνεση του Ιωάννη του βαπτιστή «Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι και ο έχων τροφάς ομοίως»….


Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…
H αξία της περιουσίας της Εκκλησίας είναι ανεκτίμητη. H πολιτεία δεν την έχει καταγράψει και η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος δηλώνει επισήμως ότι δεν γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία των μονών, των μητροπόλεων και των ναών διότι κάθε μητρόπολη, μονή και ναός έχει τη δική του οικονομική διαχείριση. H εκκλησιαστική περιουσία καλύπτεται από ένα αδιαφανές πλέγμα που «υφαίνουν» περισσότερα από 10.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, προσκυνήματα, ιδρύματα, κληροδοτήματα και άλλα). Ο ιστός αυτών των ΝΠΔΔ, κρύβει αποτελεσματικά την εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών». Είναι δε τόσο καλά προστατευμένο το μυστικό, που ούτε η κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος μπορεί να έχει εικόνα για την περιουσία των μονών και των μητροπόλεων.


Κάθε ένα από αυτά τα ΝΠΔΔ έχει δική του ανεξάρτητη οικονομική διαχείριση, γεγονός που καθιστά το εγχείρημα για την καταμέτρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας λίγο-πολύ ανέφικτο. Εξάλλου και για τη γνωστή ιδιοκτησία της Εκκλησίας δεν μπορεί να βγει ασφαλές συμπέρασμα, διότι ουδείς μπορεί να αποτιμήσει, λόγου χάρη, την αξία των δασών, των χορτολιβαδικών εκτάσεων αλλά και των δεσμευμένων από δήμους και κράτος οικοπέδων.


Το οργανόγραμμα της Εκκλησίας χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες. Την κεντρική διοίκηση, τις ιερές μητροπόλεις, τις ιερές μονές και τους ενοριακούς ναούς. Οι ομάδες αυτές διοικούνται από συλλογικά όργανα. Οι ιερές μητροπόλεις από τα μητροπολιτικά συμβούλια, οι ιερές μονές από τα ηγουμενοσυμβούλια και οι ενοριακοί ναοί από τα εκκλησιαστικά συμβούλια. Με εξαίρεση τα ηγουμενοσυμβούλια που απαρτίζονται μόνο από μοναχούς, όλα τα άλλα όργανα διοίκησης περιλαμβάνουν ως μέλη και «λαϊκούς».


Πολύ πρόχειροι υπολογισμοί, φέρουν την περιουσία του ΝΠΔΔ της Εκκλησίας της Ελλάδος να ανέρχεται σε τουλάχιστον δεκαπέντε δισεκατομμύρια (15.000.000.000) ευρώ. Στο ποσό αυτό προστίθεται και η ανυπολόγιστη-αμύθητη περιουσία των περίπου δυόμισι χιλιάδων (2.500) μοναστηριών. Εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης, εκατοντάδες οικοδομικά τετράγωνα, μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και καταθέσεις αξίας εκατομμυρίων ευρώ αποτελούν την την εκκλησιαστική περιουσία. Ωστόσο, το «ιερό» θησαυροφυλάκιο είναι τόσο βαθύ που αρκεί μία και μόνο αναφορά. Πέντε μονές που προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εναντίον του νόμου Τρίτση αποτιμούσαν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισ. δρχ. (!!!). Και μάλιστα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τους επιδίκασε το ποσό των 3 τρισ. δρχ. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι εάν η περιουσία των 5 μονών άγγιζε πριν μια 20ετία τα 3 ή 8 τρισ. δρχ., τότε πώς μπορεί κανείς να υπολογίσει την περιουσία των 2.500 μοναστηριών και ναών σε όλη τη χώρα;


Όλη αυτή η περιουσία που υπάρχει, τα στελέχη της Εκκλησίας, προσπαθούν να πείσουν ότι αξιοποιείται στην κατεύθυνση του φιλανθρωπικού έργου. Επιχείρημα που βέβαια δεν ευσταθεί, αφού, πλειάδα μητροπολιτών έχουν κατηγορηθεί για τεράστιες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Υπεράκτιες εταιρίες, περιουσίες δισεκατομμυρίων, τραπεζικές καταθέσεις, προφανώς δεν είναι το αποτέλεσμα του …μόχθου των ιεραρχών. Αυτός ο τρελός χορός δισεκατομμυρίων, τη στιγμή μάλιστα που οι Έλληνες εργαζόμενοι βιώνουν την πιο άγρια αντιλαϊκή επίθεση, έχει μετατρέψει την Εκκλησία σε μια εμπορική επιχείρηση. Που σκοπό έχει τον πολλαπλασιασμό των κερδών της, ώστε να παίξει ακόμα πιο αποτελεσματικά το ρόλο της ως δεκανίκι της κυρίαρχης πολιτικής.


Σύμφωνα με εκτιμήσεις αλλά και στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, η συνολική έκταση της εκκλησιαστικής περιουσίας φτάνει τα 1.300.000 στρέμματα. Απ΄ αυτά 732.000 είναι βοσκότοποι, 367.000 δασικές εκτάσεις και 189.000 γεωργικές. Και περίπου 400.000 στρέμματα χαρακτηρίζονται ως «διακατεχόμενα» αφού γι΄ αυτές τις εκτάσεις δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας. Έχει, επίσης, σημειωθεί ότι η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει παράλληλα και ολόκληρα νησιά και βραχονησίδες (!) σε νησιωτικά συμπλέγματα, όπως π.χ στις Σποράδες και στις Κυκλάδες. Η Εκκλησία της Ελλάδος φέρεται μεταξύ άλλων να διαθέτει περίπου οκτακόσια (800) κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα. Όσον αφορά δε την ρευστότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπολογίζεται σε μερικές δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) εκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα η Εκκλησία της Ελλάδος έχει συστήσει δύο Ανώνυμες Εταιρίες (Α.Ε.), μία για την διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, με την επωνυμία «Υποστήριξη Επιχειρησιακών και Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Μελετών και Έργων, Ανώνυμη Εταιρία» και μία για την διαχείριση της περιουσίας της.


H Εκκλησία ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου δεν πληρώνει φόρους, παρά μόνο με ειδικό τρόπο, για κάποιες πράξεις αγοραπωλησιών. Ως πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία πλήρωνε το 10% των εσόδων της από ακίνητα ως φόρο. Οι ιεροί ναοί πλήρωναν το 35% των συνολικών εσόδων τους (από κεριά, μυστήρια κτλ.). Ο φόρος επί των εισοδημάτων (10%) καταργήθηκε σταδιακά ως το 2008. Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε η Εκκλησία για να πείσει τις εκάστοτε κυβερνήσεις, για την κατάργηση των φόρων, ήταν ότι οι καθολικοί, τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και όλες οι άλλες Εκκλησίες δεν πλήρωναν φόρους. Μόνο η Ελλαδική Εκκλησία πλήρωνε και τελικώς εξαιρέθηκε και αυτή. Απαλλάσσεται, επίσης, από τον φόρο δωρεάς. Απαλλάσσεται από την υποχρέωση να εισφέρει σε γη και χρήμα κατά τη διαμόρφωση ρυμοτομικών σχεδίων. Η μισθοδοσία των κληρικών γίνεται από το τον κρατικό προϋπολογισμό. Το ετήσιο κονδύλι φτάνει στο ύψος των 200 εκατομμυρίων δραχμών ετησίως.


Το πόθεν έσχες της Εκκλησίας
Ένα ακόμη ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί με σαφήνεια είναι πόθεν αποδεικνύεται ότι όλα αυτά ανήκουν πράγματι στην Εκκλησία, όταν οι ημερομηνίες κτήσης τους προηγούνται της ιδρύσεως του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Επειδή η Εκκλησία υπήρχε όταν το κράτος δεν υπήρχε ακόμη, η χώρα θεωρητικά ανήκε στην Εκκλησία. Ως εκ τούτου οι «Άγιοι Πατέρες» θεωρούν ότι από το 1830 ως σήμερα η Εκκλησία απώλεσε με εκβιασμούς, καταπατήσεις, παραχωρήσεις κτλ. το 96% της περιουσίας της!


Η Εκκλησία άρχιζε να κτίζει την τεράστια περιουσία της από την γέννηση του Βυζαντίου, κυρίως χάρις στην αριστοκρατική τάξη, που της δώριζε εκτάσεις. Αρχαιότερες ή νεότερες μονές γνώρισαν την απλόχερη γαλαντομία των βυζαντινών αυτοκρατόρων, ενώ άλλες πέτυχαν την έκδοση πατριαρχικών σιγιλίων και σουλτανικών φιρμανίων, επί των Οθωμανών, που τους παραχωρούσαν γη και ύδωρ. Σήμερα ορισμένες επαναφέρουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας ξεχασμένα βεράτια ή διατάγματα και διεκδικούν κολοσσιαίες εκτάσεις.


Ο πλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος (γεννημένος το 232 μ.Χ.) στο έργο του «Κατά Χριστιανών» αναφέρει περιπτώσεις πλουσίων γυναικών που εξαπατήθηκαν από τους χριστιανούς κατηχητές και τους παρέδωσαν τις περιουσίες τους. Γράφει:
«…Μα μόλις χθες –κι όχι στο μακρινό παρελθόν- γι’ άλλη μία φορά, αυτά ακριβώς απάγγειλαν σε κάποιες ευκατάστατες γυναίκες: “Πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε στους πτωχούς και θα κερδίσεις το θησαυρό του ουρανού”. Και τις έπεισαν να μοιράσουν όλη τους την περιουσία στους φτωχούς. Κι οι γυναίκες έπεσαν σε τέτοια φτώχεια που το ‘ριξαν στη ζητιανιά, και από ελεύθερες που ήταν, κατάντησαν να ζητάνε πίσω τα χαμένα με τρόπο αισχρό και όψη ελεεινή, ώσπου τέλος αναγκάστηκαν να βγουν στη γύρα και να χτυπούν τις πόρτες των πλουσίων. Η έσχατη ατίμωση και το χειρότερο πάθημα: Στο όνομα της ευσέβειας, να ξεπέσεις και να χάσεις το βιος σου και μετά, επειδή σε σφίγγει η ανάγκη, να λαχταράς τα ξένα αγαθά».


Οι ρασοφόροι του 4ου αιώνα μ.Χ. στα πλαίσια και της επιβολής τού Χριστιανισμού, στρέφονταν με αρπακτική διάθεση στις περιουσίες των αλλόθρησκων και κυρίως κατά των Ελλήνων ελευθέρων αγροτών-μικροκαλλιεργητών, χρησιμοποιώντας ακόμη και δόλιους τρόπους. Σύμφωνα με τον ρήτορα Λιβάνιο, επικαλούμενοι τους νόμους του χριστιανού Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδοσίου που απαγόρευαν στους Έλληνες να τελούν θυσίες στους πατροπαράδοτους θεούς τους, με ποινή κατάσχεσης της κινητής και ακίνητης περιουσίας των παραβατών, οι ρασοφόροι σκαρφίζονταν το εξής: Καιροφυλακτούσαν και αν εντόπιζαν τίποτα χωρικούς να γιορτάζουν στην ύπαιθρο, ή δημόσια, και να ψήνουν κρέας στη σούβλα ή στα κάρβουνα, ευθύς αμέσως τους κατηγορούσαν ότι είχαν τελέσει παράνομη θυσία στους ελληνικούς θεούς. Αυτεπαγγέλτως ενεργοποιούνταν ο νόμος περί κατάσχεσης περιουσίας και οι καταδότες, οι ρασοφόροι δηλαδή, γίνονταν οι νέοι ιδιοκτήτες της γης, μετατρέποντας τους δυστυχείς χωρικούς ή σε δουλοπάροικους ή τους εξόριζαν μακριά από τη γενέθλια γη τους.


Ο Λιβάνιος τα καταγγέλλει αυτά στην επιστολή του με τίτλο «Υπέρ των ιερών» με αποδέκτη τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, στην οποία ικετεύει τον βασιλιά να αποδώσει δικαιοσύνη και να περιορίσει τις ασυδοσίες των χριστιανών εις βάρος των Ελλήνων. Στο ακόλουθο απόσπασμα, αναφέρει στον Θεοδόσιο ότι οι ρασοφόροι έκλεβαν τις εκτάσεις των Ελλήνων γεωργών, και ότι οι τελευταίοι ετοιμάζονταν να αντισταθούν για να προστατέψουν τη γη τους:
«…Γιατί μας καταδιώκουν αυτοί οι άνθρωποι; Με ποιο δικαίωμα κάνουν επιδρομές; Πως απλώνουν οργισμένοι το χέρι πάνω σε ξένα κτήματα; Πως μπορούν να καταστρέφουν και ν’ αρπάζουν, και σ’ όλα αυτά να προσθέτουμε την ύβρη με το να καμαρώνουν γι’ αυτές τους τις πράξεις; Βασιλιά, αν εσύ επαινείς και διατάζεις τέτοιες πράξεις, εμείς θα τις ανεχτούμε, όχι χωρίς λύπη, αλλά θα δείξουμε πως ξέρουμε να υπακούμε. Αν όμως οι άνθρωποι αυτοί, χωρίς δική σου άδεια, στραφούν ενάντια σε ό,τι έχει γλιτώσει μέχρι τώρα ή σε ό,τι βιαστικά αποκαταστάθηκε, να ξέρεις πως οι κτηματίες θα υπερασπιστούν και τους εαυτούς τους και τον νόμο. [...] Και δεν τους φτάνει αυτό, αλλά σφετερίζονται και ξένα κτήματα, λέγοντας ότι η γη του τάδε γεωργού είναι περιουσία του ναού, και πολλοί έχουν χάσει έτσι πατρικές περιουσίες, επειδή προβάλλονται ψεύτικοι τίτλοι. Από τα δεινά των άλλων καλοπερνούν αυτοί, που ισχυρίζονται ότι κάνοντας νηστείες λατρεύουν το θεό τους. Κι αν κάποιοι από τα θύματά τους πάνε στην πόλη και βρουν τον «ποιμένα» και κλαίγοντας του διηγηθούν τα όσα έπαθαν, ο «ποιμένας» αυτός επαινεί τους κακοποιούς και ξαποστέλνει τους παθόντες λέγοντάς τους πως είναι κερδισμένοι από πάνω, που δεν έπαθαν και χειρότερα»».


Με αυτές, λοιπόν, τις δόλιες μεθόδους η εκκλησιαστική περιουσία αυξήθηκε πολύ κατά τα χρόνια του Θεοδοσίου, ενώ πολλοί Έλληνες χωρικοί, υπό την απειλή να χάσουν τα κτήματά τους και να πεθάνουν από βέβαιη πείνα, αναγκάστηκαν να προσχωρήσουν στον Χριστιανισμό.


Σε αυτή την ιστορία υπάρχουν και σκοτεινές πλευρές. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη, αρκετοί βυζαντινοί αυτοκράτορες ουδόλως σεβάστηκαν την περιουσία των μονών. Αντίθετα, χρησιμοποίησαν την Εκκλησία και τον μοναχισμό κατά το δοκούν, άλλοτε υφαρπάζοντας τις περιουσίες τους, όταν το δημόσιο ταμείο ήταν μείον, και άλλοτε ευνοώντας συγκεκριμένες μονές, προκειμένου να εξασφαλίσουν υποστήριξη και επιρροή. Στο Βυζάντιο το πολιτικό συμφέρον ήταν υπέρ πάντων και αξίζει να σημειωθεί ότι, στις όποιες παραχωρήσεις, η υψηλή κυριότητα παρέμενε στα αυτοκρατορικά χέρια.


Μια εικόνα για την, με κάθε τρόπο, οικονομική γιγάντωση της Εκκλησίας, παίρνουμε από ένα κριτικό κείμενο του Νικηφόρου Β΄ Φωκά (963-969), σχετικώς με την έγγεια ιδιοκτησία της εκκλησίας:
«Σε ποιόν τάχα από τους πατέρες της εκκλησίας υπακούουν ή από πού βρήκαν αφορμή για να φτάσουν σε τέτοια για αυτούς περιττά πράγματα και μάταιες επιθυμίες, ώστε να κατέχουν άπειρα πλέθρα γης, όμορφα οικοδομήματα, αγέλες ίππων και βοδιών και καμήλων, αναρίθμητα άλλα ζώα, λογιάζοντας πάντοτε πώς να αποκτήσουν κι άλλα, και στρέφοντας την ψυχή τους γύρω από τέτοια ζητήματα, έτσι ώστε ο μοναχικός τους βίος να μη διαφέρει διόλου από τον κοσμικό, τον γεμάτο από τις υλικές φροντίδες, ενώ αντίθετα τα θεία λόγια καταφέρονται εναντίον των τάσεων αυτών και παροτρύνουν να απαλλαγούμε από τέτοιες φροντίδες».
Και καταλήγει:
«Εντολή Χριστού δεν είναι να αποκτούμε υλικά αγαθά αλλά αντίθετα, να τα αποδιωχνούμε. Κι αν είναι δικός του λόγος, το “πουλάτε τα υπάρχοντά σας και δίνετε στους φτωχούς”, είναι φανερό ότι η κτήση τόσων αγαθών δεν ανταποκρίνεται σε τρόπο ζωής γεμάτο αρετή, αλλά προσιδιάζει σ’ έναν υλιστικό τρόπο ζωής, που, αλίμονο, ξεμάκρυνε από τα πνευματικά».
Συνέπεια των πεποιθήσεών του αυτών, είναι ότι απαγορεύει την ίδρυση νέων μοναστηριών καθώς και την παραχώρηση γης σε μονές, ευαγείς οίκους και επισκοπές ή μητροπόλεις.


Αργότερα, ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος (976-1025), απαγόρευσε στους μητροπολίτες να καταπατούν την αγροτική γη, να ιδιοποιούνται τα μικρά μοναστήρια των χωριών και τα εισοδήματά τους και τα πανηγύρια τα έθεσε υπό κρατικό έλεγχο, ώστε να εισπράττει τα χρήματα το Κράτος και όχι η Εκκλησία.


Ένα μεγάλο μέρος όμως αυτής της περιουσίας, ίσως το μέγιστο, προέρχεται από δωρεές που έγιναν προς την Εκκλησία κατά την Τουρκοκρατία, για να μην πάρουν τα κτήματα οι κατακτητές. Οι Τούρκοι δε σέβονταν την περιουσία των Ελλήνων αλλά σέβονταν την περιουσία της Εκκλησίας. Έτσι η Εκκλησία εμφανίζεται ως θεματοφύλακας περιουσιών που της δόθηκαν από κατατρεγμένους Έλληνες για να τις φυλάξει και να τις διασώσει. Έτσι πολλοί κατάφεραν να προστατέψουν τις περιουσίες τους, αν και αιώνες αργότερα εκ των πραγμάτων οι μονές τις καρπώθηκαν. Ένα σκοτεινό σημείο παραμένει η αξιοπιστία των χρυσόβουλων που επικαλούνται πολλές μονές στα δικαστήρια. Αυτό που πολλοί ιστορικοί και αρχειονόμοι αναφέρουν είναι ότι, λόγω της τακτικότατης ενασχόλησης των καλογέρων με την αντιγραφή βιβλίων, πολλοί φρόντισαν να παραχαράξουν αντίγραφα αυτοκρατορικών αποφάσεων. Ένας άλλος παράγοντας που διογκώνει τη μοναστηριακή περιουσία είναι ο κανόνας που θέλει τους μοναχούς να είναι ακτήμονες, κάτι που σημαίνει ότι χαρίζουν την περιουσία τους στη μονή όπου ζουν, ενώ δεν πρέπει να λησμονούμε τις εκατοντάδες δωρεές ανά την επικράτεια.


Mε την αποχώρηση των Τούρκων από τα ελληνικά εδάφη, η Εκκλησία βρέθηκε να κατέχει μεγάλες εκτάσεις γης. Ήταν -και είναι- ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας, που με φεουδαρχικό τρόπο εκμεταλλευόταν τους φτωχούς αγροτικούς πληθυσμούς. Κάτω από το πρίσμα αυτό, το κράτος αναγκάστηκε με τις διάφορες αγροτικές μεταρρυθμίσεις να προχωρήσει στην απαλλοτρίωση και εκκλησιαστικών γαιών. Για τις εκκλησιαστικές εκτάσεις που παραχωρήθηκαν κατά καιρούς δόθηκε σαν αντάλλαγμα στην εκκλησία, χρηματική ή άλλου είδους αποζημίωση.


Βεβαίως, πέραν αυτών, μέρος της περιουσίας της Εκκλησίας, οφείλεται και στο επιχειρηματικό δαιμόνιο που ανθεί στους κόλπους της. Έτσι εκτός της οικονομικής εκμετάλλευσης, των περιουσιακών της στοιχείων (ενοίκια, αγοραπωλησίες, επενδύσεις κτλ.), σε πολλές περιπτώσεις γίνεται μια άνευ προηγουμένου μετατροπή της ίδιας της πίστης του ποιμνίου σε εμπορεύσιμο προϊόν. Διάφορα μοναστήρια έχουν εξελιχθεί κυριολεκτικά σε σούπερ-μάρκετ για τους επισκέπτες. Έτσι, εκτός από τα λαϊκά προσκυνήματα που διοργανώνονται με την έκθεση «ιερών κειμηλίων» (όπου φυσικά η τυφλή συνείδηση του πιστού, τον οδηγεί να καταθέσει τον οβολόν του), έχουμε τραγελαφικές περιπτώσεις, που:
* Υπάρχει μοναστήρι στο οποίο πωλούνται αντί 300 ευρώ παντοφλίτσες που είχαν φορεθεί στο σκήνωμα του αγίου!
* Σε άλλο μοναστήρι κυκλοφορούσε κάποιο… σκουφί, το οποίο είχε φορεθεί σε άλλο σκήνωμα αγίου και το οποίο, όποιος ήθελε απλά να το φορέσει για να πάρει…«ευλογία», έπρεπε να πληρώσει έως 1.000 ευρώ!


«Ευλογημένα» έσοδα, μέχρι και 10 εκατ. ευρώ (3,4 δισ. δρχ.) ετησίως, εισπράττουν, κάθε χρόνο, φορείς της Εκκλησίας της Ελλάδος (μητροπόλεις, ναοί, ιδρύματα κ.ά.) από τα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ (στοίχημα, λόττο, τζόκερ, ΠΡΟ-ΠΟ κ.λπ.) και από το Κρατικό Λαχείο.
Με άλλα λόγια, ο κρατικός τζόγος -άσχετα με το τι υποστηρίζουν οι ιεράρχες στα κήρυγματά τους περί τυχερών παιγνίων και άλλων ανθρωπίνων παθών- αποτελεί ακόμη μία «θεάρεστη» πηγή εσόδων για τα παγκάρια και για τα ταμεία της εκκλησίας, τη στιγμή που ο πολιτισμός, τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλοι κοινωνικοί φορείς αναζητούν εναγωνίως πηγές εσόδων για να καλύψουν τις «τρύπες» τους. Τα μεγαλύτερα ποσά προς «ιερούς πατέρες και ιδρύματα» προέρχονται από τον «τυχερό» εξαψήφιο αριθμό 234372, ο οποίος αντιστοιχεί σε λογαριασμό του υπουργείου Πολιτισμού με τίτλο «Κατάθεση μερίσματος από τη συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο του ΟΠΑΠ». Μοναστήρια, γνωστές και άγνωστες αδελφότητες και ναοί εισπράττουν όμως και απευθείας χρηματοδοτήσεις από τον ΟΠΑΠ, υπό την μορφή δωρεών και χορηγιών. Σε φορείς της εκκλησίας καταλήγει όμως και το 25% των καθαρών κερδών του Κρατικού Λαχείου, ποσό που αναλογεί σε 1,75 εκατ. ευρώ ετησίως.


Προσπάθειες αναδιανομής της εκκλησιαστικής περιουσίας
Μια από τις πρώτες προσπάθειες κρατικοποίησης και αναδιανομής τής εκκλησιαστικής περιουσίας, και μάλιστα προ της ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, κατέβαλλε ton 4o αιώνα ο Ρωμαίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου και λάτρης τού ελληνικού πολιτισμού, Ιουλιανός ο Παραβάτης (ή Αποστάτης). Βασιζόμενος στην διδασκαλία-πρόσχημα των χριστιανών Πατέρων που κήρυτταν την πενία ως ασφαλή οδό προς τη μεταθανάτια σωτηρία, επικαλούμενοι τα λόγια του Ιησού «πιο εύκολο είναι να περάσει κάμηλος μέσα από κεφάλι βελόνας, παρά πλούσιος να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθαίος ιθ΄ 24), εξέδωσε νόμο, τον οποίο αιτιολόγησε με ένα ακαταμάχητο επιχείρημα, βάσει ακριβώς αυτής της διδασκαλίας:
«Αφού λοιπόν ο θαυμάσιος (χριστιανικός) νόμος τους τούς προτρέπει να απαρνηθούν τα υπάρχοντά τους για να πορευτούν πιο εύκολα προς τη βασιλεία των ουρανών, γι’ αυτό και εμείς, συμφωνώντας με τους αγίους τους, δώσαμε διαταγή να κατασχεθούν όλα τα χρήματα της εκκλησίας των Εδεσσηνών και να δοθούν στους στρατιώτες και τα κτήματά τους να προστεθούν στα δικά μας ιδιόκτητα. Και αυτό για να φτωχύνουν και να βάλουν μυαλό, αλλά και για να μη στερηθούν τη βασιλεία των ουρανών στην οποία ακόμα ελπίζουν».
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Ιουλιανός, ο μοναδικός μη χριστιανός αυτοκράτορας του Βυζαντίου, «βαφτίστηκε» από την Εκκλησία «αποστάτης» και «παραβάτης», γιατί κινήσεις σαν την παραπάνω, έθιγαν ευθέως τα συμφέροντά της.


Πολύ αργότερα, όπως προαναφέρθηκε, μετά την Επανάσταση του 1821 και την σταδιακή απελευθέρωση, η Εκκλησία, βάσει των γαιών που κατείχε, ήταν ουσιαστικά ιδιοκτήτης της Ελλάδος. Μια από τις πρώτες προσπάθειες αναδιανομής της περιουσίας της Εκκλησίας έγινε, όταν την 5η Απριλίου 1822 υπεγράφη νόμος «περί συνάξεως των χρυσών και αργυρών σκευών των Μοναστηρίων και Εκκλησιών προς διατροφήν των αγωνιζομένων πενήτων, και τας ανάγκας του πολέμου». Συγκεντρώθηκαν τότε «περίπου λίτραι δισχίλιαι τετρακόσιαι (ή 800 οκάδες) αργύρου, και νόμισμα από τούτων ήθελεν κόπτεσθαι…».


Στην Δ’ Εθνική συνέλευση των Ελλήνων στο Άργος στις 11 Ιουλίου 1829, ο Κυβερνήτης Καποδίστριας καλούσε σε συνεργασία τους Επισκόπους λέγοντας ότι «…σκοπός του έθνους και της κυβερνήσεως, όστις είναι η βελτίωσις του κλήρου, … ίνα σχολάζοντες των βιωτικών μεριμνών ενασχολώνται επιμελέστερον περί την υπηρεσίαν των θείων και την των ψυχών παιδαγωγίαν και προστασίαν».


Αργότερα, η αντιβασιλεία του Όθωνος που έφθασε στην Ελλάδα στις 18 Ιανουαρίου 1833, κατάργησε τετρακόσια περίπου μοναστήρια, η περιουσία των οποίων περιήλθε στο δημόσιο, ενώ τα υπόλοιπα που διατηρήθηκαν πλήρωναν φόρο. Στις 29 Απριλίου 1843 με άλλο Διάταγμα, η όλη κινητή και ακίνητη εκκλησιαστική περιουσία περιήλθε στο Δημόσιο με σκοπό να χρησιμοποιηθεί «αποκλειστικώς εις την βελτίωσιν του κλήρου …καθόσον, η της υπηρεσίας ταύτης ειδικότης εγγυάται πληρεστέραν εις αυτήν επιτυχίαν».


Στη διάρκεια της δεύτερης και τρίτης δεκαετίας του 20ου αιώνα, μετά τους Βαλκανικούς και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κυρίως δε, έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η αναδιανομή της εκκλησιαστικής περιουσίας στους εξαθλιωμένους πρόσφυγες, αλλά και στο εξουθενωμένο οικονομικά ελληνικό κράτος, έγινε επιτακτική ανάγκη. Με τους νόμους 1072/1917 και 2050/1920 («Αγροτικός Νόμος») και άλλους μεταγενέστερους απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικά πολλές μοναστηριακές εκτάσεις για την αποκατάσταση προσφύγων και ακτημόνων και για λόγους «προφανούς ανάγκης και δημόσιας ασφαλείας».


Με τον νόμο 4684/1931 περί «Οργανισμών Διοικήσεως Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής Περιουσίας» αποφασίσθηκε από την Πολιτεία η ρευστοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Μονών παρά τις επιφυλάξεις της Εκκλησίας. Ό,τι εισπράχθηκε από τη ρευστοποίηση σχεδόν στο σύνολό του εξανεμίστηκε εξαιτίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της ξενικής κατοχής (1940-44).


Με την από 18/9/1952 «Σύμβαση περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Εκκλησίας προς αποκατάστασιν ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων», η Εκκλησία της Ελλάδος υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος το 80% της καλλιεργούμενης ή καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της με αντάλλαγμα να λάβει κάποια αστικά ακίνητα και 45.000.000 δραχμές νέας (τότε) εκδόσεως. Στη σύμβαση του 1952 περιέχεται η διακήρυξη του κράτους ότι η απαλλοτρίωση αυτή είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να υπάρξει νεότερη στο μέλλον, ενώ υπάρχει και η δέσμευση ότι η Πολιτεία θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη (υλική και τεχνική), ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την εναπομείνασα περιουσία της. Επιτρέπονταν έτσι η απαλλοτρίωση των 4/5 των καλλιεργήσιμων εκτάσεων και των 2/3 των βοσκοτόπων της εκκλησίας της Ελλάδας, ενώ απαγορεύονταν η απαλλοτρίωση της περιουσίας των μοναστηρίων του Πατριαρχείου. Στη βάση του νόμου κλείστηκε συμφωνία μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας (εφ. κυβέρνησης 8/10/52 τεύχος Α αρ. φ. 289), για παραχώρηση απ΄ τη μεριά της εκκλησίας 141.000 στρεμμάτων αγρών, 32.000 στρεμμάτων αγροληπτικών και 601.000 στρεμμάτων βοσκοτόπων. Η αξία των παραπάνω υπολογίστηκε σε 97,6 δισ. δρχ. Το κράτος θα πλήρωνε στην εκκλησία αυτό το αμύθητο ποσό, 15 δισ. δρχ. σε μετρητά και τα υπόλοιπα σε αστικά ακίνητα. Στην ίδια σύμβαση, καθώς το ελληνικό κράτος δεν είχε την οικονομική δυνατότητα, να αποζημιώσει τις οικονομικές απαιτήσεις της Εκκλησίας, ακόμα και των προηγούμενων συμβάσεων της δεκαετίας 1922-1932, για τις απαλλοτριωμένες εκτάσεις, καθιερώθηκε και η επ’ άπειρον «μισθοδοσία» των κληρικών από τον Κρατικό Προϋπολογισμό -του δε Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών από το έτος 1980- ως υποχρέωση του ελληνικού κράτους έναντι των απαλλοτριώσεων γαιών που κατείχε η Εκκλησία κατά την δεκαετία 1922-32. Σύμφωνα με την Εκκλησία, το ελληνικό κράτος, της χρωστάει ακόμα, καθώς της κατέβαλε στο Γενικό Εκκλησιαστικό Ταμείο μόνο το 4% (40 εκατομμύρια δραχμές), έναντι ενός και πλέον δισεκατομμυρίου δραχμών (της εποχής εκείνης πάντα) που είχε συμφωνηθεί. Τα υπόλοιπα δηλαδή εκατομμύρια οφείλονται ακόμα. Όμως ούτε και η Εκκλησία φάνηκε τόσο συνεπής. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Γεωργίας η εκκλησία κατακράτησε 75.000 στρέμματα αγρούς, όλα τα αγροληπτικά και εμφυτευτικά και 151.000 στρέμματα βοσκότοπους. Ενδεικτικά, η Εκκλησία τότε παραχώρησε όλα κι όλα στην Αττική 212 στρέμματα της Μονής Πεντέλης στα μέλη του Γεωργοκτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Μισθωτών Πεντέλης σαν οικοπεδικό κλήρο. Το μοναστήρι της Πεντέλης παραχώρησε στους πρώην κολίγους του…212 στρέμματα. Ο καθένας απ΄ αυτούς πήρε από… μισό, έως ενάμιση στρέμμα! Στο μεταξύ, από τότε και σε όλη αυτή την περίοδο, η μοναστηριακή περιουσία, ιδιαίτερα αυτή που η Εκκλησία δεν είχε τίτλους, βγήκε στο σφυρί.


Το 1987 τίθεται υπό εξέταση, εκ νέου η εκκλησιαστική περιουσία, αλλά και οι σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας όταν ο Αντώνης Τρίτσης, ως Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, έφερε και ψήφισε η Βουλή τον Ν. 1700/87. Την επόμενη μέρα της κατάθεσης του νόμου, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, υποκύπτοντας στις πιέσεις των εκκλησιαστικών παραγόντων, θα τον καθιστούσε μόνο με μια απλή δήλωση, ανενεργό εις το διηνεκές.


Χρυσές μονές και ιερές μπίζνες
Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας
Η Μονή Μεγίστης Λαύρας είναι η πρώτη τη τάξει στην Αθωνική Πολιτεία. Όταν ιδρύθηκε από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, κληροδοτήθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά με το ένα τρίτο της Σκύρου (40.000 στρέμματα). Μία χιλιετία αργότερα η μονή δρομολογεί στον Νότο του νησιού την κατασκευή του δεύτερου μεγαλύτερου αιολικού πάρκου στην Ευρώπη. Πριν από λίγα χρόνια η μονή εκποίησε ένα κομμάτι γης που κατείχε στο νησί, το οποίο αγόρασε το υπουργείο Άμυνας αντί 12 εκατ. ευρώ για τις ανάγκες της Πολεμικής Αεροπορίας. Η Μεγίστη Λαύρα ελέγχει από τον 10ο αιώνα και την Κυρά Παναγιά, το μεγαλύτερο από τα «ερημονήσια» των Βορείων Σποράδων. Πρόκειται για μία προστατευόμενη περιοχή μοναδικού φυσικού και αρχαιολογικού πλούτου, η οποία όμως έχει ήδη υποστεί τις πρώτες εργολαβικές επεμβάσεις. Ακόμη, στην Κυρά Παναγιά η μονή μισθώνει περίπου 2.500 ερίφια σε χωρικούς, για τα οποία λαμβάνει και επιδοτήσεις. Το μεγαλύτερο μετόχι της Αγίας Λαύρας, αυτό του Μυλοποτάμου, βρίσκεται εντός του Άθωνα, παράγει κρασί και προσθέτει έσοδα στην περιουσία της μονής. Άλλο ένα μετόχι υπάρχει εκτός του Αγίου Όρους και είναι η Μονή της Αγίας Τριάδας της Άνω Γατζέας στη Μαγνησία. Ακόμη, σύμφωνα με τη μοναδική επίσημη καταγραφή του υπουργείου Γεωργίας (1984), η μονή κατέχει 7.000 στρέμματα στη Χαλκιδική και άλλα 400 στη Σκόπελο. Επίσης η μονή διεκδικεί 10.000 στρέμματα γης στη Χαλκιδική, ενώ πρόσφατα προχώρησε σε εκποίηση επτά ακινήτων της στην Αττική, συνολικής αξίας 450.000 ευρώ. Όλα τα ακίνητα ήταν κληρονομιές μοναχών που έζησαν στη Μεγίστη Λαύρα. Θεωρείται από όλους η πλέον ευκατάστατη μονή.


Ιερά Μονή Βατοπεδίου
Το Βατοπέδι, η δεύτερη τη τάξει μονή του Αγίου Όρους, με ενεργό δραστηριότητα στα κτηματομεσιτικά και εμφανή πολιτική υποστήριξη κατάφερε να καλύψει σε μεγάλο βαθμό το περιουσιακό χάσμα που τη χωρίζει από τον «αιώνιο αντίπαλό» της, την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας. Σύμφωνα με όσα έγιναν, μετά την ανταλλαγή κτημάτων, με τη Μονή Βατοπεδίου να καρπούται τα ανταλλασσόμενα ακίνητα του Δημοσίου που έχουν πολλαπλάσια αξία από εκείνα που η ίδια δίνει στο Δημόσιο, η Ιερά Μονή Βατοπεδίου έχει στην ιδιοκτησία της καταθέσεις που προσεγγίζουν τα 70 εκατ. ευρώ, χιλιάδες στρέμματα-«φιλέτα» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και σημαντικές εκτάσεις στην Πέλλα. Ακόμη η μονή διαθέτει μεζονέτες στη Θεσσαλονίκη, κτίρια στη λεωφόρο Κηφισιάς και κατοικίες σε πολλά γεωγραφικά διαμερίσματα. Το Βατοπέδι έχει επίσης στην κυριότητά του 4.000 στρέμματα στη Χαλκιδική, ενώ στην Ουρανούπολη έχει δρομολογήσει, μέσω ενός δυναμικού «business plan», την κατασκευή ενός ομοιώματος της μονής. Πληροφορίες αναφέρουν ότι το 2001 εκποίησε ένα ακίνητο στα βόρεια προάστια λαμβάνοντας 7,5 εκατ. ευρώ, ενώ σήμερα διεκδικεί χιλιάδες στρέμματα σε Ξάνθη και Ροδόπη. Τέλος, όπως έγινε γνωστό, στα τέλη του 2007 πούλησε ακίνητα και καταστήματα που διέθετε στη Θεσσαλονίκη, συνολικής αντικειμενικής αξίας 500.000 ευρώ.


Ιερά Μονή Διονυσίου
Πέμπτη τη τάξει αγιορείτικη μονή, διαθέτει σημαντική περιουσία από παρεκκλήσια και μετόχια, ενώ στις προθήκες της φυλάσσει μοναδικά κειμήλια. Την τελευταία περίοδο προκάλεσε αρνητικές εντυπώσεις καθώς διεκδικεί από τη Νομαρχία Χαλκιδικής και τον Δήμο Ορμύλιας δεκάδες στρέμματα, σε περιοχή όπου στεγάζεται εδώ και δεκαετίες κατασκήνωση για ανάπηρα παιδιά. Από τη δεκαετία του 1930 η μονή διεκδικεί στη Χαλκιδική 15.000 στρέμματα«φιλέτα» και ο Αρειος Πάγος της αναγνώρισε την κυριότητα στα μισά. Τα άλλα μισά βρίσκονται υπό διεκδίκηση. Ακόμη, σύμφωνα με το υπουργείο Γεωργίας, έχει στην κυριότητά της 18.000 στρέμματα στη Χαλκιδική.


Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου
Στην Πάτμο ο Αλέξιος Κομνηνός χάρισε στη μονή το σύνολο του νησιού. Στους αιώνες που πέρασαν η μονή απέκτησε μετόχια σε ολόκληρο το Αιγαίο, ενώ βρέθηκε με περιουσία και στη Μικρά Ασία. Τα περισσότερα από αυτά εκμισθώνονταν σε τρίτους και το μοναστήρι εισέπραττε σημαντικά ποσά. Στις μέρες μας η μονή διαθέτει δεκάδες σκήτες και ιερά καθίσματα, καθώς και 13 μετόχια, διάσπαρτα στο Αιγαίο. Μέσα από τα μετόχια της έχει στην κυριότητά της μία σημαντική περιουσία, την οποία ουδείς, πλην ελαχίστων, μπορεί να υπολογίσει. Είναι ενδεικτικό ότι μόνο στη Σάμο έχει στην κυριότητά της 18.000 στρέμματα γης. Συν τοις άλλοις η μονή διαθέτει ακόμη και σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι του νότιου τμήματος της Πάτμου. Η μονή απασχόλησε την κοινή γνώμη πριν από λίγα χρόνια με το σκάνδαλο που αφορούσε ένα δίκτυο εκμετάλλευσης της περιουσίας της από μοναχούς. Ακόμη, στο πλαίσιο των διεκδικήσεών του, το μοναστήρι ενεπλάκη σε δικαστική διένεξη (από κοινού με τον δήμο και την ΚΥΔ) για την κυριότητα του ακριτικού νησιού Αρκοί.


Μονή Ιβήρων
Η μονή Ιβήρων, τρίτη τη τάξει στο Άγιον Όρος, αν και πανίσχυρη, ήταν επί δεκαετίες αφοσιωμένη στο πνευματικό της έργο και στη συντήρηση των χιλιάδων μνημείων που υπάρχουν στις προθήκες της. Όλα αυτά ως τη στιγμή που διεκδίκησε με κάθε επισημότητα την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας! Οι ιβηρίτες μοναχοί γνώριζαν ότι είχαν τόσο τις νομικές όσο και τις ιστορικές προϋποθέσεις για να καταστούν μέτοχοι της «ψυχής» της ακριβότερης πόλης του πλανήτη. Τελικά, όπως έγινε γνωστό, η ρωσική κυβέρνηση διαπραγματεύεται την παραχώρηση ενός ιστορικού παρεκκλησίου πλησίον της πλατείας, το οποίο τους ανήκε κατά την προσοβιετική περίοδο. Ακόμη, η Μονή έχει στην ιδιοκτησία της 7.000 στρέμματα γης στη Χαλκιδική και άλλα 2.000 στον Έβρο.


Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη
Μία από τις ιστορικότερες μονές της Αθήνας, η Μονή Πετράκη θεωρείται πάμπλουτη εδώ και πολλούς αιώνες. Ριζάρειος, ΝΙΜΤΣ, Ακαδημία Αθηνών, Αιγινήτειο, Πολυτεχνείο, Μαράσλειος, Ευαγγελισμός, Αρεταίειο, Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, Σχολή Χωροφυλακής, Νοσοκομείο Συγγρού, Λαϊκό, Σωτηρία, Ασκληπιείο, Γεννάδιος Βιβλιοθήκη είναι μόνο λίγα από τα κτίρια που χτίστηκαν σε εκτάσεις που δώρισε η μονή στο κράτος σε βάθος ενός αιώνα. Σήμερα η μονή είναι μέτοχος της Εθνικής Τράπεζας, έχει στην ιδιοκτησία της κτήματα στην Πεντέλη, στον Υμηττό και στην Πάρνηθα και συμμετέχει σε αναπτυξιακή εταιρεία της Εκκλησίας. Αν και είναι χαρακτηρισμένη ως εθνικός ευεργέτης, το 1997, μαζί με άλλες επτά μονές, προσέφυγε κατά του Δημοσίου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για αρπαγή περιουσίας, μία υπόθεση που έκλεισε τελικά με συμβιβασμό.


Ιερά Μονή Ξενοφώντος
Αν και βρίσκεται στη 16η θέση των μονών του Άθωνα, η Μονή Ξενοφώντος διαθέτει μετόχια και εκτάσεις στη Σκόπελο, στη Χαλκιδική, στις Σέρρες και στην Αττική. Επίσης διεκδικεί από τους Χαλκιδικιώτες 53.000 στρέμματα γης, βασιζόμενη σε χρυσόβουλα.


Ιερά Μονή Πεντέλης
Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα και κατέστη σταδιακά μία από τις πλουσιότερες της παλαιάς Ελλάδας. Και αυτή συμμετέχει σε αναπτυξιακή εταιρεία της Εκκλησίας και διαθέτει μεγάλη ακίνητη περιουσία, καθώς και μετοχές της Εθνικής Τράπεζας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη Μονή Πετράκη, η Μονή Πεντέλης έχει βεβαρημένο παρελθόν στα κτηματομεσιτικά. Έχοντας στην ιδιοκτησία της τεράστιες εκτάσεις στους πρόποδες της Πεντέλης, πούλησε τμηματικά εκατοντάδες στρέμματα σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς, αφήνοντας όμως αναπάντητα ερωτήματα για το πώς απέκτησε αυτή τη γη. Επιπλέον με χρυσόβουλα διεκδικεί από το Δημόσιο αλλά και από κατοίκους της περιοχής περισσότερα από 50.000 στρέμματα. Της έχει επιβληθεί πρόστιμο ενός εκατομμυρίου ευρώ από τη Νομαρχία για αυθαίρετα, ενώ όταν κάηκε η Πεντέλη ζήτησε, από κοινού με τον συνεταιρισμό των αξιωματικών, να μην καθαριστούν και αναδασωθούν τα καμένα που διεκδικούσε. Τέλος διαθέτει ακίνητο 1.133 τ.μ. στην οδό Ευριπίδου.


Ιερά Μονή Ξηροποτάμου
Η όγδοη τη τάξει αγιορείτικη μονή διαθέτει μακρά ιστορία καθώς είναι μία από τις παλαιότερες της Αθωνικής Πολιτείας. Όπως έχει γίνει γνωστό η μονή έχει στην ιδιοκτησία της σχεδόν 40.000 στρέμματα στη Σάρτη, ακίνητο 3.500 τ.μ. στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας και κατάστημα 400 τ.μ. στην οδό Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη έχει πουλήσει περισσότερα από 32.000 στρέμματα σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς, ενώ διεκδικεί χιλιάδες στρέμματα δάσους στη Βόρεια Σιθωνία.


Μονή Τοπλού
Το ιστορικό μοναστήρι συγκέντρωσε την προσοχή της κοινής γνώμης πριν από μία δεκαετία όταν εξήγγειλε τη δημιουργία μιας… πόλης δίπλα στο Βάι, στη Σητεία της Κρήτης. Σε μία περιοχή που τοπικοί παράγοντες χαρακτηρίζουν «το καλύτερο οικόπεδο της Μεσογείου», η μονή συνήψε συμφωνία με μία βρετανική εταιρεία για την κατασκευή πέντε τουριστικών χωριών με εμπορικά, εκθεσιακά και συνεδριακά κέντρα, καθώς και πέντε γηπέδων γκολφ σε έκταση 26.000 στρεμμάτων που της ανήκουν. Το Δημόσιο παρενέβη και διεκδίκησε 10.000 στρέμματα. Η υπόθεση απασχόλησε τη Δικαιοσύνη πολύ καιρό. Αν και στην αρχή ασκήθηκαν ποινικές διώξεις, στο τέλος… δεν άνοιξε ρουθούνι. Η επένδυση, ύψους 1,2 δισ. ευρώ(!), εξελίσσεται κανονικά και αν ολοκληρωθεί θα κάνει τη μονή μία από τις πλουσιότερες της Μεσογείου.


Νόμος είναι το δίκιο της Μονής
Η απόλυτη εφαρμογή του χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας στην Ελλάδα ισχύει από το 1909 αλλά μόνο μετά…θάνατον. Ισχύει συγκεκριμένα στα ζητήματα περιουσιών και πάντοτε με την έννοια ότι οι κρατικοί νόμοι στέκονται ανήμποροι μπροστά στους εκκλησιαστικούς. Όπως τα συστασόχαρτα (ή μάλλον συστασοχάρτια) του κάθε μητροπολίτη αρκούν -όπως αποδείχτηκε- για να ξεκλειδώνουν οι πόρτες, μια απλή βεβαίωση από ένα χέρι ηγουμένου ή μητροπολίτη αρκεί για να αφαιρεθούν περιουσίες από χέρια συγγενών κληρονόμων και να ακυρωθούν νόμιμα συμβόλαια αγοραπωλησιών.


Μια τέτοια βεβαίωση ότι ο αποθανών το 1995 Κ.Τ. υπήρξε κάποτε μοναχός σε Μονή που υπάγεται στη Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος οδήγησε το δικαστήριο να αποφανθεί υπέρ της Μονής κάνοντας χρήση της νομολογίας του Αρείου Πάγου με τρόπο που να οδηγεί σε ακύρωση ενός πωλητήριου συμβολαίου που υπογράφηκε το 1997.


Η ιστορία με δυο λόγια είναι η εξής: Μια μάνα δώρισε στον γιο της ένα σπίτι για να μένει. Ένα μικρό σπίτι 78 τ.μ. στην Κυψέλη. Ο γιος της έγινε μοναχός κάποτε στη Μονή Κ., όπως δηλώνει η ίδια η Μονή. Ο νόμος που ισχύει, του 1909, και αποδεικνύεται ισχυρότερος ακόμα και του Συντάγματος ορίζει ότι «πάσα η περιουσία των κειρομένων μοναχών περιέρχεται αυτοδικαίως εις την Μονήν (…) Το μοναστήριον δεν ευθύνεται διά τα χρέη του γενομένου μοναχού πέραν των κεφαλαίων της εισπραχθείσης ενεργητικής περιουσίας και δεν οφείλει τόκους ή αποζημίωσιν διά τα εισοδήματα αυτής (…) Ούτε διά διαθήκης ούτε διά πράξεων δύναται ο μοναχός να διαθέσει χαριστικώς υπέρ ουδενός περιουσίαν…». Ο ίδιος δε νόμος ξεκαθαρίζει ότι η οικειοθελής αποχώρησή του (σ.σ. του μοναχού) δεν επιφέρει αποβολή της ιδιότητας του μοναχού και επομένως δεν του επιστρέφεται η περιουσία. Μόνον αν απολυθεί ή καθαιρεθεί ισχύει το κοινό δίκαιο. Εάν δε αποκτήσει μετά την κουρά του περιουσία (όπως και έγινε στην προκειμένη περίπτωση), τότε και, εφόσον απαγορεύεται να τη διαθέσει μετά τον θάνατό του, περιέρχεται κατά το ήμισυ στη Μονή και κατά το άλλο ήμισυ στον ΟΔΕΠ. Ενώ λοιπόν αφού πέθανε ο Κ.Τ. οι συγγενείς-κληρονόμοι του πίστεψαν ότι κληρονομούσαν το διαμέρισμα και αποφάσισαν να το πουλήσουν σε μια κοπέλα (το πραγματικό θύμα της ιστορίας) αντί του ποσού των 15 εκατ. δρχ., τόσο η Εκκλησία της Ελλάδας όσο και η Μονή Κ. με συνεχή δικαστικά μέτρα προσπαθούν να πάρουν το διαμέρισμα πίσω. Ήδη από μόνο του αυτό είναι τουλάχιστον πρωτοφανές, αν σκεφτεί κανείς ότι ένα απλό χειρόγραφο χαρτί υπογεγραμμένο από έναν δυο παπάδες και ένας νόμος του 1909 αφαιρούν από νόμιμο ιδιοκτήτη την πρώτη του κατοικία, για την απόκτηση της οποίας πλήρωσε 15 εκατ. δρχ. το 1997.


Επίλογος
Σήμερα, κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι όλη η περιουσία της Εκκλησίας προέρχεται από δωρεές. Το «ηθικό δικαίωμα», εντούτοις, της Πολιτείας να αποδοθούν αυτά τα κτήματα στο κοινωνικό σύνολο, ουδέποτε μετουσιώθηκε σε πολιτική πράξη. Αντίθετα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις, διατηρούν αλώβητη την «αιμομεικτική» σχέση Κράτους-Εκκλησίας, επενδύοντας στο γεγονός ότι η ιεραρχία έχει διδαχτεί για αιώνες να λειτουργεί σαν «η Δεξιά του Κυρίου», δηλαδή της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας.


Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι ούτε τα χρυσόβουλα των βυζαντινών αυτοκρατόρων, ούτε τα χοτζέτια των πασάδων, τα οποία επικαλούνται κατά καιρούς οι ιεράρχες και οι ηγούμενοι των μοναστηριών. Το θέμα είναι πότε ακριβώς σε αυτή τη χώρα θα εφαρμοστεί η ρήση του Καποδίστρια, ότι δηλαδή αυτό το κράτος, το ελληνικό κράτος, δημιουργήθηκε «επαναστατικώς και δημευτικώς» και ως εκ τούτου ο λαός του δε χρωστάει τίποτα σε «κοτσαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιους δεσποτάδες».

Φάκελος «εκκλησιαστική περιουσία» – Μια σχέση πάθους, εκκλησίας και χρήματος

Πώς ναυάγησε η τράπεζα των 3 μητροπολιτών και των 7 δημάρχων

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

Αδοξο τέλος είχε τελικά η προ οχταετίας τολμηρή προσπάθεια ίδρυσης Τράπεζας Πελοποννήσου, επονομαζόμενη τότε και «Τράπεζα Αγίου Πνεύματος» από τρεις μητροπολίτες της Πελοποννήσου, εφτά δημάρχους κι ένα γνωστό ηθοποιό! 

 

Αδιευκρίνιστη επίσης παραμένει και η τύχη σημαντικών χρηματικών ποσών, τα οποία είχαν δώσει για τα πρώτα έξοδα λειτουργίας της εν λόγω τράπεζας ως έξοδα ιδρυτικής δαπάνης, οι εφτά δήμοι , καθώς τα ποσά εκείνα ουδέποτε τους επιστράφηκαν ούτε αυτά δικαιολογήθηκαν με την εμφάνιση σχετικών τιμολογίων ή αποδείξεων.

 Σύμφωνα με το ενημερωτικό φυλλάδιο που είχαν κυκλοφορήσει το 1998 στην Πελοπόννησο, οι ιδρυτές της τράπεζας, μέλη του βασικού πυρήνα του διοικητικού συμβουλίου ήταν οι μητροπολίτες Ηλείας Γερμανός, Ολυμπίας και Τριφυλίας Στέφανος και Κυνουρίας και Μαντινείας Αλέξανδρος, οι δήμαρχοι Πύργου, Κορίνθου, Αιγίου, Κρεστένων, Αρχαίας Ολυμπίας, Λεωνιδίου και Γυθείου , διάφοροι οικονομολόγοι και ο γνωστός ηθοποιός Σπύρος Παπαδόπουλος.

Σκοπός της τότε ιερής προσπάθειας ήταν η λειτουργία και η ανάπτυξη μιας σύγχρονης τράπεζας και η ανάπτυξη της Πελοποννήσου μέσω των αποταμιευτικών πόρων.

Οπως είχε δηλώσει τότε στην «Ε» ο μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας Στέφανος, η συγκεκριμένη τράπεζα θα αποτελούσε «την έμπρακτη εκτέλεση μιας από τις βασικότερες φροντίδες που πρέπει να επιδεικνύει ο επίσκοπος: να μεριμνά δηλαδή, όχι μόνο για την πνευματική διαβίβαση των ψυχών των πιστών, ώστε να κληρονομήσουν την βασιλεία των ουρανών, αλλά και να μην στερούνται -οι πιστοί- τον άρτον και να έχουν επιβίωση ευπρεπή όπως πρέπει εις αυτούς».

«Τότε την θεωρούσα μια καλή προσπάθεια για τον τόπο μας. Θυμάμαι ότι δώσαμε σαν δήμος 500.000 δρχ., αλλά τελικά δεν έγινε τίποτα. Τα χρήματα δεν μας επιστράφηκαν...» -δήλωσε χθες στην «Ε» ο πρώην δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας κ. Γιώργος Δεββές.

Ο νυν δήμαρχος Σκιλλούντος Σάκης Μπαλιούκος ανέφερε ότι όταν ανέλαβε την δημαρχία, αν και του έγινε πρόταση δεν θέλησε να συμμετάσχει στην προσπάθεια αυτή και την απέφυγε διότι «κάτι δεν του άρεσε» και πρόσθεσε ότι την υπόθεση είχε χειριστεί ο τότε δήμαρχος Κρεστένων Παναγιώτης Αθανασόπουλος.

Δεν «τσίμπησαν τα χοντρά»

Οπως ανέφερε χθες στην «Ε» ο κ. Αθανασόπουλος η όλη προσπάθεια τότε έφτασε σε κάποιο σημείο αλλά δεν έγινε το επιθυμητό, διότι από το ποσό των 4 δισ. δρχ. που έπρεπε να συγκεντρωθεί, βρέθηκε μόνο το 1,6 δισ. δρχ. κι έτσι ναυάγησε η υπόθεση.

Πάντως ο κ. Αθανασόπουλος μιλώντας στην «Ε» ξεκαθάρισε ότι τα χρήματα που είχαν δώσει τότε οι δήμοι ήταν για την κάλύψη των εξόδων της ιδρυτικής δαπάνης της τράπεζας και τόνισε ότι κατά την εκτίμησή του δεν υπήρξε κάποια... «λαδιά».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/02/2005

Πώς ναυάγησε η τράπεζα των 3 μητροπολιτών και των 7 δημάρχων

ΙΕΡΕΣ BUSINESS ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

Η απίστευτη υπόθεση που ακολουθεί αποκαλύφθηκε από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ πριν από δύο περίπου χρόνια αλλά κανείς εκ των τοπικών «μαχόμενων» δημοσιογράφων δεν ανέφερε το παραμικρό…
Άλλη μια εκπληκτική ιστορία από την Ηλεία…που πέρασε στα ψιλά…χωρίς να ανοίξει μύτη…Σσσσσσσσσσσσσσς ! Μη μας ακούσουν….

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ 1:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
03/03/2005

Μπίζνες για ηλεκτρονικά από 4 μητροπολίτες

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ
Σε «μπίζνες» κατασκευής και πώλησης αναλώσιμων ηλεκτρονικών συστημάτων συμμετέχουν από το 1998 -σύμφωνα με τον οικονομολόγο Δημοσθένη Λυμπερόπουλο- οι τέσσερις μητροπολίτες της Πελοποννήσου που επιθυμούσαν πριν από χρόνια τη δημιουργία Τράπεζας Πελοποννήσου (ο Ηλείας Γερμανός, ο Τριφυλίας Στέφανος, ο Κυνουρίας και Μαντινείας Αλέξανδρος και ο Αιγιαλείας Αμβρόσιος).

Οπως αποκάλυψε χθες στην «Ε» ο κ. Λυμπερόπουλος, οι ιεράρχες της Πελοποννήσου μαζί με άλλους ιερείς αλλά και πολίτες διαφόρων επαγγελμάτων συμμετέχουν απευθείας ή δι' εκπροσώπων στην εταιρεία «Διαδικτυακή Α.Ε.» που έχει έδρα την Αθήνα (Πανεπιστημίου 46).

Σύμφωνα με τον κ. Λυμπερόπουλο, η συγκεκριμένη εταιρεία αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια της αποτυχημένης πριν από μερικά χρόνια προσπάθειας δημιουργίας Τράπεζας Πελοποννήσου Α.Ε.

«Μετά την αποτυχημένη εκείνη προσπάθεια και για να κρατηθεί "ζεστό" το ενδιαφέρον των συμμετασχόντων, αλλά και για να μην πάνε χαμένα τα χρήματά τους, αποφασίστηκε η δημιουργία της συγκεκριμένης εταιρείας, η οποία έχει συνολικά 126 μετόχους. Ολα σε αυτή την εταιρεία λειτουργούν νόμιμα. Δεν υπάρχει κάτι μεμπτό και τα κέρδη είναι ελάχιστα», ανέφερε στην «Ε» ο κ. Λυμπερόπουλος και πρόσθεσε ότι οι μητροπολίτες που συμμετέχουν στην εν λόγω εταιρεία, συμμετέχουν μόνο ως πρόσωπα και όχι σαν εκπρόσωποι των Μητροπόλεών τους, αφού για να γίνει το τελευταίο χρειάζεται απόφαση της Ιεράς Συνόδου.

Σε ό,τι αφορά την Τράπεζα Πελοποννήσου Α.Ε., ο οικονομολόγος που συμμετείχε στην αρχική προσπάθεια, αποκάλυψε ότι ήδη δρομολογείται ξανά η δημιουργία Τράπεζας Πελοποννήσου, όχι όμως Α.Ε., αλλά με συνεταιριστικό χαρακτήρα βάσει του νόμου 1667/86.

Ο κ. Λυμπερόπουλος δήλωσε ότι και σε αυτή την προσπάθεια έχουν δείξει ενδιαφέρον οι μητροπολίτες της Πελοποννήσου αλλά και εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίοι με βάση τον σχετικό νόμο μπορούν να συμμετέχουν σε συνεταιριστικές τράπεζες.

Εντύπωση προκαλεί πάντως η προχθεσινή δήλωση του μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού σε ό,τι αφορά πρόσφατο δημοσίευμα της «Ε» για συμμετοχή του στην Τράπεζα Πελοποννήσου. Ο κ. Γερμανός χαρακτήρισε «εκ του πονηρού» το προχθεσινό δημοσίευμα, αλλά δεν έδωσε απάντηση στο βασικό ερώτημα που τέθηκε μέσα από το ρεπορτάζ για την τύχη των χρημάτων που ξοδεύτηκαν ως έξοδα ιδρυτικής δαπάνης της τράπεζας.

Χθες ο κ. Δεββές ανέφερε ότι κανείς δεν τον ενημέρωσε, όπως όφειλε, για την αποτυχία της όλης προσπάθειας για τη δημιουργία Τράπεζας Πελοποννήσου, ούτε κλήθηκε να συμμετάσχει σε συνεδρίαση του Δ.Σ., όπως έπρεπε να γίνει ώστε -όπως τόνισε- «...να μάθουμε κι εμείς τι έγιναν τα χρήματα που δώσαμε».



ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ 2:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
04/03/2005

Η περίεργη «μετάλλαξη» από τράπεζα σε «Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.»

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ
Την περίεργη «μετάλλαξη» της Τράπεζας Πελοποννήσου Α.Ε. (στην οποία συμμετείχαν όπως είναι γνωστό και τέσσερις μητροπολίτες) στη μυστηριώδη «Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.» που δραστηριοποιείται στην κατασκευή και πώληση αναλώσιμων προϊόντων ηλεκτρονικών υπολογιστών , επιβεβαίωσαν χθες με δηλώσεις τους στην «Ε» ο πρώην δήμαρχος Κορίνθου Παναγιώτης Δαλακλείδης και ο νυν δήμαρχος Πύργου Γαβρίλης Λιατσής.

Και οι δύο είναι από τα πρόσωπα που συμμετέχουν, ο καθένας με διαφορετικά ποσά, στη σύσταση της εν λόγω εταιρείας, η οποία -σύμφωνα με τα λεγόμενά τους- δημιουργήθηκε «για να μην πάνε χαμένα τα χρήματα της αρχικής προσπάθειας και για να διατηρηθεί το επενδυτικό ενδιαφέρον».

Ομως ερωτηματικά προκαλεί η στάση του προέδρου της εταιρείας «Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.» Βαγγέλη Παπαργύρη, ο οποίος διαψεύδει κατηγορηματικά τους δύο δημάρχους αλλά και τον οικονομολόγο Δημ. Λυμπερόπουλο, νυν επικεφαλής της νέας προσπάθειας για τη δημιουργία συνεταιριστικής Τράπεζας Πελοποννήσου.

Ο κ. Παπαργύρης σε τηλεφωνική του συνομιλία χθες με την «Ε» δήλωσε ότι η εταιρεία στην οποία είναι πρόεδρος δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την Τράπεζα Πελοποννήσου ή τους μετόχους αυτής.

Ομως ερωτηματικά προκαλούνται καθώς η δήλωση του κ. Παπαργύρη έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πληροφορίες που δίδονται στην επίσημη σελίδα που διαθέτει στο Διαδίκτυο η εν λόγω εταιρεία στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.filiki.gr.

Οπως αναφέρεται επί λέξει εκεί: «Η ιδέα της ίδρυσης της Φιλικής Ενωσης (και στη συνέχεια της Διαδικτυακής Α.Ε.) προήλθε εκ της προσπάθειας των περισσοτέρων δημάρχων και αρκετών μητροπολιτών της Πελοποννήσου για την ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας με ευρεία λαϊκή βάση».

Οπως αναφέρεται - «Η προσπάθεια αυτή συνάντησε την αντίδραση εξωτερικών παραγόντων, η οποία έχει ένα πολύ ενδιαφέρον ιστορικό. Ορισμένα από τα παλαιά μέλη της Α.Ε. της Τράπεζας Πελοποννήσου, αλλά και νέα άτομα, ανέλαβαν τη συνέχιση της προσπάθειας με ευρύτερους και φιλόδοξους αναπτυξιακούς στόχους, ιδρύοντας τη Φιλική Ενωση και στη συνέχεια τη Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.».


ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ 3:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
05/03/2005

Η «Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.» απέσυρε χθες την ιστοσελίδα της


Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

Πλήθος ερωτηματικών προκαλεί η απόσυρση χθες της σελίδας που διατηρούσε στο Διαδίκτυο στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.filiki.gr η εταιρεία «Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.», που αποτελεί την περίεργη «μετάλλαξη» της Τράπεζας Πελοποννήσου Α.Ε., στην οποία φέρονται ότι συμμετείχαν εκτός των άλλων και μητροπολίτες.

Λίγες ώρες μετά το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Ε», οι υπεύθυνοι της εταιρείας για λόγους που μόνο αυτοί γνωρίζουν, «κατέβασαν» την σελίδα της από το Διαδίκτυο, η οποία θα πρέπει να σημειωθεί επιβεβαίωνε στο ακέραιο το ρεπορτάζ, περί συνέχειας της προσπάθειας για την υλοποίηση δημιουργίας Τράπεζας Πελοποννήσου.

Εντύπωση πάντως προκαλούν οι σκοποί που αναγράφονταν στην ιστοσελίδα της «Φιλικής Διαδικτυακής ΑΕ» που είναι: Η ισχυροποίηση των δημοκρατικών θεσμών, η διαρκής επαφή με τα μεγάλα λαϊκά στρώματα, η ανάπτυξη κοινωνικο-πολιτικών δραστηριοτήτων, η ηλεκτρονική διάδοση των χρήσιμων πληροφοριών, οι κινητοποιήσεις για κοινωνικούς σκοπούς, οι φιλικοί δεσμοί επαγγελματικής υποστήριξης και η καθιέρωση ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων και συνελεύσεων.

Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος διέψευσε χθες ότι μετέχει σε «μπίζνες για ηλεκτρονικά», δηλαδή σε μια ανώνυμη εταιρεία των Αθηνών με την επωνυμία «Διαδικτυακή Α.Ε.» που ασχολείται με ηλεκτρονικά. «Δηλώ απερίφραστα ότι αγνοώ παντελώς, δεν γνωρίζω, δεν σχετίζομαι και δεν μετέχω σε κάποια εταιρεία κατασκευής και εμπορίας ηλεκτρονικών συστημάτων. Ούτε στη "Διαδικτυακή Α.Ε.", ούτε σε καμία άλλη παρόμοια εταιρεία».

Χθες μετά τον σχετικό θόρυβο, πρώην δήμαρχος της Ηλείας που συμμετείχε στην ίδρυση Τράπεζας Πελοποννήσου (το όνομά του βρίσκεται στη διάθεση της «Ε»), αποκάλυψε ότι μετά την αποτυχία δημιουργίας της Τράπεζας, κλήθηκε και μετέβη δύο φορές στα γραφεία της «Φιλικής Διαδικτυακής Α.Ε.» στην Αθήνα προκειμένου να δώσει ξανά(!) χρήματα.

«Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και γενικά όλη αυτή η ιστορία δεν μου άρεσε. Αρνήθηκα και έφυγα» - είπε στην «Ε».

Χθες ο επικεφαλής της νέας προσπάθειας για την δημιουργία Τράπεζας Πελοποννήσου οικονομολόγος Δημ. Λυμπερόπουλος, που αποκάλυψε την ύπαρξη της «Φιλικής Διαδικτυακής ΑΕ» δεν μπόρεσε να εξηγήσεις τους λόγους της απόσυρσης της ιστοσελίδας.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ 4:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
07/03/2005

Ηλείας Γερμανός: Εδωσα τις μετοχές για να μη χαθούν

Του Μ. ΝΟΔΑΡΟΥ
Τη συμμετοχή του με μετοχές ύψους 2 εκατομμυρίων δραχμών στη «μυστηριώδη» εταιρεία «Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.», που αποτελεί -όπως αποκάλυψε η «Ε»- τη «μετάλλαξη» της αποτυχημένης προσπάθειας για την Τράπεζα Πελοποννήσου, παραδέχεται με επιστολή του στην «Ε» ο μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός.

Σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει την εμπλοκή του στην εν λόγω εταιρεία, ο ιεράρχης της Ηλείας, αφού χαρακτηρίζει ως ανακριβή τα δημοσιεύματα της «Ε», στη συνέχεια αυτοδιαψεύδεται και, παραδόξως, αποκαλύπτει ότι δεν γνωρίζει ποιοι μετέχουν στη συγκεκριμένη εταιρεία, ούτε ποιοι τη διοικούν ούτε σε ποιο σημείο της προσπάθειάς τους ευρίσκονται...

Ομως στην προσπάθειά του -όπως λέει- να μη χάσει τις μετοχές για την ίδρυση της Τράπεζας Πελοποννήσου, εκχώρησε αυτές, με απόφαση του μητροπολιτικού συμβουλίου, στη νέα εταιρεία.

Ο κ. Γερμανός υποστηρίζει ότι η προσπάθεια ίδρυσης Τράπεζας Πελοποννήσου ήταν πρωτοποριακή και θα βοηθούσε την ανάπτυξη της περιοχής. Ωστόσο παραδέχεται ότι τις μετοχές της υπό ίδρυση τράπεζας τις εκχώρησε στη νέα εταιρεία «μήπως τη βοηθήσωμε να σταθή και, αν προκόψη κάτι μπορεί να πάρη η Ι. Μητρόπολις διά το κοινωνικόν της έργον».

Κι ενώ η ιστοσελίδα της «Φιλικής Διαδικτυακής Α.Ε.» στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.filiki.gr μετά τα ρεπορτάζ της «Ε» εξακολουθεί να παραμένει άφαντη, χθες αποκαλύφθηκε ότι η εν λόγω εταιρεία αποτελεί «παρακλάδι» μιας άλλης περίεργης εταιρείας, της «Φιλικής Ενωσης», που είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικό, με 300 μέλη σήμερα, όπως αναφέρεται στην ηλεκτρονική σελίδα www.eline.gr.

Οπως αναφέρει στην ιστοσελίδα της η «Φιλική Ενωση», έχει ως σκοπό, μεταξύ άλλων, «τη σύσφιξη των προσωπικών σχέσεων των μελών της Ενωσης με σκοπό την αλληλοβοήθεια τόσο στον κοινωνικό όσο και στον επαγγελματικό τομέα, καθώς και τη συμμετοχή σε ίδρυση εμπορικών εταιρειών στον χώρο των σύγχρονων ηλεκτρονικών υπηρεσιών».

Ερωτηματικά όμως προκαλεί η περίεργη οδηγία που υπάρχει στη συγκεκριμένη σελίδα με τίτλο: Υπόσχεση Εχεμύθειας από μέρους της «Φιλικής Γραμμής Επικοινωνίας» των μελών της.

Οπως αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Δεν επιτρέπεται να αποκαλύπτονται στοιχεία μελών σε οποιονδήποτε φορέα ή οργανισμό (τρίτο), εκτός εάν έχει μεσολαβήσει προγενέστερη ρητή συμφωνία του ενδιαφερόμενου μέλους».

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στη «Φιλική Διαδικτυακή Α.Ε.» συμμετέχει -σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρείας στο Διαδίκτυο- ο μητροπολίτης Τριφυλλίας και Ολυμπίας Στέφανος, αλλά και ο δήμαρχος Μεγαλόπολης, Δ. Τσιριγώτης.

Ομως ο τελευταίος, όπως κατήγγειλε κατηγορηματικά χθες στην «Ε», ουδεμία σχέση έχει με την εν λόγω εταιρεία, ούτε έδωσε ποτέ χρήματα για την ίδρυση αυτής.

ΙΕΡΕΣ BUSINESS ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

Visa και ελληνοποίηση της αλ Κάιντα

ΟΙ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟΙ

Οι πληροφορίες για την κατάργηση της βίζας που απαιτείται από τους Έλληνες πολίτες οι οποίοι επιθυμούν να επισκεφθούν τις ΗΠΑ είναι ασαφείς. Συχνά αντικρουόμενες.


Ενώ έχει γίνει προεργασία ετών για την κατάργησή της, ταυτόχρονα έχουν γίνει πολλά βήματα πίσω που αποθαρρύνουν την υπερδύναμη από την άρση αυτής της διάκρισης που ισχύει για τους Έλληνες ταξιδιώτες.


Ένας από τους ανασχετικούς παράγοντες είναι οπωσδήποτε η αδυναμία του ελληνικού κράτους να εξιχνιάσει τις υποθέσεις της νέας τρομοκρατίας.


Η «ένοπλη πάλη» στην Ελλάδα χτυπάει όπου θέλει, όπως μπορεί και σε οποιονδήποτε στόχο επιλέξει.


Όσο κι αν προσπαθούν οι αρχές να ωραιοποιήσουν τις καταστάσεις με τα λόγια, οι Αμερικανοί μετρούν τα απτά αποτελέσματα – που δεν υπάρχουν.


Οι ιθύνοντες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν είναι ψηφοφόροι στη χώρα μας ώστε να «πλανηθούν» με καλοδιατυπωμένες υποσχέσεις.
Επιπλέον λόγος για τις αμερικανικές επιφυλάξεις είναι τα διάτρητα σύνορά μας.
Όποιος θέλει, όπως μπορεί και όποτε επιλέξει, τα περνάει και προωθείται ανενόχλητος στην πρωτεύουσα.


Η εικόνα των φανατικών ισλαμιστών που διαδήλωσαν στην Αθήνα και διέλυσαν το κέντρο της πόλης τον Μάιο του 2009 για το δήθεν «σκίσιμο» του Κορανίου (που δεν ήταν Κοράνι) λειτούργησε απολύτως αρνητικά σε διπλωματικό επίπεδο.


Επίσης, ένα αντικίνητρο για την κατάργηση της βίζας είναι οι δεύτερες σκέψεις που κάνουν διπλωματικοί κύκλοι αναφορικά με το νομοσχέδιο για την απόδοση ιθαγένειας στους αλλοδαπούς.


Με διαδικασίες στοιχειώδεις, προϋποθέσεις ελάχιστες και χωρίς να εξακριβώνεται αξιόπιστα το παρελθόν των ενδιαφερομένων να «ελληνοποιηθούν», ανοίγει ο δρόμος για μεγάλες εθνικές περιπέτειες.


Τι πρόκειται να συμβεί άραγε αν το «φέρει η κακιά στιγμή» να «ελληνοποιηθούν» μέλη ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων και αρχίσουν να χτυπούν δυτικούς στόχους;



Πόσο μπορεί το ελληνικό κράτος να εγγυηθεί την ευπείθεια και τη νομιμοφροσύνη ανθρώπων που αφενός δεν γνωρίζει καλά-καλά κι εκείνοι θα μπορούν να ταξιδεύουν ανά τον κόσμο με ελληνικά διαβατήρια;

Visa και ελληνοποίηση της αλ Κάιντα

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΙΓΙΟΥ; ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ...

Πριν από μέρες χάθηκαν κλειδιά αυτοκινήτων του Δήμου Αιγίου .

Χθες χάθηκε κι ένα ολόκληρο αυτοκίνητο (φορτηγό) του Δήμου , το οποίο το είδε σήμερα πολίτης (?) στο Χαϊδάρι και ειδοποίησε τον Δήμο (?)

κάποιοι ..... "παίζουν" κρυφτούλι μέσα στο Δήμο .....

"τα" !!! σε είδα !!!!! τι μετέφερες πονηρέ οδηγέ ???

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΙΓΙΟΥ; ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ...