7.4.09

Ο ΚΑΚΟΣ ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ

ΛΑΒΑΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣΙΟ


Γράφτηκε στην ιστοσελίδα σας την 24/3/209 -από τον Sleeper- κείμενο όπου ένα μέρος του, όχι για πρώτη φορά, ασχολείται με το τραγικό γεγονός του θανάτου του Λέλου Σιαβελή.
Σταχυολογώ από το κείμενο : "Ο Λέλος έφυγε νικητής", "... δική του άνιση μάχη μόνος εγκαταλειμμένος από φίλους και συγγενείς..."

Αλήθεια έφυγε νικητής. Ποιόν όμως νίκησε; μήπως τους δεκάδες εργαζόμενους που οδήγησε στην ανεργία ; μήπως τους δεκάδες συμπολίτες και όχι μόνο, που οδηγεί στην οικονομική καταστροφή με τις " πέτσινες" επιταγές που είχε "δανειστεί" από αυτούς; ή μήπως κατάφερε να νικήσει το οικοδόμημα που με σκληρή δουλειά -στα όρια του απάνθρωπου- οι γονείς του, τα αδέλφια του αλλά και ο ίδιος βέβαια έκτιζαν επί δεκαετίες ;
Πιθανόν βέβαια να νίκησε το "σάπιο τραπεζικό σύστημα", αλλά μια προσεκτική ανάγνωση των τελευταίων γραμμών της ανακοίνωσης μιας από τις δανείστριες τράπεζες θα βοηθούσε στην προσπάθεια εύρεσης της πραγματικότητας.
Όσο για το "... μόνος εγκαταλειμμένος....." Θα βοηθούσε αν αντιστρεφόταν το ερώτημα.

Ποιος εγκατέλειψε ποιόν ; Μήπως τον εγκατέλειψαν οι φίλοι και συνεργάτες του που τώρα καλούνται να πληρώσουν ποσά που ανέρχονται σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε ορισμένες περιπτώσεις, για να καλύψουν τις επιταγές που του εμπιστεύθηκαν για διευκόλυνση του;
Ποιος με τις, επί σειρά ετών, πράξεις αλλά και τις παραλείψεις του, οδήγησε τα πράγματα εκεί που έφθασαν ;
Τα προβλήματα της εταιρείας ήταν τωρινά ή μήπως γνωστά στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ εδώ και αρκετά χρόνια ;
Και τελειώνω με κάτι που σας έγραψα και πάλι και που- τυχαίως ;- δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.

Υπομονή τα δικαστικά χρονικά της πόλης θα είναι το επόμενο διάστημα, ενδιαφέροντα, και κυρίως για πολλούς διδακτικά.
Η καλλιέργεια μύθων και η πίστη στα παραμύθια μας βοηθάει να κοιμόμαστε καλά αλλά η αλήθεια και η αξιοπρέπεια μας βοηθάει να ζούμε καλλίτερα.
Τελικά φαίνεται, δεν είναι πάντα ξεκάθαρο σ' όλους, ποιος είναι ο κακός λύκος και ποια η κοκκινοσκουφίτσα- τουλάχιστον στη ζωή.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.


Αντι-ραγιάς.


Υ.Γ. Αλήθεια πως χαρακτηρίζεται η προσπάθεια επικοινωνιακής εκμετάλλευσης του τραγικού θανάτου του πατέρα μας ;

2 σχόλια:

Translator είπε...

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΞΙΟΛΥΠΗΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΑ...

Επιβεβαιώνοντας την λαϊκή πεποίθηση πως η ζήλεια τυφλώνει, ο συντάκτης του κειμένου που αναρτήθηκε στις 7/4/09 στήριξε όλο τον πικρόχολο συλλογισμό του στο σχόλιο που «σταχυολόγησε» από προηγούμενη ανάρτηση σύμφωνα με το οποίο «Ο ΛΕΛΟΣ ΕΦΥΓΕ ΝΙΚΗΤΗΣ». Κάποιος όμως που διαβάζει χωρίς δηλητήριο στα μάτια βλέπει από μακριά πως τα τεράστια μπλε γράμματα έγραφαν «Ο ΛΕΛΟΣ ΕΦΥΓΕ ΜΑΧΗΤΗΣ»
Προφανώς η κακή ανάγνωση και η τυφλή ζήλεια εφόρμησαν από το υποσυνείδητο του αντι-ραγιά στο οποίο ο Λέλος ήταν καθώς φαίνεται νικητής. Μάλλον και ο πιο κακοπροαίρετος, συνειδησιακά αντιλαμβάνεται πως ο Λέλος ήταν ένας μεγάλος νικητής της εποχής του.
Αγωνιζόμενος την φτώχεια και την μιζέρια μιας άλλης εποχής με την βοήθεια των αδερφών του κατάφερε να αναδειχθεί και να δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες από Κόρινθο μέχρι Πάτρα.
Έζησε μια έντονη εργένικη ζωή που ο κάθε αντι-ραγιάς πιθανόν μόνο φαντασιώνεται ζηλόφθονα στις μοναχικές του στιγμές αλλά έφτιαξε και μια οικογένεια που κράτησε δεμένη και αγαπημένη.
Νίκησε τον μύθο που θέλει το κλαδί που εξέχει σε μία κοινωνία να κόβεται και αναδείχθηκε με την εμπιστοσύνη και την αναγνώριση των συμπολιτών του σε πρώτο πολίτη δύο φορές.
Νίκησε τον μύθο ότι για να είσαι άρχοντας πρέπει και να φαίνεσαι. Πάντα σεμνός πρόσφερε απλόχερα βοήθεια όταν του ζητήθηκε και όταν υπήρξε ανάγκη χωρίς επιδείξεις και τυμπανοκρουσίες.
Νίκησε την ζήλεια, την μικροπρέπεια και τον φθόνο του περιβάλλοντός του που ήταν φυσική συνέπεια της λαμπρότητας του και άφησε τους αντι-ραγιαδες να δέρνονται στην κακομοιριά τους, να βράζουν στο ζουμί τους και να μην μπορούν να τον ξεχάσουν ούτε μετά θάνατον.
Αυτό που έχει σίγουρα μεγαλύτερο διδακτικό ενδιαφέρον από τα δικαστικά χρονικά είναι η ταυτότητα του κάθε αντι-ραγιά. Η απάντηση θα μπορούσε να αναζητηθεί σε δύο κύκλους.
Από την μια ανάκρουση του σχολίου ότι ο Λέλος έφυγε μόνος εγκαταλειμένος από συγγενείς και φίλους και οι βαθύτερες γνώσεις του συντάκτη προδίδουν ότι πιθανότατα ανήκει σε αυτόν τον κύκλο των συγγενών ή των φίλων. Ο καθένας από εμάς έχει ένα τέτοιο φίδι στον κόρφο του και μια τέτοια πικρή ιστορία να θυμηθεί.
Από την άλλη πάλι, η διάθεση να διαβάζει πιο καλά τις ανακοινώσεις των τραπεζών πιθανολογεί ότι ανήκει στον τραπεζικό κλάδο. Πράγματι και αυτός είναι ένας χώρος που έχει αναδείξει πολλούς πικρόχολους συνανθρώπους με ανύπαρκτη ή αρνητική προσωπική ζωή. Οι του κλάδου του όμως δεν έχουν καμία ευθύνη για τα συμβάντα? Έχει το θάρρος άραγε να πει κάτι τέτοιο ευθαρσώς και ξεκάθαρα ο συντάκτης ή θέλει να καλλιεργήσει απλώς υπονοούμενα?
Άραγε ο αντι-ραγιάς αναρωτήθηκε αν αυτοί που σύρονται στην ανεργία, εργάστηκαν καταρχήν χάρις στον Λέλο και την ευρύτερη οικογένεια του? Αναρωτήθηκε αν αυτοί που έδωσαν επιταγές τις χάρισαν? Ήταν άραγε μια απλόχερη μονόδρομη εξυπηρέτηση προς τον Λέλο και μόνο? Αν δε είναι και τραπεζικός, πότε κατάλαβε για τις επιταγές και γιατί τις έσπασε το μαγαζί του? Όσον αφορά τις δικαστικές αίθουσες, ποιος θα είναι στην άλλη πλευρά να υπερασπιστεί τον αποθανόντα Λέλο που στις καρδιές κάποιων δεν δεδικαίωται πιθανόν γιατί δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ?
Όσο και αν εθελοτυφλεί ο ανώνυμος αντι-ραγιάς η κοκκινοσκουφίτσα ήταν και θα είναι πάντα η κοπέλα με το κόκκινο σκουφάκι που κυκλοφορεί ανέμελη εκτεθειμένη στα μάτια και την κριτική όλων στο δάσος ενώ ο κακός ο λύκος ήταν και θα είναι πάντα ο κρυμμένος κακός που μεταμφιεσμένος σε καλή γιαγιά θα πλησιάζει με επίπλαστα χαμόγελα τις κοκκινοσκουφίτσες καραδοκώντας πάντα για την αδύναμη στιγμή και το στραβοπάτημα των καλών.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ είπε...

Η λέξη "Ντροπή" απαιτεί από τον δέκτη της να έχει μια σειρά από χαρακτηριστικά που προφανώς εκλείπουν από τον "αντιραγιά¨, όπως αντικειμενική σκέψη, συνείδηση και ανθρωπιά, οπότε αδύνατον να την συνειδητοποιήσει. Η λέξη "Κόμπλεξ" από την άλλη ίσως του είναι πιο οικεία...
Σε έναν άνθρωπο που βλέπει σαν «κακό λύκο» τον Λέλο Σιαβελή και σαν «Κοκκινοσκουφίτσα» τις τράπεζες, ίσως δεν αξίζει καν τον κόπο να απαντήσεις αλλά ο θυμός και η οργή ενεργοποιούν ασυνείδητα μία αντίδραση.
Προφανώς η άνεση στα "μεγάλα λόγια" που δημοσίευσε ο αντιραγιάς , οφείλεται προφανώς στην ανωνυμία του και αφετέρου στο ότι ο άμεσα ενδιαφερόμενος αδυνατεί να του απαντήσει όπως θα έπρεπε. Κοινώς έχουμε να κάνουμε με ένα ΔΕΙΛΟ άνθρωπο!!
Από την άλλη πλευρά ,το μεγάλο του ενδιαφέρον για τους εργαζόμενους και τους ανθρώπους που «κατέστρεψε» ο Λέλος περιορίζεται στα «μεγάλα» λόγια και τα ανώνυμα δημοσιεύματα σε αντίθεση με τον Λέλο Σιαβελή που σε όλη του τη ζωή βοηθούσε τους ανθρώπους με πράξεις και όχι με μεγαλεπήβολες ανακοινώσεις .
Το κόμπλεξ που κυριεύει το συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν μπορώ να ξέρω αν πηγάζει από προσωπική υπόθεση, επαγγελματική ή απλά από σύνδρομο κατωτερότητας αλλά με βεβαιότητα μπορώ να το νιώσω σε όλο το κείμενο.
Απλά λυπάμαι …
Λυπάμαι για την αχαριστία, λυπάμαι για τη ζήλεια, λυπάμαι για όλα αυτά που μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο να τυφλωθεί και να αδυνατεί να δεί την πραγματικότητα.
Λυπάμαι για την κακομοιριά και το φθόνο που δημιουργούν «Κακούς Λύκους»…
Και χαίρομαι που γνώρισα έναν άνθρωπο σαν το Λέλο Σιαβελή..
Έναν άνθρωπο με ευγένεια, ήθος και ανθρωπιά που δυστυχώς έφυγε αλλά σίγουρα θα τον θυμούνται όλοι, και θα τον θυμούνται με το όνομα του, θα τον θυμούνται για τις πράξεις του, για τα έργα του και για τη ζωή του.