30.11.09

Το Βατερλό των «νταβάδων» και των μηχανισμών

Resalto Mag

Αυτή τη φορά οι «νταβάδες» και το παρακράτος, όχι μόνο δεν κατόρθωσαν να επιβάλουν την πολιτική λύση που ήθελαν, αλλά υπέστησαν συντριπτική ήττα μεγάλης ιστορικής σημασίας.

Το Βατερλό τους αποτυπώθηκε στις μαυροφόρες ύαινες των ΜΜΕ και ιδιαίτερα του Μεγάλου Καναλιού. Μόνο τα πρόσωπα να έβλεπε κανείς των παρουσιαστών του Mega θα ένιωθε τους εσωτερικούς τους θρήνους…

Η συντριβή των «νταβάδων» και των ποικίλων παρακρατικών μηχανισμών (ο μητσοτακισμός αποτελεί θεμελιακό λίθο αυτών των μηχανισμών) επαληθεύει το ιστορικό θεώρημα: Όταν μπαίνουν σε κίνηση οι λαϊκές μάζες καταρρέουν οι μηχανισμοί.

Το ανώτατο παράδειγμα αυτού του ιστορικού θεωρήματος είναι η Επανάσταση: Το κράτος και οι ποικίλοι μηχανισμοί όχι μόνο στέκονται ανίσχυροι, αλλά καταρρέουν με πάταγο.

Τίποτα δεν στάθηκε δυνατόν να συγκρατήσει το κοινωνικό ρεύμα Σαμαρά:

α). Ούτε ο Ψωμιάδης που μπήκε «σφήνα» για να ανακάμψει το ρεύμα και να δώσει ζωή στην Ντόρα…

β). Ούτε το μίνι «πραξικόπημα» της «πτώσης του συστήματος».

Όσοι γνωρίζουν την ελληνική ιστορία και τη δράση του παρακράτους μπορεί να το αντιληφθούν αυτό.

Στήθηκε ένα «οδόφραγμα» ανάσχεσης της λαϊκής ορμής…

Και εδώ, όμως, οι τεχνοκράτες της εξουσίας δεν υπολόγισαν σωστά. Όταν κοχλάζει ο κοινωνικός θυμός κανένα εμπόδιο και καμιά ταλαιπωρία δεν τον σταματά. Οι γνωστές τέτοιες παρακρατικές συνταγές έχουν επιτυχία μόνο όταν κόσμος δεν ελπίζει και «σέρνεται» με βαριά βήματα.

Όταν όμως υπάρχει «κοινωνικό ρεύμα» σημαίνει ότι υπάρχει «ρεύμα ελπίδας», έστω απατηλό…

γ). Οι παρακρατικές νοθείες τύπου Ζωγιανών και οργανωμένων «ορδών» τσιγκάνων που οδηγήθηκαν στις κάλπες, καθώς και κρούσματα κατευθυνόμενων ψηφοφόρων του Καρατζαφέρη…

ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορεί να αναχαιτίσει την οργισμένη ελπίδα της κοινωνίας και της λαϊκής βάσης.

Και αυτό δεν μπορεί να το καταλάβουν ΠΟΤΕ οι ποικίλοι μηχανισμοί: παλαιοκομματικά φέουδα, «νταβάδες» και οι «μπράβοι» τους, καθώς και το πολυπλόκαμο παρακράτος.

Οι μηχανισμοί νιώθουν κυρίαρχοι και άτρωτοι, ακριβώς γιατί στα μεγαλύτερα ιστορικά διαστήματα επιβάλουν τις λύσεις τους. Έχουν «εθιστεί» να αντικρίζουν τα πράγματα με όρους μηχανισμών, να περιφρονούν την κοινωνία και να «κλείνουν» τις λαϊκές διεργασίες σε κουτάκια συσκευασμένων «εμπορευμάτων»…

Οι μηχανισμοί είναι τυφλοί και κουφοί. Ποτέ δεν μπορούν να δούνε και να ακούσουν τους υπόγειους κραδασμούς των κοινωνικών διεργασιών.

Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τα υπόγεια ρυάκια της κοινωνίας, κάτω από ορισμένες συνθήκες γίνονται χείμαρρος. Αν υπάρξει το σπίρτο της πυροδότησης εκρήγνυνται τα εκρηκτικά υλικά που συσσωρεύονται πιεστικά στα σπλάχνα των κοινωνιών…

Το παρακράτος σε όλες τις ποικιλίες του μπορεί να απλώνεται σαν «ιστός της αράχνής» πάνω από την κοινωνία, να αιχμαλωτίζει πολλούς και να εκβιάζει ακόμα περισσότερους, αλλά δεν μπορεί ΠΟΤΕ να ελέγξει τη σκέψη, το φρόνημα και τις ψυχολογικές διαθέσεις που γεννιούνται από την αντικειμενική και πολιτική πραγματικότητα. Έτσι όταν εκδηλωθεί η κοινωνική οργή τότε οι «ελεγχόμενοι» παύουν να είναι «ελεγχόμενοι»: στασιάζουν και αυτοί…

Έτσι γινόταν και έτσι θα γίνεται: Η ιστορία το διδάσκει και το επαληθεύει…

Η συντριπτική ήττα αυτών των μηχανισμών αποτελεί μια «επαναστατική» τομή στα ελληνικά μας πράγματα.

Αυτή η μεγάλη ήττα της Ντόρας (των μηχανισμών) και η σαρωτική Νίκη του Αντώνη Σαμαρά (ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο Σαμαράς δεν αναιρεί σε τίποτα την καθεστωτική λογική) προκαλεί ένα ρεύμα «εθνικής ανάτασης», το οποίο θα προκαλέσει με τη σειρά του αλυσιδωτές «ανατροπές» σε όλη την κοινωνία και σε όλα τα κόμματα.

Αυτή η «εθνική ελπίδα» είναι καταλυτικός παράγοντας σήμερα που το «εθνικό» βρίσκεται υπό διωγμό και λοιδορείται ανηλεώς.

Τέτοια σπέρματα «εθνικής ανάτασης» υπάρχουν σε όλα τα κόμματα και κυρίως στο ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη θα είναι τρομακτικά δύσκολο αυτή η μαζική «εθνική διάθεση ελπίδας» να στιγματιστεί σαν «σκιάχτρο» εθνικισμού, όπως είχαν κατασκευάσει, γι’ αυτό το σκοπό, τον Καρατζαφέρη.

Αυτό θα επιφέρει μεγάλες ρωγμές σε όλα τα κόμματα και θα φέρει την καθεστωτική «αριστερά», (του «αντιεθνικισμού» και των επιδοτούμενων «δορυφόρων»), σε δεινή θέση.

Από αυτή την άποψη η νίκη του Αντώνη Σαμαρά είναι ιστορικής σημασίας.

Φυσικά ΟΧΙ αυταπάτες!!!

Αλλά ας μην αρχίσουμε, όμως, από σήμερα την κριτική…

ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ

Ο Αντώνης Κ. Σαμαράς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαϊου 1951.Είναι παντρεμένος με την Γεωργία Κρητικού και είναι πατέρας της Λένας (18 ετών) και του Κώστα (11 ετών).
Σπούδασε Οικονομικά στο Amherst College και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Harvard (MBA).
Από το...1977 έως το 1993 εκλέγεται Βουλευτής Μεσσηνίας της Ν.Δ.
Το 1989 ορίζεται Υπουργός Οικονομικών, ενώ από το Νοέμβριο του 1989 έως το Φεβρουάριο του 1992 διατέλεσε Υπουργός Εξωτερικών των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας.
Το 1993 εκλέγεται Βουλευτής Μεσσηνίας με την Πολιτική Άνοιξη, της οποίας υπήρξε Πρόεδρος έως το 2004.
Το 2004 εκλέγεται Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Στην Ευρωβουλή διετέλεσε μέλος στην Επιτροπή Προϋπολογισμού, στην Επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής, στην Επιτροπή για τη Στρατηγική της Λισσαβώνας, καθώς και στην Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Συνεργασίας ΕΕ – Ρωσίας.
Το 2007 εκλέγεται Βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας. Μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του Υπουργού Πολιτισμού (Ιανουάριος 2009) ήταν μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων και της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Τον Οκτώβριο του 2009 επανεκλέγεται πρώτος Βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας.Oμιλεί Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.

Σταθμοί στην πολιτική του διαδρομή

•Το 1975 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΟΝΝΕΔ
•Από το 1977 ως το 1990 εκλέγεται για έξη συνεχείς θητείες βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας
•Το καλοκαίρι του 1989 ορκίστηκε για πρώτη φορά υπουργός Οικονομικών (κυβέρνηση Τζαννετάκη)
•Τον Οκτώβριο του 1989 ορκίστηκε υπουργός Εξωτερικών (Οικουμενική)
•Το ίδιο Χαρτοφυλάκιο διατήρησε στην επόμενη κυβένηση Μητσοτάκη, ως τον Απρίλιο του 1992
•Το 1992 υπέγραψε ως Υπουργός Εξωτερικών τη Συνθήκη Πολιτικής και Νομισματικής Ενοποίησης της Ευρώπης (στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας)
•Το 1993 διαφώνησε με την Κυβέρνηση Μητσοτάκη και ίδρυσε το κόμμα της «Πολιτικής Άνοιξης»
•Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1993 αναδεικνύεται αρχηγός του τρίτου Κόμματος στην Ελληνική Βουλή
•Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996 η «Πολιτική Άνοιξη» δεν εκπροσωπείται στην Ελληνική Βουλή
•Από τις αρχές του 1997, μετά την εκλογή Κώστα Καραμανλή, στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία σε μια σειρά απο εκλογικές αναμετρήσεις
•Τις παραμονές των εκλογών του 2004 διαλύει την «Πολιτική Άνοιξη» και στηρίζει για μιαν ακόμα φορά τη Νέα Δημοκρατία
•Το Ιούνιο του 2004 εκλέγεται με το ψηφοφέλτιο της Νέας Δημοκρατίας ευρωβουλευτής
•Στις εκλογές του 2007 επανεκλέγεται βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας
•Τον Ιανουάριο του 2009 ορκίζεται υπουργός Πολιτισμού στην Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας
•Τον Ιούνιο του 2009 ως Υπουργός Πολιτισμού εγκαινίασε το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης
•Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2009 επανεκλέγεται πρώτος βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας

ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΝΙΚΗ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

Mε αποτελέσματα πάνω από 600 εκλογικά τμήματα, τα ποσοστά των υποψηφίων διαμορφώνονται ως εξής:

Σαμαράς 51,3%

Μπακογιάννη 38,7%

Ψωμιάδης 9,8%




28.11.09

Το “βρώμικο 1993″. Ποιός πραγματικά πρόδωσε Μακεδονία και Νέα Δημοκρατία.


ΟΛΥΜΠΙΑ
αφιερωμένο στον κύριο Πολύδωρα που κομπάζει για τη συμμετοχή του στην “επιτυχία” της σύνθετης ονομασίας και σε όλους αυτούς που έχουν το θράσος να αναφέρονται σε “εσωκοματικές προδοσίες“.

ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΚΡΙΣ ΣΠΥΡΟΥ ΓΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

ΕΤΣΙ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

ΤΟ ΟΝΟΜΑ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λες άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει

Ομιλία Κρις (Χρήστου) Σπύρου

Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας Νιού Χαμσάιρ ΗΠΑ, για το Σκοπιανικό, στην εκδήλωση της «Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων» (διαβάστε τη μέχρι τέλους!)

15 Δεκεμβρίου 2004 Αθήνα

Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια.

Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα 4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη.

Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού, που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.

Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας.

Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία.

Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.

Δέχτηκα την πρόσκληση γιατί ακούω δεξιά και αριστερά να με ρωτούν γιατί εμείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσαμε τον σημερινό Πρόεδρο Τζορτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως “Μακεδονία”.

Δεν άντεξα πια…Είπα στον εαυτό μου, η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να ειπωθεί και να αναδειχθεί.

Το πρώτο βάπτισμα του πυρός για το Μακεδονικό το πήρα πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία, όταν το 1986 έμαθα από τον πρώην Έλληνα υπουργό Νίκο Μάρτη, ότι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είχε εκδώσει εγκυκλοπαίδεια με τίτλο «Εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ για τις Αμερικανικές Εθνότητες».

Στην εγκυκλοπαίδεια αυτή ο Καθηγητής και συγγραφέας Στέφαν Θέρνστρομ υποστηρίζει ότι υπάρχει “Μακεδονική μειονότητα” στις ΗΠΑ πέραν των Ελλήνων μεταναστών της Μακεδονίας. Γράφει συγκεκριμένα η εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ ότι “ενώ στο παρελθόν μερικοί Μακεδόνες μετανάστες, έλεγαν ότι έχουν Ελληνική καταγωγή, σήμερα οι περισσότεροι νιώθουν ελεύθεροι να αυτοαποκαλούνται “Μακεδόνες” χωρίς τον φόβο ύπαρξης αντιποίνων από την Ελληνική κυβέρνηση”.

Έγιναν μεγάλοι αγώνες ν’ αλλάξουμε το κείμενο της εγκυκλοπαίδειας χωρίς καμιά βοήθεια από την επίσημη Ελληνική πολιτεία.

Το 1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.

Μετά το δημοψήφισμα της Νοτιοσλαβίας (των Σκοπίων), στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα.

Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για τη Νοτιοσλαβία που μπορεί να έχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον» (σ.σ. οι τρείς όροι).

Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της ΕΟΚ ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας. Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινεϊρο πρότεινε το όνομα “Nova Macedonia”. Η πρότασις Πινεϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) γιατί περιείχε το όνομα “Μακεδονία”.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας ως νέου κράτους.

Μετά την συνάντηση των Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω Πέτρος Μολυβιάτης, ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε για τις τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης το ακόλουθο ανακοινωθέν.

«Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”»!

Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη “Μακεδονία”».

Στις 7 Ιουνίου 1992, ο Αμερικανός ιστορικός και αρθρογράφος Johann Fink δημοσίευσε άρθρο στην αλυσίδα 300 και πλέον εφημερίδων του “Scripps Howard News Service” στο οποίο άρθρο έλεγε και τα εξής:

«Η “Μακεδονία”, η φτωχότερη από τις πρώην δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της, είναι και πάλι ελεύθερη έπειτα από είκοσι δύο αιώνες κατοχής από ξένους. Τώρα υπάρχει ανησυχία ότι η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επί πολλά χρόνια εκρηκτική ύλη σε πυριτιδαποθήκη, είναι πιθανόν να αποτελέσει και πάλι το μήλον της έριδος ανάμεσα στις γείτονες χώρες, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία και τη Σερβία.

Η σημαντικότερη αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας προέρχεται από την Ελλάδα. Η Αθήνα, που περιγράφει υποτιμητικά τη “Μακεδονία” ως “ψευτο-δημοκρατία”, αντιτίθεται στη χρήση του ονόματος “Μακεδονία” ως εθνικού ονόματος για τη νεοσύστατη δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι η ονομασία αυτή είναι ταυτόσημη με την ονομασία της διοικητικής περιφέρειας που βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και αποτελούσε τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας μέχρι το 1913. Ως μέλος διαφόρων διεθνών οργανισμών, η Αθήνα έχει τελικά απομονώσει τη “Μακεδονία” από τη διεθνή κοινότητα».

Κυρίες και κύριοι, έχετε ξανακούσει τέτοιες ηλιθιότητες να λέγονται από ιστορικούς; Αυτός ο κύριος ισχυρίζεται ότι εδώ και δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια υπήρχε κράτος Μακεδονία, οι κάτοικοί του οποίου ήταν Σλάβοι, όπως και ο ένδοξος βασιλεύς του ο Μέγας Αλέξανδρος. Τι κακό πράγμα η άγνοια!

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κυβερνήτης Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) έκανε την επίσημη γραπτή δήλωση με τίτλο:
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ”

Είπε ο κ. Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.

Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας»!!!

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Μπιλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κερδίζοντας τις εκλογές από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπούς.

Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Τζορτζ Μπους να αναγνωρίσει τη Νοτιοσλαβία (τα Σκόπια) ως “Δημοκρατία της Μακεδονίας”.

Τί έγινε τότε… Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπιλ Κλίντον ο Τζορτζ Μπούς έστειλε τον Υπουργό Eξωτερικών των ΗΠΑ Λόρενς Ήγκελμπέργκερ (Lawrence Eagleburger) στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την προεκλογική του υπόσχεση στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην αποτυχημένη προεκλογική του προσπάθεια.

Επιστρατεύτηκα από την τότε Ελληνική Κυβέρνηση να βοηθήσω σαν ένας από τους «παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας».

Εκείνη την εποχή είχα την ιδιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος στην Πολιτεία του Νιού Χαμσάϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία της Αμερικής όσον αφορά στις Προεδρικές Εκλογές, και μόλις είχα εκλεγεί Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του Μπίλ Κλίντον στην ίδια πολιτεία.

Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Αμερικανική Κυβέρνηση πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993 να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το νέο αυτό κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.

Στην Αθήνα συναντήθηκα στο Γραφείο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μερικές μέρες αργότερα με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε Υπουργό Πολιτισμού.

Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπούς να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπιλ Κλίντον, αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπιλ Κλίντον.

Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από μια σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μάϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζορτζ Μπούς.

Στην Αμερική συναντήθηκα με τον Μάϊκλ Δουκάκη έναν από τους πιο στενούς πολιτικούς φίλους και υποστηρικτές του Μπιλ Κλίντον. Ενημέρωσα τον Μάϊκλ Δουκάκη για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας από τις ΗΠΑ με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία» και του ζήτησα να συμμετάσχει στην προσπάθεια να σταματήσουμε την Κυβέρνηση Μπους.

Ο Μάϊκλ Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Άντονυ Λέικ (Anthony Lake) και την Μαντλίν Ολμπραϊτ (Madeleine Albright). Ο Λέϊκ και η Ολμπράϊτ ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Μπιλ Κλίντον για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική του εκστρατεία του 1992. Ο Άντονυ Λέϊκ διορίστηκε Σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου Κλίντον στο Λευκό Οίκο και η Μαντλίν Ολμπραϊτ έγινε Πρέσβης της Κυβέρνησης Κλίντον στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Ενημέρωσα επίσης πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Φιλ Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από έξι (6) εκατομμύρια δημοκρατικά μέλη όπως και τον Μάϊκ Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.

Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπιλ Κλίντον καταφέραμε να σταματήσουμε την προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Ήγκελμπέργκερ προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993, μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον!

Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι στη χρονική αυτή διάρκεια συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού (σ.σ. Μητσοτάκη) και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα. Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική σε μια αποστολή να ζητήσει υποστήριξη από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους. Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Πόλ Τσόγκα, Φίλ Αγγελίδη, Μάϊκ Πάνο, Άγγελο Τσακόπουλο, Νίκ Μητρόπουλο και Τζόρτζ Στεφανόπουλο. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ξέραμε πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος.

Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004:

«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;

Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λες άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει».

ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ FYRO«M»

Φαίνεται λοιπόν πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν τρόπο να αποφύγουν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας σαν νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη. Ο μόνος άλλος φορέας ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.

Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η Νοτιοσλαβία ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πώς και γιατί αποφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;

Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής Κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» FYROM.

Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε την λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης; Ασφαλώς όχι!!

Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπιλ Κλίντον.

ΠΩΣ ΞΕΓΕΛΑΣΑΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ

Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!

Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπιλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος. Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπιλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.

Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!

Ιδού τι έγινε.

Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «προσωρινή ειδική» επιτροπή με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.

Ποιά ήταν τα μέλη αυτής της «προσωρινής επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας. Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση!

Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπιλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους της Νοτιοσλαβίας, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».

Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια Κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.

Όταν εγώ έλαβα το προτεινόμενο γράμμα προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να το υπογράψω οι συγγραφείς του είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φίλ Αγγελλίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ Άγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens (Άντριου Άθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του “Red Apple Groups”. Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου American Hellenic Institute, Public Affairs Committee. Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Γκέιτς), συγγραφέας, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχαρής), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos (Άντριου Μάνατος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Ναθήνας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάππας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos (Άγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr.(Σπύρος Βρυώνης), New York University.

Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γούορεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake (Άντονυ Λέικ), Σύμβουλο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου και dr. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπράϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω και είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον. Κατάλαβα ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με ένα όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική. Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη σαν χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια όπως την αποκάλεσε ο προαναφερθείς ιστορικός κ. Johann Fink. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος!

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστει νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα δίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για περισσότερο από δύο μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παλικαρισμοί, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη.

ΤΟ ΕΚΓΛΗΜΑ ΤΗΣ 7ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1993

Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!

Εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.

Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993.

Αν σας ρωτήσει ποιά ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!

Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.

Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπίλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!

ΑΣΡΑΠΙΑΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως είχε γραφεί στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωϊνή» της Νέας Υόρκης λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.

Είπε ο κύριος Χάμιλτον:

«ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ.

ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»

Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην Πρωϊνή:

«ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ. Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος Άντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμένει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.

Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους.

Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.

Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρησιμοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.

Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου»!!!

Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός του Ελληνικού στρατού εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:
«Στρατηγέ μου,
Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος.

Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνεται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα παίρνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».

Μετά από όλα αυτά κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:
Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και
ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ*”!!!

* Παρόμοια αποκαλυπτική ομιλία έγινε και στις 5 Δεκεμβρίου του 2007, όταν ο κ. Κρις Σπύρου Ιδρυτής και Πρόεδρος πια του Free Agia Sophia Council of America http://www.freeagiasophia.org, μίλησε σε εκδήλωση των Συλλόγων Θεσσαλών Παπάγου, της Πανελλήνιας Οργάνωσης Οικογένειας και Νεότητας, της Πανελλήνιας Οργάνωσης Ελληνική Εστία και της Λέσχης Γυναικών, Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων Γυμνασίων Λυκείων Παπάγου με θέμα «Η Ονομασία των Σκοπίων»

Πηγές:

http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=2829

http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=2870

www.NOIAZOMAI.net

26.11.09

Αντώνης Σαμαράς: Έτσι θα κυβερνήσω (ολόκληρη η συνέντευξη – σταθμός στους Bloggers)


Όταν οι πολιτικοί να στριμώχνονται σε κανάλια διαπλεκομένων για 3 λεπτά δημοσιότητας, ο Αντώνης Σαμαράς αγκάλιασε με τον καλύτερο τρόπο τον Έλληνα Πολίτη, δίνοντας μία μαραθώνια συνέντευξη στους Bloggers ου θα συζητηθεί.

Η συνέντευξη αυτή είναι συνέχεια της: Πρωτοβουλία Αδέσμευτων bloggers για τη διαδοχή στη Νέα Δημοκρατία

Ξεκάθαρες απαντήσεις, όχι πολιτικαντισμοί, όχι υποκρισία.

Διαβάστε τη μέχρι τέλους.

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

  1. Θα τολμήσετε επιτέλους να ζητήσετε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου που δεν ισχύει σε καμία άλλη δυτική χώρα;

Απάντηση: Ναι. Άλλωστε, ο Καραμανλής πριν τις εκλογές δεσμεύτηκε να προχωρήσει σε αυτό το μέτρο.

Σε μια Δημοκρατία το φρόνημα είναι ελεύθερο παντού. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη «ασυλία» μέσα στα Πανεπιστήμια. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει τέτοιος θεσμός πουθενά στην κόσμο.

Αυτό που ονομάζουμε «Πανεπιστημιακό Άσυλο» εδώ, αποτελεί προσβολή για τη Δημοκρατία μας. Διότι υποδηλώνει ότι οι διαφορετικές ιδέες διώκονται στην υπόλοιπη κοινωνία και χρειάζονται ενισχυμένη «προστασία» μέσα στα Πανεπιστήμια…

Στην πραγματικότητα το «άσυλο» προστατεύει την ανομία μέσα στα Πανεπιστήμια. Και την άσκηση βίας.

Και μετατρέπει τα Πανεπιστήμια σε νησίδες παρανομίας και ακαταδίωκτου κακουργηματικών πράξεων. Πολλές των οποίων τελούνται εκτός Πανεπιστημίων.

Η κατάργηση του «ασύλου» είναι προϋπόθεση για να αναδιοργανωθούν τα ίδια τα Πανεπιστήμια. Γιατί σήμερα το «άσυλο» τα τραυματίζει. Και ακυρώνει πλήρως την ελεύθερη διακίνηση απόψεων στους χώρους της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Στην πραγματικότητα καθηγητές και φοιτητές είναι «αιχμάλωτοι» παράνομων ομάδων που προστατεύει το «άσυλο».

Επίσης η κατάργηση του θα εμπεδώσει και την ασφάλεια μέσα στην πόλη. Αφού, λόγω του «άσυλου», ολόκληρες σχολές έχουν μετατραπεί σε «ορμητήρια» παράνομων ομάδων…

  1. Ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα είναι και αυτό της ποιότητας της εκπαίδευσης που παρέχεται σε όλες τις βαθμίδες. Πιστεύεται πως η μισθολογική εξέλιξη δασκάλων και καθηγητών, από το δημοτικό μέχρι το Πανεπιστήμιο, πρέπει να συνδεθεί με τις επιδώσεις των μαθητών και των φοιτητών τους; Δηλαδή θα στηρίξετε μια μεταρρύθμιση που θα δίνει κίνητρα στους εκπαιδευτικούς αξιολογώντας τους βάση αντικειμενικών και μετρήσιμων κριτηρίων;

Απάντηση: Πολύ καλή ιδέα. Χρειάζεται, όμως, μελέτη και διάλογο πρώτα. Ξέρω ότι ισχύει σε πολλές χώρες του εξωτερικού, ιδιαίτερα στη μέση εκπαίδευση. Κι όπου εφαρμόστηκε είχε θεαματικά αποτελέσματα…

  1. Πως είναι δυνατόν να μιλάμε για βελτίωση της παιδείας όταν οι μισθοί των εκπαιδευτικών και των τριών βαθμίδων είναι οι χαμηλότεροι στην Ε.Ε. εκτός από Βουλγαρία και Ρουμανία? Τι προτίθεστε να κάνετε σχετικά;

Απάντηση: Η αύξηση αποδοχών των εκπαιδευτικών – προσέξτε: από ένα σημείο και πέρα – πρέπει να συνδεθεί με την άνοδο των επιδόσεων των μαθητών.

  1. Μπορείτε να δεσμευτείτε ότι θα εξετάσετε σοβαρά την επέκταση της ιδιωτικής παιδείας και στην τρίτη βαθμίδα, δηλαδή τη δημιουργία και ιδιωτικών πανεπιστημίων, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες του κόσμου ή θα φοβηθείτε το πολιτικό κόστος;

Απάντηση: Η Νέα Δημοκρατία το προσπάθησε ήδη, στην τελευταία συνταγματική μεταρρύθμιση, αλλά υπαναχώρησε το ΠΑΣΟΚ. Θα πρέπει να επανέλθουμε, διότι μας επιβάλλεται ήδη «από την πίσω πόρτα», λόγω κοινοτικής νομοθεσίας.

  1. Η παιδεία σίγουρα δεν πρέπει να αποτελεί κρατικό μονοπώλιο, αλλά το κράτος, στα πλαίσια της κοινωνικής δικαιοσύνης, πρέπει να φροντίσει ούτως ώστε οι πολίτες -και πόσο μάλλον οι νέοι- να έχουν ίσες ευκαιρίες, ξεκινώντας ουσιαστικά από την ίδια την παιδεία. Είστε διατεθειμένοι να υποχρεώσετε τα ιδιωτικά σχολεία να παρέχουν το 20% ή 30% των θέσεων τους, υπό μορφή υποτροφίας, σε παιδιά που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα; Για παράδειγμα όταν θα υπάρξουν ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα, αυτό το 20%-30% των θέσεων, θα μπορούσε να δεσμεύεται για παιδιά που θα μπαίνουν βάση των πανελλαδικών εξετάσεων.

Απάντηση: Όχι δεν πρόκειται να υποχρεώσουμε τα ιδιωτικά σχολεία. Γιατί αυτό που προτείνετε θα οδηγήσει στο να κλείσουν κάποια ιδιωτικά σχολεία. Εκείνο που εξασφαλίζει ισότητα ευκαιριών είναι να αναβαθμίσουμε τη δημόσια εκπαίδευση. Όχι να απαγορεύσουμε ή να «πνίξουμε» την ιδιωτική. Κι επί πλέον, βοηθά την ισότητα των ευκαιριών ο θεσμός των υποτροφιών, η αναβάθμισή του και η επέκτασή του. Με κριτήρια ποιοτικά και ανταγωνιστικά.

Πάντως ίσες ευκαιρίες σημαίνει πάνω απ’ όλα αναβάθμιση της ποιότητας των δημόσιας εκπαίδευσης…

  1. Ως πότε θα μιλάμε για την παιδεία και τα ποσά που δαπανώνται σαν ποσοστό % του ΑΕΠ χωρίς να υπάρχει διαφάνεια στο που ξοδεύονται τα ποσά αυτά; Ως πότε θα πληρώνουν οι φορολογούμενοι το bandwith και τους Servers στα πανεπιστήμια για να τα χρησιμοποιούν εξωπανεπιστημιακοί για την προπαγάνδα τους (Π.Χ Indymedia); Μιλάμε για πανεπιστημιακούς που βρέθηκαν με βίλες και φεράρι, από τα λεφτά της παιδείας. Για συνεχείς καταλήψεις και καταστροφές με χιλιάδες ώρες χαμένες. Μήπως εντέλει η διαχείριση είναι το πρόβλημα;

Απάντηση: Έχετε απόλυτο δίκιο. Αν δεν υπάρχει έλεγχος στο πως διατίθενται τα κονδύλια από τη δημόσια εκπαίδευση, τότε όσα και να δίνουμε δεν θα πιάνουν τόπο. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την δημόσια εκπαίδευση. Ισχύει για όλα τα δημόσια αγαθά (και για την Υγεία και για την Άμυνα). Ένα σημαντικό μέτρο αναβάθμισης όλων των δημοσίων υπηρεσιών είναι ο ποιοτικός έλεγχος των κονδυλίων που διατίθενται. Όχι μόνο η αύξησή τους…

  1. Μπορείτε να προσδιορίσετε συγκεκριμένα ποιες δραστηριότητες (στο πεδίο της παιδείας και του πολιτισμού) πρέπει να επιδοτούνται από το κράτος;

Απάντηση: Θέτετε πολύ σύνθετο πρόβλημα. Και δεν θα ήμουν εντάξει απέναντί σας αν το απαντούσα με υπεκφυγή.

Πρώτα απ’ όλα «κρατική επιδότηση» δεν σημαίνει, αναγκαστικά «όλα δωρεάν», ακόμα και το λειτουργικό κόστος. Για παράδειγμα φτιάχνουμε ένα μεγάλο μουσείο, που μπορεί να γίνει μαγνήτης για τουρισμό υψηλού επιπέδου απ’ όλο τον κόσμο. Το ότι το κράτος αναλαμβάνει το (εφάπαξ) κόστος κατασκευής του Μουσείου, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβει και το λειτουργικό κόστος του στη συνέχεια.

Μπορεί το μουσείο από την ώρα που θα λειτουργήσει να βγάζει τα λεφτά του και να αφήνει και κέρδος, για να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή κι άλλων μουσείων ή για να επεκταθούν ανασκαφικές εργασίες κλπ.

Έτσι μια επένδυση στον Πολιτισμό, μπορεί να αποδώσει κι άλλες επενδύσεις στον Πολιτισμό, στη συνέχεια, χωρίς να επιβαρύνεται ο Δημόσιος Προϋπολογισμός…

Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι δαπάνες στο χώρο της Παιδείας και του Πολιτισμού είναι πρωτίστως μακροχρόνιες επενδύσεις στο μέλλον της χώρας. Γι’ αυτό και πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν κριτήρια αποδόσεων. Όχι κερδοφορίας, αλλά μακροχρόνιων αποδόσεων. Για παράδειγμα, το να μην αφήνουμε κανένα ταλαντούχο παιδί να πάει χαμένο, το να δίνουμε σε όλα την ευκαιρία να αναδειχθούν, αυτό δεν μετριέται ως «επιχειρηματικό κέρδος», αλλά μπορεί να μετρηθεί ως μακροχρόνια απόδοση για την κοινωνία συνολικά.

Και σε αυτές τις μακροχρόνιες αποδόσεις πρέπει να επικεντρώσουμε την σκοπιμότητα των κρατικών επιδοτήσεων σε τέτοιους τομείς. Φτάνει να υπάρχουν ποιοτικά κριτήρια ελέγχου, που σήμερα απουσιάζουν πλήρως…

  1. Θα μπορούσε, κατά τη γνώμη σας, να λειτουργήσει ένα νέο σύστημα παιδείας που θα επιδοτεί τους εκπαιδευόμενους, οι οποίοι θα επιλέγουν με την σειρά τους το σχολείο (δημόσιο ή ιδιωτικό) που επιθυμούν να παρακολουθήσουν;

Απάντηση: Θέτετε ένα από τα πιο κλασικά και δύσκολά προβλήματα των Δημοσίων Οικονομικών: Αν δηλαδή είναι προτιμότερο να παρέχονται οι δημόσιες υπηρεσίες «σε είδος» (δημόσια Παιδεία) ή «σε χρήμα» (κουπόνι σε κάθε επιδοτούμενο να αγοράζει τις ιδιωτικές υπηρεσίες Παιδείας που επιθυμεί ο ίδιος).

Η «κλασική» απάντηση είναι ότι προτιμότερο είναι το πρώτο: να προσφέρονται δημόσιες υπηρεσίες σε είδος, όχι «κουπόνια» σε δικαιούχους. Γιατί, μεταξύ άλλων, αυτό εξασφαλίζει «αποδόσεις κλίμακος» υπέρ των δικαιούχων στις προσφερόμενες υπηρεσίες. Βέβαια, υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που δεν αποκλείεται η επιδότηση σε χρήμα (κουπόνια για την αγορά εγχειριδίων, βοηθημάτων, ηλεκτρονικού εξοπλισμού κλπ.).

Προσέξτε: αν μοιράζουμε κουπόνια, αντί να προσφέρουμε υπηρεσίες, τότε θα καταρρεύσει πλήρως η δημόσια εκπαίδευση. Κι αυτό θα είναι ολέθριο για την κοινωνία συνολικά…

Το πρόβλημα με τα δημόσια αγαθά είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί να παρέχει μερικά απ’ αυτά. Επομένως κάποια δεν θα υπήρχαν καθόλου, αν δεν παρέχονταν από το δημόσιο. Συνεπώς, η «υποκατάσταση προσφοράς» ανάμεσα στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, όσον αφορά αυτά τα αγαθά, είναι πολύ χαμηλή.

  1. Σε όλη την Ευρώπη τα αντίστοιχα ΤΕΙ έχουν μετεξελιχθεί σε Πανεπιστήμια από τα μέσα της δεκαετίας του 90′. Τέτοια παραδείγματα είναι τα τέως Polytechnics στην Αγγλία όπως και τα Fachhochschule στη Γερμανία. Θα στηρίξετε μια τέτοια προσπάθεια στην Ελλάδα; Δηλαδή την μετεξέλιξη των ΤΕΙ σε Τεχνολογικά Πανεπιστήμια ή Πανεπιστήμια Εφαρμοσμένων Επιστημών;

Απάντηση: Αυτή η εξέλιξη, που έχει είναι και κοινοτική κατεύθυνση όπως σωστά επισημαίνετε, έχει τρείς προϋποθέσεις: Την εφαρμοσμένη έρευνα, τη σύνδεση της τεχνολογικής εκπαίδευσης με την παραγωγή, και την «κινητικότητα» ανάμεσα σε αυτές τις δύο μείζονες κατευθύνσεις (εφαρμοσμένη- θεωρητική έρευνα) σε ανώτατο επίπεδο. Πράγμα που προϋποθέτει, με τη σειρά του, την «αναβάθμιση» και των δύο.

Στην Ελλάδα η θεωρητική έρευνα στις θετικές επιστήμες είναι πολύ χαμηλή, η εφαρμοσμένη έρευνα είναι ακόμα χαμηλότερη, ενώ σύνδεση με την παραγωγή δεν υπάρχει, διότι η Ελλάδα έχει υποστεί αποβιομηχάνιση τις τελευταίες δεκαετίες. Για «κινητικότητα» ανάμεσά σε θεωρητική και εφαρμοσμένη έρευνα, καλύτερα να μη μιλήσουμε. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η «εξίσωσή» τους γίνεται μόνο «προς τα κάτω». Είναι περισσότερο ισοπέδωσή τους, παρά «αναβάθμιση» και των δύο…

Πράγμα που σημαίνει ότι η «εξίσωση δεν μας λύνει το πρόβλημα. Η αναβάθμιση και των δύο και η έρευνα και στις δύο, είναι το ζητούμενο…

Και η ανάσταση της βιομηχανίας, ασφαλώς. Διότι τι νόημα έχει να μιλάμε για τεχνολογική εκπαίδευση όταν δεν παράγουμε ούτε παραμάνες;

  1. Προτίθεστε να επαναφέρετε τον όρο «Εθνικής» μπροστά από το «Παιδείας» στον τίτλο του Υπουργείου ή συμφωνείτε με την κατάργησή του από το ΠΑΣΟΚ;

Απάντηση: Ναι. Άλλωστε, αυτή είναι και η τάση διεθνώς. Στην Γαλλία δημιουργείται υπουργείο Εθνικής Ταυτότητας, από την Κεντροδεξιά κυβέρνηση Σαρκοζύ. Στην Βρετανία, η Κεντροαριστερή Κυβέρνηση των Εργατικών ανακάλυψε τη «βρετανικότητα» δηλαδή την ενίσχυση της εθνικής ταυτότητας της χώρας για να απορροφήσει τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Κι εδώ βαδίζουμε ανάποδα…

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

  1. Ο κολοσσιαίος εξωτερικός δανεισμός αποτελεί τη διαχρονική πληγή της Ελληνικής οικονομίας. Είδαμε τον περασμένο Δεκέμβρη εξόφθαλμες μεθοδεύσεις ώστε να διολισθήσει η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Παρ’ όλα αυτά τα ομόλογα όχι μόνο απορροφήθηκαν αλλά οι αποδόσεις τους χαρακτηρίσθηκαν (κατόπιν εορτής) ως too Lucrative από διεθνείς οίκους. Λόγω των επεισοδίων βρήκε αφορμή και η Hutchison να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση του ΟΛΘ. Μήπως εντέλει ο Αλ. Παπαδόπουλος είχε δίκιο όταν μιλούσε για μεθοδεύσεις διεθνών τοκογλύφων; Πως θα αντιδράσετε σε παρόμοιες μεθοδεύσεις;

Απάντηση: Θέτετε το μεγαλύτερο και πιο περίπλοκο πρόβλημα. Θα σας απαντήσω βάζοντας μια διάσταση που δεν έχει τεθεί ακόμα: την αξιοποίηση της περιουσίας του δημοσίου – κινητής και ακίνητης – είτε για τη μείωση του χρέους, είτε για τη μείωση του κόστους αποπληρωμής του. Να σας δώσω το πιο «αθώο» παράδειγμα: υπάρχουν χιλιάδες κληροδοτήματα υπέρ του δημοσίου ή ΝΠΔΔ, τα οποία δεν αποδίδουν τίποτε (ή μάλλον λεηλατούνται από «κυκλώματα»). Αυτά θα μπορούσαν να παράγουν σημαντικά έσοδα για το δημόσιο, ώστε να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους. Από την άλλη πλευρά, το δημόσιο μπορεί να αξιοποιήσει την περιουσία του για κοινές εκμεταλλεύσεις με την Ιδιωτικό τομέα (ΣΔΙΤ), που όχι μόνο θα αύξαναν τους ρυθμούς ανάπτυξης (άρα και τα δημόσια έσοδα), αλλά θα παρήγαγαν και πρόσθετα έσοδα για την εξυπηρέτηση του χρέους. Αν σήμερα η Ελλάδα επιβαρύνεται με 13 δισεκατομμύρια το χρόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους της, μέσα σε μια πενταετία αυτό θα μπορούσε να πέσει στα μισά, αν άρχιζε το δημόσιο να αξιοποιεί την «αργή» περιουσία του…

  1. Ένας από τους κύριους λόγους υπερδανεισμού, είναι η υπερτιμολόγηση δημοσίων έργων – κρατικών συμβάσεων. Έχουμε δύο εξόφθαλμες περιπτώσεις αιμορραγίας: Ο Βασικός Μέτοχος και το πλιάτσικο της Siemens. Ως κυβέρνηση αποτύχατε στη διαλεύκανση και των δύο αυτών θεμάτων. Τι σκοπεύετε να κάνετε ως αντιπολίτευση και αυριανή κυβέρνηση για τις συγκεκριμένες δύο περιπτώσεις;

Απάντηση: Η απάντηση είναι διπλή: περισσότερος ανταγωνισμός δηλαδή αλλαγή του θεσμικού πλαισίου ώστε να υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός ανάμεσα στους προμηθευτές του δημοσίου και λιγότερο γραφειοκρατία. Κι από την άλλη πλευρά, αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να μην υπάρχει τόσο σύντομα παραγραφή αδικημάτων. Και να μην συμπαρασύρει η παραγραφή ευθυνών των πολιτικών προσώπων τις ευθύνες κι όλων των υπολοίπων…

  1. ΓΙΑΤΙ δεν εφαρμόστηκαν πολλά από αυτά που υπερψηφίστηκαν το 2004 και 2007 από τον λαό και τί κάνατε ΕΣΕΙΣ για αυτό;

Απάντηση: Εγώ στο μεγαλύτερο διάστημα είτε ήμουν ευρωβουλευτής (ως το 2007) είτε ήμουν απλός βουλευτής (ως τον Ιανουάριο του 2009). Υπουργός Πολιτισμού έγινα μόλις οκτώ μήνες πριν την προκήρυξη εκλογών. Και δεν συμμετείχα στην κυβερνητική Επιτροπή. Σε όλο αυτό το διάστημα έλεγα την άποψή μου εκεί που έπρεπε. Συχνά αρθρογραφούσα. Μερικές φορές διαφώνησα και δημόσια.

Πάντως, σε αυτή την πενταετία έγινε έργο, που δεν πρέπει να μηδενίζουμε: θυμίζω μόνο την ασφαλιστική μεταρρύθμιση (μειώθηκαν οι ασφαλιστικοί οργανισμοί από 140 σε 12) και τη μείωση της φορολογίας…

Το γεγονός ότι κάναμε εκλογές τη χειρότερη δυνατή στιγμή, μας αποστέρησε τον πολιτικό χρόνο που ήταν απαραίτητος για να ωριμάσουν προγράμματα που είχαμε ήδη ξεκινήσει. Κι όπως θυμάστε διαφώνησα με τις πρόωρες εκλογές γι’ αυτό ακριβώς το λόγο. Διότι, αν είχαμε εκμεταλλευτεί τους επόμενους μήνες, τότε πολλά απ’ αυτά που είχαμε ξεκινήσει (κι είχαμε υποσχεθεί) θα προλάβαιναν να υλοποιηθούν…

  1. Τι θα πράξετε ώστε να έχει επιτέλους η Χώρα ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΙΚΟΥΣ Προϋπολογισμούς;

Απάντηση: Χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές, ώστε να διευρυνθεί η φορολογική βάση και να μειωθεί η φοροδιαφυγή. Και ποιοτικός έλεγχος σε όλες τις δαπάνες, ώστε να διατηρηθούν όσες έχουν υψηλότερο πολλαπλασιαστή και υψηλότερη απόδοση και να περικοπούν δραστικά όλες οι υπόλοιπες που αποτελούν ουσιαστικά «σπατάλες».

Τέλος, ποιοτική αναβάθμιση των υπηρεσιών του δημοσίου που μπορούν να προσφέρουν αυτοχρηματοδότηση. Για παράδειγμα, η αξιοποίηση των υποδομών Πολιτισμού που δημιουργήθηκαν την περασμένη πενταετία και θα ολοκληρωθούν από το ΕΣΠΑ της προσεχούς πενταετίας.

Ξέρετε ότι πολλές δημόσιες υποδομές μπορούν να φέρουν σημαντικά έσοδα στο μέλλον, αν τις αξιοποιήσουμε σωστά: παράδειγμα τα νέα μουσεία και η αναβάθμιση των υφισταμένων σε όλη την Ελλάδα.

Μπορούν να υπερκαλύψουν το σύνολο των τωρινών δαπανών για τον Πολιτισμό. Για την ακρίβεια ο Πολιτισμός μπορεί να αυτοχρηματοδοτείται, δηλαδή να καλύπτει το δικό του λειτουργικό κόστος, και να προσφέρει και στο δημόσιο νέους πόρους, αντί να απορροφά ψίχουλα, όπως συμβαίνει ως σήμερα.

Με δύο λόγια, το Δημόσιο επενδύει πολλά. Αν αρχίσει να εκμεταλλεύεται τις επενδύσεις του θα αρχίσει να έχει σημαντικά έσοδα, ώστε να μην που επιβαρύνεται ο φορολογούμενος. Και τότε με χαμηλότερους φόρους θα μπορούμε να έχουμε μικρότερα ελλείμματα. Μέχρι και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Αλλά αυτό το τελευταίο χρειάζεται πολύ περισσότερα…

  1. Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις υψηλότερες εξοπλιστικές δαπάνες σαν ποσοστό του ΑΕΠ. Λαμβάνοντας υπόψη τις γεωπολιτικές συνθήκες της περιοχής, είναι λογικό να μην μπορούν να γίνουν μεγάλες περικοπές. Αν όμως ένα μεγάλο μέρος από αυτά τα τεράστια ποσά επενδυόταν εντός Ελλάδας, θα μπορούσαν να αποτελέσουν εφαλτήριο για την ουσιαστική δραστηριοποίηση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας, στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας, στα πρότυπα του Ισραήλ; Πιστεύετε πως μια τέτοια στρατηγική επιλογή θα μπορούσε να αποτελέσει τον τρίτο πυλώνα της Ελληνικής οικονομίας μετά την εμπορική Ναυτιλία και τον Τουρισμό;

Απάντηση: Πιστεύω απόλυτα ότι οφείλουμε να αυξήσουμε την προστιθέμενη αξία στα εξοπλιστικά μας προγράμματα. Αυτό όχι μόνο θα μειώσει την διαρροή πόρων από την Ελλάδα, αλλά θα επισπεύσει τη διάχυση σύγχρονης τεχνολογίας μέσα στην Ελλάδα, ενώ θα ενθαρρύνει και την εγχώρια έρευνα. Γι’ αυτό, εξ άλλου, και χώρες που δεν έχουν σοβαρά αμυντικά προβλήματα διατηρούν σημαντική εξοπλιστική βιομηχανία. Διότι δεν παράγουν μόνο οπλικά συστήματα. Παράγουν και διαχέουν καινοτομίες στην υπόλοιπη οικονομία τους. Και θωρακίζουν την οικονομία σε περιόδους κρίσεων, αφού η παραγωγή των εξοπλιστικών βιομηχανιών έχει «αντι-κυκλικό» χαρακτήρα, και λειτουργεί «σταθεροποιητικά» στους οικονομικούς κύκλους.

Εμείς με τέτοιο ύψος αμυντικών δαπανών και εξοπλισμών θα έπρεπε, προ πολλού, να είχαμε ιδιαίτερα ανταγωνιστική αμυντική βιομηχανία…

  1. Κενσιανισμός ή πλήρης απελευθέρωση στην αγορά? Με ποιο τρόπο μπορούμε να ξεπεράσουμε καλύτερα τη δημιουργία ολιγοπωλιακών τάσεων που πλήττουν κυρίως τα μεσαία στρώματα;

Απάντηση: Η πλήρης απελευθέρωση των αγορών βρίσκεται στον αντίποδα των ιδεών του Κέυνς. Οι Κεϋνσιανές ιδέες υποστηρίζουν την παρέμβαση του κράτους, ώστε να εξομαλύνεται ο οικονομικός κύκλος. Κυρίως να αποφεύγονται οι περίοδοι ύφεσης μεγάλης διάρκειας, μέσω ενίσχυσης της «ενεργού ζήτησης».

Υπάρχει ο αντίλογος, ότι αν το κράτος το παρακάνει στις παρεμβάσεις – και, κυρίως, αν γίνει το ίδιο «επιχειρηματίας» – τότε πρώτον δημιουργούνται στρεβλώσεις που φρενάρουν την ανάπτυξη, και δεύτερον συσσωρεύεται χρέος, που τελικά αναστέλλει την ανάπτυξη και φέρνει χρεοκοπία ολόκληρης της εθνικής οικονομίας. Χώρια που σε συνθήκες ανοικτών αγορών, η διαχείριση των συνολικών μεγεθών της οικονομίας από το κράτος είναι αμφίβολη πλέον.

Υπάρχει ασφαλώς και ο «αντίλογος στον αντίλογο»: Ότι, δηλαδή, είναι ορθή η εξάλειψη των στρεβλώσεων στις αγορές, η κατάργηση των μονοπωλίων (ιδιωτικών και δημόσιων), η εξάλειψη των ολιγοπωλιακών πρακτικών, η κατάργηση των εμποδίων εισόδου νέων επιχειρήσεων, η καταπολέμηση «κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης» κλπ. Όλα αυτά θα διευκολύνουν όχι μόνο την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη, αλλά και τη διάχυση της ευημερίας και των ευκαιριών σε όλη την οικονομία. Κι αυτό είναι το περιεχόμενο του νέου Κεϋνσιανισμού. Παράλληλα με την ενίσχυση των πιο αδύνατων στρωμάτων σε περιόδους κρίσης, που στόχο έχει, όμως, όχι να διαιωνίσει τη φτώχεια, αλλά να βοηθήσει τους ανθρώπους να βγουν από τη φτώχεια.

Αυτό είναι και το περιεχόμενο του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Που θέλει το κράτος «ρυθμιστή» και «διαιτητή». Όχι το «κράτος- επιχειρηματία» (των κρατιστών) που πνίγει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ούτε και το «κράτος- νυχτοφύλακα» (των νεοφιλελευθέρων) που εξασφαλίζει τον πλουτισμό των ολίγων σε βάρος της υπόλοιπης οικονομίας.

Το «κράτος- ρυθμιστής» και «διαιτητής», καταπολεμά τον κρατισμό, χωρίς να διολισθαίνει προς τον νεοφιλελευθερισμό της απόλυτης επιχειρηματικής ασυδοσίας που λειτουργεί μόνο υπέρ των ολίγων.

  1. Ποια είναι η θέση σας για την επιβάρυνση του Ασφαλιστικού συστήματος από τις παροχές στους λαθρομετανάστες; Ποιά είναι η θέση σας για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και του παραεμπορίου των λαθρομεταναστών;

Απάντηση: Να σας πω μόνο για το τελευταίο, ότι έχω ήδη μιλήσει για την ανάγκη πάταξης του παραεμπορίου, που γονατίζει τη μεσαία επιχείρηση. Κάθε είδους αθέμιτος ανταγωνισμός πρέπει να καταπολεμηθεί, όποιος κι αν τον κάνει…

  1. Ποια είναι η θέση σας για την αντιμετώπιση του Τραπεζικού Καρτέλ και την μείωση των επιτοκίων;

Απάντηση: Έχω ήδη επισημάνει πολλές φορές, ότι οι δόσεις των δανείων με κυμαινόμενο επιτόκιο αυξάνονταν συνεχώς όσο ανέβαιναν τα βασικά επιτόκια της Κεντρικής Τράπεζας, ενώ όταν άρχισαν να υποχωρούν τα επιτόκια της Κεντρικής Τράπεζας, οι ίδιες δόσεις υποχώρησαν πολύ λιγότερο. Το πρόβλημα αυτό, ωστόσο, που αποκαλύπτει κάποια στρέβλωση του ανταγωνισμού, μπορεί να αντιμετωπιστεί καλύτερα αν ενταθούν οι συνθήκες ανταγωνισμού στην τραπεζική αγορά κι αν ενισχυθεί ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους. Όχι με έκτακτα διοικητικά μέτρα. Ένα οικονομικό πρόβλημα (στρέβλωση, καρτέλ κλπ.) καλύτερα αντιμετωπίζεται ως οικονομικό πρόβλημα, όχι ως αστυνομικό.

  1. Ποια η άποψη σας για τη σχέση του επιπέδου φορολόγησης των επιχειρήσεων και της διαμόρφωσης του εθνικού μας ελλείμματος;

Απάντηση: Υποστηρίζω ότι σε συνθήκες κρίσης ή σε οικονομίες χαμηλής παραγωγικότητας, η μείωση των φορολογικών συντελεστών μπορεί να φέρει αύξηση φορολογικών εσόδων. Κι αντιστρόφως: οι φορο-επιδρομές δεν φέρνουν περισσότερο έσοδα. Είναι πιθανότερο να φέρουν περισσότερα «λουκέτα», περισσότερη ανεργία, λιγότερο έσοδα για το κράτος, και περισσότερη διαφθορά.

  1. Τι πιστεύετε ότι άλλαξε, εκτός από το ότι ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, μέσα σε ένα μήνα από τις εκλογές και μεγάλη ιδιωτική Τράπεζα μείωσε έστω προσωρινά (μέχρι τον Φεβρουάριο) τα επιτόκια πιστωτικών καρτών από το 14% στο 8%;

Απάντηση: Σ’ αυτό το ζήτημα η κα. Κατσέλη κινήθηκε προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά, φοβάμαι, με λάθος τρόπο. Διότι αντί να δημιουργήσει περισσότερο ανταγωνισμό στην τραπεζική αγορά, προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα με διοικητικό τρόπο. Κι είναι πιθανό να δημιουργηθούν νομικές εμπλοκές που θα υποχρεώσουν την κυβέρνηση σε αναδίπλωση (δέστε την απάντησή μου στο ανωτέρω σχετικό ερώτημα 8).

  1. Πως εξηγείτε την οικονομική κρίση στην Ελλάδα που δεν διαθέτει βιομηχανία; Μήπως τελικά οι Τράπεζες ήταν αυτές που παρά το πακέτο ρευστότητας των 28 δις, δεν μετέφεραν αυτή τη ρευστότητα στην αγορά και αν όχι δημιούργησαν, τουλάχιστον επιδείνωσαν την κρίση στην αγορά φέρνοντας σε ακόμα δυσχερέστερη θέση την Κυβέρνηση της ΝΔ;

Απάντηση: Έχω ήδη δηλώσει δημόσια ότι ένα από τα σφάλματα που κάναμε ως κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα είναι ότι, ενώ στηρίξαμε τη ρευστότητα των τραπεζών σε συνθήκες κρίσης (και πολύ σωστά, άλλωστε αυτό έκαναν τελικά όλες οι ευρωπαϊκές χώρες με στήριξη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), δεν φροντίσαμε η ρευστότητα αυτή που παρείχαμε στις Τράπεζες να φτάσει στην πραγματική οικονομία. Αυτό το τελευταίο το έκαναν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, Κεντροδεξιές (όπως του Σαρκοζύ και της Μέρκελ) και Κεντροαριστερές (όπως του Μπράουν και του Θαπατέρο).

Μια ακόμα παρατήρηση: μπορεί η Ελλάδα να μη διαθέτει (μεγάλη και εξαγωγική) βιομηχανία, όπως αναφέρετε, αλλά διαθέτει τομείς που πλήττονται από την πτώση του διεθνούς ζήτησης, όπως ο Τουρισμός και η Ναυτιλία. Συνεπώς, η κρίση θα μας έπληττε τελικά, έτσι κι αλλιώς. Ασφαλώς αν η ρευστότητα των Τραπεζών έφτανε στην πραγματική οικονομία, οι επιπτώσεις θα ήταν μικρότερες…

  1. Θεωρείτε ότι η αγορά εργασίας είναι επαρκώς ή μη απελευθερωμένη;

Απάντηση: Όχι θεωρώ ότι η αγορά εργασίας εξακολουθεί να έχει ισχυρές στρεβλώσεις. Κι αυτές δεν εμποδίζουν κυρίως τις απολύσεις. Εμποδίζουν τις νέες προσλήψεις. Κι ενθαρρύνουν την μαύρη εργασία.

Το πρόβλημα εδώ, όμως, δεν είναι πια η «απελευθέρωση» τόσο, όσο οι μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές. Ουσιαστικά για κάθε 10 ευρώ που καταλήγουν στην τσέπη του εργαζόμενου, ο εργοδότης πληρώνει 20. Όλα τα υπόλοιπα είναι φόροι, και ασφαλιστικές εισφορές, του εργοδότη και του εργαζόμενου. Στην Ελλάδα υπάρχει η υψηλότερη σχέση συνολικού εργοδοτικού κόστους προς τις καθαρές αποδοχές του εργαζόμενου. Κι αυτό μειώνει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας (κι αυξάνει τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τη μαύρη εργασία κλπ.)

Θα σας πώ και κάτι ακόμα: Μπορούμε με χαμηλότερους συντελεστές εργοδοτικών εισφορών να έχουμε υψηλότερα έσοδα για τα ασφαλιστικά ταμεία. Γιατί θα προσλαμβάνονται περισσότεροι και θα δηλώνονται ακόμα περισσότεροι…

  1. Δέχεστε να δανειστεί η χώρα, έστω και με δυσβάστακτους οικονομικούς όρους, προκειμένου να βγει από την οικονομική κρίση που έχει περιέλθει;

Απάντηση: Με ρωτάτε, αν δέχομαι να χαλαρώσω λίγο τη θηλιά γύρω από το λαιμό μου προσωρινά, για να μου τη σφίξουν ακόμα περισσότερο αύριο…

Γιατί αν δανειστώ ακόμα περισσότερο σήμερα, αύριο θα χρειάζομαι να πληρώνω ακόμα μεγαλύτερους τόκους στα δάνεια, άρα θα έχω ακόμα μεγαλύτερα ελλείμματα και θα χρειαστώ ακόμα υψηλότερους φόρους κι ακόμα μεγαλύτερες περικοπές δαπανών. Αυτό με ρωτάτε…

Όταν μια χώρα είναι υπερδανεισμένη και στενάζει κάτω από το μεγάλο βάρος εξυπηρέτησης του χρέους της, ο μόνος επί πλέον δανεισμός που έχει νόημα, είναι αυτός που έχει πολύ υψηλή απόδοση. Όταν δηλαδή αυτά που θα κερδίζεις επενδύοντας τα δανεικά είναι πολύ υψηλότερα απ’ αυτά που θα πληρώνεις σε νέους τόκους για τα δανεικά.

Οπότε απαντώντας στο ερώτημά σας: σε τέτοιες συνθήκες ο νέος δανεισμός έχει νόημα μόνο για δημόσιες επενδύσεις πολύ υψηλών αποδόσεων ή για δημόσιες δαπάνες πολύ υψηλού πολλαπλασιαστή (που προκαλεί γενικότερη αύξηση δημοσίων εσόδων).

Αυτά όλα, βέβαια, από καθαρά οικονομική άποψη. Γιατί κάποιες φορές είσαι υποχρεωμένος για πολιτικούς λόγους να δανειστείς. Αλλά αυτό το τελευταίο συγχωρείται όταν γίνεται κάποιες φορές, για έκτακτους λόγους. Όχι όταν γίνεται συστηματικά…

  1. Πρέπει το κόμμα να ασκεί οργανωμένα κριτική σε κυβερνητικές αποφάσεις ακόμα και δικών του κυβερνήσεων όταν δεν ικανοποιούνται τα κριτήρια φιλελευθερισμού και εγκαθιδρύονται μονοπώλια ή ολιγοπώλια. Ιδιωτικά ή κρατικά; Παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη (επί κυβερνήσεως ΝΔ) απόφαση εκχώρησης της εκμετάλλευσης του αυτοκινητοδρόμου Αθήνων – Λαμίας σε ιδιωτική εταιρεία η οποία επιβάλλει διόδια χωρίς την πρόβλεψη ύπαρξης εναλλακτικής «ανταγωνιστικής» λύσης μέσω αναβάθμισης της παράπλευρης εθνικής οδού ώστε να εξασφαλίζεται ο ανταγωνισμός και να προστατεύεται ο πολίτης από την αυθαιρεσία του ιδιωτικού μονοπωλίου;

Απάντηση: Η εκμετάλλευση των υποδομών που γίνεται με παραχώρηση, αυτοχρηματοδότηση ή συγχρηματοδότηση, πρέπει να εμπεριέχει ρήτρες τιμολογιακής πολιτικής όπου το κράτος να διατηρεί το ρυθμιστικό ρόλο του. Αυτή είναι και η έννοια του κράτους-ρυθμιστή: Είτε εμποδίζει τη δημιουργία των μονοπωλίων είτε, όταν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, παρεμβαίνει κι ελέγχει την τιμολογιακή τους πολιτική.

Βέβαια, αυτό ευκολότερα λέγεται παρά γίνεται. Διότι αν επιβάλλετε πολύ αυστηρή παρέμβαση του κράτους, μπορεί να βρεθείτε χωρίς υποδομές. Καθώς κανείς ιδιώτης δεν θα αναλάβει να σας φτιάξει έργο, αν δεν γνωρίζει με ποιους όρους θα το εκμεταλλεύεται στο μέλλον. Εδώ χρειάζονται θεσμοί διαιτησίας, που υπάρχουν αλλού στον κόσμο. Και λειτουργούν αποτελεσματικά…

  1. Πρέπει το κράτος να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας μέσω ΔΕΚΟ και αν ναι πρέπει αυτές να είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και να λειτουργούν με κριτήρια εταιρικής διακυβέρνησης ιδιωτικής εταιρείας;

Απάντηση: Θέτετε ταυτόχρονα πολλά προβλήματα. Γενικά η παρέμβαση του κράτους σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας έχει νόημα, αλλά υπόκειται σε περιορισμούς.

Όταν πρόκειται για μονοπωλιακή ΔΕΚΟ, οφείλει να προστατεύει το κοινό από μονοπωλιακές πρακτικές. Άρα η τιμολόγησή δεν θα μεγιστοποιεί το κέρδος του.

Αν όμως είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο είναι υποχρεωμένη (έναντι των μετόχων) να μεγιστοποιεί το κέρδος της. Κι αυτό επηρεάζει και την τιμολογιακή πολιτική της και τις επενδύσεις της. Εδώ, λοιπόν, υπάρχει αντίφαση.

Αν πρόκειται για μη μονοπωλιακή ΔΕΚΟ, τότε και πάλι οφείλει να λειτουργεί υπέρ των δημοσίου συμφέροντος μάλλον, παρά υπέρ του βραχυχρόνιου κέρδους της. Άρα και πάλι δεν μπορεί να είναι εισηγμένη.

Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα είναι ότι προχωρήσαμε σε μετοχοποιήσεις πολλών ΔΕΚΟ, είτε διότι το Δημόσιο είχε ανάγκη από χρήματα άμεσα, είτε ως πρώτο βήμα για την πλήρη ιδιωτικοποίησή ολόκληρων τομέων της Οικονομίας.

Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν πολύ-ενδιαφερθήκαμε αν θέλουμε, σε ποιο βαθμό και με ποιο τρόπο, να διατηρήσουμε ένα βαθμό ελέγχου σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.

Έτσι όταν έφτασε η διεθνής κρίση και χρειαζόμασταν (όπως όλες οι χώρες) εργαλεία παρέμβασης, ανακαλύψαμε ότι είτε δεν είχαμε πια τέτοια εργαλεία, είτε αυτά που είχαμε δεν μπορούσαμε εύκολα να τα χρησιμοποιήσουμε (γιατί ήταν εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο).

Εδώ χρειάζεται να κάνουμε μια μεγάλη αναδιάρθρωση αγορών και επιχειρήσεων, με δύο μείζονες διαχωρισμούς.

– Πρώτον σε κάθε στρατηγικό κλάδο να ξεκαθαρίσουμε ποιο βαθμό ελέγχου θέλουμε να διατηρήσει το κράτος.

– Και σε κάθε περίπτωση συμμετοχής του κράτους σε επιχείρηση, να διευκρινίσουμε αν πρόκειται για συμμετοχή του κράτους σε κερδοφόρα επιχείρηση, για να μεγιστοποιήσει τα μη φορολογικά έσοδά του (οπότε μπορεί να είναι εισηγμένη ως ΣΔΙΤ κλπ.) ή αν πρόκειται για ΔΕΚΟ με την οποίο η κυβέρνηση διατηρεί ένα βαθμό ρυθμιστικού ελέγχου σε κάποιον κλάδο (οπότε μπορεί να είναι εισηγμένη με πολύ μικρότερο διασπορά μετοχών στο ευρύ κοινό).

Η πείρα των επιτυχημένων δυτικών κοινωνιών δίνει λύσεις σε πολλά από τα προβλήματα αυτά, που πάντως είναι αρκετά περίπλοκα.

Σε κάθε περίπτωση μιλάω για θετική και αρνητική πείρα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μιμούμαστε κάθε μοντέλο άκριτα…

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

  1. Με ποια κριτήρια γίνονται οι εσωτερικές συμφωνίες στελεχών για υποστήριξη προς το πρόσωπο σας;

Απάντηση: Δεν γίνονται εσωτερικές συμφωνίες στελεχών για υποστήριξή μου. Εγώ δεν κάνω τέτοιες συμφωνίες. Άλλωστε, τι συμφωνίες να έκανα; Μέχρι πριν τρείς εβδομάδες ήμουν πίσω στις δημοσκοπήσεις…

Η μόνη συμφωνία που έγινε, δεν ήταν «εσωτερική» ήταν δημόσια! Με το Δημήτρη Αβραμόπουλο. Κι έβαζε «στο χαρτί» κοινή μας δέσμευση για μεγάλες λειτουργικές αλλαγές στο κόμμα, για τις οποίες είχαμε ήδη δεσμευτεί ο καθένας μας ξεχωριστά (εκλογή Προέδρου από τη βάση, Συνέδριο θέσεων και αρχών ως το Πάσχα κλπ).

  1. Τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας δεν γνωρίζουν ούτε από τις σύγχρονες τάσεις στο χώρο της ιδεολογίας, ούτε από Διεθνείς Σχέσεις, ούτε από οικονομικά ζητήματα. Με ποιο τρόπο θα επιτρέψετε την καλύτερη επιμόρφωση τους;

Απάντηση: Μην υποτιμάτε τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Παρακολουθούν και γνωρίζουν τις διεθνείς τάσεις περισσότερο απ’ όσο νομίζετε. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι δεν δόθηκε μεγάλη σημασία στην ιδεολογικη δουλειά…

Αλλά αυτό θα αλλάξει. Πολύ σύντομα τα στελέχη μας θα δείξουν την αξία των ιδεών μας. Και την δύναμη της ιδεολογικής μας ταυτότητας που ακτινοβολεί την επιρροή του κόμματος. Δεν το… «περιχαρακώνει», όπως περιέργως υποστηρίζουν κάποιοι.

Δεν υπάρχει κόμμα που ντρέπεται για τις ιδέες του ή τις κρύβει και κερδίζει πολιτικές μάχες. Αυτό το σύμπλεγμα «περιχαράκωσης» είναι σύμπλεγμα ήττας.

Εμείς επιλέγουμε να δώσουμε ακτινοβολία και αέρα νίκης στα στελέχη μας

Όπως ακριβώς κάνουν τα Κεντροδεξιά κόμματα σε όλη την Ευρώπη…

  1. Κατά καιρούς έχει ακουστεί η άποψη ότι με μία ενδεχόμενη αλλαγή ονόματος και εμβλήματος, το κόμμα θα μπορούσε να κάνει άνοιγμα και να γίνει πιο θελκτικό για ψηφοφόρους που μέχρι σήμερα δεν είχαν βρεθεί κοντά του (Συνέντευξη Α. Σπηλιωτόπουλος-ΒΗΜΑ). Ως υποψήφιος/α για την αρχηγία, συζητάτε την άποψη αυτή ή αντιθέτως θεωρείτε ότι, αν υιοθετείτο, το κόμμα θα έχανε ένα τμήμα των παραδοσιακών ψηφοφόρων του;

Απάντηση: Δεν μας έφταιξαν τα σύμβολα και το όνομα. Κάνει λάθος όποιος το πιστεύει. Εκείνο που μας έβλαψε, πιθανότατα, είναι ότι δεν προβάλαμε αρκετά το «σημαινόμενο», δηλαδή το περιεχόμενο των ιδεών μας. Κι αν αλλάζαμε τα σύμβολα χωρις να «γεμίσουμε» το κενό ιδεών που εμφανίζαμε προς τα έξω, τότε δεν θα είχαμε ξεπεράσει την κρίση μας, θα την είχαμε επιδεινώσει. Δεν μας έλειψε το «περιτύλιγμα». Το «περιεχόμενο» μας έλειψε…

  1. Τι απτά μέτρα προτίθεστε να λάβετε για να μειωθεί ο μέσος όρος της ηλικίας των ενεργών μελών του κόμματος;

Απάντηση: Δύο κατηγορίες μέτρων: Πρώτον, να διευκολύνουμε οργανωτικά την απορρόφηση στελεχών της νεολαίας στο Κόμμα. Μέχρι σήμερα παρατηρείται το φαινόμενα λαμπρά στελέχη της νεολαίας, με επιτυχίες στους κοινωνικούς χώρους όπου αναδείχθηκαν, όταν περνάνε στο Κόμμα, να μένουν αναξιοποίητα. Αυτό θα σταματήσει.

Το δεύτερο, είναι η παρέμβαση στους νέους κοινωνικούς χώρους του διαδικτύου. Εκεί που γίνονται σήμερα οι μεγάλες ζυμώσεις ανάμεσα στα πιο ανήσυχο νέα μυαλά. Εδώ, όμως χρειάζεται άλλου τύπου οργάνωση. Περισσότερο δικτυακού χαρακτήρα, παρά παραδοσιακού (πυραμιδικού) τύπου…

  1. Με τι τρόπο θα αποκτήσει το κόμμα επιτέλους μια στοιχειώδη αξιοπρεπή πρόσβαση στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας;

Απάντηση: Μην περιμένετε σε πέντε γραμμές να σας παρουσιάσω μια ολοκληρωμένη στρατηγική γι’ αυτή τη μεγάλη αδυναμία της παράταξής μας. Πρέπει να είμαστε η μόνη, ίσως, μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη, που κερδίζει εκλογές, με στήριξη από τόσο μικρό μέρος των ΜΜΕ. Εκείνο που έχω να σας πώ είναι ότι μια ουσιώδης προύπόθεση για να αποκτήσουμε φίλα προσκήμενα ΜΜΕ, είναι να προβάλλουμε τις απόψεις μας και να τις υπερασπιζόμαστε.

Γιατί αν δεν το κάνουμε τότε οι πολιτικοί μας αντίπαλοι φτιάχνουν την ατζέντα. Και τότε τα «φίλτρα» που περνάνε αυτή την ατζέντα στην κοινή γνώμη δεν είναι τα δικά μας. Είναι των αντιπάλων μας. Και θα παίζουμε μονίμως «εκτός έδρας».

Η ανάδειξη της ιδεολογικής μας ταυτότητας και η προάσπιση των ιδεών μας δεν οδηγεί στην «περιχαράκωση». Αντιθέτως, τώρα έχουμε οδηγηθεί στην περιχαράκωση, που διακατεχόμαστε απο… «πλέγματα ενοχής»! Για όσα θα έπρεπε να μας κάνουν υπερήφανους…

Κι αν πρόκειται να αποκτήσουμε κάποτε ΜΜΕ που είναι φιλικά απέναντί μας, αυτό προϋποθέτει να σπάσουμε αυτή την «περιχαράκωση της σιωπής»: να βγούμε να υπερασπιστούμε τις αρχές και τις ιδέες μας. Και να πείσουμε.

Όχι να προσπαθούμε να κερδίσουμε ψηφοφόρους κολακεύοντας τις ιδέες των αντιπάλων μας (που δεν τις πιστεύουμε).

Ή κερδίζοντας προσωρινά την «εύνοια» κάποιων ΜΜΕ (που δεν μας πιστεύουν).

  1. Ποιες οι διαφορές “κοινωνικού” και “ριζοσπαστικού” φιλελευθερισμού;

Απάντηση: Θα σας έλεγα ότι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι η επίκαιρη σημερινή εκδοχή αυτού που ονομάστηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη δεκαετία του ’70 ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός.

Αυτό που ονομάζουμε σήμερα «κοινωνικός φιλελευθερισμός», όπως και ο «ριζοσπαστικός» της δεκαετίας του ’70, έχουν στέρεα βάση τις φιλελεύθερες αρχές (Ελευθερία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, προάσπιση του εθνικού συμφέροντος και την εθνικής συνοχής, Ισονομία, Αποδοτικότητα και μεσαία τάξη), αλλά ταυτόχρονα έχουν κοινωνικά προτάγματα (ρόλος του «κράτους- ρυθμιστή», σε αντίθεση με το «κράτος-επιχειρηματία» των κρατιστών και το «κράτος-νυχτοφύλακα» των νεοφιλελευθέρων).

Επίσης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως βαθιά Αριστοτελικός, έδινε μεγάλη σημασία στο ρόλο της μεσαίας τάξης, πράγμα που πιστεύει βαθύτατα και ο κοινωνικός φιλελευθερισμός σήμερα.

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός δίνει ακόμα έμφαση στην Ανταγωνιστικότητα, στην Διάχυση ευκαιριών και ευημερίας, στην εξάλειψη των στρεβλώσεων των αγορών, στην ενίσχυση της μικρομεσαίας επιχείρησης και στην Αειφορία.

  1. Πέρα από τα λόγια, είστε σε θέση να εγγυηθείτε πρακτικά πως δεν θα διασπαστεί η ΝΔ μετά τις εσωκομματικές εκλογές;

Απάντηση: Ναι. Διότι στις εκλογές συμμετέχει αυτή τη φορά (και για πρώτη φορά) η βάση του κόμματος και το αποτέλεσμα θα το περιφρουρήσει η ίδια η βάση. Ή, για να το πώ διαφορετικά, όποιος διανοηθεί να το αμφισβητήσει, θα υποστεί την οργή της.

Γι’ αυτό, σας διαβεβαιώ, ουδείς το διανοείται…

  1. Σήμερα το κόμμα της Ν.Δ. έχει γίνει το αντίθετο αυτής της λέξης, με την μονιμότητα και την στασιμότητα των προσώπων και των επιλογών τόσα και τόσα χρόνια. Όλα αυτά θα αλλάξουν μόνο με την αλλαγή του ηγέτη;

Απάντηση: Δεν πάμε μόνο σε αλλαγή ηγέτη. Έχουμε ήδη επιτύχει αλλαγή τρόπου εκλογής ηγέτη. Κι αυτό αλλάζει πολλά.

Κι ακόμα πάμε σε αλλαγή τρόπου λειτουργίας του κόμματος. Κι αυτό θα αλλάξει πολύ περισσότερα.

Επίσης πάμε σε αλλαγή προτεραιοτήτων πολιτικής δουλειάς. Απομακρυνόμαστε απο τις προτεραιότητες μιας στρατηγικής που επιδιώκει την εκλογή-διαχείριση, δηλαδή αυτό που ονομάζουμε «κυβερνητισμό». Και επιλέγουμε μια στρατηγική που επιδιώκει την ιδεολογική κυριαρχία. Άρα πάμε σε άλλο μοντέλο πολιτικής…

  1. Ποιο πρέπει να είναι το προφίλ του μέλους του κόμματος, ποια τα δικαιώματα του, ποιες οι υποχρεώσεις του, ποια και πόσο ανοιχτή η διαδικασία εγγραφής;

Απάντηση: Όλα αυτά θα τα συζητήσουμε εν όψει του Συνεδρίου μας που θα γίνει τους επόμενους μήνες. Δεν θα ήθελα να μπώ σε λεπτομέρειες, πριν μιλήσουμε με τη βάση, η οποία ειναι συνήθως σοφότερη από μας.

Το μόνο που μπορώ να σας πώς, είναι ότι θα πρόκειται για μια πολύ πιο ανοικτή σχέση.

  1. Ποιο πρέπει να είναι το οργανωτικό μοντέλο του κόμματος σε δημοτικό/νομαρχιακό/περιφερειακό επίπεδο και ποια θα είναι η βαρύτητα της άποψης/γνώμης κάθε επιπέδου;

Απάντηση: Για λόγους που μόλις εξήγησα πιο πάνω, δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες εδώ. Θα σας πώ μόνο τη βασική αρχή μας: Να δώσουμε λόγο στη βάση στη λήψη των αποφάσεων, και ρόλο στη βάση στην ανάδειξη των στελεχών.

  1. Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των ανωτέρων κομματικών οργάνων, κεντρική επιτροπή/ γραμματέας/ συνέδριο/ πρόεδρος;

Απάντηση: Και πάλι θα μιλήσω για γενικές αρχές: Θα δημιουργήσουμε ισχυρά κομματικά όργανα. Μα αρμοδιότητες, ευθύνη και λογοδοσία. Σε όλη την κλίμακα. Στόχος μας δεν είναι να αδυνατίσουμε τα ανώτατα όργανα απέναντι στη βάση. Στόχος μας είναι να ενισχύσουμε το ρόλο της βάσης, αλλά και να θωρακίσουμε τα ανώτατα όργανα απο «συμφέροντα» και εξωκομματικές «επιρροές».

  1. Πως θα εξασφαλίζεται η πρόσβαση και εκλογιμότητα κάθε μέλους στα όργανα κάθε επιπέδου, πως θα εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία όλων των οργανωτικών επιπέδων, ποια είναι τα κριτήρια και οι διαδικασίες που θα εξασφαλίζουν αξιοκρατικές εσωκομματικές επιλογές προσώπων ανεξάρτητες οικογενειακών καταβολών και στήριξης από οικονομικά συμφέροντα;

Απάντηση: Το μόνο που μπορώ να σας πώ είναι ότι θα εξαλειψουμε τους άτυπους μηχανισμούς και τα «φέουδα» που απέκλειαν ικανά στελέχη, διέλυαν τις οργανώσεις κι έδιωχναν τα μέλη. Δηλαδή θα εξαλείψουμε βασικό παράγοντα που εμπόδιζε ή φαλκίδευε την αξιοκρατία…

Αυτό είναι ήδη πολύ σημαντικό, αλλά σίγουρα δεν αρκεί. Τα υπόλοιπα στο Συνέδριο…

  1. Με ποιες διαδικασίες θα εξασφαλιστεί το άνοιγμα του κόμματος και των οργανώσεων του στην κοινωνία και η διαρκής ζύμωση των ιδεών του με τους πολίτες μη μέλη;

Απάντηση: Υπάρχουν πολλές ιδέες σχετικά, αλλά δεν θα επεκταθώ τώρα. Να είστε σίγουροι όμως, ότι δεν κάνουμε όλη αυτή τη στροφή στην ιδεολογία και στον ουσιαστικό πολιτικό προγραμματισμό, για να μείνουμε να τα συζητάμε αναμεταξύ μας…

  1. Με ποιες διαδικασίες θα εξασφαλιστεί η συμμετοχή στην διαμόρφωση του πολιτικού λόγου του κόμματος καταξιωμένων επιστημονικά, επαγγελματικά και κοινωνικά ανθρώπων που δεν είναι ενταγμένοι στον στενότερο κομματικό πυρήνα αλλά διάκεινται φιλικά προς τις ιδεολογικές και πολιτικές αρχές του κόμματος;

Απάντηση: Εδώ θέτετε το πρόβλημα των λεγόμενων think tanks, των δεξαμενών σκέψης, αλλά και της παρέμβασης στον ευρύτερο χώρο της διανόησης. Που είχε μονοπωληθεί, επι δεκατίες, από την Αριστερά. Είναι στις προτεραιότητές μας αυτό να αλλάξει. Λυπάμαι που δεν μπορώ να σας πώ περισσότερα αυτή τη στιγμή. Πάντως η στροφή που κάνουμε αυτή την ανάγκη υποδηλώνει, μεταξύ άλλων. Να δώσουμε ισότιμα τη μάχη των ιδεών μας, μέσα στους χώρους της διανόησης. Και να την κερδίσουμε…

  1. Ένας από τους λόγους της πρόσφατης επιτυχίας του ΠΑΣΟΚ ήταν η υπεροχή του στα θέματα νέων τεχνολογιών/ ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Εσείς σκοπεύετε επιτέλους να δώσετε στα blogs βήμα, υποστήριξη και χώρο ώστε να σπάσει επιτέλους το μονοπώλιο της ενημέρωσης που είναι πλέον βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της Δημοκρατίας;

Απάντηση: Ναι. Και νομίζω ότι αυτό έχω αρχίσει ήδη να το αποδεικνύω. Κι εσείς έχετε αρχίσει να το καταλαβαίνετε…

  1. Οι Bloggers γνωρίζουν ότι η μεγαλύτερη φθορά της κυβέρνησης έγινε από εσωκομματικό γενιτσαρισμό υπουργών, στελεχών και πολιτευτών όπου ο ένας συκοφαντούσε τον άλλον δίνοντας συνεχώς στοιχεία προς πάσα κατεύθυνση. Τι σκοπεύετε να κάνετε για να πάψει αυτή η αθλιότητα που χαρακτήρισε τη λειτουργία κυβέρνησης και κόμματος;

Απάντηση: Θα μου επιτρέψετε να μην κάνω κανένα σχόλιο…

  1. Ο νέος αρχηγός της ΝΔ εκλέγεται στις 29 Νοεμβρίου. Μια εβδομάδα αργότερα, στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, γίνεται το μνημόσυνο σε όσους έπεσαν το Δεκέμβρη του 1944 υπερασπιζόμενοι το ελληνικό Κράτος και τον δυτικό κόσμο.
    Τα τελευταία χρόνια το κόμμα της ΝΔ έχει ταυτίσει τη συναίνεση με την λήθη και την κατάργηση της ιστορικής μνήμης. Το αποτέλεσμα είναι να τιμά η ΝΔ τους «αγώνες» της αριστεράς αλλά να μην τιμά τους αγώνες του επίσημου Ελληνικού Κράτος τους οποίους άφησε να οικειοποιούνται περιθωριακές ομάδες. Ορθώς το Ελληνικό Κράτος φτιάχνει μουσεία μνήμης στην Μακρόνησο και τον Αι Στράτη. Αλλά είναι δυνατόν να θεωρείται «έγκλημα καθοσιώσεως» να συμμετέχει κάποιος σε μνημόσυνα πεσόντων που υπερασπίστηκαν στο τέλος τέλος το Ελληνικό επίσημο Κράτος;
    Γιατί δίνετε ορθώς το δικαίωμα στο ΚΚΕ να φτιάχνει μνημείο στις κορυφές του Γράμμου και να γιορτάζει εκεί την…ήττα του και τους πεσόντες του και δεν το δίνετε στο επίσημο Κράτος, προκειμένου να τιμήσει αυτούς που το υπερασπίστηκαν;
    Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι: αν είστε ο νέος Πρόεδρος της ΝΔ θα στείλετε κάποιον εκπρόσωπο του κόμματος, όπως πρέπει και είμαστε βέβαιοι ότι θα κάνετε στο μνημόσυνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Αν δεν στείλετε εκπρόσωπο και θεωρήσετε το μνημόσυνο «γιορτή μίσους» έκανε λάθος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Πρωθυπουργός που έφερε πραγματικά την εθνική συμφιλώση στην Ελλάδα, όταν το 1985 ο ίδιος παραβρέθηκε στο μνημόσυνο των θυμάτων του Συντάγματος Μακρυγιάννη;

Απάντηση: Πιστεύω βαθύτατα στην εθνική συμφιλίωση. Κι αυτό σημαίνει ότι τιμάμε την μνήμη όλων των νεκρών μας. Όταν δεν χωρίζουμε πια τους ζωντανούς για τα φρονήματά τους, δεν μπορούμε να χωρίζουμε τους νεκρούς…

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

  1. Τι σημαίνει για εσάς κοινωνική συνοχή; Πως κρίνετε τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου και ποια η ευθύνη της Κυβέρνησης και του υπεύθυνου Υπουργού;

Απάντηση: Κοινωνική συνοχή είναι πολλά πράγματα: δεν είναι μόνο η έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη προς τους ασθενέστερους, ειδικά σε περιόδους κρίσεων. Αυτο είναι απαραίτητο, αλλά δεν είναι το μόνο…

Κοινωνική συνοχή σημαίνει υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος. Το οποίο είναι υπέρτερο όλων των άλλων ιδιαίτερων «ειδικών» συμφερόντων.

Την κοινωνική συνοχή εμπεδώνει, πέραν της υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος, η Ισονομία. Όταν όλοι γνωρίζουν ότι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο.

Τέλος, την κοινωνική συνοχή αποκαθιστά η ισότητα όλων στις ευκαιρίες. Μπορεί όλοι να μην ειναι το ίδιο άξιοι. Αλλά όλοι οφείλουν να έχουν τη δυνατότητα να αποδείξουν την αξία τους. Και να προκόψουν.

Όπώς η κατάργηση των προσωπικών μηχανισμών και των φέουδων ενισχύει την κομματική συνοχή, έστι και η κατάργηση των ειδικων προνομίων μέσα στην κοινωνία ενισχύει την κοινωνική συνοχή.

Τελικά, κοινωνική συνοχή είναι μια Πίστη, ή μια Σύμβαση, αν προτιμάτε: Ότι όλοι μπορεί να είμαστε πολύ διαφορετικοί, αλλά η «Πόλη», η «κοινή πατρίδα», η Πολιτεία, μας αντιμετωπίζει ως ίσους, μας δίνει ίσες ευκαιρίες (ακόμα κι αν δεν μας τις δίνει η ζωή), μας κρίνει αξιοκρατικά, μας συμπαραστέκεται, αν έχουμε ανάγκη. Μας προσφέρει Ασφάλεια και Δικαιοσύνη.

Όσο η Πίστη αυτή μένει ισχυρή, η κοινωνική συνοχή είναι αδιατάρακτη. Όταν η Πίστη αυτή κλωνιστεί, τότε η κοινωνική συνοχή έχει καταρρεύσει.

Τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου δεν θα τα κρίνω εδώ. Αλλά τα σφάλματα που κάναμε τότε στην αντιμετώπισή τους, τα έχω ήδη επισημάνει. Κι έχω αντιδιαστείλει τον τρόπο που αντιδράσαμε εμείς,απο τον τρόπο που αντέδρασε στη Γαλλία ο Νικολά Σαρκοζύ, όταν ήταν υπουργός Εσωτερικών κι αντιμετώπισε αντίστοιχες καταστάσεις.

Κι υπογράμμισα ότι, παρά το γεγονός ότι το Σαρκοζύ τον αποδοκίμασαν τότε και ο Τύπος και οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ακόμα κι από το δικό του κόμμα, τελικώς σάρωσε στις εκλογές, κερδίζοντας την κοινωνία, κι αποσπώντας μαζικά ψήφους απο παντού: Κι από τα Δεξιά, κι από το Κέντρο κι από τα Αριστερά…

Διότι την κρίσιμη εκείνη στιγμή, αυτός που προασπίστηκε τα προτάγματα της κοινωνίας, άρα και την συνοχή της, ήταν ο Σαρκοζυ.

  1. Ποια είναι η θέση σας για την ελληνοποίηση των λαθρομεταναστών δεύτερης γενιάς και την αλλοίωση του εκλογικού σώματος που σχεδιάζει έτσι το ΠΑΣΟΚ; Θα αντιδράσετε και πως;

Απάντηση: Δεν πρόκειται να δεχθώ πρακτική που παραβιάζει, μεταξύ άλλων, την κοινοτική νομοθεσία. Η οποία οσο πάει γίνεται και πιο αυστηρή…

  1. Θα απαιτήσετε την άμεση απομάκρυνση από το Υπουργείο παιδείας της Θάλειας Δραγώνα που δηλώνει πως Έλληνες δεν ήμασταν αλλά γίναμε στην πορεία;

Απάντηση: Δεν κρίνω κανένα για τις απόψεις που έχει εκφράσει κατά καιρούς, στο ακαδημαϊκό ή επιστημονικό του έργο. Στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία και δεν αστυνομεύεται το φρόνημα.

Αλλά αν υπάρξουν πολιτικές που εκφράζουν τέτοιες απόψεις, να είστε σίγουροι ότι θα βρεθώ αντίθετος. Όπως το έπραξα, άλλωστε και στο πρόσφατο παρελθόν, ότι προέκυψε αντίστοιχο προβλημα…

  1. Ποιά είναι η θέση σας για το σαουδαραβικό τζαμί στον Ελαιώνα;

Απάντηση: Είναι πολύ πιο σύνθετο απ’ όσο φαντάζεται κανείς για να μπορεί να απαντήσει με ένα ναί ή με ένα όχι. Αρκεί να σας πώ ότι αρκετοί απ’ αυτούς που το υποστήριξαν στην αρχή, μετέπειτα άλλαξαν γνώμη.

Πάντως το πρόβλημα των χώρων λατρείας για τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας πρέπει να λυθεί. Αλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Είναι χρήσιμο να δούμε την βρετανικη εμπειρία σχετικώς…

  1. Πιστεύετε ότι οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους ετερόφυλους;

Απάντηση: Όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλά ο γάμος δεν είναι «ανθρώπινο δικαίωμα». Είναι ένας θεσμός που αποσκοπεί στη δημιουργία οικογένειας. Ασφαλώς και πρέπει να προστατεύεται η ιδιωτική ζωή των ομοφυλοφίλων. Αλλά όχι να εξισωθεί η οικογένεια με τη «συμβίωση»…

  1. Θα αποδεχόσασταν μια κύρια υποχρεωτική ασφάλιση για κάθε εργαζόμενο, δημόσια ή ιδιωτική, επιλογής του εργαζόμενου;

Απάντηση: Στα θέματα ασφάλισης δεν έχουν όλοι δυνατότητα επιλογής. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι δεν έχουν τέτοια δυνατότητα. Επι πλέον, υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα της εποπτείας των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών. Μεγάλο μέρος της πρόσφατης διεθνούς κρίσης οφείλεται στο γεγονός ότι κατέρρευσαν τεράστιοι ιδιωτικοί ασφαλιστικοί οργανισμοί. Αντίθετα, οι δημόσιοι ασφαλιστικοί οργανισμοί έχουν την κάλυψη και την εγγύηση του δημοσίου. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούν να εξισωθεί η δημόσια με την ιδιωτική ασφάλεια για να τεθεί ως ζήτημα «προσωπικής επιλογής».

Να αναγνωρίσω, βέβαια, ότι υπάρχει το πολύ σοβαρό ζήτημα διαχείρισης των αποθεματικών των δημοσίων ταμείων. Τα οποία αποθεματικά έχουν εξαιρετικά χαμηλές αποδόσεις.

Να αναγνωρίσω, ακόμα, την ανάγκη να ενθαρρύνουμε την επικουρική ασφάλιση, πέραν την δημόσιας, από τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά αν προχωρήσουμε ένα βήμα πιο πέραν κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα…

  1. Πιστεύετε στην μονιμότητα και το «ακαταδίωκτο» των δημοσίων υπαλλήλων και ποιό είναι εν γένει το πλαίσιο του εργασιακού καθεστώτος που πρέπει να υπάρχει στην χώρα μας (μόνιμοι, έκτακτοι, εποχικοί κ.λπ.) για τον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα;

Απάντηση: Η μονιμότητα δεν αλλάζει. Ούτε εξαρτάται απ’ αυτήν η εξυγίανση του δημοσίου.

Υπάρχουν, όμως, πολλά άλλα που μπορούν να γίνουν, όπως η σύνδεση αμοιβής με παραγωγικότητα και το χτύπημα της γραφειοκρατίας.

Ζητούμενο είναι ένα Δημόσιο αποδοτικό και ευέλικτο, που σέβεται τον πολίτη και παράγει προστιθέμενη αξία, όχι ελλείμματα.

Αν δούμε τη διεθνή εμπειρία, αυτό δεν εξαρτάται από τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά από τη λειτουργία και την οργάνωση του Δημοσίου. Και τη σχέση του κράτους με την Πολιτική και των Κομμάτων με το κράτος…

  1. Πρέπει να υπάρχει κρατικά επιδοτούμενη πολιτιστική δραστηριότητα και αν ναι ποιά και με ποιά κριτήρια χρηματοδότησης ή είναι καλύτερο το κράτος να δημιουργεί τις ευκαιρίες εκείνες ώστε οι ιδιωτικοί φορείς να χορηγούν πολιτιστικές δραστηριότητες και αν ναι πως θα διασφαλίζεται η μη εμπορευματοποίηση και ο ελεύθερος χαρακτήρας της τέχνης και του πολιτισμού;

Απάντηση: Αναμφίβολα ο θεσμός των χορηγειών πρέπει να αναβαθμιστεί. Άλλωστε αυτό είχαν την ευκαιρία να το προχωρήσω αρκετά επί των ημερών μου στο υπουργείο.

Υπάρχει, ακόμα, το μεγάλο πρόβλημα, αν η αξιοποίηση των πολιτιστικών υποδομών οδηγεί αναπόφευκτα στην «εμπορευματοποίηση» του Πολιτισμού. Κατά τη γνώμη μου δεν συμβαίνει, κατ’ ανάγκην, κάτι τέτοιο.

Όλοι οι μεγάλοι πολιτιστικοί φορείς του εξωτερικού επιδιώκουν την αυτοχρηματοδότησή τους και εν πολλοίς την επιτυγχάνουν, όχι για να βγάλουν κέρδη, αλλά για να επενδύσουν στον Πολιτισμό.

Οι δημόσιες δαπάνες στον Πολιτισμό πρέπει να θεωρούνται ως ιδιαίτερου χαρακτήρα δημόσιες επενδύσεις. Οι οποίες έχουν αποδόσεις και δημιουργούν περισσότερες επενδύσεις στο μέλλον.

Το πολιτιστικό αγαθό δεν προσφέρεται για κερδοσκοπία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι πάντα «παθητικό».

Ο Πολιτισμός είναι πλούτος.

Πρέπει να τον αξιοποιήσουμε όχι να τον «εκμεταλλευτούμε».

Κι αν τον αξιοποιήσουμε σωστά παράγει περισσότερο πλούτο.

Και περισσότερο Πολιτισμό…

  1. Εκτιμάτε πως η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία θα μπορούσε να υποκατασταθεί πλήρως από εθελοντική και επαγγελματική θητεία;

Απάντηση: Η θητεία είναι συνταγματική υποχρέωση. Μπορεί οι αμυντικές ανάγκες να καλύπτονται όλο και περισσότερο απο επαγγελματίες οπλίτες, αλλά η θητεία χρειάζεται όχι, αναγκαστικά, για να φτιάξει το μελλοντικό οπλίτη, αλλά το μελλοντικό πολίτη.

Ο νέος άνθρωπος κοινωνικοποιείται κι αποκτά εμπειρία κοινωνικής προσφοράς, κοινωνικής ένταξης και συναδέλφωσης, ανεξάρτητα από την οικογενειακή καταγωγή του.

Μη ξεχνάμε ότι το Σύνταγμά μας, στο ακροτελεύτιο άρθρο του εναποθέτει την φύλαξη των δημοκρατικων ελευθεριών «στον πατριωτισμό των Ελλήνων».

Αυτό τον πατριωτισμό βιωνουν οι νέοι μας, μεταξύ άλλων, όταν κατατάσσονται στο στρατό.

Η κατάργηση της στρατιωτικής υποχρέωσης, θα αποδυναμώσει περισσότερο απ’ όλα αυτή την «κοινή αίσθηση του ανήκειν».

Που είναι προϋπόθεση δημοκρατίας όσο και εθνικής ανεξαρτησίας.

  1. Ως γνωστό μέσω του indymedia, διαφημίζονται, υποκινούνται και οργανώνονται σε δημόσια θέα και με θράσος κακουργηματικές πράξεις, όπως έκτροπα και επιθέσεις σε ιδιωτική και δημόσια περιουσία. Τι προτίθεστε να ζητήσετε να κάνει η Κυβέρνηση, ώστε να σταματήσει να λειτουργεί το indymedia μέσα από τον κρατικό server του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και το δίκτυο του ΟΤΕ;

Απάντηση: δεν είναι τόσο προβλημα του indymedia, και του «δικαιώματος στην έκφραση». Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κανένας έλεγχος στο πώς χρησιμοποιούνται οι δημόσιες υποδομές και τα μέσα που ο φορολογούμενος πληρώνει για να χρησιμοποιούν τα Πανεπιστήμια.

Εγώ δεν έχω τέτοιο δικαίωμα, εσείς δεν έχετε τέτοιο δικαίωμα, γιατί να το έχουν κάποιοι και να μην το έχουν άλλοι;

Εξυπηρετεί ακαδημαϊκους σκοπούς; Εξυπηρετεί ερευνητικούς σκοπούς; Κι άν όχι, τότε γιατί έχουν κάνει «κατάληψη» δημόσιων πόρων;

Υπάρχει άλλη δημοκρατική χώρα στον κόσμο που ένας τέτοιος ιστοχώρος λειτουργεί μέσα στα πλάισια ενός δημόσιου εκπαιδευτικού ιδρύματος, πέρα από κάθε δυνατότητα δημοκρατικού ελέγχου;

Κάποτε πρέπει να αντιληφθούμε ότι δημοκρατία σημαίνει λογοδοσία, διαφάνεια και ευθύνη. Αυτά προφανώς έχουν προ πολλού καταργηθεί στην περιπτωσή μας.

Αλλά το πρόβλημα δεν το έχουν μόνο οι αρχές του Πολυτεχνείου, για να είμαστε δίκαιοι. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο «λειτουργούν» τα Πανεπιστημιακά μας ιδρύματα.

Κι εδώ η ευθύνη είναι όλων των κυβερνήσεων που πέρασαν.

Και πρέπει να αλλάξουμε, όπως φαίνεται, πολλά περισσότερα απο το λεγόμενο «πανεπιστημιακό άσυλο»…

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

  1. Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις υψηλότερες εξοπλιστικές δαπάνες σαν ποσοστό του ΑΕΠ. Λαμβάνοντας υπόψη τις γεωπολιτικές συνθήκες της περιοχής, είναι λογικό να μην μπορούν να γίνουν μεγάλες περικοπές. Αν όμως ένα μεγάλο μέρος από αυτά τα τεράστια ποσά επενδυόταν εντός Ελλάδας, θα μπορούσαν να αποτελέσουν εφαλτήριο για την ουσιαστική δραστηριοποίηση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας, στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας, στα πρότυπα του Ισραήλ; Πιστεύετε πως μια τέτοια στρατηγική επιλογή θα μπορούσε να αποτελέσει τον τρίτο πυλώνα της Ελληνικής οικονομίας μετά την εμπορική Ναυτιλία και τον Τουρισμό

Απάντηση: Έχω ήδη απαντήσει, ότι η Ελλάδα οφείλει να δημιουργήσει αμυντική βιομηχανία, αυξάνοντας την ελληνική προστιθέμενη αξία στις εξοπλιστικές της προμήθειες. Έτσι, μια μεγάλη και «αναγκαστική» δαπάνη, που είναι σήμερα σχεδόν απόλυτα «εκροή», θα αποκτήσει πολλαπλασιαστική επίδραση μέσα στην ελληνική οικονομία. Και θα βοηθήσει την εισαγωγή τεχνολογίας από το εξωτερικό, την παραγωγή εγχώριας τεχνολογίας και τη διάχυσή της στους υπόλοιπους τομείς της οικονομιας.

  1. Ποια η θέση σας για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και το άνοιγμα Καραμανλή προς την Ρωσία;

Απάντηση: Συμφωνώ απολύτως και θεωρώ ότι ήταν από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή που έβαλε την Ελλάδα στο διεθνές πλέγμα των ενεργειακών αγωγών. Όπως και το άνοιγμα στη Ρωσία, το άνοιγμα στην Κίνα κλπ.

  1. Σχετικά με το θέμα των Τουρκικών παραβιάσεων και προκλήσεων στο Αιγαίο, πού τελειώνει η διπλωματία και η σύνεση και που αρχίζει η υποχωρητικότητα και η ηττοπάθεια;

Απάντηση: Πιστεύω πάντα ότι μια επιθετική πολιτική αντιμετωπίζεται καλύτερα, αποτελεσματικότερα και ασφαλέστερα από μία αποτρεπτική στρατηγική. Στο ερώτημα σε τι συνίσταται μια αποτελεσματική αποτροπή εκ μέρους της Ελλάδας στο Αιγαίο, δεν θα απαντήσω εδώ…

  1. Για ποιο λόγο η Ελλάδα πρέπει να παραμένει στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ; Ποιος είναι ο εχθρός; Ιδιαίτερα όταν το ΝΑΤΟ δεν έχει προστατεύσει την Ελλάδα σε καμία περίπτωση μεταπολεμικά.

Απάντηση: Σε αυτές τις περιπτώσεις το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιός είναι σήμερα «ο εχθρός του ΝΑΤΟ», πράγμα που συζητιέται επί χρόνια, από την ίδια την Ατλαντική Συμμαχία. Το κρισιμότερο ερώτημα είναι αν σήμερα η Ελλάδα είναι ασφαλέστερη αν παραμείνει στο ΝΑΤΟ ή αν σηκωθεί και φύγει μονομερώς.

Είναι βέβαιος, λοιπόν, ότι αν φύγει μονομερώς θα είναι πολύ λιγότερο ασφαλής. Πολύ περισσότερο που όλοι οι γείτονές μας είτε αποτελούν μέλη της Συμμαχίας είτε προσπαθούν να μπούν.

Το να φύγουμε, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου είναι λάθος, πέραν κάθε συζήτησης. Άλλα είναι τα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής που πρέπει να λύσουμε, όχι η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ…

  1. Είναι, κατά την γνώμη σας, εφικτή η εθνική ανεξαρτησία για μια χώρα με τέτοιο χρέος σαν την Ελλάδα, που ουσιαστικά εξαρτά την επιβίωσή της από τις αποφάσεις τρίτων ισχυρών κρατών;

Απάντηση: Συμφωνώ απολύτως. Και τα είπατε όλα. Μια χώρα που βουλιάζει στο χρέη χάνει σε ελευθερία επιλογών. Τελικά χάνει σε Ανεξαρτησία. Κι αν χρειάζεται να θέσουμε σε απόλυτη προτεραιότητα το χρέος, είναι ακριβώς για να ανακτήσουμε τους «βαθμούς ελευθερίας» που χάνουμε όλα τα τελευταία χρόνια. Κι αν χρειάζεται να υπογραμμίσουμε τη σημασία της αγάπης για την πατρίδα και την προάσπιση του εθνικού συμφέροντος, είναι, μεταξύ άλλων, γιατί αυτό θα αποτελέσει ισχυρή νομιμοποιητική βάση για την καταπολέμηση του χρέους και την ανάκτηση της ανεξαρτησίας που χάνουμε από τη συνεχή διόκγωσή του…

  1. Όπως είναι γνωστό το κόμμα σας αλλά και η Κυβέρνηση έχει αναφέρει επανηλειμμένα ότι η εθνική κόκκινη γραμμή είναι «σύνθετη ονομασία με σαφή γεωγραφικό προσδιορισμό και για όλες τις χρήσεις» και όχι πλέον η απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992 που έλεγε ότι «δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία ή παράγωγο της». Η ερώτηση μου είναι ότι το «για όλες τις χρήσεις» περιλαμβάνει και αλλαγή της συνταγματική τους ονομασία ή θα υπάρξει κάποια άλλη πλάγια γραμμή τύπου «οποιαδήποτε περιεχομένου διευρυμένης ερμηνείας» που θα περιλαμβάνει «συστάσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας» , αναγνώριση «Μακεδονικής ταυτότητας ή γλώσσας» κ.λ.π.;

Απάντηση: Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν έχει αφήσει κανένα περιθώριο παρερμηνείας: «Μια ονομασία για κάθε χρήση», σημαίνει ότι τα Σκόπια πρέπει να αλλάξουν τη συνταγματική τους ονομασία. Πράγμα που, πλέον, έχει τη στήριξη όλων των εταίρων μας. Αυτό, βέβαια, είναι αδύνατο να το δεχθούν τα Σκόπια με την υφιστάμενη πολιτειακή συγκρότηση. Και ποτέ δεν το αποδέχθηκαν ως τώρα. Στην καλύτερη περίπτωση είχαν αποδεχθεί να δώσουν μια ονομασία σε μάς – όποια θέλαμε – και να κρατήσουν εκείνοι το «Μακεδονία», για κάθε εσωτερική και διεθνή χρήση.

Έτσι πλέον για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, με το βέτο Καραμανλή στο Βουκουρέστι τα Σκόπια βρέθηκαν σε αληθινά δύσκολη θέση διεθνώς. Έτσι, δικαιώθηκε η άποψή μου ότι δεν θα έπρεπε ποτέ να δεχθούμε «λύση» διπλής ή τριπλής ονομασίας.

Η «κόκκινη γραμμή» – δηλαδή η γραμμή μη υποχώρησης της ελληνικής πλευράς – είναι αυτή τη στιγμή «μια ονομασία για κάθε χρήση» (το περίφημο erga omnes). Κι αυτό το στηρίζουμε όλοι. Πολύ περισσότερο εγώ, που νιώθω και δικαιωμένος…

  1. Όπως γνωρίζετε στη Γαλλία άνοιξε δημόσιος διάλογος με θέμα την εθνική ταυτότητα. Είναι επίσης γνωστό ότι οι μοντέρνες θεωρίες που αφορούν την εθνική ταυτότητα είναι χωρισμένες σε δύο κατηγορίες :Εθνοκεντρική (διαχρονική και εθνοσυμβολική) και Νεωτεριστική (όπου συμπεριλαμβάνεται και η μετανεωτεριστική). Η μετανεωτεριστική γραμμή πλέον κυριαρχεί παντού στην Ελλάδα. Εάν πας σε ένα βιβλιοπωλείο τα 7 στα 10 βιβλία έχουν σαν κεντρική γραμμή τον μετανεωτερισμό. Όλες οι άλλες απόψεις είναι δυστυχώς χαμένες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την επέλαση του μηδενισμού της εθνικής μας ταυτότητας. Χαρακτηριστικά παράδειγματα το σχολικό βιβλίο της Ρεπούση αλλά και ο διορισμός στο πρώην -δυστυχώς-εθνικής Παιδείας της Κας Δραγώνα. Για τον Ελληνικό τύπου μετανεωτερισμό ή εθνομηδενισμό όπως αποκαλείται από τους πολέμιους της, η εθνική ταυτότητα παραπέμπει σε κοινότητα μηδενικού αντικρίσματος: φανταστική, “νοερή”. Είναι ο κοσμοπολιτισμός των πολυεθνικών.Η ερώτηση μου είναι λοιπόν ποια πολιτική θα ακολουθήσετε σε ότι αφορά την Ελληνική εθνική ταυτότητα : Εθνοκεντρική πολιτική με στόχο την διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας στα πρότυπα μοντέρνων εθνοκεντρικών θεωριών(π.χ. εθνοσυμβολισμού) ή Μετανεωριστική πολιτική με στόχο την αναθεώρηση της υπάρχουσας εθνικής ταυτότητας στα μετανεωριστικά πρότυπα;

Απάντηση: Όταν είχε προκύψει το θέμα με το βιβλίο Ιστορίας της Στ Δημοτικού είχα αρθρογραφήσει εναντίον του, και μάλιστα από το έντυπο της Νέας Δημοκρατίας τη «Μετεξέλιξη». Για να μην μακρυγορώ εδώ, κυττάξτε το. Απαντά σε όλα τα ερωτήματά σας.

Κατά τα άλλα, θέλω να σας πώ ότι οι απόψεις αποδόμησης του έθνους υπάρχουν παντού, αλλά είναι μειοψηφικές ή περιθωριακές πολιτικά. Μόνο στην Ελλάδα κυριαρχούν. Κι αυτό, ασφαλώς, είναι και δική μας ευθύνη, αφού τόσα χρόνια δεν δώσαμε τη μάχη των ιδεών. Αυτό πλέον θα αλλάξει…

  1. Πως μπορεί μία χώρα να υφίσταται, να παράγει και να επιβιώνει σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον όταν δεν έχει ισχυρή Εθνική συνείδηση; Πως θα δουλέψει ο πολίτης για το «μαγαζί» όταν δε νιώθει περήφανος για αυτό που είναι και για εκεί που ανήκει;

Απάντηση: Έχετε απόλυτο δίκιο. Το τόνισα, άλλωστε, πολλές φορές και σε άρθρα μου στον Τύπο και στην ίδια την ομιλία μου στο έκτακτο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, πρίν λίγες μέρες…

  1. Αφού δεν υπάρχει περίπτωση να πούμε στους Σκοπιανούς «σας βαρεθήκαμε και δεν πρόκειται να μπείτε ποτέ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ με όνομα που περιέχει τον όρο Μακεδονία» γιατί προτιμάτε τη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό (Βόρεια, Άνω, Ορεινή, Πλάγια κ.λπ), που αφήνει τους ξένους να πιστεύουν ότι η Θεσσαλονίκη ανήκει στην Νότια ή Κάτω ή Πεδινή Μακεδονία και δεν προκρίνετε τη σύνθετη ονομασία με «χρονολογικό» προσδιορισμό δηλ. το Νέα Μακεδονία, που θα έλυνε αυτομάτως και τα υπόλοιπα θέματα όπως της ιστορίας, του πολιτισμού και της γλώσσας;

Απάντηση: Κάνετε λάθος. Έχω αρθρογραφήσει επανειλημμένως για τα μειονεκτήματα της σύνθετης ονομασίας. Αλλά αυτή τη στιγμή η «κόκκινη γραμμή» δεν είναι εκεί, είναι στη θέση μας «ένα όνομα για κάθε χρήση».

Αυτό αποδυναμώνει διεθνώς την επιμονή των Σκοπίων να χρησιμοποιούν το συνταγματικό τους όνομα «Μακεδονία».

Συμβιβασμό σε σύνθετη ονομασία για κάθε χρήση, φαίνεται ότι δεν είναι σε θέση να κάνουν. Συνεπώς, γιατί να συζητάμε μεταξύ μας ένα απίθανο ενδεχόμενο, όταν έχουμε καταφέρει να στριμώξουμε τα Σκόπια;

  1. Ο κ. Καραμανλής πρόσφατα είπε ότι θα στηρίξετε την λύση του Σκοπιανού με βάση την κόκκινη γραμμή που έχουν θέσει οι πολιτικοί, ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ. Επειδή στην Ελλάδα το πολιτικό κόστος είναι κάτι σαν ξεχειλωμένο λάστιχο που το τραβάμε ατελείωτα και ειδικά για την αντιπολίτευση δεν έχει καμία ουσιαστική επίπτωση… γιατί δεν εισηγείστε να τεθεί η όποια συμφωνία των πολιτικών στο Σκοπιανό, στην κρίση του λαού όπως κάνουν οι Σκοπιανοί; Θεωρείτε ότι ο λαός είναι ανώριμος ή δεν εμπιστεύεστε την κρίση του;

Απάντηση: Έχω ήδη προτείνει την προσφυγή σε δημοψηφίσματα – υπό προϋποθέσεις, βέβαια – για τη λήψη αποφάσεων που χρειάζονται ισχυρή νομιμοποίηση. Όπως ακριβώς συμβαίνει με πολλές προηγμένες δημοκρατίες στην Ευρώπη και πέραν αυτής.

Όμως για το θέμα των Σκοπίων, όπως εξήγησα παραπάνω, δεν «επίκειται» κάποιος συμβιβασμός σε «σύνθετη ονομασία». Έχουμε καταφέρει να στριμώξουμε τα Σκόπια, χωρίς να παραχωρήσουμε ουσιαστικά τίποτε από τη δική μας την πλευρά.

Βρισκόμαστε σε διπραγματευτικό αδιέξοδο, με αποκλειστική ευθύνη των Σκοπίων.

Ενώ μέσα στα Σκόπια ο ψευδο-μακεδονισμός αμφισβητείται όλο και περισσότερο, όπως αμφισβητείται κι από άλλες γειτονικές χώρες (όπως η Βουλγαρία), για άλλους λόγους.

Ο χρόνος για πρώτη φορά έχει αρχίσει να δουλεύει υπέρ μας.

Μη φερόμαστε σαν να είμαστε υπό πίεση «στο παρά ένα» να συμβιβαστούμε, όταν την πίεση την έχει όλη η άλλη πλευρά…

  1. Είναι δυνατόν η Ελλάδα να βρίσκεται απολογούμενη για θέματα όπως το μειονοτικό, απέναντι σε δηλωμένους εχθρούς της ελευθερίας, γενοκτόνους, σφαγείς γυναικών κλπ;

Απάντηση: Να σας θυμίσω ότι εγώ στη Βουλή έχω κάνει πρόταση για ψήφιση νομοσχεδίου που προβλέπει την αναγνώριση Γενοκτονίας των Αρμενίων. Για τα υπόλοιπα που με ρωτάτε, οφείλουμε να κάνουμε περισσότερα για να προασπιστούμε την Ιστορία μας διεθνώς. Αλλά εδώ έχουμε πρόβλημα να την υπερασπιστούμε από αμφισβητήσεις μέσα στην ίδια την Ελλάδα…

Κι αυτά δεν είναι ζητήματα «εθνικής υπερηφάνειας». Είναι θέματα εθνικής ταυτότητας. Και η ταυτότητα οικοδομείται πάνω στην αλήθεια.

Οφείλουμε να μάθουμε την αλήθεια, οφείλουμε να πούμε την αλήθεια. Αλλά η «αποδόμηση» δεν είναι αλήθεια. Είναι το μεγαλύτερο και πιο χονδροειδές ψέμμα.

Ένα ψέμμα που πρέπει να το πολεμήσουμε. Πολιτισμένα, με τη δύναμη των ιδεών. Την οποία κάποιοι τόσο την υποτιμούν. Κι είναι τόσο «μακριά νυχτωμένοι»…