20.7.10

Η (χαμένη;) ηθική της ελληνικής Αριστεράς

με αφορμή τον κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο
 
Κύριε Ροΐδη,
Μια από τις πολλές ωραίες ευαγγελικές ρήσεις απευθύνεται από το Χριστό στην “Επί του όρους ομιλία” προς τους μαθητές του. Φοβάται λοιπόν μην υποκύψουν σε πειρασμούς και τους συμβουλεύει: “Είσαστε το αλάτι της γης, εάν λοιπόν το αλάτι σαπίσει, με τι θα αλατιστεί;…..Εσείς είσαστε το φως του κόσμου. Δεν μπορεί να κρυφτεί μια πόλη που βρίσκεται ψηλά στο βουνό”. Ξέρει την ψυχολογία των ανθρώπων να αναζητούν πρότυπα συμπεριφορών και να τα αναπαράγουν. Αν δεχθούμε τώρα πως οι επίσκοποι των δυο μεγάλων Εκκλησιών της χριστιανοσύνης της Δυτικής και της Ανατολικής είναι διάδοχοι των Αποστόλων του Χριστού, η συμβουλή του δεν έπιασε τόπο. Ποδοπατήθηκε με τον πιο αισχρό τρόπο. Αυτά θα μας πει κάποιος αφορούν μόνο τους Χριστιανούς. Νομίζω όμως πως αφορούν την ανθρώπινη φύση και καλό είναι να ακούμε κάθε σοφή κουβέντα που έχει ειπωθεί σχετικά. Το πρόβλημα είναι πανάρχαιο και αφορά την ηθική κάθε μικρής ή μεγάλης εξουσίας που με το παράδειγμά της δίνει και τον τόνο στην κοινωνία.
Τον Πλάτωνα τον είχε απασχολήσει το ζήτημα του ποιός είναι κατάλληλος για ηγεμόνας. Κατέληξε στην ιδέα του φιλόσοφου βασιλιά. Πειραματίστηκε μάλιστα στη Σικελία με τον μαθητή του τον τύραννο Διόνύσιο τον νεότερο. Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό. Σε κάθε περίπτωση επιβεβαιώνεται αυτό που είπε ο Βίας από την Πριήνη: “Αρχή άνδρα δείκνυσι”. Μπορεί δηλαδή να μας παριστάνεις τον καλό κύριε ανώνυμε του ΣΥΝ, θέλω να σε δω όμως όταν εκλεγείς βουλευτής στο κόμμα σου και όταν μετά από αυτό μεταπηδήσεις για το καλό του λαού και ασκήσεις εξουσία ως υφυπουργός Διορισμών και Εργολαβιών του ΠΑΣΟΚ
Η ηγεσία της λεγόμενης δημοκρατικής-μη δογματικής Αριστεράς προσφέρεται για πεδίο μελέτης των ανθρώπινων συμπεριφορών. Δεν αφορά ασφαλώς κάποιο τομέα σπουδαίας εξουσίας, έχει όμως μια ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω της αυξημένης επιρροής ενός μικρού μεν πολιτικού χώρου αλλά με στελέχωση, μέλη κι οπαδούς που βρίσκονται ποιοτικά (ενεργοί πολίτες με καλό μορφωτικό επίπεδο) πολύ ψηλότερα από το μέσο όρο της κοινωνίας, την οποία υποτίθεται πως θέλουν να τη βελτιώσουν ή και να την αλλάξουν συθέμελα. Η ακολουθία των αρχηγών αναδεικνύει κάποιες μορφές πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Λεωνίδας Κύρκος (ΚΚΕ-εσ), Φώτης Κουβέλης (ΕΑΡ), Μαρία Δαμανάκη (ΣΥΝ), Νίκος Κωνσταντόπουλος (ΣΥΝ), Αλέκος Αλαβάνος (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ). Για τους 5 πρώτους ισχύει αυτό που είπε ο ποιητής: “Αχ που’σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος”. Με αγώνες για τη Δημοκρατία, εξορίες φυλακές, εθνική Αντίσταση, 114, Χούντα, Πολυτεχνείο κλπ κι όμως ή εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ, οι κ.κ.Κύρκος και Κουβέλης προσβλέπουν πιο φωναχτά ο πρώτος, πιο μουλωχτά ο δεύτερος σε συνεργασία και σε δείπνα με το ΠΑΣΟΚ, ο κ.Αλαβάνος παριστάνει στα γεράματα το οργισμένο νιάτο συμπεριφερόμενος αλλοπρόσαλα και με κίνητρα εμφανώς προσωπικά και ο κ. Κωνσταντόπουλος διορίστηκε από τον κ.Βαρδινογιάννη ποδοσφαιρικός παράγοντας. Όλοι τους αμείφθηκαν πλουσιοπάροχα από την Αριστερά με αλλεπάλληλες επανεκλογές σε βουλευτικές έδρες ή και με υπουργικούς θώκους αλλά δεν μπόρεσαν να σταθούν στο ύψος της θέσης τους. Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνοντι την απίστευτη ζημιά που κάνουν στα δημόσια ήθη. Ήταν το άλας που μωράνθηκε και η περίβλεπτη πόλη που παρήκμασε. Όταν ο κόσμος βλέπει αυτούς τους τόσο αξιόλογους ανθρώπους να μηδίζουν ή να γελοιοποιούνται, χάνει κάθε εμπιστοσύνη στην πολιτική και στην Αριστερά και στρέφεται σε ιδιώτευση ή σε συμφεροντολογικές ατραπούς, με νομιμοποιημένη στη συνείδησή του αυτήν την ταπεινωτική διαδικασία. Αφού κοτζάμ Κωνσταντόπουλος κατέληξε πρόεδρος της “Θύελλας Νέων Λιοσίων” του μεγαλοεργολάβου Πετρελαίογλου, τότε γιατί να μην ενδώσω κι εγώ στην Κίρκη της εξουσίας.; Γιατί να μη γίνει απεργοσπάστης ο εργατάκος που κινδυνεύει να δει τη φαμίλια του να πεινάσει αν απεργήσει; Γιατί να μην κυριαρχίσει ως κοινωνική συμπεριφορά το σύνθημα: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”; Έχουμε μετρήσει άλλωστε πάνω από 40 επώνυμα στελέχη της Αριστεράς που έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους στο ΠΑΣΟΚ ή στη ΝΔ, ή και στους δυο όπως ο Θόδωρος Κατριβάνος, (που το ζιγκ ζαγκ της πολιτικής του διαδρομής προκαλεί ζάλη) ικανοποιώντας τον διακαή πόθο τους να υπηρετήσουν τον τόπο. Δυστυχώς απέτυχαν στον ευγενή τους στόχο αφού η πολυκέφαλη Ύδρα της άβυθης Λέρνας που λέγεται ΠΑΣΟΚ τους κατάπιε όλους χωρίς να αφήσουν πίσω τους το παραμικρό ίχνος κάποιας προσφοράς που να δικαιολογεί τη Μεταμόρφωσή τους.
Δεν ξέρω με ποιές προφάσεις ο κ. Κουβέλης θα γίνει μεθαύριο υφυπουργός Ιδιωτικών Πανεπιστημίων του ΠΑΣΟΚ. Νομίζω πως οι εμμονές του στη βουλευτική μονιμότητα και στην τηλεοπτική του καρριέρα αποδεικνύουν πως δεν θα δυσκολευτεί και πολύ να θεμελιώσει ιδεολογικά την πράξη του. Άλλωστε με εξαίρεση τον κ.Βούγια (δεν θέλω να πάρω στα σοβαρά την περίπτωση της κας Λουλέ) του οποίου η προσχώρηση έγινε χωρίς το παραμικρό ιδεολογικό πρόσχημα, χωρίς την προβολή κάποιας αιτίας, σαν να ήταν μια πολιτική “αγοραπωλησία” με τιμή ένα υφυπουργείο, οι υπόλοιπες μετατοπίσεις εφηύραν δικαιολογίες. Έγιναν με την επίκληση κάποιας τουλάχιστον διαφωνίας ή και στρατηγικής διαφοροποίησης. Ο κ.Βούγιας αποτελεί νομίζω μια μοναδική περίπτωση στα χρονικά της Αριστεράς. Ευθύς ως κατέκτησε το ποσοστό 16% -ποσοστό το οποίο σε μεγάλο μέρος το κέρδισε προσωπικά-ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης εξαργύρωσε την επιτυχία του με εφαλτήριο το νέο ειδικό βάρος που απέκτησε. Η υπομονή του πανεπιστημιακού δάσκαλου στην προσωρινή αποστρατεία του από τον ΓΑΠ που ήθελε να δείξει την εποχιακή (προεκλογική) του αυστηρότητα στην υπόθεση Πάχτα, επιβραβεύτηκε αφού ξαναπήρε κάποιο υφυπουργείο (Τα υπουργεία τα πήρανε οι κες Μπιρμπίλη, Γκερέκου, κλπ). Άλλωστε το ντύσιμό του και γενικά το στυλ του έδεναν απόλυτα με τις σκηνοθετικές πινελιές που ήθελε να προσθέσει στο κυβερνητικό image ο εικονολάτρης πρωθυπουργός.
 
Όπως και να έγιναν οι πολιτικές μεταγραφές αποτελούσαν κατά κανόνα εκπλήρωση μωροφιλοδοξιών αφού συνοδεύονταν .από αντιπαροχή. Γενική γραμματεία, διοίκηση οργανισμού, βουλευτική έδρα, υφυπουργείο, πυκνές τηλεοπτικές εμφανίσεις στου κ.Πρετεντέρη ή στη ΝΕΤ. Είναι τουλάχιστον περίεργο πως οι μετατοπίσεις γίνονται σχεδόν πάντα από την Αριστερά προς το ΠΑΣΟΚ και (πολύ σπανιότερα) προς τη ΝΔ και ποτέ σχεδόν προς την αντίθετη κατεύθυνση, αν εξαιρέσουμε τον Μανώλη Δρεττάκη. Αυτό κάτι δείχνει και θέτει το ερώτημα πως είναι δυνατόν στελέχη της Αριστεράς να γοητεύονται από τον αυταρχισμό του Ανδρέα Παπανδρέου, από τα ακατάσχετα ψέματα αυτού και του γιού του, από τον νεποτισμό, από τη φοροκλοπή, από τα προκλητικά προνόμια μικρών κοινωνικών ομάδων, από το εύοσμο περιβάλλον Σημίτη, από την αισθητική όσων αναδείχθηκαν στο δημόσιο χώρο πλουτίνδην, από τις κατοικίες του Άκη, από το σκάνδαλο Κοσκωτά, από τους ιδιοκτήτες οικοσυσκευών Ζήμενς, από τη συμφορά των Ολυμπιακών αγώνων, από την ατιμωρησία των καταχραστών του δημόσιου χρήματος, από τον ελληνορθόδοξο χομεϊνισμό, από τους υπερεξοπλισμούς, από τους καλπονοθευτικούς εκλογικούς νόμους, από τη διάβρωση της Δικαιοσύνης, από τον εθνικισμό, από τα ρουσφέτια, από τα φακελάκια, τα λαδώματα, τη διάλυση της Υγείας, τη στέρηση των δικαιωμάτων των μεταναστών κλπ κλπ ενώ εσχάτως δείχνουν να γοητεύονται και από την αποδόμηση εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Το φυσιολογικό θα ήταν να είχαμε μετακινήσεις μεταξύ συγγενών κομμάτων όπως από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ και αντίστροφα. Κι όμως καμία σχεδόν τέτοια κινητικότητα πολιτευτών δεν παρατηρείται διότι η ελπίδα της Εξουσίας υπάρχει και για τα δυο αυτά κόμματα και κανείς λόγος προσωπικού συμφέροντος δεν επιβάλλει μια τέτοια μετακίνηση παρεκτός κι αν υπάρχουν ισχυροί προσωπικοί λόγοι, οπότε παρατηρούνται μετακινήσεις προς τον ισχυρότερο πόλο του δικομματισμού (Γιάννης Μπούτος, Βασίλης Κοντογιανόπουλος κλπ). Τέτοιου είδους προσχωρήσεις ποδοσφαιρικού τύπου δεν βλάπτουν την ηθική της κοινωνίας γιατί είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες για δυο κόμματα που συσπειρώνουν τη μεγάλη μάζα των συμφεροντολόγων.
Δεν θέλω να καταφύγω στο αριστερό μελό για εκτελέσεις, διωγμούς εξορίες, από σεβασμό στη μνήμη ακέραιων ανθρώπων. Επικαλούμαι όμως ένα μίνιμουμ προσωπικής ηθικής. Η Αριστερά που παλιότερα απολάμβανε μια γενική εκτίμηση ως παράταξη ανιδιοτελών ιδεολόγων εκπλήσσει δυσάρεστα την κοινωνία με τους επαγγελματίες πολιτικούς που εκτρέφει στους κόλπους της και με τον απροκάλυπτο αμοραλισμό πολλών από αυτούς. Ξέρω πως πολλοί θα μας πουν σοφίσματα πως η ηθική στον μαρξισμό καθορίζεται εμπειρικά με γνώμονα το κοινωνικό γίγνεσθαι και το συμφέρον της εργατικής τάξης χωρίς συναισθηματισμούς κλπ κλπ αλλά δεν καταδέχομαι να απαντήσω σε μια τέτοια λογική. Οι αριστεροί πολίτες έχουν ιστορικά και συχνά με τεράστιες θυσίες κατοχυρώσει στη χώρα μας μια κουλτούρα ηθικής που συνοψίζεται στην κομματικότητα, στην ανιδιοτέλεια, στο πρόταγμα του συλλογικού συμφέροντος έναντι του προσωπικού εγωισμού. Οι πολίτες και οι νέοι ιδιαίτερα απογοητεύονται σήμερα για τον πολύ απλό λόγο πως όταν η εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου θέτει τον εαυτό της υπό την ηγεσία του Στοχαστού ΓΑΠ τότε τα κάστρα της Ηθικής αρχίζουν να τρίζουν. Αν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος που φύλαξε τις Θερμοπύλες της Δημοκρατίας καταδέχεται να διορίζεται από κάποιον βαθύπλουτο ποδοσφαιρικός μάνατζερ γιατί ο κόσμος να πιστέψει πως ο χθεσινός καταληψίας κάποιου Λυκείου των Αμπελοκήπων δεν θα γίνει αύριο πρόεδρος της νέας φιλανθρωπικής οργάνωσης της Εκκλησίας της “Αποστολής” , αφού μάλιστα έχει εκδηλώσει με λόγια ή και με “στραβά μάτια” τον σεβασμό του και προς το πρόσωπο του αρχιεπισκόπου του Βοιωτοπεδίου, προς την πράσινη πατριαρχική κρουαζιεροπλόϊα, προς το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, προς το ιεραποστολικό έργο


Η Κίρκη του κ.Κύρκου
του ρατσιστικού και χουντικού πατριαρχείου Αλεξανδρείας και παρόντος του αρχιεπισκόπου προσχωρεί καιροσκοπικά στο σόφισμα ΓΑΠ για “Διακριτούς ρόλους Κράτους Εκκλησίας”. Μακάρι να βγω ψεύτης. Ο πρόεδρος όμως της Κ.Ο. Του ΣΥΡΙΖΑ γοητεύεται εύκολα σαν πρωτάρης από αμφιλεγόμενα πρόσωπα της δημόσιας ζωής. Δείχνει να κολακεύεται που μπορεί να συνομιλεί μαζί τους, λες και έχει κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντί τους. Αρκεί να εκπέμπουν κοινωνική Λάμψη. Δεν αρκεί η περίπτωση του κ.Ιερώνυμου μπροοστά στον οποίο καταπίνει τη γλώσσα του και δεν ξέρει τι λέει. Δέχεται να παρουσιάσει βιβλίο του τ. συμβούλου του ΓΑΠ κ.Ν.Κοτζιά (τ.ΚΚΕ) που τώρα μιλάει πικρόχολα για τον πρώην Αρχηγό του, μαζί μαλιστα με τον Μακεδονομάχο κ.Σαμαρά και τον κ.Παμπούκη, μπροστά σε ασφαλώς προβλέψιμο κοινό (παρευρέθη και ο κ. Τσοχατζόπουλος) όπου προφανώς δεν μπορεί να γίνει ουσιαστική αντιπαράθεση αλλά διπλωματικά δημοσιοσχεσίτικα στρογγυλέματα. Με την ίδια ευκολία συναντιέται με τον κ. Σαμαρά ενώ ταυτόχρονα έχει αρνηθεί συμμετοχή σε σύσκεψη αρχηγών υπό τον κ.Παπούλια. Μια (ενδιαφέρουσα, ομολογώ) συνέντευξή του στο “ΒΗΜΑ men” του Φεβρουαρίου, αναδεικνύει δυστυχώς και μια απίστευτη ελαφρότητα σε ένα καίριο σημείο: “Κοιτάξτε ο Καραμανλής δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά εκλογές. Δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξει με 150 βουλευτές. Σήμερα είναι ο πιό ευτυχισμένος Έλληνας. Είχε πλάκα, τον συνάντησα όταν επισκέφθηκε την Αθήνα ο Μπαν Κι Μουν. Καθήσαμε δίπλα. Του λέω: Είσαι ο πιο ευτυχισμένος Έλληνας τώρα”, Ναι μου απαντάει. Έχω πλέον χρόνο για εμένα. Παρακολουθώ ταινίες…..”. Αναρωτιέμαι αν εκτός από τον κ. Τσίπρα υπάρχει κάποιος Έλληνας που να αγνοεί πως ο κ.Καραμανλής δεν έκανε εκλογές λόγω 151 βουλευτών (και όχι 150 όπως λέει ο κ. Τσίπρας), αλλά επειδή ήθελε να δραπετεύσει από τα προβλήματα που προκάλεσε. Αναρωτιέμαι τι είδους φιλοσοφία έχει ο κ. Τσίπρας για την ευτυχία. Είναι δυνατόν ο κ.Καραμανλής να μην είναι δυστυχής όταν τον αποδοκιμάζει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, όταν κρύβεται, όταν ξέρει πως έκανε τεράστιο κακό στη χώρα και έφερε δυστυχία σε χιλιάδες ανθρώπους; Όση (θεμιτή) προσωπική συμπάθεια και να τρέφει ο κ. Τσίπρας προς τον πρωθυπουργό των σκανδάλων-τόση που ο ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει έμμεσα πως οι τ.πρωθυπουργοί βρίσκονται στο απυρόβλητο των εξεταστικών επιτροπών ακόμη κι όταν αυτές εξετάζουν το Βατοπέδιο- της χειρότερης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, προς αυτόν που υποκριτικά υπέγραφε για δήθεν δημοψήφισμα των ταυτοτήτων, προς αυτόν που ξεπούλησε τη Δημόσια περιουσία, δικαιολογείται να παραμερίζει την πολιτική και να απαντά με όρους ποδοσφαιρικής παλιοπαρέας; Στην ίδια συνέντευξη ο κ.Τσίπρας φωτογραφίζεται σαν δεύτερος Άρης Σπηλιωτόπουλος στημένος με διάφορες ενδυμασίες σε μια αντίληψη lifestyle.
Ίσως να γίνομαι κακόπιστος και να αδικώ κάποιον ή κάποιους, αλλά πως να μην δω πως οι οικολογικές ανησυχίες και οι ευαισθησίες για τη Δημόσια Περιουσία και τους Αρχαιολογικούς χώρους σύσσωμης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ σταματούν στα αόρατα τείχη του Βοιωτοπεδίου; Όταν οι ευαισθησίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα θάβονται μπροστά στο μεγαλείο του σέρβικου εθνικισμού, τι εμποδίζει να δούμε αύριο τον Υπερασπιστή των πιλότων της Π.Α. κ.Λαφαζάνη υπουργό Εναερίων Αναχαιτίσεων; Όταν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν ακούσει τίποτα για “Πόθεν Έσχες” στα σπίτια του κ.Άκη Τσοχατζόπουλου ίσως γιατί το 2004 κανείς τους δεν διάβαζε “Καθημερινή”, όταν τώρα δεν αναρωτιούνται γιατί δεν δικάζεται ο κ.Τσουκάτος, όταν δεν έχουν ακούσει ποτέ τους για τα μυστικά κονδύλια του κ.Σαμαρά που κατευθύνθηκαν σε άγνωστες στη Βουλή ατραπούς ή για τα ρουσφέτια του στο Μουσείο της Ακρόπολης, όταν τα ορφανά που καταγγέλθηκε πως βιάστηκαν από κληρικούς δεν ξεσηκώνουν τις ευαισθησίες τους για την ατιμωρησία των δραστών, τότε τι εμποδίζει να δούμε τον κ.Παπαδημούλη Υπουργό Δικαιοσύνης;
Λυπάμαι αλλά δεν θεωρώ πως οι μετακινήσεις προς δεξιότερες κατευθύνσεις των στελεχών του ΣΥΝ θα σταματήσουν στον κ. Μπίστη, στην κα Λουλέ, στον κ. Δανέλλη ή στην κα Δρέττα. Ο κ. Αλαβάνος αυτοπροτείνεται ήδη ως υποψήφιος Αττικάρχης, ευαγγελιζόμενος την Ανατροπή, μέσω του αριστερού κοτζαμπασισμού. Δεν μπορεί να γίνονται ανεκτοί οι βεντετισμοί, τα προσωπικά καπετανάτα και η επαγγελματοποίηση των στελεχών. Θα υπάρξει φοβάμαι συνέχεια στις δυσάρεστες εκπλήξεις, αυτό δείχνει και ο ανυπόκριτος θαυμασμός του κ.Τσίπρα προς το πρόσωπο του κου Κ. Παπούλια που σε μια δύσκολη στιγμή δάνεισε έναν φτωχό πρωθυπουργό ώστε να αποκτήσει στέγη και να μην αναγκαστεί να βάλει τη γυναίκα του να υπερχρεωθεί στις Τράπεζες όπως έκανε ο ένοικος της αγ.Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: