29.12.10

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 5

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία κότα που την έλεγαν  Σωτήρη. Εκτός από το καλαμπόκι, της άρεσε και το χιόνι. Περίεργο αλλά της άρεσε. Άρχισε λοιπόν να τριγυρνά στα χιονοδρομικά, να δημοσιογραφεί, να φωτογραφίζει, να εκδίδει περιοδικά και να χαίρεται το χιόνι. 

Στη αρχή μόνος, μετά με κάτι χορηγούς, στη συνέχεια με κάτι περίεργους χρηματοδότες - ‘δεινούς’ σκιέρ. Γνώριζε σιγά σιγά τα χιονισμένα κοτέτσια, ΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ, γνώριζε τα αφεντικά τους, έπιασε φιλίες, έγινε και μέλος Συλλόγων του χιονιού, έγραφε και σε φόρα. Περνούσε κι απ’ το Καλαβρυτινό κοτέτσι συχνά πυκνά για να ‘εξασφαλίσει ‘ λίγο καλαμπόκι. Και πέρασαν τα χρόνια και πέρασαν οι μήνες και πέρασαν οι μέρες. 

Και πήρε συνεντεύξεις από υπουργούς, από δημάρχους - ψηλούς και μη -, από διεθυντάδες  του χιονιού. Και έμαθε πολλά, κατάλαβε πολλά, ζύγισε ανθρώπους και καταστάσεις στα διάφορα κοτέτσια  και πλέον γνώριζε. Αλλά η κότα κότα. Μιλιά -δηλαδή ούτε ένα κακάρισμα - για όσα ήξερε. Αντιθέτως, για κάποια φεγγάρια, έκανε με αμοιβή το γραφείο τύπου στο μεγαλύτερο κοτέτσι της χώρας στην Αράχωβα, ξεχνώντας όσα είχε ανακαλύψει ως δημοσιογράφος τόσα χρόνια στα ΠΑΡΑΝΟΜΑ χιονισμένα κοτέτσια. 

Ας όψεται  η οικονομική ανάγκη, αφού  χάθηκαν και οι ‘χρηματοδότες’ – ‘δεινοί’ σκιέρ.  Και πέρασαν τα χρόνια και πέρασαν οι μήνες και πέρασαν οι μέρες. Κι ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης κι ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα, ‘ανάγκασαν’ τον μικρό, σε όλα, Θύμιο να προσλάβει τον άνεργο Σωτήρη στα Καλάβρυτα με αμοιβή. Το τί θα έκανε κανένας δεν ήξερε. Να δημοσιογραφεί από τον Σεπτέμβριο, δύσκολο. Να φέρει πελάτες στο κέντρο, δύσκολο. Να κάνει φροντιστήριο σε θέματα χιονιού στον μικρό, σε όλα, Θύμιο κι αυτό δύσκολο. Να φέρει λεφτά στο χιονοδρομικό, εκεί να δεις δυσκολία. 

Οι μόνοι που ήξεραν (?) γιατί τον προσέλαβαν ήταν  ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης, ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα κι ο μικρός, σε όλα Θύμιος. Ήταν όμως απολύτως σίγουροι όλοι τους  ότι Ο,ΤΙ  και να έβλεπε, Ο,ΤΙ  και να αποκάλυπτε ο Σωτήρης στο χιονισμένο νέο του κοτέτσι, κότα ήταν και κότα θα έμενε. 

Ήσυχοι κάθε βράδυ έπιναν τη σοκολάτα τους. Και πέρασαν οι μήνες και πέρασαν οι μέρες. Και ξάφνου ένα μικρό κακάρισμα αναστάτωσε την κοινωνία των Καλαβρύτων. Ένα πρωϊνό η κότα έβγαλε φτερό και πέταξε μακριά από το Καλαβρυτινό κοτέτσι. Αψήφησε και το καλαμπόκι της. Έφυγε τρέχοντας μ’ αυτά που είδε και έμαθε. Να γλυτώσει τουλάχιστον τα πούπουλά της, πριν πέσει το χιόνι και τη μαδήσουν. 

Βέβαια έμεινε ΜΟΝΟ  σ‘ εκείνο το βραχνό κακάρισμα εκείνου του πρωϊνού. Ούτε μιλιά- δηλαδή ούτε κακάρισμα - ούτε τίποτα για όσα είδε και έμαθε στο Χελμό. Απομένει τώρα να αποδείξει στους ανθρώπους του χιονιού, τους δικούς του ανθρώπους,  ότι κότα δεν ήταν ποτέ. Να προλάβει τα κακά. Να σώσει ‘ζωές’ και επιχειρήσεις.  

ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΟΙΠΟΝ. 

Μέχρι και το χιόνι του δίνει χρόνο. Ή μήπως τελικά ήταν. Τα διάφορα, τώρα τελευταία, ψευτοκακαρίσματά του  στα φόρα δεν είναι σοβαρά . Είπαμε δημοσιογράφος μεταξύ άλλων.

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δεν υπάρχουν σχόλια: