30.5.10

ΠΩΣ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΚΑΡΑΦΩΤΙΑ ΟΔΗΓΗΣΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΙΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ

Η αδυναμία χάραξης πολιτικής και η έλλειψη ρεαλιστικού πλάνου ανάπτυξης μιας πόλης που έχει όλα εκείνα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά μπορεί να χαρακτηριστεί ανεπάρκεια. Ιδιότητα που αναμφισβήτητα προσδιόρισε και χαρακτήρισε την μέχρι τώρα θητεία του νυν δήμαρχου Αιγίου.

Στην περίπτωση όμως της ανάπλασης του ιστορικού κέντρου και των αυθαίρετων της παραλίας διαπιστώνετε πλέον μια εσκεμμένη προσπάθεια κουκουλώματος των εγκληματικών αμελειών των υπευθύνων και την κατ' επέκταση πρόκληση τεραστίων οικονομικών ζημιών εις βάρος των Αιγιωτων. Οικονομικών ζημιών που καλουμεθα να πληρώσουμε όλοι μας και οι όποιες με πρόχειρους υπολογισμούς αγγίζουν τα περίπου δυο με δυόμισι εκατομμύρια ευρώ.

Τι άλλο περιμένεις επίορκε δήμαρχε Αιγίου για να στείλεις την υπόθεση της ανάπλασης στον εισαγγελέα και να ζητήσεις την δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων αυτών που μελέτησαν και κατασκεύασαν το έργο ωστε να προφυλάξεις τα συμφέροντα της πόλης μέχρις ότου ανακατασκευαστεί το έργο και αποδοθεί στους δημότες χωρίς τα γνωστά σε όλους προβλήματα;;

ΠΟΙΟΝ ΚΑΛΥΠΤΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙΣ; ΠΟΣΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΑΠΑΝΗΘΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ ΣΟΥ;;;;

Στην παραλία Αιγίου δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία ότι υπάρχει ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ μεταξύ του δημάρχου, των στενών συνεργατών του και των "θιγόμενων" επιχειρηματιών αφού η οποιαδήποτε έννοια νομιμότητας έχει καταλυθεί προ πολλού.

Τι άλλο να υποθέσει κανείς από τη στιγμή που όλες οι αρμόδιες υπηρεσίες του Κράτους έχουν χαρακτηρίσει οριστικά αυθαίρετα και κατεδαφιστέα τα εν λόγω κτίσματα και εσύ πεισματικά αρνησε να προχωρήσεις στην κατεδάφιση τους;;;;;

Τι άλλο να υποθέσει κανείς όταν το κόστος της κατεδάφισης δεν ξεπερνά τα 30.000 ευρώ ενώ την ίδια στιγμή το δημοτικό ταμείο χρεώνεται ΜΗΝΙΑΙΩΣ με τριάντα χιλιάρικα ( χώρια το πρόστιμο ανέγερσης 600,000 ευρώ περίπου) για να έχει μαγαζί στην παραλία ο Αλεξίου, ο Μαστροκυριακος και ο Σταθοπουλος;;;

Τι άλλο να υποθέσει κανείς όταν δρας από κοινού με τους επιχειρηματίες και  με διάφορα νομικά τερτίπια καταβάλλεις προσπάθειες να προστατεύσεις τα συμφέροντά τους αγνοώντας εκείνα των δημοτών σου;;;

Τι άλλο να υποθέσει όταν τα τρία αυτά μαγαζιά έχουν δεκάδες μηνύσεις συγκεντρωμένες και εσύ δεν τα σφραγίζεις γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων σου τους νόμους του Κράτους;;;;

ΒΓΕΣ ΚΑΙ ΠΕΣ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΠΟΣΑ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΕΝΑΡΕΙΣ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΟΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ...ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΕΙ ΕΣΥ Η ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΟΥ ΥΠΟ ΜΟΡΦΗ ΧΟΡΗΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ;;;;

ΕΑΝ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;;;;;;;;;

ΕΑΝ ΑΥΤΗ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΛΑΜΟΓΙΟΥ ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;;;;

ΕΠΙΟΡΚΕ ΔΗΜΑΡΧΕ ΑΙΓΙΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜ
Ε ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΥΠΟΒΑΛΛΕΤΕ ΜΗΝΥΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥΣ ΕΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΕΧΕΤΕ ΓΕΝΕΤΙΚΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ ΠΡΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΜΦΙΒΑΛΛΟΥΜΕ...

ΑΜΕΣΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΚΑΡΑΦΩΤΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΑΙΓΙΩΤΩΝ.

Aigio.org

Η οικία Τσοχατζοπούλου στην Αρεοπαγίτου



Πώς μεταγράφηκε από offshore εταιρεία στη σύζυγο του πρώην υπουργού τρεις μέρες πριν από την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου


Τρεις ημέρες πριν από την ψήφιση στη Βουλή του νόμου 3842/2010 «περί αποκατάστασης της φορολογικής Δικαιοσύνης και αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής», που ανάμεσα στα άλλα πενταπλασιάζει τη φορολογία ακινήτων που ανήκουν σε εξωχώριες (offshore) εταιρείες, η κατοικία του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Ακη Τσοχατζόπουλου μεταγράφεται από offshore εταιρεία στη σύζυγό του, Βίκυ Σταμάτη, για πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ.


Η διατηρητέα τριώροφη πολυκατοικία, στο χρώμα της ώχρας, στέκει για πάνω από 60 χρόνια στην καρδιά ενός από τους πιο ακριβούς πεζοδρόμους της Ευρώπης - στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ενα σπίτι στον δρόμο αυτό, σαν αυτό στον αριθμό 33 που βρέθηκε στην ιδιοκτησία της συζύγου του κ. Τσοχατζόπουλου με το συμβόλαιο υπ. αριθμ. 15867, έχει μία από τις υψηλότερες αντικειμενικές αξίες που μπορεί να συναντήσει κανείς σε αυτήν τη χώρα: είναι η δεύτερη υψηλότερη αντικειμενική αξία στο κέντρο της Αθήνας, 7.000 ευρώ/τ.μ.


Με θέα την Ακρόπολη


Από το μαρμάρινο μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου, όπου ζει τα τελευταία χρόνια ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Ακης Τσοχατζόπουλος, βλέπει σχεδόν στην ευθεία, το νότιο κομμάτι της Ακρόπολης, ενώ τις καλοκαιρινές νύχτες είναι σίγουρο ότι ακούει τις μελωδίες που αντηχούν μια ανάσα πιο πέρα, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.


Στο εσωτερικό, ο πρώην υπουργός απολαμβάνει την άνεση 209 τ.μ. της κύριας κατοικίας, που περιλαμβάνουν -σύμφωνα με το συμβόλαιο στον τόμο 4248 του υποθηκοφυλακείου Αθηνών- ένα σαλόνι, πέντε κύρια δωμάτια, μία κουζίνα, ένα λουτρό, το αποχωρητήριο των ξένων, μία αποθήκη, διάδρομο και φυσικά χώρο υποδοχής.


Ομως, ούτε η καλή διάθεση που μάλλον προκαλεί η καθημερινή απόλαυση της ειδυλλιακής θέας του Ιερού Βράχου ούτε και τα επιπλέον 202,21 τ.μ. του δώματος και τα 209,69 τ.μ. του υπογείου με τις 8 αποθήκες και τον φωταγωγό, ήταν ικανά να συγκρατήσουν τη δυσαρέσκεια του κ. Τσοχατζόπουλου το 2007, όταν δημοσίευμα εφημερίδας τον έφερε να έχει προβεί στην αγορά τής εν λόγω κατοικίας. Τότε ο κ. Τσοχατζόπουλος υποστήριζε ότι την κατοικία αυτή την ενοικίαζε. Αν αυτό ίσχυε, τότε θα έπρεπε να τη νοικιάζει από την offshore εταιρεία Nobilis International LLC, που εδρεύει στην πόλη Cheyenne της πολιτείας Γουαϊόμινγκ των ΗΠΑ, η οποία διέθετε τους τίτλους από τον Ιανουάριο του 2001 μέχρι τη μεταβίβαση στη σύζυγό του. Μάλιστα, τα αμερικανικά αρχεία δείχνουν ότι, παρόλο που η offshore Nobilis είχε αγοράσει την τωρινή κατοικία του πρώην υπουργού προς 136 εκατομμύρια δραχμές, πλήρωνε κατά μέσον όρο φόρους ύψους μόνο 64 δολαρίων τον χρόνο!


Η μεγάλη έκπληξη, όμως, βρίσκεται στον αμέσως προηγούμενο ιδιοκτήτη, που όχι μόνον είχε αγοράσει την τωρινή κατοικία του κ. Τσοχατζόπουλου στη διπλάσια τιμή μόλις δύο χρόνια πριν -ήτοι 300 εκατομμύρια δραχμές το 1999-, αλλά βρέθηκε και υπόλογος στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου! Ο ιδιοκτήτης δεν ήταν άλλος από την εταιρεία TORCASO Investments Ltd, που βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα επειδή πούλησε το 2007 δύο ακίνητα στη Μονή Βατοπεδίου. Στην έρευνα που ακολούθησε, η TORCASO εμφανίστηκε ξαφνικά -κατά δήλωση του ιδίου- να ανήκει από το 2006 στον Βορειοελλαδίτη επιχειρηματία κ. Σαχπατζίδη.


Οσο για το αν Σαχπατζίδης και Τσοχατζόπουλος γνωρίζονται; Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η γνωριμία τους πάει πολύ πιο πίσω από τις ημέρες που η TORCASO αγόραζε τη σημερινή κατοικία του πρώην υπουργού. Οποιο και αν είναι το πραγματικό φυσικό πρόσωπο πίσω από τις εταιρείες TORCASO και Nobilis, στα τέλη του περασμένου μήνα, η επιθυμία της συζύγου του κ. Τσοχατζόπουλου να αγοράσει το σπίτι αυτό φαίνεται πως ήταν μεγάλη. Για χάρη του, παρόλο που είχε ήδη πληρώσει μετρητά 450 χιλιάδες ευρώ στην offshore Nobilis και επρόκειτο να πάρει δάνειο για μόνο 650 χιλιάδες ευρώ, η συγγραφέας κ. Βίκυ Σταμάτη παίρνει την ημέρα της ψήφισης του νομοσχεδίου, που αφορά τη φορολόγηση offshore εταιρειών, δύο δάνεια συνολικού ύψους ενός εκατομμυρίου εκατό χιλιάδων ευρώ. Ετσι καταφέρνει να αποκτήσει -από μία offshore- ένα «παλάτι», που όπως λένε στην «Κ» ειδικοί στον χώρο των ακινήτων, ενδέχεται να έχει εμπορική αξία πολλές, πολλές φορές πολλαπλάσια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ:


Ανώνυμος είπε...

    MESA LAMOGIA NA GEMISOYN OI FILAKES
    50 XRONIA MAS DOYLEBETE
    30 Μαϊ 2010 12:41:00 π.μ. 
Ανώνυμος είπε...

    Πψς είναι δυνατό υπάλληλος της ΔΕΗ να λαμβάνει δάνειο 1.000.000 Ε;
    30 Μαϊ 2010 12:49:00 π.μ. 
Ανώνυμος είπε...

    ΣΑΠΙΛΑ ...
    ΣΑΑΑΑΠΙΟΙΙΙΙΙ !!!!!

    ΑΝ ΔΕΝ ΣΤΗΘΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕ ΜΠΕΙΤΕ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
    ΚΑΙ ΔΕ ΔΗΜΕΥΤΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΑΥΤΕΣ,
    ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ....

    ΑΛΗΤΕΣ ...

Ανώνυμος είπε...

    Ακουλη…. Όταν ησουν φοιτητης στη Γερμανια...
    στο Augsburg Δουλευες γκαρσον…. Θυμασε…..
    30 Μαϊ 2010 2:04:00 π.μ.

Ανώνυμος είπε...

    Τι έκανε ο συγκεκριμένος άνθρωπος 25 χρόνια που ήταν βουλευτής και υπουργός για τόν τόπο; Το μόνο που έκανε είναι να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία με τα λεφτά του Ελληνικού λαού . Σοσιαλισμός σημαίνει να πληρώνει ο λαός τους φόρους απο τον ιδρώτα και να τα τρώνε κάποιοι σαν τα μούτρα του(σε όποιον χώρο και αν ανήκουν). Πότε δούλεψε ο συγκεκριμένος άνθρωπος για να δικαιολογούνται τα πλούτη του; Όταν μπήκε στην πολιτική δεν είχε δεύτερο βρακί να φορέσει και βρέθηκε σήμερα να μην ξέρει τι έχει. Κάτι τέτοιοι πολιτικοί έκαναν την Ελλάδα, 20 χρόνια που ήταν στην εξουσία, Ουγκάντα
    30 Μαϊ 2010 3:11:00 π.μ.

politis είπε...

    Εκτός από τα μπουγελώματα και τα γιαουτρτώματα των άκηδων των γιάννων των κυριάκων κλπ, κλπ, ας αρχίσουμε να ρίχνουμε μπογιές στα σπίτια των πολιτικάντιδων, υπάρχουν συσκευασίες λαδομπογιάς σε μικρά κουτάκια
    30 Μαϊ 2010 9:02:00 π.μ.

Ανώνυμος είπε...

    Το ονομα τσοχατζοπουλος κρυβει τοση δυσοσμια και μποχα που ετσι και σπασει το αποστημα θα βρωμισει ολη η Ελλαδα .ΣΚΕΤΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
    Ο ανθρωπος αυτος εχει διασφαλισει 5 γενιες απογονων απο ολους εμας τους μαλακες.Ο Ακις!!!!!!!
    Σοσια-ΛΗΣΤΑΡΟΣ!!!!! κατι συνωνυμο με το Νταβελης το αρχι-ΛΗΣΤΑΡΟΣ!!! Ειναι καιρος καποιοι να ενδιαφερθουνε με το ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ και το ΠΩΣ ΕΣΧΕΣ μιστερ Ακις!!!!!
    Το υπουργειο εθνικης αμυνας ειχε μετατραπει σε ελαιοτριβειο!!!!!ξεχυλλισε το λαδι μεχρι τον αλφαμιτη στην εισοδο.
    Διεπρεψε με το εργο του τα τελευταια 15 χρονια και επρεπε να αποκομισει οφελη για τα υπολοιπα 200.
    ΛΑΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑΛΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΡΙΟΛΙΑ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΗΚΟΥΝ. ΛΥΝΤΣΑΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΞΕΣΚΙΣΜΑ.
    30 Μαϊ 2010 9:50:00 π.μ.


ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΕΔΩ

«Επανίδρυση» ή χαοτική διάλυση


Η έντιμη δημοσιογραφία απευθύνει εκκλήσεις στην κυβέρνηση, καθημερινά: Να συνειδητοποιήσουν, πρωθυπουργός και υπουργοί, την κρισιμότητα των στιγμών, την κατεπείγουσα ανάγκη τόλμης, αποφασιστικότητας.
Οι λέξεις «χρέος», «ευθύνες», στη μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου εποχή, είναι κενές από περιεχόμενο. Να μπορούσαν τουλάχιστον οι εκκλήσεις της έντιμης δημοσιογραφίας να διεγείρουν φιλοδοξίες στους εξουσιαστές μας. Να συνειδητοποιήσουν, πρωθυπουργός και υπουργοί, την ιστορική ευκαιρία που τους προσφέρεται. Σε αυτό το επάγγελμα που επέλεξαν, πέρα από το κυνηγητό της ποικιλότροπης φτηνής ηδονής, οι ευκαιρίες να ξεχωρίσουν από την ανυπόληπτη μάζα των ομοτέχνων τους είναι ελάχιστες, σπάνιες. Και οι σήμερα κυβερνώντες την Ελλάδα έχουν τη σπάνια τύχη: Μπορούν να διακριθούν, να σημαδέψουν την Ιστορία.

Οπως οι φιλόδοξοι στρατιωτικοί ορέγονται πόλεμο, έτσι οι φιλόδοξοι της πολιτικής πρέπει να λογαριάζουν τύχη τη διαχείριση κρίσης, κινδύνου. Ξέρουν ότι, σε πολύ κρίσιμες στιγμές, ακόμα και θλιβερές μετριότητες, αν αρπάξουν την ευκαιρία, ντύνονται μεγαλείο. Κοινό νου χρειάζονται, λίγη πονηριά και πολλή τόλμη. Τόλμη διακινδύνευσης.
Μέσα σε μήνες, όχι περισσότερο, η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να επανιδρύσει το κράτος. Κυριολεκτικά. Και ένα τέτοιο ιστορικό εγχείρημα τελεσφορεί μόνο σε στιγμές τεράστιας απειλής, μέγιστου κινδύνου. Η σημερινή κυβέρνηση ή θα ξαναστήσει από την αρχή, σε άλλη λογική, το κράτος, ή θα κηρύξει «στάση πληρωμών», αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων, κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων. Και θα εξοντωθεί η ίδια μέσα στο χάος, στη φρίκη της βίας.

Πώς μπορεί να ξαναστηθεί από την αρχή κράτος στην Ελλάδα σήμερα; Μόνο αν η κυβέρνηση τολμήσει να αυτοκαταργηθεί ως κομματική ιδιοτέλεια, να παραιτηθεί από κάθε προσδοκία επανεκλογής. Μοιάζει πρόβλεψη, αλλά είναι μάλλον η βεβαιότερη των βεβαιοτήτων: Αν η σημερινή κυβέρνηση διακινδυνεύσει την επανίδρυση του κράτους αδιαφορώντας για την επανεκλογή της, και πετύχει την επανίδρυση, ο λαός θα την κρατάει στην εξουσία για τριάντα χρόνια. Η πρόβλεψη ίσχυε και για την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή του βραχέος. Ο ίδιος αντιπαρήλθε τότε την πρόβλεψη. Σήμερα, αν τολμήσει να εμφανιστεί σε δημόσιο χώρο, οι πολίτες τον λοιδορούν, τον προπηλακίζουν. Είναι ένας ζωντανός νεκρός.

Στην πράξη απλό δεν είναι να επανιδρυθεί το κράτος. Αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Η γενική αρχή (η στόχευση της επανίδρυσης) μοιάζει σαφής: Να αντιστραφούν οι όροι λειτουργίας κάθε κρατικής υπηρεσίας, η οργάνωση της λειτουργίας να αποβλέπει στην εξυπηρέτηση αναγκών της κοινωνίας, όχι στην εξυπηρέτηση αναγκών (και επιθυμιών) της δημοσιοϋπαλληλίας και των κομμάτων.

Η λογική εξυπηρέτησης της κοινωνίας (όχι των κομμάτων και της πελατείας τους) οργανωτικά μπορεί να μεταφραστεί σε θεσμικό, διοικητικό σχήμα. Να πρωτεύει η παραγωγή έργου, η έμπρακτη (ποσοτικά μετρητή και ποιοτικά αξιολογούμενη) εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών. Το οργανωτικό σχήμα να προκύπτει από σαφή οριοθέτηση απαιτήσεων και αρμοδιοτήτων κάθε τομέα υπηρεσιών, με έλεγχο να μην συγχέονται οι αρμοδιότητες των ποικίλων τομέων. Να ιεραρχείται η διαβάθμιση ευθυνών σε κάθε άρθρωση του θεσμού, η ιεράρχηση να είναι λειτουργική, να εξασφαλίζει τη συνεχή αξιολόγηση ανταπόκρισης του προσωπικού στις ευθύνες του. Εξαρτάται από την πολιτική βούληση αν τα κριτήρια, τόσο της ιεράρχησης των ευθυνών όσο και του ελέγχου ανταπόκρισης στις ευθύνες, θα είναι ακομμάτιστα, υπηρεσιακά, η εφαρμογή τους απροκατάληπτη.

Υπάρχει τεχνογνωσία σήμερα που τη λογική άρθρωσης των λειτουργιών του κράτους την κάνει πράξη και θεσμούς. Η πολιτική βούληση είναι το ζητούμενο. Η χωρίς αναστολές κομματικής ιδιοτέλειας βούληση, η σθεναρά αποφασισμένη να διακινδυνεύσει. Για να εφαρμοστεί μια στοιχειώδης λογική λειτουργικής αποτελεσματικότητας του κράτους στη σημερινή Ελλάδα, πρέπει το κράτος που ξέρουμε να καταλυθεί και να ξαναστηθεί από την αρχή. Αυτή την ανατροπή ή θα την κάνει η υπάρχουσα κυβέρνηση του ολίγιστου τωρινού πρωθυπουργού μας ή θα την αναλάβει όποιο ανεξέλεγκτο φασιστικό γκρουπούσκουλο προλάβει να εκμεταλλευτεί το χάος μετά την κατάρρευση. ΄Η κάποια ξένη δύναμη που θα έχει επέμβει.
Μπορεί ένας Παπανδρέου, που έχει στο κύτταρό του, τρεις γενιές τώρα, τον λαϊκισμό, να τολμήσει ανατροπή του υπάρχοντος κράτους και επανίδρυσή του; Θα διανοηθεί να θυσιάσει τα προσφιλέστερα και πιο αδίστακτα γεννοβόλια της οικογένειας: τους συνδικαλιστές, να τους εκθρονίσει από αυθέντες και απόλυτους δεσπότες του κράτους; Θα δεχθούν ποτέ οι συνδικαλιστές επικυρίαρχοι έλεγχο ποιότητας και αξιοκρατία, προκειμένου να προκύψει κράτος παραγωγικό με διεθνή αξιοπιστία; Θα επιτρέψουν οι κατ’ εθισμόν, επί τριάντα έξι χρόνια, ασύδοτοι τύραννοι να αξιολογείται η ικανότητα, η εργατικότητα, η συνέπεια, να αμείβεται ο ευφυής και δημιουργικός, να απολύεται ή να μετατάσσεται ο ράθυμος, ο ανίκανος, ο φαύλος;

Επί έξι ολόκληρα χρόνια που κυβερνούσε τη χώρα ο Καραμανλής ο βραχύς, αυτή εδώ η περιθωριακή επιφυλλίδα κραύγαζε (άκομψα ίσως, αδέξια αλλά όχι κακόπιστα) ότι ο ηγέτης είναι δραματικά ανεπαρκής, η χώρα οδηγείται νομοτελειακά σε συμφορά. Και εισέπραττε η επιφυλλίδα οργή, δυσαρέσκεια, μομφές για «υπερβολή», «απαισιοδοξία», «εισαγγελική έπαρση». Δεν έχω τις ικανότητες ούτε του οξυδερκούς πολιτικού αναλυτή ούτε του χαρισματικού προφήτη. Εμαθα σαν δάσκαλος να ξεχωρίζω τους χαρακτήρες τους ασκημένους στην αυτοκριτική και έτοιμους να αναγνωρίσουν λάθη παλεύοντας για στόχους που τίμια τους πιστεύουν, από χαρακτήρες εγκλωβισμένους στη βολική αυτάρκεια, δίχως ουσιαστικούς προβληματισμούς, γι’ αυτό και ανίκανους να πιστέψουν σε στόχους, να παλέψουν για στόχους.

Ταπεινά φρονώ, λοιπόν, δηλαδή με όση μπορώ εναργέστερη αποδοχή της πιθανότητας να λαθεύω, ότι και ο σημερινός πρωθυπουργός, όσο και αν «τανύεται επ’ άκρων ονύχων» να φαντάζει πολύς, δεν έχει δυστυχώς ούτε τη στόφα ούτε την καλλιέργεια για να πετύχει την αυθυπέρβαση που χαρακτηρίζει τον ηγέτη και που την απαιτεί ο ασφυκτικός σήμερα πνιγμός της χώρας. Θα μπορούσε να είναι ένας υποφερτός έως μέτριος διαχειριστής κομματικού κράτους σε συνθήκες «ομαλότητας» (δηλαδή παραισθησιογόνων ψευδαισθήσεων). Αλλά για να αναχαιτίσει το επερχόμενο χάος, είναι κραυγαλέα ακατάλληλος.
Θεωρητικά, η μόνη λύση που απομένει, είναι μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Συνταγματικά δυσεπίτευκτη, και δίκοπο μαχαίρι το ποιος θα τη συγκροτήσει. Αλλά εναλλακτικό ενδεχόμενο, μάλλον το χάος.

Ενάντια στην Κλεπτοκρατία και στους Κοτζαμπάσηδες

του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Δεκέμβριος 1994. Πρότεινε τότε κάποιος, μεταξύ άλλων:

- Ασυμβίβαστο της διπλής ιδιότητας υπουργού και βουλευτή.
- Θεσμοθέτηση 15μελούς κυβέρνησης.

- Μόνιμοι υπερκομματικοί υφυπουργοί Οικονομικών, Εξωτερικών, Κοινοτικών (Ευρωπαϊκών) υποθέσεων, για να εξασφαλίζεται συνέχεια του κράτους, δημοσιονομική πειθαρχία, εθνική στρατηγική, αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων για αληθινή ανάπτυξη κι αναδιάρθρωση.

- Αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

- Κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας για θέματα που δεν αφορούν την άσκηση των καθηκόντων των βουλευτών.

- Κατάργηση των προνομίων των βουλευτών, όπως οι φοροαπαλλαγές.

- Πενταετής θητεία των διοικήσεων των δημοσίων επιχειρήσεων και των κρατικών τραπεζών.

- Εξαετές πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης με σταθερό φορολογικό σύστημα.

- Συγκρότηση γνωμοδοτικού Συμβουλίου Στρατηγικού Σχεδιασμού για να συμβουλεύει τον Πρωθυπουργό.

- Μείωση των βουλευτών σε 200.

Ποιος τα ‘λεγε αυτά τότε και συνεχίζει να επιμένει στο ίδιο  πνεύμα επί 16 χρόνια; Ποιός τα ‘λεγε ακόμη κι όταν ήταν μόνος με 10 «τρελούς», όταν οι άλλοι μοίραζαν λαγούς με πετραχήλια, γιοφύρια, ποτάμια, σας τάζανε θάλασσες και παιδιά θα σας έκαναν, άμα λάχει;

Τα ‘λεγε επίμονα κάποιος, όταν οι άλλοι διορίζανε με δανεικά τα μικρανήψια, τις γκόμενες και τα μπατζανάκια τους, όταν χτίζανε αυτοκρατορικά κωπηλατοδρόμια, λεωφόρους για τα κερασμένα καγιέν κι οργανώνανε το φάγωμα μέχρι το μεδούλι των κοινοτικών κονδυλίων. Χέρι – χέρι με τους νταβαντζήδες – μπετατζήδες – καναλάρχες – προμηθευτές.
Τα ‘λεγε και βγήκε και στο μπαλκόνι το ’96 και είπε τ’ όνομα του Λαμπράκη, είπε πολλά για πολλούς, φόρα παρτίδα, πρόσωπο με πρόσωπο.

Εσύ όμως οπαδέ μου, εσωτερικέ μετανάστη, κλαδικέ και τοπικέ μου δουλοπάροικε, τα ‘θελες τα καθρεφτάκια και τις χάντρες. Δεν άκουγες.

Η προεδράρα της ζεμπεκιάς, ο ηγέτης – πουλί με τα’ ανοιχτά χέρια, ο «Τσοβόλα δώστα όλα», ο ελληνάρας, που νόμιζε ότι τα δανεικά ήταν κι αγύριστα, αφού εξευτέλισε τις έννοιες, φέσωσε τη χώρα, διέλυσε οικονομικά και ηθικά τους αγρότες, έκλεισε με πόλεμο εύρωστες βιομηχανίες και έφερε στον αφρό την ημιμάθεια, την φανφαρόνικη λαμογιά και την ψευδεπίγραφη προοδευτικότητα και στην Αθήνα την μισή επαρχία, στο τέλος κι αυτός πήρε μαζί του την περιουσία που θα πάρουμε όλοι: μια φτυαριά χώμα στα μούτρα.

Ήρθε μετά ο ελάχιστος, με τους αστράτευτους «λοχαγούς» του, κάτι οδοντογιατρούς, κάτι θυρωρούς του ΕΚΚΕ, κάτι Μαντέληδες. Ο σκυφτός Ηγεμών της Βλαχίας, ένα μπόϊ η κοψιά του με την μίζερη σκιαγμένη ψυχή του. Τα παληκάρια μας νεκρά, ξεφτίλα και γκρίζες ζώνες. Περιδεής απολακτιστής ρωσικών πυραύλων και εθνικής αξιοπρέπειας. Κουκουλοφόρα κυβέρνηση με σηκωμένο δάχτυλο. Η χώρα των Ποιητών και των Ηρώων έγινε διεθνής ρουφιάνος. Ευχαριστίες από την ύαινα της Κύπρου, τον Ετσεβίτ, ήττα κι οργή στους αχανείς κουρδικούς τενεκεδομαχαλάδες. Κάποια μέρα θα τα πούμε γι’ αυτά… Οργασμός στη Σοφοκλέους και στα Ολυμπιακά εργοτάξια, σαμπάνιες στα ρετιρέ. Επιδρομή. Ληστεία κουστουμάτη.

Κι ύστερα έφυγε, απλώς μια μέρα έφυγε. Στραβοκούμπωσε το παιδικό κουστουμάκι του, πήρε το μπλοκάκι του με τις γερμανικές σημειώσεις κι απλώς εξαφανίστηκε. Η Μαύρη Τρύπα της νεότερης πολιτικής Ιστορίας. Τον θυμόμαστε που και που από τις αποκαλυπτόμενες «ανδραγαθίες» των αχόρταγων καθαρμάτων του, της ληστοσυμμορίας που υποδύονταν τους μεταμοντέρνους «σοσιαλδημοκράτες». Έφυγε κι εν όψει ήττας άφησε στο πόδι του τον αντιπρόεδρο του Δημητρά, «το παιδί της Διασποράς»,  που, γαμώ την κοινωνία μου, κανείς δεν του ‘χει πει ότι γύρισε και ποιοι μένουν εδώ.

Κατόπιν ήρθε η ενοχική Δεξιά, αποϊδεολογικοποιημένη, με όλη την καμαρίλα και την φλωροσύνη που σέρνεται πέριξ της Πλατείας.

Ο Κώστας ήθελε αλλά δεν μπορούσε, αδέρφια. Προσπάθησε να βάλει χέρι στους Δυνατούς, έφαγε με προμελετημένη υπονόμευση τα μούτρα του. Έπαιξε μεγάλη μπάλα με τον μεγάλο Τάσσο Παπαδόπουλο, έβαλε βάσεις με τους Ρώσους για την ενέργεια, πήγε να κάνει μεγάλη πολιτική με τον αγωγό, αυτήν που ήδη κατεδάφισε το ψηλό παιδί από την Μινεσότα κι ο αναπληρωτής δραγουμάνος του με το λακαρισμένο μαλλί. Τώρα πάρτε πεσκέσι την πολλαπλή συνεργασία του Βλαδίμηρου με τα μεμέτια. Άλλος αγωγός, αντίο Αλεξανδρούπολη, πυρηνικοί αντιδραστήρες και πολλά άλλα. Ο Μόσκοβος τελικά δεν θα φέρει το σεφέρι, πήγε για κεμπάπ.

Στο Βουκουρέστι, όπως και στο «κλύσμα» των ανανιστών ήταν σπουδαίος. Γι’ αυτά τον ξεσκίσανε αλλά βοήθησε κι ο ίδιος να τον ξεσκίσουν επιδεικνύοντας το κύριο χαρακτηριστικό του ελλείματος ηγετικότητας: επέλεγε ανόητους και λαμόγια και δίσταζε στο να κόψει κεφάλια. Αντί από την πρώτη μέρα να «παλουκώσει» την αδίστακτη μανταμίτσα, να ξεσκίσει κι αυτήν κι όλο της το σόϊ, την ανέχτηκε. Κι ύστερα έβλεπε το σόϊ και τα τσανάκια του με μάτι που γυάλιζε να «απεργάζεται» την πανωλεθρία,  γιατί νόμιζαν, οι δύστυχοι, ότι η συντριβή του Κώστα θα της έφερνε το κόμμα αμπαλαρισμένο με φιογκάκι στο σπίτι. Πάρτε τώρα μια αρμαθιά τσαπέλες καλαματιανές να τρώτε στην Νέα Γελάδα, που θα προκύψει ως κόμμα, όχι από κοινωνικές κι εθνικές ανάγκες αλλά, για πρώτη φορά στην νεότερη Ιστορία, από ψυχολογικά αδιέξοδα. «Γιατρέ μου, βλέπω ελιές Καλαμών και σκίζω τις κουρτίνες, τι να κάνω»; Ηλεκτροσόκ μαντάμ.
Ο Κώστας έκανε το κλασσικό λάθος, ήθελε να τους ικανοποιήσει όλους, να κρατήσει ισορροπίες κι έτσι έφαγε στα μούτρα την ανικανότητα ορισμένων, την υπονόμευση άλλων και τελικώς άφησε αδιατάρακτη την Κλεπτοκρατία να πορεύεται με business as usual, με συνεταίρους ως τον προθάλαμο του. Το «Κράτος SIEMENS», έλκος στην καρδιά του αληθινού Κράτους, φρόντιζε το τοπίο, προίκιζε τους δούλους, τους τσάτσους και τις πουτάνες του. Κώστας – Δυνατοί, 0-1.

Σήμερα είμαστε εδώ κι αυτός που σας τα ‘λεγε το 1994, σας τα λέει και τώρα. Τί έβλεπε ο Αντώνης και τι ήθελε; Έβλεπε την ευθεία πορεία μας στο γκρεμό, την αθλιότητα του παρόντος και την υπονόμευση του μέλλοντος. Ο Αντώνης ήθελε και θέλει να υπάρχει συνέχεια του Κράτους, ευνομία, αληθινή παραγωγική ανάπτυξη με θεσμικές βάσεις. Πάνω απ’ όλα όμως, μιλούσε και μιλάει, μόνος αυτός με συνέπεια, για την Πατρίδα και την Ελευθερία. Υπερασπίζεται το Εθνικό Κράτος, το φρόνημα και την περηφάνια του Λαού και δείχνει την διέξοδο.

Πώς μπορούμε να διεξάγουμε οποιονδήποτε αγώνα, όχι μόνον ενάντια στην κρίση αλλά ενάντια σε οτιδήποτε, όταν η αλλοδαπή ΜΚΟ που μας κυβερνά διασπά την εθνική συνοχή;
Όλοι αδημονούσατε κι είσαστε καχύποπτοι. Πώς να μην είσαστε, όταν φάγατε στην μάπα τόσους κάλπηδες φανφαρόνους, τόσες σαπουνόφουσκες, γιους, κόρες κι ανήψια. «Γιατί αργεί; Γιατί έβαλε την τάδε ή τον δείνα; Γιατί δεν βγήκε στο βουνό ή στα οδοφράγματα;», χίλιες οργισμένες απορίες, προσταγές κι αμφιβολίες. Όμως να θυμάστε: τα στερνά τιμούν τα πρώτα αλλά και το ποιος είσαι φαίνεται από τις πράξεις και τις θυσίες σου και κυρίως από το αν τα παντελόνια δεν τα φοράς μόνο για το κρύο.
Του έλαχε η ευθύνη να ανασυγκροτήσει ένα κόμμα καθυστερημένο πολιτικά, απονευρωμένο ιδεολογικά, να ξηλώσει παρέες μικροσυμφερόντων.

Έχει να παλέψει με την βλακεία, τον μικροκομματισμό, την κοτζαμπάσικη νοοτροπία και τον χαζοχαρούμενο κοσμοπολιτισμό μερικών. Αλλά στο τέλος θα τα καταφέρει. Βλέπετε βήμα – βήμα τις ευθείες βολές του στην παρακμή κι ακόμη δεν είδατε τίποτα.
Θα τρίβετε τ’ ανυπόμονα μάτια σας…

Νομίζετε, μερικοί, πως κάνω αγκιτάτσια, πως προβάλλω έναν Μεσσία. Όχι, αδέρφια. Δουλεύω για να ζω κι αργά το βράδυ να σας γράφω αυτό που πιστεύω, αυτό για το οποίο έχω ιδία αντίληψη. Απλώς ξέρω τον φίλο μου.  Τόσα χρόνια μαζί του, απλώς ξέρω πως κάποιος που περπατάει τέτοια περπατησιά, με τέτοια πείσμονα συνέπεια, σίγουρα δεν είναι Μεσσίας, δεν είναι τέλειος αλλά σίγουρα είναι καλός  Έλληνας. Είναι έξω από το μπαταρισμένο σύστημα τους, απέναντι στις συμμορίες τους, υπερασπίζεται αυτή τη φλούδα γης, το μέλλον της, την τιμή και την αξιοπρέπεια της, τους Ανθρώπους της.  Εσάς. Δεν ξέρω αν θα τα κάνει με τον πιο γρήγορο ή καλό τρόπο. Ξέρω όμως ότι του καίνε την ψυχή. Είναι αγωνιστής του Ελληνισμού.   Κι αυτό εμένα μου αρκεί.

29.5.10

Ο Ρόκκο και τ΄αδέλφια του



Επειδή ο κ. Σημίτης θέλει να ξεχνά του θυμίζουμε τι γινόταν επι εποχής του με τις προμήθεις του ΟΤΕ, την Δικαιοσύνη και την διαπλοκή με την ΖΗΜΕΝΣ και την ΙΝΤΡΑΚΟΜ.


Αφιερώνουμε επίσης το δημοσίευμα που ακολουθεί, από ένα παλιότερο τεύχος του «Αντί», σε όσους κόπτονται σήμερα για κάθαρση.


Πριν από δέκα χρόνια το «Αντί», ο υποφαινόμενος και η Αριστέα Μπουγάτσου είχαν οδηγήσει την υπόθεση διαπλοκή στα ποινικά δικασαστήρια χωρίς εξεταστικές, περισπούδαστες δηλώσεις και πολιτικές φανφάρες.


Αλλά για τις γνωστές «εγγενείς δυσχέρειες» χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία να για να μην καταντήσει η Ελλάδα όπως κατάντησε σήμερα.


Και δυστυχώς η ευθύνη γι αυτό ανήκει και στον Κ. Καραμανλή. Που ενώ για να γίνει πρωθυπουργός έδωσε μάχη για θέματα όπως αυτά που περιγράφουμε στη συνέχεια, όταν μπήκε στο Μαξίμου τα ξέχασε.


Από το τευχος 705 του «Αντί»


….Τον Ιούλιο του 1996, μια βραδυφλεγής βόμβα συγκλόνιζε τα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Ύστερα από δικαστική κυοφορία 18 μηνών, η Ολομέλεια του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών αποφάσιζε ομοφώνως να ασκηθεί δίωξη για το περιβόητο σκάνδαλο της ανάθεσης 1.000.000 ψηφιακών παροχών του ΟΤΕ στην εταιρεία ΙΝΤΡΑΚΟΜ του κ. Σωκράτη Κόκκαλη, για τέσσερα κακουργήματα και τρία πλημμελήματα (απάτη, δωροδοκία, δωροληψία, παράβαση καθήκοντος, απιστία, ψευδορκία, ψευδή βεβαίωση).
Στο επίκεντρο της υπόθεσης ήταν οι τραπεζικοί λογαριασμοί του κ. Κόκκαλη που βρέθηκαν στα αρχεία της Στάζι και ερευνούσε η ελληνική δικαιοσύνη για να διαπιστώσει ποιοι από τους υποστηρικτές του ανατολικογερμανικού εκσυγχρονισμού του ΟΤΕ από την ΙΝΤΡΑΚΟΜ είχαν στην πραγματικότητα λαδωθεί.
Χρηματισμός στελεχών του ΟΤΕ έγραφε η Καθημερινή στις 12.5.96 και αποκάλυπτε οκτώ λογαριασμούς σε ελβετικές τράπεζες που αφορούσαν υψηλόβαθμα στελέχη του ΟΤΕ. Τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή της η δικαιοσύνη ήταν τόσο βάσιμα ώστε η Ελευθεροτυπία έγραφε για μια Ψηφιακή Καταιγίδα που απειλούσε την πολιτική ζωή του τόπου, ενώ άλλες εφημερίδες έσπευσαν να διαταράξουν τον ύπνο αρκετών υπεράνω υποψίας με πρωτοσέλιδα του τύπου: Η Στάζι χρηματοδοτούσε το ΠΑΣΟΚ, Ξεσκεπάστηκε το κράτος της ΙΝΤΡΑΚΟΜ, Κόκαλο ο Κόκκαλης, Πόλεμος με κασέτες για τα ψηφιακά, Ψηφιακές βόμβες κ.λπ. Η ευφορία μιας ακόμα κάθαρσης κατέλαβε μερικούς αφελείς. Η ελπίδα αποδείχθηκε φρούδα ύστερα από απίθανα δικονομικά τερτίπια. Η Ψηφιακή Καταιγίδα της Ελευθεροτυπίας εκφυλίστηκε τελικά σε μια απλή βροχόπτωση, η οποία μούσκεψε βέβαια ορισμένους, αλλά έθαψε την ουσία της υπόθεσης: την απίστευτη διαφθορά. Η ταφόπλακα μπήκε με δύο βουλεύματα (τα υπ.αρ.685/1998 και 1820/1998) του ίδιου Συμβουλίου Εφετών που είχε παραπέμψει τον Σ. Κόκκαλη. Τώρα πια που είναι γνωστό το περιεχόμενο των βουλευμάτων, προκαλώνται δικαιολογημένα ερωτηματικά σε όσους τα μελετούν.
Θα έχουμε την ευκαιρία να γράψουμε πολλά γι’ αυτά τα βουλεύματα και τις μεθοδεύσεις μέσω των οποίων η διερεύνηση του μεγάλου σκανδάλου έληξε, άδοξα και περίεργα. Σήμερα θα περιοριστούμε σε δύο μόνον επισημάνσεις:
Πρώτον, ο Εισαγγελέας Εφετών κ. Λάμπρος Καράμπελας, που ανέλαβε να συνεχίσει την προκαταρκτική έρευνα του Εισαγγελέα Εφετών κ. Γεωργίου Zορμπά (ο δικαστικός που συνέδεσε για πρώτη φορά τα ψηφιακά με τους λογαριασμούς της Στάζι), διέσπασε την ενιαία δικογραφία της υπόθεσης σε δύο τμήματα, το ένα από τα οποία αφορούσε τις δωροδοκίες και το άλλο την υπογραφή αυτή καθαυτή της σύμβασης του 1994 για την ανάθεση ενός εκατομμυρίου ψηφιακών παροχών στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ. Όπως επισημαίνουν σήμερα νομικοί κύκλοι, το Συμβούλιο Εφετών, με πρόεδρο τον προιστάμενο του Εφετείου κ. Σεργάκη, ευλόγησε αυτή την αυθαίρετη διάσπαση της δικογραφίας και άνοιξε το δρόμο για τα δυο απαλλακτικά βουλεύματα.
Δεύτερον, κλειδί της υπόθεσης και της δικαστικής έρευνας ήταν οι περίφημοι λογαριασμοί του κ. Σωκράτη Κόκκαλη που βρέθηκαν στα αρχεία της Στάζι και σε ελβετικές και άλλες τράπεζες. Τι έκανε γι αυτούς η δικαιοσύνη και συγκεκριμένα οι ειδικοί Εφέτες ανακριτές κ. Ναυπλιώτης και Γεωργαντόπουλος, οι οποίοι υπό την υψηλή εποπτεία του κ. Καράμπελα ανέλαβαν να ολοκληρώσουν την δικογραφία μετά την απόφαση του Συμβουλίου Εφετών του 1996; Ύστερα από 16 μήνες δικαστικής έρευνας εισηγήθηκαν στο ίδιο δικαστικό σώμα και αυτό αποφάνθηκε ότι δεν είναι σοβαρές οι ενδείξεις προς παραπομπή των κατηγορούμενων στο ακροατήριο για να δικαστούν ως υπαίτιοι δωροδοκίας και δωροληψίας.



Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν το 1996 κυρίως στην Καθημερινή, οι δωροδοκίες προς υψηλά ισταμένους του ΟΤΕ, αλλά και πολιτικά πρόσωπα, είχαν διαπραχθεί μέσω του λογαριασμού με αριθμό 709 που διατηρούσε ο κ. Σωκράτης Κόκκαλης στην Τράπεζα Deutsche Ηandelsbank (DΗΒ) του Ανατολικού Βερολίνου. Για να ανοίξει ο λογαριασμός αυτός έπρεπε να ζητηθεί η συνδρομή του γερμανικού υπουργείου Δικαιοσύνης. Οι Εφέτες ανακριτές όχλησαν τις γερμανικές αρχές, αλλά όταν πήραν την απάντηση ότι η Deutsche Ηandelsbank δεν είναι σύμφωνη με τη διαβίβαση πληροφοριών για ποινικούς σκοπούς του Εφετείου Αθηνών πρότειναν να μπει η υπόθεση στο αρχείο. Περίμεναν λοιπόν από την πρώην τράπεζα της Στάζι να ανοίξει, έτσι με την πρώτη, τα αρχεία της;
Πώς έκαναν δεκτή την περίεργη άποψη να αρνείται ξένη αρχή την δικαστική συνδρομή σε ανακριτικές πράξεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης με το επιχείρημα ότι επειδή η Γερμανική Εμπορική Τράπεζα δεν είναι σύμφωνη (σ.σ. η έμφαση δική μας) με τη διαβίβαση πληροφοριών για ποινικούς σκοπούς του Εφετείου Αθηνών εκφράζει η Ανεξάρτητη Επιτροπή την αδυναμία της για άμεση ανταπόκριση (σ.σ. η έμφαση δική μας) στο αίτημα… 2. Μήπως η αδυναμία άμεσης ανταπόκρισης ήταν υπεκφυγή και κωλυσιεργία της Ανεξάρτητης Επιτροπής και θα ήταν δυνατόν με μεγαλύτερη επιμονή και συνεργασία Εισαγγελείας Εφετών Αθηνών με το ελληνικό υπουργείο Δικαιοσύνης να πεισθούν οι γερμανικές αρχές να συνεργαστούν σε μια έρευνα που αφορούσε ανακριτικές πράξεις σχετικά με την ενδεχόμενη τέλεση κακουργηματικών πράξεων; Διαφορετικά, είναι απορίας άξιον πώς έχει επιτευχθεί το άνοιγμα ελβετικών λογαριασμών του πρώην δικτάτορα Μάρκος ή πρόσφατα του Νιγηριανού Σάνι Αμπάτσα, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος ύψους δισεκατομμυρίων δραχμών στα παραπάνω ευαγή ιδρύματα.
Με τον τρόπο που ενήργησαν οι έλληνες δικαστικοί λειτουργοί χάθηκε μια ακόμα μεγάλη ευκαιρία για κάθαρση και απονομή δικαιοσύνης.
Η υπόθεση των ψηφιακών είναι πολύ μεγαλύτερου βεληνεκούς από το σκάνδαλο Κοσκωτά. Το 2000 δεν είναι 1988. Άλλωστε, ο Γιώργος Κοσκωτάς είναι …Κακομοίρογλου συγκρινόμενος με τον Σωκράτη Κόκκαλη. Εκείνο το οποίο στην υπόθεση Κοσκωτά ήταν ένα εσωτερικό σκανδαλάκι της Ελλάδας δεν ισχύει στην υπόθεση των ψηφιακών, η οποία λόγω των διασυνδέσεων με την Στάζι παίρνει διεθνή διάσταση ως μια ακόμα επιχείρηση διείσδυσης την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Στην Γερμανία, οι κυβερνητικές υπηρεσίες που ασχολούνται με τα χιλιόμετρα των μυστικών αρχείων που βρέθηκαν στα υπόγεια της Στάζι, έσπασαν ύστερα από προσπάθειες ετών τον κώδικα με τον οποίο είχαν αποθηκευθεί σε μαγνητικές ταινίες τα ονόματα χιλιάδων μυστικών πρακτόρων και επιχειρήσεων.
Σύμφωνα με τον διεθνή Τύπο, στις ταινίες είχαν αποθηκευθεί τα ονόματα 15.000 πρακτόρων της Στάζι, μαζί με τους κωδικούς πρόσβασης για 30.000 μυστικές επιχειρήσεις. Οι στόχοι των επιχειρήσεων αυτών ήταν γύρω στους 1.500 και περιλαμβάνονταν πρωθυπουργοί, υπουργοί, κόμματα και επιχειρηματίες και από τις δυο πλευρές του Τείχους. Σε περίοπτη θέση, στους στόχους της Στάζι, ήταν και η Ελλάδα, ο αδύνατος κρίκος του ΝΑΤΟ.
Τα νέα στοιχεία προστίθενται σε όσα έχουν ήδη αποκαλυφθεί στο παρελθόν για τις σχέσεις Σ. Κόκκαλη-Στάζι και επιτρέπουν σήμερα να καταγραφεί με εναργέστερο τρόπο η σταδιοδρομία του προέδρου της ΙΝΤΡΑΚΟΜ και του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ στους σκοτεινούς διαδρόμους και, μαζί με αυτήν, η διαδρομή των τραπεζικών λογαριασμών.

Δωροδοκιες


Μεταξύ αυτών που κατέθεσαν στο γερμανικό κοινοβούλιο για την ΙΝΤΡΑΚΟΜ είναι και ο Dr. Βeil (Μπάιλ), πρώην υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου της Αν. Γερμανίας την κρίσιμη εποχή διείσδυσης της ΙΝΤΡΑΚΟΜ στον ΟΤΕ (1981-1989), ο οποίος δήλωσε ότι διοχετεύτηκαν μεγάλα χρηματικά ποσά στο ΠΑΣΟΚ.

Η κατάθεση του Μπάιλ συνδυάζεται με ένα πολύ σημαντικό έγγραφο της έρευνας για τα ψηφιακά, που αποκαλύπτει σήμερα το Αντί. Πρόκειται για ένα άκρως απόρρητο σήμα της Στάζι και αφορά μεταξύ των άλλων, την οικονομική υποστήριξη του ελληνικού κόμματος ΠΑΣΟΚ για τη βελτίωση των συναλλαγών. Στο ίδιο έγγραφο γίνεται αναφορά για την κατάθεση σε εκείνη τη φάση 400.000 συνολικά γερμανικών μάρκων σε ελβετική τράπεζα. Το σημαντικό αυτό έγγραφο συνδυάζεται με την πληθώρα των άλλων στοιχείων που βρέθηκαν στα αρχεία της Στάζι για την άλωση του ΟΤΕ από την Ιντρακόμ και για πρώτη φορά επιβεβαιώνουν αυτό που τόσα χρόνια ήταν προφανές για όσους ασχολήθηκαν με τα σκάνδαλα των ψηφιακών.

Οι περισσότερες δωροδοκίες έγιναν μέσω του λογαριασμού 709 που, όπως αποκάλυψε ήδη στο παρελθόν η Καθημερινή, διατηρούσε ο Σωκράτης Κόκκαλης στην Deutsche Ηandelsbank ΗΒ.

Τα νέα στοιχεία που αποκωδικοποιήθηκαν στη Γερμανία διευκρινίζουν ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για δύο λογαριασμούς, τον 0709-60-011-205 σε γερμανικά μάρκα και τον 0709-85-011-025 σε αμερικανικά δολάρια. Οι αποστολές χρηματικών ποσών για δωροδοκίες μέσω των λογαριασμών αυτών αφορούν κυρίως τη χρονική περίοδο 1984-1990, την περίοδο δηλαδή άλωσης του ΟΤΕ από την ΙΝΤΡΑΚΟΜ. Το μεγάλο μυστικό του Κόκκαλη και πιθανώς όλη η αλήθεια για την οικονομική ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ κρύβεται στα εμβάσματα του Κόκκαλη σε τρεις ελβετικές τράπεζες και αντίστοιχους λογαριασμούς:
Την United Οverseas Βank και αρ. λογαριασμού b 8785.
Την Chemical Βank και αριθμό λογαριασμού g 2209.
Την Credit Suisse και αριθμό λογαριασμού 0998512-1.

Στους τρεις αυτούς λογαριασμούς μεταβιβάστηκαν περισσότερα από 5.000.000 γερμανικά μάρκα σε μια περίοδο τεσσάρων ετών. Σε ποιους πήγαν τα ποσά αυτά; Είναι βέβαιο ότι την απάντηση όφειλε να δώσει από το 1998 η ελληνική δικαιοσύνη.

Η ιστορία των δωροδοκιών ρίχνει σήμερα φως στην μεθόδευση μέσω της οποίας το ΠΑΣΟΚ χάρισε στον Κόκκαλη τον ΟΤΕ και ακόμα περισσότερο πώς, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και συγκεκριμένα στελέχη του, μετέτρεψαν με αριστοτεχνικές, είναι αλήθεια, κινήσεις την εταιρεία του κ. Κόκκαλη από μια μικρή αντιπροσωπεία ξένων οίκων ειδικά ανατολικογερμανικών στο σημερινό μεγαθήριο.

ΑΝΩ-ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΠΛΑΓΙΩΣ

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Σε τι κόσμο μπαμπά μεχεις φέρει να ζήσω ;  Ότι  τον συμφέρει κάνει ο καθένας .Μας έχουν προκύψει χίλια δύο στον οικονομικό τομέα   ,  μας έπεσε στο κεφάλι το ασφαλιστικό  το οποίο κάθε μέρα κάτι   νέο  μας εμφανίζει  , να μην αναφέρω  το  Βατοπέδι  και  την  Simens  με όλα τα  παραλειπόμενα  . Μας προέκυψαν και  οι τοπικές εκλογές  της ΝΔούλας . Κι εδώ  πέφτει το γέλιο της  αρκούδας . Η μάχη  των δικών μας  (της δημοτικής ομάδας) και των άλλων  των αλλοφίλων  , των εχθρών  που τόλμησαν να εναντιωθούν  στους αγωνιστές . Θα μου πείτε  και τι μας ενδιαφέρει  εμας  αν θα είνα πρόεδρος της διαλυμένης τοπικής  και κατ΄επέκταση της παραπαίουσας  αντιπολίτευσης  ο Βαγγέλης  η ο Νίκος  . Εδώ τό μαγαζί  το κλείσανε  ,κατέβασαν ρολά  , τιτανικός  και αυτοί ακόμα τραγουδούν.   Δεν σημαίνει  βέβαια πως  περπατεί καλά η κυβέρνηση  . Απο το προεκλογικό δίλλημα  αλλαζουμε  η βουλιάζουμε   κρατήσαμε το τελευταίο , πήραμε αναπνευστήρες   και σωσίβια   και προσπαθούμε  να καθυστερήσουμε το μοιραίο .  Μέσα λοιπόν στην  Κατρίνα των μέτρων  , των αντιθέσεων , των αντιδράσεων , των  αντιπαραθέσεων  , του Καλλικράτη   τα γαλάζια στρουμφάκια παίζουν  (μαζεύοντας υπογραφές και ψηφαλάκια)  . Το μεγάλο παιχνίδι βέβαια το παίζει  ο γνωστός μαίτρ του είδους  (ο  κοντός της παρέας )  ο οποίος  φέρεται να υποστηρίζει και τα δύο καλόπαιδα  βάζοντας τρικλοποδιά  πότε στον ένα  πότε στον άλλο . Ενστάσεις , αναβολές  ,διαβουλεύσεις  . Γιατί ; Για ποιό λόγο ; Για να δημιουργηθεί θόρυβος ;  Μάλλον  για να καλύψουν την ανεπάρκεια και την ανικανότητά τους . Ένα κόμμα  το οποίο θέλει να λέγεται  κόμμα εξουσίας και να μην έχει ποσοστά Φ.Π.Α  πρέπει  να σοβαρευτεί και να συνετίσει  τους οπαδούς και τα μέλη του . Δεν είναι  αυτός -αυτοί και τα μυστήρια   είναι  νέες προτάσεις , νέα πρόσωπα  ,νέες ιδέες  . Με φθαρμένα υλικά δεν  χτίζεις  ένα καλύτερο αύριο αλλά ένα  ετοιμόροπο  σήμερα  υπό κατάρευση. Κύριοι  δεν κάνετε  , μην πληγώνετε άλλο αυτή την παράταξη  που ακόμα αιμμοραγεί και απο τις δικες σας συμπεριφορές ,παραλήψεις αλλά κυρίως  σοβαρότητας  . Ο  τόπος μας  , η πόλη μας  , οι παρατάξεις που ανήκει ο καθένας  έχει ανάγκη  ικανών , έντιμων  και σοβαρών ανθρώπων  μακριά απο πελατειακές σχέσεις , μικροπολιτική και διαπλοκή .Όλοι σας μας φτάσατε  στον πάτο  πιο κάτω δεν έχει. Αφήστε μας να ονειρευτούμε οτο αλλάζουμε  έστω και με τον Γιώργο  διαφορετικά δεν θα  ξαναονειρευτούμε ποτέ. Αφήστε στην άκρη  τον εγωϊσμό και  τα μικροσυμφέροντά σας   και μείνετε  μακριά μας. Το αποτέλεσμα  θα είναι ένα ηχηρότατο χαστούκι   αν  επιμείνετε   κοκορόμυαλοι . Μας αξίζει κάτι καλύτερο και αυτό θέλουμε.
ΛΕΛΑ

27.5.10

Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ


Οι Ελληνες είναι γνωστό ότι αρέσκονται να ζουν με μύθους. Ο διαχρονικότερος από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους είναι ότι για όσα δεινά ταλαιπωρούν κατά καιρούς τη χώρα μας φταίνε οι ξένοι. Ενας άλλος βολικός μύθος είναι πως για ό,τι κακό συμβαίνει στον τόπο μας, και ιδιαίτερα στην οικονομία, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς και γι΄ αυτό πρέπει να πληρώσουν όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Ενας απόλυτα επίκαιρος και διαιωνιζόμενος κατά την τελευταία 30ετία μύθος είναι ότι η καλύτερη περίοδος διακυβέρνησης της χώρας μας ήταν η οκταετία 1981-89 επί Ανδρέα Παπανδρέου. Η πεποίθηση αυτή πιστώνει την περίοδο αυτή με άνθηση της οικονομίας και με παράλληλη κοινωνικά δικαιότερη κατανομή των ωφελημάτων και των βαρών.


Ο υπογράφων τη στήλη και ευάριθμοι μεν, αλλά αξιόλογοι μελετητές της οικονομικής μας ιστορίας τα ακριβώς αντίθετα υποστηρίζουμε έκτοτε, πάντα βασιζόμενοι σε αδιάψευστα στοιχεία. Αλλά μάταια. Ο μύθος της λαμπρής πρώτης 8ετίας του ΠαΣοΚ στην εξουσία υπερισχύει κυρίαρχος, ακόμη και σήμερα, και τροφοδοτεί και την όποια ελπίδα για την έξοδο από το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο, αρκεί να προσφύγουμε στο σοσιαλιστικό θαύμα της περιόδου εκείνης. Παραβλέπεται μάλιστα η εγκυρότερη αμφισβήτησή του, που προήλθε από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε παραδεχθεί απολογητικά ότι καταναλίσκουμε περισσότερα από όσα παράγουμε και αν δεν περιορίσουμε δραστικά το δημόσιο χρέος αυτό θα αφανίσει τη χώρα. Αυτό που ήδη αφανίζει τη χώρα. Βλέπετε, ουδείς προφήτης πιστευτός στην πατρίδα του. Ούτε ακόμη και ο ίδιος ο πρώτος υπαίτιος του σημερινού δράματος, τον οποίο ενθουσιωδώς μιμήθηκαν με κάποια μικρά και ανεπαρκέστατα διαλείμματα όλοι οι διάδοχοί του, και του ΠαΣοΚ και της Νέας Δημοκρατίας.


Γι΄ αυτό σκέφθηκα να προσφύγω σε ένα πολύτιμο ντοκουμέντο το οποίο έφερε στη δημοσιότητα ο διακεκριμένος συνάδελφος Νίκος Νικολάου στο βιβλίο του: «Πρόσωπα της οικονομίας» (εκδόσεις Λιβάνη). Πρόκειται για μιαν εμπιστευτική έκθεση την οποία εκπόνησε ο πρώτος υπουργός Συντονισμού της κυβερνήσεως ΠαΣοΚ και διαπρεπής οικονομολόγος κ. Απόστολος Λάζαρης, κατόπιν αιτήσεως του Ανδρέα Παπανδρέου και την υπέβαλε σε αυτόν στις 10 Ιουνίου 1988.


Ο κ. Α. Λάζαρης επισημαίνει με τον πιο σαφή τρόπο τα οικονομικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά την πρώτη 8ετία του ΠαΣοΚ διαψεύδοντας ταυτόχρονα και τον παράλληλο μύθο περί κοινωνικής ευαισθησίας εκείνης της καταστροφικής πολιτικής, της οποίας τα άνθη του κακού δρέπουμε σήμερα όλοι οι Ελληνες και η οποία πλήττει και την ίδια τη σημερινή κυβέρνηση ΠαΣοΚ (όλα εδώ πληρώνονται).


Από σήμερα και τις επόμενες Κυριακές θα παραθέσω τις κυριότερες διαπιστώσεις του κ. Λάζαρη με δικά μου διευκρινιστικά σχόλια, αν κρίνονται αναγκαία. Πιστεύω ότι πρέπει όλοι να τις μελετήσουμε και ιδιαίτερα οι πολιτικοί μας, όλων των κομμάτων. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε αυτές τις αλήθειες, το χάος και η καταστροφή επέρχονται.


«Το κύριο χαρακτηριστικό της οικονομικής πολιτικής» έγραφε ο κ. Λάζαρης «ήταν η ραγδαία αύξηση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.Μέσα σε οκτώ χρόνια ο συνολικός κρατικός προϋπολογισμός πενταπλασιάστηκε (από 625 δισ. δρχ. το 1981 σε 3,2 τρισεκατομμύρια το 1988).Και θα πρέπει να σημειωθεί ότι η επέκταση αυτή έγινε σε συνθήκες οικονομικής στασιμότητας, αφού κατά την επταετία η αύξηση του πραγματικού εθνικού εισοδήματος δεν ξεπερνά το 7% (δηλαδή 1% ετησίως)».
Ιδού λοιπόν ποιος είναι ο πατέρας του κράτους-τέρατος που τρέφεται έκτοτε με ελλείμματα και δάνεια και κατασπατάληση των δωρεάν παροχών της ΕΟΚ, και το οποίο σήμερα σπασμωδικά, χωρίς σχέδιο και παρά τη θέλησή του, όπως διακηρύσσει, προσπαθεί να συμμαζέψει ο γιος του τότε πρωθυπουργού και συνυπεύθυνος υπουργός εκείνης της κυβερνήσεως.

24.5.10

H δύναμη του μιντιάρχη είναι το χρήμα, ενώ η δύναμη του blogger η ανωνυμία.

 
Η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία της χώρας μας αντιλαμβάνεται πλέον ότι τα blogs, δηλαδή οι ελεύθερες φωνές των ίδιων των ελλήνων πολιτών, αναδεικνύονται στον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για τη διατήρηση της εξουσίας της και του ελέγχου της κοινωνίας, καθόσον απειλούν άμεσα να αφυπνίσουν την κοινωνία από την καταστολή που την έχουν βάλει τα ΜΜΕ.
Κάτι λοιπόν πρέπει να γίνει το ταχύτερο πριν να είναι αργά για το κατεστημένο.
Έτσι φουντώνουν πλέον οι σκέψεις σε κυβερνητικό επίπεδο για να μπει τέλος στην ανωνυμία των blogs. Μάλιστα θέλουν να εισάγουν…..
και στη χώρα μας μια διάταξη που περιέχεται σε νομοσχέδιο που κατέθεσε στην Ιταλική Βουλή από 10-5-2010 η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Η διάταξη αυτή εξισώνει τους bloggers με τα ΜΜΕ και λέει ότι όποιος θέλει να λειτουργήσει blog, θα πρέπει να πάει σε μια συγκεκριμένη δημόσια αρχή (δηλαδή στο στόμα του ίδιου του κατεστημένου) και να καταθέσει πλήρη τα στοιχεία του,  διαφορετικά το blog θα κλείνει.
Η αιτιολογία για μια τέτοια νομοθετική ρύθμιση είναι να προστατευθούν δήθεν οι αθώοι πολίτες που δέχονται δυσφήμιση από τον κακό blogger. Έτσι ο «αθώος» και θιγόμενος πολίτης θα μπορεί αν θέλει και θεωρεί ότι θίγεται είτε ο ίδιος είτε κάποια αγαθά που αυτός θα πιστεύει ότι θίγονται, να καταθέτει μήνυση ή αγωγή κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων ΕΥΡΩ, εναντίον του διαχειριστή του blog.
Η εξίσωση αυτή που επιδιώκει ο πάμπλουτος Μπερλουσκόνι με τον φτωχό blogger δεν μπορεί να γίνει.
Η δύναμη του κάθε μιντιάρχη και συνακόλουθα η εξουσία που ασκεί πάνω στο πολιτικό προσωπικό της χώρας πηγάζει από το χρήμα που διαθέτει και μάλιστα αυτό το χρήμα, πολλές φορές, προέρχεται από το ίδιο το κράτος. Αντίθετα η δύναμη του blogger είναι η ανωνυμία του. Αν ο blogger καταστεί επώνυμος τότε, για πολλούς λόγους, εξουδετερώνεται πλήρως.
Είναι προφανέστατο λοιπόν ότι η πραγματική βούληση του κατεστημένου είναι να φιμώσει τις ελεύθερες φωνές των πολιτών και βάζει μπροστά δήθεν την προστασία αθώων πολιτών. Μόνο που με τον τρόπο αυτό, μαζί με τους «αθώους» πολίτες, προστατεύονται οριστικά και τα λαμόγια «πολίτες».
Όμως, όπως είναι γνωστό οι νόμοι γίνονται πάντα από την άρχουσα τάξη για την εύρυθμη λειτουργία και διατήρηση του κοινωνικού status quo, που διατηρεί και εξυπηρετεί την ίδια.

«Οι αιρετικοί Ελληνες μας δίνουν ελπίδα»

John Pilger-New Statesman
Greece is a microcosm of a modern class war rarely reported as such. 

As Britain's political class pretends that its arranged marriage of Tweedledee to Tweedledum is democracy, the inspiration for the rest of us is Greece. It is hardly surprising that Greece is presented not as a beacon, but as a "junk country" getting its comeuppance for its "bloated public sector" and "culture of cutting corners" (Observer). The heresy of Greece is that the uprising of its ordinary people provides an authentic hope unlike that lavished upon the warlord in the White House.
The crisis that has led to Greece's "rescue" by European banks and the International Monetary Fund is the product of a grotesque financial system that itself is in crisis. Greece is a microcosm of a modern class war rarely reported as such, but waged with all the urgency of panic among the imperial rich.
What makes Greece different is that it has experienced, within living memory, invasion, foreign occupation, military dictatorship and popular resistance. Ordinary people are not cowed by the corrupt corporatism that dominates the European Union. The right-wing government of Kostas Karamanlis that preceded the present Pasok (Labour) government of George Papandreou was described by the sociologist Jean Ziegler as "a machine for systematically pillaging the country's resources".

Epic theft

The machine had infamous friends. The US Federal Reserve board is investigating the role of Goldman Sachs, which gambled on the bankruptcy of Greece as public assets were sold off and its tax-evading rich deposited €360bn in Swiss banks. This haemorrhaging of capital continues with the approval of Europe's central banks and governments.
At 11 per cent, Greece's budget deficit is no higher than America's. However, when the Papandreou government tried to borrow on the international capital market, it was effectively blocked by the US corporate ratings agencies, which "downgraded" Greek debt to "junk". These same agencies gave triple-A ratings to billions of dollars in so-called sub-prime mortgage securities and so precipitated the economic collapse in 2008.
What has happened in Greece is theft on an epic, though not unfamiliar, scale. In Britain, the "rescue" of banks such as Northern Rock and the Royal Bank of Scotland has cost billions of pounds. Thanks to Gordon Brown and his passion for the avaricious instincts of the City, these gifts of public money were unconditional, and the bankers have continued to pay each other the booty they call bonuses and to spirit it away to tax havens. Under Britain's political monoculture, they can do as they wish. In the US, the situation is even more remarkable. As the investigative journalist David DeGraw has reported, the principal Wall Street banks that "destroyed the economy pay zero in taxes and get $33bn in refunds".
In Greece, as in America and Britain, the ordinary people have been told they must repay the debts of the rich and powerful who incurred them. Jobs, pensions and public services are to be slashed and burned, with privateers put in charge. For the EU and the IMF, the opportunity presents to "change the culture" and to dismantle the social welfare of Greece, just as the IMF and the World Bank have "structurally adjusted" (impoverished and controlled) countries across the developing world.
Greece is hated for the same reason Yugo­slavia had to be destroyed physically behind a pretence of protecting the people of Kosovo. Most Greeks are employed by the state, and the young and the trade unions comprise a popular alliance that has not been pacified; the colonels' tanks on the campus of Athens University in 1967 remain a political spectre. Such resistance is anathema to Europe's central bankers and regarded as an obstruction to German capital's need to capture markets in the aftermath of Germany's troubled reunification.

Shock therapy

In Britain, such has been the 30-year propaganda of an extreme economic theory known first as monetarism, then as neoliberalism, that the new Prime Minister can, like his predecessor, describe his demands that ordinary people pay the debts of crooks as "fiscally responsible". The unmentionables are poverty and class.
Almost a third of British children remain below the breadline. In working-class Kentish Town in London, male life expectancy is 70. Two miles away, in Hampstead, it is 80. When Russia was subjected to similar "shock therapy" in the 1990s, life expectancy nosedived. In the United States, a record 40 million cannot afford to feed themselves.
In the developing world, a system of triage imposed by the World Bank and the IMF has long determined whether people live or die. Whenever tariffs and food and fuel subsidies are eliminated by IMF diktat, small farmers know they have been declared expendable. The World Resources Institute estimates that the toll reaches between 13 and 18 million child deaths every year. This, wrote the economist Lester C Thurow, is "neither metaphor nor simile of war, but war itself".
The same imperial forces have used horrific weapons against stricken countries where children are the majority, and approved torture as an instrument of foreign policy. It is a phenomenon of denial that none of these assaults on humanity, in which Britain is actively engaged, was allowed to intrude on the British election.
The people on the streets of Athens do not suffer this malaise. They are clear who the enemy is and regard themselves as once again under foreign occupation. And once again, they are rising up, with courage. When David Cameron begins to cleave £6bn from public services in Britain, he will be bargaining that Greece will not happen in Britain. We should prove him wrong.

23.5.10

ΕΒΕΑ: «Καταργήστε την υποχρέωση δημοσίευσης των ισολογισμών»


Επιστολή του Επιμελητηρίου θίγει το θέμα των καταχωρίσεων και στον τοπικό Τύπο
 
Εν μέσω κρίσης, μια σειρά από στρεβλώσεις επιτείνει το αρνητικό κλίμα στην αγορά και επηρεάζει βαθύτερα την ούτως ή άλλως πενιχρή επιχειρηματική δραστηριότητα. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι οι εταιρείες υποχρεούνται να δημοσιεύουν ακόμη και στον τοπικό Τύπο τους ισολογισμούς τους συνιστά ένα φαινόμενο που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Και δεν είναι τυχαίο ότι το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών (ΕΒΕΑ), με επιστολή του προς τους αρμόδιους υπουργούς, ζητεί την κατάργηση του «μέτρου». Συγκεκριμένα, έχει καταγγείλει το φαινόμενο, που απασχολεί έντονα τα μέλη του τα οποία δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή του πολεοδομικού συγκροτήματος της πρωτεύουσας και είναι υποχρεωμένα να κάνουν και την «τοπική» δημοσίευση. Οπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά, οι χρεώσεις φτάνουν να είναι υψηλότερες ακόμη και αυτών που ζητούν οι εφημερίδες μεγάλης πανελλαδικής κυκλοφορίας. «Μερικές φορές έχεις την εντύπωση ότι κάποια έντυπα υπάρχουν μόνο για να δημοσιεύουν ισολογισμούς και να επιβιώνουν κατ’ αυτόν τον τρόπο», δήλωσε χαρακτηριστικά, μιλώντας στην «Κ», γνωστός επιχειρηματίας ο οποίος είχε τη σχετική εμπειρία.

Επώδυνες συνέπειες
Οι συνέπειες της πρακτικής αυτής είναι ακόμη πιο επιβαρυντικές στην τρέχουσα δυσμενή οικονομική συγκυρία, καθώς πολλές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας. Το πρόβλημα αφορά σε τελική ανάλυση όλους τους καταναλωτές, καθώς η δαπάνη για τη δημοσίευση των ισολογισμών μετακυλίεται –όπως είναι φυσικό– στις τελικές τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι και σε αυτό το ζήτημα η Ελλάδα διεκδικεί «βραβείο πρωτοτυπίας». Η υποχρέωση των ανωνύμων εταιρειών να δημοσιεύουν τους ισολογισμούς και τα λοιπά οικονομικά τους στοιχεία στις εφημερίδες –επιβαρυνόμενες στην ουσία με ένα φόρο υπέρ τρίτων– δεν ισχύει σε καμιά άλλη χώρα της Ε.Ε.

Πληθώρα διαμαρτυριών
Λύση στο πρόβλημα αυτό ζητεί, όπως προαναφέρθηκε, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών (ΕΒΕΑ), καθώς έχει δεχθεί πληθώρα διαμαρτυριών από επιχειρήσεις-μέλη του με έδρα εκτός των ορίων του Δήμου Αθηναίων. Με επιστολή του προς την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας κ. Λούκα Κατσέλη, ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος ζητεί την επανεξέταση της εν λόγω διάταξης που αφορά στην υποχρεωτική δημοσίευση των ισολογισμών σε τοπικές εφημερίδες. Ως έσχατη λύση –σε περίπτωση που δεν καταργηθεί η διάταξη– προτείνεται η θέσπιση ανωτάτου ορίου, ενός πλαφόν στο κόστος δημοσίευσης των ισολογισμών. «Θεωρούμε ότι σε μια εποχή όπου η αγορά ασφυκτιά και οι επιχειρήσεις δίνουν αγώνα για να επιβιώσουν, η συγκεκριμένη διάταξη δεν ωφελεί ούτε αυτές, αλλά ούτε και τους καταναλωτές και θα έπρεπε να επανεξετασθεί», επισημαίνει ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ στην επιστολή του προς την αρμόδια υπουργό.
Το ΕΒΕΑ δεν περιορίζεται στο να διαμαρτυρηθεί για την υπάρχουσα κατάσταση και να διατυπώνει το αίτημα για επανεξέταση της ρύθμισης, ουσιαστικά για την κατάργησή της. Προβαίνει και σε εναλλακτική πρόταση. Ειδικότερα, με αφορμή την επικείμενη λειτουργία του Γενικού Εμπορικού Μητρώου (ΓΕΜΗ), το ΕΒΕΑ προτείνει οι επιχειρήσεις να στέλνουν τους ισολογισμούς στην Κεντρική Υπηρεσία του ΓΕΜΗ, η οποία εν συνεχεία θα τους καταχωρίζει σε διαδικτυακή πύλη. Ετσι, τα στοιχεία αυτά θα είναι διαθέσιμα σε όλους τους ενδιαφερομένους και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα, διασφαλίζοντας παράλληλα και την απαιτούμενη διαφάνεια.

Απλοποίηση διαδικασιών
Υπενθυμίζεται ότι η έναρξη λειτουργίας του ΓΕΜΗ σε τρεις μήνες προβλέπεται από το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας περί απλοποίησης των διαδικασιών σύστασης των κεφαλαιουχικών και προσωπικών εταιρειών που αυτές τις ημέρες συζητείται στη Βουλή.
Τη δημοσίευση των ισολογισμών στο Διαδίκτυο αντί των εφημερίδων υποστηρίζει το σύνολο σχεδόν του επιχειρηματικού κόσμου. Το ζήτημα αυτό τέθηκε πρόσφατα και από τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδος (ΣΒΠΕ) στη διάρκεια γεύματος εργασίας που παρέθεσε στην κ. Κατσέλη. Μάλιστα, ο ΣΒΠΕ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφερόταν ότι η υπουργός συμφώνησε με την κατάργηση της δημοσίευσης των ισολογισμών στις εφημερίδες και τάχθηκε υπέρ της δημοσίευσης αυτών στο Διαδίκτυο. Η κ. Κατσέλη το ίδιο κιόλας βράδυ διέψευσε προφορικά ότι συμφώνησε και την επομένη εξέδωσε και σχετική γραπτή ανακοίνωση. Ο ΣΒΠΕ από την πλευρά του, δύο ημέρες μετά την πρώτη ανακοίνωση, εξέδωσε νέα ανακοίνωση, αναιρώντας εν μέρει την προηγούμενη και λέγοντας ότι «η υπουργός δεν ανέλαβε καμία δέσμευση σχετική με την πρόταση αυτή του ΣΒΠΕ».

Κάτι κινείται
Ανεξαρτήτως του τι πραγματικά διημείφθη στη συνάντηση αυτή, το βέβαιο είναι ότι κάτι έχει αρχίσει να κινείται προς την κατεύθυνση της κατάργησης της επίμαχης αυτής ρύθμισης και οι πιέσεις του επιχειρηματικού κόσμου θα πιάσουν αυτή τη φορά τόπο. Δεν αποκλείεται και σε αυτήν την περίπτωση η οικονομική κρίση να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο, επιταχύνοντας τις εξελίξεις.

20.5.10

Η ΝΔ ξεπούλησε το λιμάνι... το ΠΑΣΟΚ όμως κάνει στρατηγικές επενδύσεις...

 
Όταν ο Καραμανλής ο Βουλγαράκης ως Υπουργός Ναυτιλίας υπέγραφε τη συμφωνία με τον Κινέζικο Κολοσσό Cosco :

1.Το ΠΑΣΟΚ μιλούσε για ξεπούλημα των λιμανιών,

2. Ο Νομάρχης Πειραιά μαζί με το Δήμαρχο οργάνωναν πορείες έξω απ το Υπουργείο Ναυτιλίας για να ακυρώσουν τη συμφωνία,
3. Κατέλαβαν τα γραφεία του ΟΛΘ και ανάγκασαν τη επίσης Κινεζική Ηachison εγκαταλείψει το διαγωνισμό και η Ελλάδα έχασε 3,2 δις € !

4.Ο Χρ. Παπουτσης στη Βουλή μιλούσε για μέγα σκάνδαλο – ενώ είναι ο μοναδικός πλειοδοτικός διαγωνισμός στην ιστορία του Ελληνικού Κράτους χωρίς ενστάσεις από τους μειοδότες.

5.Το ΠΑΣΟΚ είχε υποστηρίξει ότι δεν θα αναγνωρίσει καμία συμφωνία .

6.Ολες οι εφημερίδες του ΠΑΣΟΚ μιλούσαν για το ξεπούλημα του αιώνα!

Σήμερα
1. Κάνουν στον Πρόεδρο της Cosco υποδοχή Αρχηγού κράτους .
2. Τον συναντά στο Προεδρικό Μέγαρο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
3. Υπουργοί σπεύδουν να φωτογραφηθούν μαζί του και να κανουν διθυραμβικές ανακοινώσεις συνεργασιας.
4. Μέλανε ότι πραγματοποιείται η μεγαλύτερη επένδυση που έγινε ποτέ στη χωρά.
5. Ο Δήμαρχος και ο Νομάρχης Πειραιά τον υποδέχτηκαν με τιμές και δώρα!

Μετά έχουν το θράσος να ρωτάνε γιατί έφτασε η χωρά στα σημερινά της χαλιά!!!!

18.5.10

Βούλιαξαν με το «αζημίωτο» στα χρέη τον Δήμο Αιγίου

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ


Έλεγχος που διέταξε ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης στο Δήμο Αιγίου αποκάλυψε όργιο σπατάλης. 

Ο έλεγχος μόνο για την τριετία 1999 -2002 αποκάλυψε τρύπα ύψους δυο εκ. ευρώ. 


Σύμφωνα με πληροφορίες είχε στηθεί ένας μηχανισμός με τη συμμετοχή του Διευθυντή Οικονομικών Υπηρεσιών του Δήμου και Δημοτικών Συμβούλων που ψήφιζαν διάφορες  ανύπαρκτες δαπάνες.

  
Και ενώ η ποινική έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη, ήδη το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει προχωρήσει σε καταλογισμό και επιμερισμό του ποσού που ο καθένας από τους εμπλεκόμενους καλείται να επιστρέψει στο Ταμείο του Δήμου.


Όπως δε προκύπτει από κατάλογο οφειλετών του ΙΚΑ, ο Δήμος Αιγίου οφείλει το συνολικό ποσό των 1.362.585 ευρώ (368.586 ο Δήμος και 993.999 η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης-Αποχέτευσης).

ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΑΡΟΥΛΗ

ΑΠΟ ΤΟΝ CHE GUEVARA



14.5.10

Και πειθαρχική δίωξη για κουκούλωμα προστίμων

Νέα παραπομπή σε πειθαρχική δίκη με την κατηγορία της απιστίας σε βάρος του Δημοσίου κατά του δημάρχου της Ζαχάρως Πανταζή Χρονόπουλου, διέταξε προ ημερών ο γενικός γραμματέας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας Τάσος Αποστολόπουλος.
Υπενθυμίζεται ότι με εντολή τού γ.γ. παραπέμφθηκε προ ημερών στο πειθαρχικό συμβούλιο ο κ. Χρονόπουλος, έπειτα από την εισηγητική έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη για την άρνησή του να δώσει σε πολίτη αποφάσεις δημοτικού συμβουλίου.
Αφορμή της νέας παραπομπής του δημάρχου της Ζαχάρως στο πειθαρχικό συμβούλιο αποτέλεσε η ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος που ασκήθηκε από τις δικαστικές αρχές της Ηλείας σε βάρος του κ. Χρονόπουλου για την προσπάθεια παραγραφής προστίμου που αφορούσε καντίνες της παραλίας.
Χθες έγινε γνωστό ότι ποινική δίωξη για την κατάρτηση ψευδών βεβαιώσεων ασκήθηκε και στον αντιδήμαρχο της Ζαχάρως, Σπυρίδωνα Μπιλιώνη, ενώ θεωρείται βέβαιη η παραπομπή σε δίκη και υπαλλήλων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ηλείας, οι οποίοι ενεπλάκησαν με διάφορους τρόπους στην υπόθεση.
Η υπόθεση έχει να κάνει με τις παράνομες ενέργειες για τη μετακύλιση του προστίμου από τους ιδιώτες στον δήμο και τις προσπάθειες παραγραφής προστίμου ύψους 865.000 που επέβαλε η Πολεοδομία σε πέντε ιδιώτες που είχαν προβεί σε αυθαίρετες κατασκευές πάνω στον αιγιαλό και την παραλία της Ζαχάρως και σε χώρο όπου είχε παραχωρηθεί από τον δήμο για τη λειτουργία κινητών καντινών.
Ο δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος της Ζαχάρως αποποιούνται των ευθυνών τους και ισχυρίζονται ότι όλες τους οι ενέργειες ήταν νόμιμες. 

ΣΧΟΛΙΟ Aigio.org 

"ΚΥΡΙΕ" ΔΗΜΑΡΧΕ ΑΙΓΙΟΥ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΗΠΩΣ ΚΑΤΙ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ; 

Μικροί Παρθενώνες


Ποιά νομίζετε πως είναι η σημαντικότερη τεχνολογική επανάσταση στην Ιστορία της Ανθρωπότητας; Η μηχανική εσωτερικής καύσης; Η διάσπαση του ατόμου; Η πληροφορική; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Η Γεωργία. Αυτή είναι η Μάνα του σύγχρονου πολιτισμού. Ως τότε γυρίζαμε μισόγυμνοι και φοβισμένοι ακολουθώντας την μετανάστευση των θηραμάτων. Περιπλανώμενοι θηρευτές και καρποσυλλέκτες, ζούσαμε με το φάσμα της πείνας, μονίμως στον άγριο αγώνα της επιβίωσης. Τα υπάρχοντα μας ήταν ελάχιστα, ότι μπορούσαμε να κουβαλήσουμε στη ράχη μας. Ένα γύρισμα της τύχης, οι κλιματικές αλλαγές, οι αρρώστιες ή το λοξοδρόμισμα των κοπαδιών, μας οδηγούσαν στην απόλυτη ένδεια και τον αφανισμό. Τα αποθέματα τροφής μας κρατούσαν όσες μέρες κάνει το κρέας να σαπίσει και κάποτε – κάποτε τρώγαμε ο ένας τον άλλο. Η τέχνη μας ήταν σκαριφήματα σε σπηλιές και χοντροκομμένα ειδώλια της μάνας γης κι οι αρρώστιες μας θέριζαν. Αν έφτανες τα τριάντα ήσουν φαινόμενο κι ερχόντουσαν από όλες τις σπηλιές και όλες τις φυλές των κυνηγών για να θαυμάσουν τον εσχατόγηρο.

Ο μεγαλύτερος καινοτόμος λοιπόν ήταν αυτός, που παρατήρησε πρώτος τ’ άγρια σιτηρά, μάζεψε σπόρο, ξεχέρσωσε λίγο τόπο, έσπειρε, θέρισε. Ξεδιάλεξε ακόμη καλύτερο σπόρο, ξανάσπειρε, ξαναθέρισε. Ο θεμελιωτής του πολιτισμού μας είναι αυτός που πρώτος εξασφάλισε έτσι απόθεμα τροφής, αυτός που πρώτος περπάτησε πίσω από το αλέτρι.  Η περιπλανώμενη αγέλη των όρθιων «τρελλών» πιθήκων μπορούσε να ξέρει πια πως θα χε τροφή για μήνες, ως την επόμενη σοδειά. Αποκτήσαμε μόνιμη εγκατάσταση κι αντί για σπηλιές και λαγούμια, αντί για καλύβες από κλαριά και δέρματα που στήναμε πρόχειρα ακολουθώντας τα κοπάδια των θηραμάτων, χορτάτοι πια και χωρίς το φόβο της πείνας στο μάτι,  πελεκήσαμε τις πέτρες, τις στoιβάξαμε και χτίσαμε γερά σπίτια, κι έχουμε σήμερα τόπους που κατοικούνται χιλιάδες χρόνια, αδιάκοπα. Χορτάτοι κι ασφαλείς μπορέσαμε να σηκώσουμε το βλέμμα μας ψηλά, ν’ αναρωτηθούμε, να σκεφτούμε. Σκαλίσαμε το ξύλο και την πέτρα, πληθύναμε κι οι αγροτικοί οικισμοί μας έγιναν πόλεις. Μέσα σ’ αυτές είχαμε την ασφάλεια και τον ελεύθερο χρόνο να κατακτήσουμε την πολυτέλεια της γνώσης, να συνδιαλλαγούμε και να λογομαχήσουμε, να χτίσουμε θεσμούς, θρησκείες, ιδεολογίες, να δημιουργήσουμε επιστήμες. Νικήσαμε πολλές αρρώστιες κι η ζωή μας σιγά – σιγά επιμηκύνθηκε ως τα 75 – 80 χρόνια.

Τον θυμάμαι να σκύβει από πάνω μου και με τα δυο του χέρια να μου δείχνει τις αρχέγονες κινήσεις. Με το αριστερό να πιάσω μια χεριά στάχυα και σκύβοντας ελαφρά με το δεξί που κρατούσε το δρεπάνι να την θερίζω χαμηλά και να προχωρώ επαναλαμβάνοντας ρυθμικά τις ίδιες κινήσεις. Έκλεισε στις ροζιασμένες χούφτες του, αυτές που κάποτε στο Σαγγάριο σφίγγανε το ντουφέκι και το πολυβόλο,  τις δικές μου και μου δειξε. Ύστερα μ’ άφησε, πήρε το δικό του δρεπάνι και προχωρούσαμε μαζί. Θερίζαμε δίπλα – δίπλα. Προχωρούσαμε αφήνοντας πίσω μας μικρούς σωρούς από ξανθά στάχυα. Συνονόματοι και με μια χαρακτηριστική ομοιότητα στο περπάτημα, στις κινήσεις. Τώρα πια ακόμη και στον χαρακτήρα. Ήμουν γύρω στα δέκα κι αυτός πια εβδομήντα τρία. Εκτελούσαμε μαζί το αρχαίο τελετουργικό της επιβίωσης. Ήμασταν μύστες της πιο σπουδαίας Τεχνολογίας.

Ξέρουμε πια πόσα χιλιόμετρα το χρόνο προχωρούσε αυτή η Τεχνολογική Επανάσταση από τη Μεσοποταμία στη Μικρά Ασία μέχρι να φτάσει στην απέναντι όχθη της Ελληνικής Λίμνης κι από κεί σιγά σιγά να ξαπλωθεί στα πέρατα της Ευρώπης.

Υπάρχουν πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα. Θα μπεις στο αυτοκίνητο, θα πας στην πολυεθνική αλυσίδα και θα βρεις τα πάντα. Πολλά παιδιά νομίζουν ότι το ψωμί φυτρώνει στα ράφια.
Οι αγρότες μας μέσα από την πελατειακή αφαίμαξη της επαρχίας από νεολαία, που στοιβάχτηκε στα Υπουργεία και τις ΔΕΚΟ με συμβάσεις και μισθούς πείνας, μετά την υποδούλωση τους στις επιδοτήσεις, την χημική μονοκαλλιέργεια και την υπερχρέωση, χρεωκόπησαν. Πρώτα ηθικά κι ύστερα οικονομικά. Τα παιδιά τους και συχνά οι ίδιοι περιφρόνησαν κι εγκατέλειψαν την γη τους. Το νήμα μιας αδιάκοπης ιστορικής συνέχειας, αυτής της πρώτης και σημαντικότερης Τεχνολογίας, κόπηκε βίαια. Σήμερα οι Έλληνες παράγουν όλο και λιγότερη από την τροφή τους. Η εξέλιξη, η τυποποίηση και η βιολογική καλλιέργεια  των  παραδοσιακών προϊόντων μας, ειδών που εδώ παράγονται καλύτερα από αλλού αλλά και η εισαγωγή νέων, είναι κάτι που γίνεται σπασμωδικά, ανοργάνωτα και σε μικρή κλίμακα.

Οι Έλληνες εγκατέλειψαν την γη τους και γέμισαν τις καφετέριες, τα σουβλατζίδικα και τους προθαλάμους των Υπουργείων. Προτιμούσαν να μπεγλεράνε με την φραπεδιά, περιμένοντας νέα για τα stage από τον μπάρμπα τον πολιτευτή, παρά να περπατήσουν πίσω από το αλέτρι.  Δεν σπέρνουν στάρι, δεν θερίζουν, οι γυναίκες δεν ζυμώνουν, απαξιούν να ‘χουν κότες και να θρέψουν μια κατσίκα ή δυο πρόβατα, γιατί το φρέσκο γάλα τους μυρίζει, γιατί οι κότες μυρίζουν, τα ζώα θέλουν φροντίδα. γιατί το ζύμωμα θέλει κόπο. Όποια χωράφια είναι απρόσιτα στο τρακτέρ ή το αυτοκίνητο, εγκαταλείπονται. Ελάχιστοι καταδέχονται να βόσκουν το κοπάδι τους. Θεωρούν υποτιμητική την δουλειά τους, προτιμούν τα παιδιά τους, ακόμη κι αν δεν είναι καλοί μαθητές να γίνουν κλητήρες σε οποιαδήποτε υπηρεσία και να ζουν σε γκαρσονιέρα στον Κολωνό, παρά να ζουν και να δουλεύουν στα χωράφια και στις στάνες. Τα κορίτσια φεύγουν πρώτα και τ’ αγόρια ανυπομονούν κι αυτά να πάνε στο «πέτσινο» Ελντοράντο της Αθήνας, στην πρωτεύουσα της πρέζας, της ανεργίας, στην πολυεθνική βαβέλ των εγχωρίων και των ντόπιων καταραμένων. Τα βοθροκάναλα των μπετατζήδων κι οι φυλλάδες τους και η μικροαστική νοοτροπία που βασιλεύει, θεωρεί εξευτελιστική ή έστω υποδεέστερη την ιδιότητα του αγρότη, του κτηνοτρόφου και του ψαρά. Ποια κοπέλα θα δεχόταν να μοιραστεί αυτή τη ζωή; Ποια κοπέλα μαθαίνει πια να την μοιράζεται αυτή τη ζωή; Η ίδια η Επανάσταση μας στηρίχθηκε στην αγροτιά. Αγρότες και βοσκοί ήταν ο κορμός του επαναστατικού στρατού. Κι αυτή η γη έθρεψε τον Λαό για αιώνες.  Η επιβίωση του Λαού μας στην ναζιστική κατοχή, στην γενοκτονία του Χειμώνα 1941-1942, οφείλεται στην ύπαρξη της αγροτικής και ποιμενικής Ελλάδας, στην πρωτόγονη αλλά υπαρκτή, πλούσια και πολυποίκιλη παραγωγική της βάση. Η Αθήνα, η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη έζησαν από την επαρχία κι όχι από το «Κουρτουλούς».

Επιχαίρουν οι κυβερνώντες που θα δανειστούμε πάλι. Τέτοια επιτυχία! Δεν παράγουμε ΤΙΠΟΤΑ αλλά ξαναβρήκαμε δανεικά αλλά όχι αγύριστα. Η ραχοκοκαλιά του Έθνους, η αγροτική Ελλάδα, έχει πολλαπλά κατάγματα. Η αποβιομηχάνιση ήταν ένα έγκλημα αλλά η εγκατάλειψη της γης ενέχει κίνδυνο γενοκτονίας. Αν αύριο συμβεί κάτι, αν αδειάσουν τα ράφια, το χρήμα στερέψει, αν μια φυσική καταστροφή ή ένας πόλεμος διαταράξει την μεταφορά αγαθών για λίγους μήνες, θα φάμε ο ένας τον άλλο. Δεν θα μας τάζουν πια πιστώσεις για να υποκύψουμε σε αξιώσεις. Απλά θα μας κουνάνε μια φρατζόλα και θα μας δείχνουν μια ληγμένη κονσέρβα.

Επιστροφή στη γη λοιπόν. Αλλαγή προτύπων. Αλλαγή αξιών. Δεν έχει Τιμή αλλά ούτε και προοπτική να προσδοκάς να ζήσεις ως παρίας στην Ομόνοια και περαστικός απ’ το Κολωνάκι.
Εκεί κοντά στο Μαυρομάτι είναι δυο ελαιώνες, σε δυο πλαγιές. Πριν καλά – καλά γεννηθεί η μάνα μου ήταν λόγγος με θεόρατα πουρνάρια.  Ένας νέος άντρας, μόνος του, με δυο άλογα, τριχιές κι ένα τσεκούρι, που μόλις είχε γυρίσει απ΄’ το Σαγγάριο, το Δορύλαιον και το Κάλε Γκρότο πάλευε κάθε μέρα, ολομόναχος. Πήχυ με το πήχυ καθάριζε με το τσεκούρι το λόγγο και με τ’ άλογα έδενε και ξερίζωνε τις βαθιές ρίζες. Κι ύστερα φύτευε μια ελιά κι ύστερα άλλη μια κι όλο προχωρούσε. Εκεί μετά από 50 χρόνια μου ‘δειχνε πως θερίζουνε το στάρι που φύτευε ανάμεσα στις ελιές του, που ‘θελες πια σκάλα για να τις μαζέψεις.

Αυτοί είναι οι μικροί Παρθενώνες του μόχθου. Γεμάτη η Ελλάδα από αυτούς. Πεζούλες πάνω από την αρμύρα στα νησιά μας, όπου σε μια φλούδα γης βγάζανε στάρι, ελιές, αμπέλια ή ελαιώνες και περβόλια μέσα στην πέτρα ή εκεί που ‘ταν άγρια ρουμάνια.

Χρειαζόμαστε πάλι τις παλιές μας συνήθειες με νέους τρόπους. Χρειαζόμαστε την κουλτούρα της εργατικότητας, της φιλοτιμίας και της αλληλεγγύης. Αυτή που δάμασε τους χερσότοπους, ανάθρεψε τις ελιές μας κι ανάστησε τον λαό μας. Να παράγουμε πάλι όχι μόνον την τροφή μας αλλά έτσι ν’ αναστήσουμε την ελπίδα μας και την αξιοπρέπεια μας.

13.5.10

Το πάρτυ τελείωσε… τα κεφάλια μέσα


Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα  Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53  άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες… Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε… να στο χαλάσει. Τόσο καλά.

Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας.  Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου  ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι.  Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ……

Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα…

Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν  με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).

Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση  της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες  με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες  (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες.  50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV’s,  και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε….

Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π….ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας,  αλλά πέραν τούτων …. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.

Μας βλέπω ξανά με λαχανί  Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.

Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως  στις ταινίες με το δαιμονισμένο  τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.

12.5.10

"Παρών" στις κατεδαφίσεις στην παραλιακή ο Παπανδρέου



Στην παραλία του Αγίου Κοσμά στην περιοχή του πρώην νυχτερινού κέντρου Φαντασία, όπου γίνονται κατεδαφίσεις αυθαιρέτων, βρέθηκε νωρίτερα το πρωί ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου.


Η επίσκεψη του εντάσσεται στο πλαίσιο των εξαγγελιών της κυβέρνησης για την απελευθέρωση της παραλίας έως και τη Γλυφάδα στους πολίτες.


Η υπουργός Περιβάλλοντος, η οποία συνόδευε τον Γ. Παπανδρέου, μετά την κατεδάδιση του πρώην νυχτερινού κέντρου ξεκαθάρισε ότι οι παρεμβάσεις θα συνεχιστούν, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ελεύθερη πρόβαση των πολιτών στην παραλία.


Το ΥΠΕΚΑ σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού θα εκπονήσουν ένα πρόγραμμα ήπιας ανάπλασης του παραλιακού μετώπου έτσι ώστε να αποδοθεί άμεσα, στο σύνολό του, στους πολίτες.


Στις 11:30 υπό την προεδρία του πρωθυπουργού θα πραγματοποιηθεί άτυπη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου με βασικό αντικείμενο την οικονομία. Από την πλευρά της, η κ.Μπιρμπίλη θα παραχωρήσει αργότερα σήμερα συνέντευξη Τύπου για την ανάπλαση της λεωφόρου Βασ. Όλγας και τις παρεμβάσεις στην περιοχή Γεράνι. 

ΣΧΟΛΙΟ Aigio.org 

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΙΓΙΟΥ ΜΕ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΟΡΚΟΥΣ ΑΙΡΕΤΟΥΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ...

 

Ο πρώτος υπογειοποιημένος κάδος στην Πάργα


Σήμερα θα γίνει η τοποθέτηση του πρώτου υπογειοποιημένου κάδου απορριμμάτων στην Πάργα.


Είναι ο πρώτος από τους 4 συνολικά παρόμοιους κάδους που θα εγκατασταθούν στην πόλη και θα δώσει την δυνατότητα εναλλακτικής διαχείρισης των απορριμμάτων.


Εξωτερικά ο κάδος μοιάζει με ταχυδρομικό κουτί ενώ ο «κορμός» του είναι εγκατεστημένος υπόγεια.


Οι υπογειοποιημένοι κάδοι διαθέτουν σύστημα αυτόματου ψεκασμού με αποσμητικό και απολυμαντικό υγρό ενώ είναι επανδρωμένοι και με σύστημα πυρόσβεσης.


Η αποκομιδή των απορριμμάτων γίνεται με τα συμβατικά απορριμματοφόρα ενώ όπως επισημαίνει στις δηλώσεις του ο Δήμαρχος Πάργας Σπύρος Πηγής ζητούμενο είναι να βελτιωθούν (αισθητικά και λειτουργικά) οι υποδομές καθαριότητας στην πόλη ενόψει μάλιστα της τουριστικής περιόδου.


Η Πάργα είναι ένας από τους πρώτους Δήμους στην Ηπειρο που προχωρούν στην τοποθέτηση υπόγειου συστήματος κάδων ενώ ανάλογη διαδικασία έχουν ξεκινήσει και άλλοι Δήμοι.

9.5.10

Τα καθεστωτικά κοχίμπα εκμετρούν το ζην, αλλά δεν το ‘χουν πάρει χαμπάρι


Τι θα κάνουμε, που λέει ο Λένιν κι ο φίλος μου ο Πάνος ο καφετζής; Από δω και πέρα τι;
Άντε λοιπόν και τα πήραμε τα πρώτα φράγκα από το Δ.Ν.Τ. Απ’ ότι κατάλαβα με την φτωχή γνώση μου περί των οικονομικών, το μεγαλύτερο μέρος θα πάει για να πληρώσουμε τα χρωστούμενα από τα προηγούμενα γλέντια της Κλεπτοκρατίας. Κάτι ψίχουλα ίσως μείνουν, αν και αμφιβάλω,  στην χώρα για να γίνει υποτίθεται «ανάπτυξη». Το πώς, δεν το περιγράφουν τα μέτρα. Άρα ή είναι μυστικό, για να αιφνιδιαστούμε ευχάριστα, ή θα μας το πουν αργότερα.

Ποιοι θα πάρουν το ματωμένο από τους συνταξιούχους χρήμα; Ποιοι θα κάνουν τα έργα; Το ίδιο αλώβητο νταβαντζίδικο σύστημα που κρατάει ερμητικά κλειστή την επιχειρηματικότητα, υπερτιμολογεί τα έργα, ελέγχει ΜΜΕ κι έχει υπαλλήλους και συνεταιράκια πολιτικούς με υπεράκτια «συνείδηση».

Οι μπιζιμπόντηδες του Κολωνακίου, οι μαλάκες με τα πούρα, θα κόβουν βόλτες χαμογελαστοί όπως και πριν και θα χουν στην καβάτζα και τα τελευταία δανεικά που πήρατε εσείς για να τους τα δώσετε. Θα τα βάλουν μαζί με τον λουφέ του Χρηματιστηρίου και κάτι ρέστα από στάδια, προαστιακούς, δρόμους, υποβρύχια, αεροπλάνα, άρματα και τα 1000 ευρώ από τον στημένο διαγωνισμό για κωλόxαρτο και συνδετήρες.

Πιθανότατα λοιπόν στο τέλος της μέρας να τα φάνε κι αυτά, να εξακολουθούμε να πουλάμε ο ένας στον άλλο μόνο φραπόγαλα και να χρωστάμε και τούτα και τα προηγούμενα, ενώ θα παράγουμε ακόμη λιγότερα. Κι όσοι έχετε κάρτες και καταναλωτικά ξέρετε τι συμβαίνει όταν σε καβαλήσουν οι τόκοι. Τότε τι θα γίνει; Θα ‘ρθουν κάποιοι, γείτονες, σύμμαχοι, «φίλοι» και θα μας πουν «όλα σε ένα», με αντάλλαγμα ένα διακοποδάνειο, την Θράκη, την Κύπρο και μια Μακεδονική Μακεδονία της Μακεδονίας;

Το ψηλό παιδί από την Μινεσότα και οι ποικιλώνυμοι βαστάζοι του, πορεύονται προς τα πίσω. Τραβάνε για τη Μελούνα.

Ακούστε λοιπόν, αδέρφια. Τριάντα χρόνια πλιάτσικο και τώρα, χωρίς ν’ αλλάξουν ΤΙΠΟΤΑ, έρχονται οι θεμελιωτές της λαφυραγωγίας, να μας «σώσουν», σουρεαλιστικά,  μαζί με τον Μάκη που είπε κι αυτός ΝΑΙ και τον χειροκροτούσε η κόρη του πατέρα της, με την ευαρέσκεια του «σοσιαλιστή» προτέκτορος.

Στο ΤΗΛΕΑΣΤΥ δεν υπάρχει τυχαία η ταμπέλα «ΜΕΓΑΡΟ ΜΑΡΙΚΑΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ». Δεν κάνω πλάκα.

Όσο το σύστημα της Κλεπτοκρατίας και της Τηλεοπτικής Ολιγαρχίας παραμένει αλώβητο θα πηγαίνουμε ακόμη πιο κάτω. Ζήσαμε και ζούμε δεκαετίες σ’ ένα καθεστώς που τιμωρεί τους καλούς και ανταμείβει τους κακούς. Μας κυβέρνησε και μας κυβερνά ο κατιμάς της κοινωνίας μας. Φλώροι, γιοί, κόρες, ανήψια, γκόμενες κι εραστές, φυγόστρατοι και τεμπέληδες. Μια ημιμαθής κοσμοπολίτικη ψευτοαριστοκρατία, που θεωρούν κεκτημένο δικαίωμα το διαμοίρασμα μεταξύ τους του εθνικού πλούτου και των δανεικών, που φυσικά θα τα πληρώσει ο Λαός, με τις πλάτες πια και της Κομανέτσι της πιο γκροτέσκας «εθνικοφροσύνης». Κάτι σαν Ψινάκης στο πιο αντρικό και λιγότερο σοβαρό.
Οι επαγγελματίες καθεστωτικοί πολιτικοί κάνουν ρουσφέτια ο ένας στον άλλο, ενίοτε συγκρούονται αλλά συχνά συναντιούνται στους προθαλάμους των ελβετικών τραπεζών κι ανταλλάσουν φιλοφρονήσεις κι ιδέες. Κάτι σαν αντίδικοι δικηγόροι, που στην ανάπαυλα της δίκης μοιράζονται αστειάκια.

Ο λαός μας μπορεί να κάνει αγόγγυστα θυσίες και το έκανε πολλές φορές στην Ιστορία του υπό δυο προϋποθέσεις:

Διοίκηση δια του παραδείγματος και δικαιοσύνη.

Το «πνεύμα μονάδος» που απαιτεί αυτός ο αγώνας, η καρτερία και η θυσία απαιτούν να τιμωρηθούν οι κλέφτες, να τους δημεύσουν τα κλεμμένα. Η προσπάθεια θα πετύχει μόνον αν οι απλοί άνθρωποι δουν να διαπομπεύονται οι Υπουργοί που κάποτε πένονταν και τώρα ζουν σαν δούκες.
Οι ποινικές ευθύνες πήγαν περίπατο με τον άθλιο νόμο περί ευθύνης Υπουργών, όμως υπάρχει πάντα η ηθική ευθύνη και ο νόμος για το πόθεν έσχες, όπως άριστα πρότεινε ο  σωστός Γιάννης Δημαράς. Πάρτε τους πίσω τα κλοπιμαία. Ξετινάξτε τους ίδιους, συζύγους, παιδιά, αδέρφια. Όταν οι πολίτες θ’ ακούσουν ότι με τον νόμο για το πόθεν έσχες δημεύθηκε το σπίτι του κάθε «Ρόκο», ότι αναζητήθηκαν και δημεύθηκαν οι λογαριασμοί στο εξωτερικό του τάδε πρώην Υπουργού Άμυνας και τα ακίνητα του κάθε τεμπέλη που μπέρδευε το νομιμοφανές με το ηθικό, τότε ο κόσμος θα βάλει πλάτη.
Οι Κλεπτοκράτες εκδότες, μπετατζήδες, τραπεζίτες, προμηθευτές κι οι πολιτικές «πουτάνες» τους κάνουν απεγνωσμένη μάχη οπισθοφυλακής. Ονειρεύονται κόμματα, συναινέσεις συνενοχής, ώστε να επιβιώσουν της κρίσης οι παρέες – συμμορίες τους, όλα τα κοπρόσκυλα που μαζεύονται στο Κολωνάκι και κάνουν μπίζνες και ταμείο, όταν εμείς δουλεύουμε. Τα καθεστωτικά κοχίμπα εκμετρούν το ζην αλά δεν το ‘χουν πάρει χαμπάρι. Η απονομιμοποίηση τους θα γίνεται με ρυθμούς πολυβόλου.

Ναι λοιπόν, σίγουρα χρειάζονται μέτρα, χρειαζόντουσαν μέτρα τουλάχιστον από πέρυσι, που το ‘λεγε ο Καραμανλής. Άφησε βέβαια αμολητούς, ανέλεγκτους τους δικούς του κλεπτοκράτες, τις διάφορες φλωρούμπες με τα ρετιρέ, τις off shore, τα κότερα και το θράσος 1000 πιθήκων αλλά είπε εν πολλοίς την αλήθεια. Την είχε πει κι ο Παπαδήμος σε όλους αλλά το κουτοπόνηρο ψηλό παιδί, ο κωπηλάτης – δρομέας από τη Μινεσότα, είπε χοντρά ψέματα για να υφαρπάξει την εκλογή και την σούφρωσε. Τώρα φωτιά στα μπατζάκια του και στο σπίτι μας με το ανίκανο κωλοβάρεμα τόσων μηνών. Ακόμη επεξεργάζονται τα ηλεκτρονικά βιογραφικά. Στα ενδιάμεσα παίζουν Farmville.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Εγώ δεν θα σας πω για μέτρα, δεν το κατέχω το οικονομικό άθλημα, παρά λίγο, εμπειρικά. Θα σας πω όμως μερικά για την μεγάλη εικόνα.
Τίποτα δεν θ’ αλλάξει σε βάθος χρόνου αν δεν τινάξουμε στον αέρα τα βρωμερά κάστρα της πολιτικής ορθότητας, τις άθλιες καταβόθρες που καταπίνουν πακτωλό χρημάτων κι αποδίδουν πίσω στην Ελλάδα σκατά, φασισμό, αγκύλωση, διαφθορά και δουλοφροσύνη.

Πρώτον, το νταβατζιλίκι των 5-6 οικογενειών στα μεγάλα έργα και τις προμήθειες. Με τους περίφημους μαθηματικούς τύπους, τις εκπτώσεις, τις στημένες προδιαγραφές και την μαφιόζικη ασφυξία, κατασπαράχθηκε δεκαετίες τώρα, όχι μόνον ο ωκεανός χρημάτων, που τώρα μας λείπουν αλλά και κάθε έννοια ελεύθερου ανταγωνισμού κι επιχειρηματικότητας.

Δεύτερον,  οι Τράπεζες, οι νόμιμοι τοκογλύφοι, οι μεγαλύτεροι σπεκουλαδόροι στην ληστεία του Χρηματιστηρίου, οι δυνάστες των επαγγελματοβιοτεχνών και των οικογενειών,  που δανείζουν με 12% και δίνουν επιτόκιο 1%.

Τρίτον, η Δημόσια Διοίκηση. Ο διώκτης των ικανών και τολμηρών, ο εχθρός της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Ο γραφειοκρατικός βροντόσαυρος που εξοντώνει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης, αφού δημιουργεί πολλαπλά εμπόδια, που ξεπερνά ο ιθαγενής ενδιαφερόμενος μόνο με μπαξίσι. Ο ξένος φυσικά παίρνει τα λεφτά του και πάει παραδίπλα, στα μεμέτια.

Τέταρτον, τα Πανεπιστήμια. Άντρα συμμοριών που κατακλέβουν κονδύλια, κατασπαταλούν χρήμα χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Λεροί ναοί πνευματικής αγκύλωσης, ανθελληνικής προπαγάνδας, στελεχωμένα συχνά με το πιο νεποτιστικό κι άθλιο πελατειακό σύστημα. Έχω γνωρίσει άχρηστους μαλάκες που δεν θα τους εμπιστευόμουν να διδάξουν ούτε σε νηπιαγωγείο κι όμως είναι καθηγητές κι έχουν τρουπώσει και τις γκόμενες, τα ανήψια και τα βαφτιστήρια τους. Θυμάμαι τις ταμπέλες στην πόρτα ενός Τομέα της Νομικής, στο ΑΠΘ. Έμοιαζαν με οικογενειακό δέντρο. Ναι, είναι αυτόνομα, αυτόνομα από την νομιμότητα, αυτόνομα από το εθνικό συμφέρον, μακράν της αποστολής τους. Όπως είπε ένας φίλος, πρέπει να κλείσουν και να ξανανοίξουν, αφού κάνουμε απολύμανση. Χωρίς φυσικά την παγκόσμια πρωτοτυπία του «ασύλου», ασπίδα του κάθε αλήτη και φασίστα καταστροφέα της δημόσιας περιουσίας κι εχθρού της αληθινής πνευματικής αναζήτησης κι ελεύθερης πολιτικής έκφρασης.

Πέμπτον, η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η πιο δυσώδης φλύκταινα της δημόσιας ζωής, ο χώρος στο οποίο εκπαιδεύτηκαν στρατιές μικρών ανθρώπων στην κομπίνα. Με κάτι Δημοτικές Επιχειρήσεις, αναπλάσεις πλατειών και προγράμματα της Ε.Ε. κοινωνικοποιήθηκε η διαφθορά, διαχύθηκε η βρωμιά και στον τελευταίο υπάλληλο.

Έκτον, οι περιβόητες «Ανεξάρτητες Αρχές». Ότι πιο άχρηστο. Νέμονται δικαστική εξουσία, χωρίς καμία από τις εγγυήσεις της κι απλώς εργοδοτούνται παχιά – παχιά διάφοροι συρριζαίοι και πρώην αριστεριστές του φουά γκρα. Αν κλείσουν, τίποτα δεν θ’ αλλάξει στην ζωή σας, ίσως γίνει και καλύτερη.

Έβδομον, οι Μ.Κ.Ο. Με ελάχιστες εξαιρέσεις καταπίνουν κι αυτοί πακτωλό χρημάτων κι ορισμένες μάλιστα τις πληρώνουμε για να εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα μέσα στην Ελλάδα!
Λοιπόν ποιος θα σπάσει αυτές τις φλύκταινες; Ποιος θα βάλει το πυρωμένο σίδερο σ’ αυτές τις κακοφορμισμένες πληγές;

Αυτός που δεν ήταν ποτέ υποτακτικός τους. Γιατί νομίζετε τον πολέμησαν τόσο; Γιατί ακόμη τον πολεμούν; Γιατί δεν είναι σαν τα μούτρα τους και γιατί πλέον αντιλαμβάνονται πως θα κάνει όλους τους φόβους τους κι όλες τις ελπίδες μας πραγματικότητα.