29.7.10

ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΜΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Στο ίδιο έργο θεατές πλέον οι νεοδημοκράτες στα Καλάβρυτα σχετικά με τις επικείμενες δημοτικές εκλογές. γνωστοί νεοδημοκράτες άλλοι απλοί πολίτες και άλλοι οι οποίοι ανήκουν στην Τ.Ο του κόμματος τις τελευταίες μέρες απειλούνται με διαγραφή αν δεν στηρίξουν συγκεκριμένη επικείμενη υποψηφιότητα γνωστού δημάρχου της περιοχής και υποκινούμενου από το γνωστό μονίμως ηττημένο Γιώργο Τσενε και των άλλων λοιπών συνεργατών του ( βλ. ΔΗΜΟ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ, ΣΩΤΗΡΗ ΔΟΥΚΛΙΑ, ΓΙΩΡΓΟ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟ κλπ)


Η αλήθεια βέβαια είναι ότι 6 από τα 7 εκλεγμένα μέλη της Τ.Ο έχουν ήδη προσχωρήσει και στηρίζουν την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ πρ. προέδρου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ. αυτό δείχνει ότι μια σοβαρή και ανεξάρτητη υποψηφιότητα πλαισιώνετε και στηρίζετε ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης.


Ας το ακούσουν αυτό εκεί στην Ν.Δ. και ας σταματήσουν κάποτε να παίρνουν στα υπ' όψιν τους έναν άνθρωπο ο οποίος κατακερμάτισε την Ν.Δ. στα Καλάβρυτα και δίχασε τον κόσμο της. και εννοώ τον Τσενε και το σινάφι του.


Ευχαριστώ για την φιλοξενία και αναμένω δημοσίευση του σχολίου.




ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Νέα καταδίκη της Ελλάδας για το σύστημα χορήγησης πολιτικού ασύλου και τις συνθήκες υποδοχής

Δελτίο τύπου

Νέα καταδίκη της Ελλάδας για το σύστημα χορήγησης πολιτικού ασύλου και τις συνθήκες υποδοχής

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

            Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ανεξάρτητος μηχανισμός για την εποπτεία των εγκαταστάσεων κράτησης ή για τη διερεύνηση των καταγγελιών κατά των αστυνομικών από πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, παρά τη δέσμευση της κυβέρνησης για την αναδιαμόρφωση του συστήματος ασύλου.

            Τα παραπάνω αναφέρουν σε ερώτησή τους προς τους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη και Εσωτερικών οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης  Κουβέλης, Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης και Γρηγόρης  Ψαριανός.

            Οι 4 βουλευτές ερωτούν τους αρμόδιους υπουργούς, σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία για την αναδιαμόρφωση του ελληνικού συστήματος ασύλου ώστε να συνάδει με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, καθώς και εάν προτίθενται  να αναθεωρήσουν την πολιτική αντιμετώπισης των μικτών μεταναστευτικών ρευμάτων στα σημεία εισόδου με κατάλληλες δομές υποδοχής και ειδική μέριμνα για όσους χρήζουν διεθνούς ή ανθρωπιστικής προστασίας.

Το κείμενο της ερώτησης έχει ως εξής:

 

            Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε για μια ακόμη φορά την Ελλάδα για τις άθλιες συνθήκες κράτησης και διαβίωσης των αιτούντων άσυλο, την απάνθρωπη και αναιτιολόγητα σκληρή συμπεριφορά των διωκτικών οργάνων και τα γραφειοκρατικά εμπόδια στην πρόσβαση στην πληροφόρηση και τα δικαιώματά τους.

            Αφορμή γι' αυτή την καταδίκη, όπου η Ελλάδα κρίθηκε ένοχη για παραβίαση των άρθρων της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που απαγορεύουν την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση και που προασπίζουν το δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια, στάθηκε η προσφυγή 32χρονου Παλαιστίνιου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε και τα οποία έγιναν πλήρως αποδεκτά από το δικαστήριο, κατά τη σύλληψή του προπηλακίστηκε άγρια από τις αστυνομικές αρχές, κρατήθηκε επί τρίμηνο στο κέντρο υποδοχής προσφύγων της Σάμου, όπου υποχρεώθηκε, μαζί με άλλους 190 κρατουμένους, να τρώει στο δάπεδο αμφίβολης υγιεινής τρόφιμα, να κοιμάται πάνω σε σωρούς σκουπιδιών, να μην έχει δυνατότητα να κάνει ντους με ζεστό νερό, να μην μπορεί να τηλεφωνήσει, να μην του διαθέτουν γιατρό, δικηγόρο και διερμηνέα και να ζει σε παράπηγμα όπου τα παράθυρα ήταν φραγμένα με ξύλινες σανίδες.

            Στο σκεπτικό της απόφασής του το δικαστήριο λοιδορεί τις ελληνικές Αρχές και διαπιστώνει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ανεξάρτητος μηχανισμός για την εποπτεία των εγκαταστάσεων κράτησης ή για τη διερεύνηση των καταγγελιών κατά των αστυνομικών από πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο.

            Δεδομένων των ανωτέρω καθώς και της δέσμευσης της κυβέρνησης για την αναδιαμόρφωση του συστήματος ασύλου,

ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί::

- Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία για την αναδιαμόρφωση του ελληνικού συστήματος ασύλου ώστε να συνάδει με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας;

- Προτίθεστε να αναθεωρήσετε την πολιτική αντιμετώπισης των μικτών μεταναστευτικών ρευμάτων στα σημεία εισόδου με κατάλληλες δομές υποδοχής και ειδική μέριμνα για όσους χρήζουν διεθνούς ή ανθρωπιστικής προστασίας

Οι ερωτώντες βουλευτές

Φώτης  Κουβέλης

Θανάσης Λεβέντης

Νίκος Τσούκαλης

Γρηγόρης  Ψαριανός

26.7.10

ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Η ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΖΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΩΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ CLOPY/PASTE

Μοναδικός λόγος που αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τον συγκεκριμένο “κύριο” που νομίζει ότι είναι και δημοσιογράφος, δεν είναι τόσο η ουσία του θέματος αλλά για να ξεκαθαρίσουμε ότι ουδεμία σχέση έχουμε για όποιον το νομίσει έστω και για λίγο η ότι συνδεόμαστε καθ'οποιονδήποτε τρόπο μαζί του.

Χρησιμοποιώντας σχεδόν αυτούσιο το περιεχόμενο της ανάρτησή μας “Φυγομαχία η αποχώρηση Σπηλιόπουλου” στην ουσία παρουσιάζει ως δικής του έμπνευσης το συγκεκριμένο κείμενο στο σημερινό φύλλο (26/7/10) της γνωστής φυλλάδας “Πρώτη της Αιγιαλειας” όπου εργάζεται.

Μας χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι απόψεις μας έχουν τέτοια διείσδυση ώστε κάποιοι να προσπαθούν να τις περάσουν ως δικές τους. Οφείλουμε όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι ουδεμία σχέση έχουμε με τις συγκεκριμένες τσόντες της παραδημοσιογραφιας που αγνοούν βασικές αρχές του λειτουργήματός τους όπως η αναφορά στην πηγή.

Aigio.org

Wikileaks.org-«Αν δεν μας δώσετε διαφάνεια, θα την πάρουμε μόνοι μας»! (Λες;)

Τα λερωμένα, τ' άπλυτά της η εξουσία είχε πάντα τον τρόπο να τα κρατάει μυστικά. Αρκούσαν τέσσερεις λέξεις: «Ακρως εμπιστευτικό και απόρρητο». Οχι πια. Μια ιστοσελίδα έρχεται να ανακατέψει την τράπουλα στο παιχνίδι της παγκόσμιας πληροφόρησης, δίνοντας την ευκαιρία σε όσους έχουν πρόσβαση σε ντοκουμέντα να τα «βγάλουν» στο διαδίκτυο. Οι άνθρωποί της εγγυώνται εχεμύθεια και προστασία, οργανώνονται και προειδοποιούν όλους όσοι ελέγχουν την ενημέρωση: «Αν δεν μας δώσετε διαφάνεια, θα την πάρουμε μόνοι μας». Πώς; Μπείτε στο wikileaks.org και θα δείτε.

 

Χα-Χα-Χα! Τους πέτυχα! Κοίτα αυτούς τους νεκρούς μπάσταρδους. Ε, λοιπόν, είναι δικό τους λάθος που φέρνουν παιδιά στο πεδίο της μάχης!» Βαγδάτη, 12 Ιουλίου 2007. Δώδεκα άμαχοι πέφτουν νεκροί (ανάμεσά τους, δύο δημοσιογράφοι του πρακτορείου Ρόιτερς) και δύο παιδιά τραυματίζονται βαριά από τα πυρά αμερικανών στρατιωτών ενός ελικόπτερου Απάτσι. Οι παραπάνω φράσεις που ανήκουν στο πλήρωμά του αποτελούν το άκρον άωτον της ωμότητας και του κυνισμού. Το πρακτορείο Ρόιτερς ασκεί πιέσεις στον αμερικανικό στρατό να δημοσιεύσει το σχετικό βίντεο-ντοκουμέντο που κατέχει. Οι στρατιωτικοί κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτα. Αλλη μια μέρα ρουτίνας στο κατεχόμενο Ιράκ...
5 Απριλίου 2010. Οι ασπρόμαυρες εικόνες του επίμαχου βίντεο βλέπουν το φως της δημοσιότητας: ένα αμερικάνικο ελικόπτερο κάνει διαδοχικούς κύκλους, σαν μια ιπτάμενη ύαινα, πάνω από τα σπίτια σε μια γειτονιά της ιρακινής πρωτεύουσας. Οι νεκροί δεν κρατούσαν όπλα, αλλά τρίποδα και κάμερες. Οι αμερικανοί στρατιώτες, πέρα από τους δύο δημοσιογράφους, θέρισαν και περαστικούς που απλώς περπατούσαν δίπλα στους «ύποπτους». Ή άλλους που πήγαν να βοηθήσουν κάποιους τραυματίες. Το άκρως απόρρητο βίντεο δόθηκε τη μέρα εκείνη στα μίντια όλου του κόσμου από τον οργανισμό Γουίκιλικς. Τη μυστική υπηρεσία των πολιτών όλου του κόσμου. Ο μεγαλύτερος ώς σήμερα πόλεμος της παγκόσμιας πληροφόρησης και αντιπληροφόρησης έχει μόλις ξεσπάσει. Κυοφορούνταν, όμως, ήδη από το 1999...
Εκείνη τη χρονιά, ο 28χρονος Τζούλιαν Ασέιντζ, ένας αυστραλός χαρισματικός πρώην χάκερ, καταχωρίζει το όνομα leaks.org (διαρροές.org), χωρίς όμως να το χρησιμοποιεί ως διεύθυνση ιστοσελίδας. Εφτά χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2006, προσθέτει τη χαβανέζικη λέξη «wiki» (γρήγορα) στο «leaks» και έτσι γίνονται τα επίσημα εγκαίνια του οργανισμού www.wikileaks.org ο οποίος ελέγχεται από την ομάδα The Sunshine Press. Μότο του, εν αρχή, είναι η διαρροή. Από τότε, λοιπόν, «έχουμε ξεθάψει από το σκοτεινό πουθενά εκατομμύρια ντοκουμέντα» μας λέει ο Ντάνιελ Σμιτ, ο 32χρονος γερμανός εκπρόσωπος Τύπου του Γουίκιλικς, τον οποίο συναντήσαμε στο Βερολίνο. Ο Σμιτ (χρησιμοποιεί ψευδώνυμο) είναι μέλος του 5μελούς πυρήνα του Γουίκιλικς· ωστόσο, μόνο αυτός και ο Ασέιντζ έρχονται σε απευθείας επαφή με τα μέσα ενημέρωσης - όταν ο τελευταίος δεν κρύβεται από τους διώκτες του, όπως συνέβη πρόσφατα, μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο από τη σφαγή στο Ιράκ και τη σύλληψη ενός 22χρονου αμερικανού στρατιώτη, του Μπράντλεϊ Μάνινγκ, ως υπεύθυνου για τη «διαρροή».
Λόγω της θέσης του, ο Σμιτ είναι ο καθ' ύλην αρμόδιος να εξηγήσει πώς γεννήθηκε αυτό το ενοχλητικό για το παγκόσμιο στάτους κβο παιδί που, με τον διαδικτυακό τσαμπουκά του, δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί ολόκληρο Πεντάγωνο, πανίσχυρες πολυεθνικές εταιρείες και διεφθαρμένους πολιτικούς.
«Δημοσιογράφοι, δικηγόροι, ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, άτομα που ασχολούνται με το ίντερνετ και τα τεχνολογικά ζητήματα, όλοι αυτοί ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν το Γουίκιλικς» ξεκινά ο Σμιτ. «Γνώριζαν ότι υπήρχε μια μεγάλη ποσότητα μυστικών ντοκουμέντων που έπρεπε κάπου να δημοσιευθούν, ενώ συνειδητοποιούσαν (ειδικά εκείνοι που προέρχονταν από χώρες με αυταρχικά καθεστώτα) ότι αντι- μετώπιζαν σοβαρά εμπόδια από νομοθεσίες που περιόριζαν την ελευθερία του Τύπου, τα οποία επηρέαζαν τη δυνατότητά τους να αποκαλύψουν περιπτώσεις διαφθοράς. Παράδειγμα, η μαλαισιανή εφημερίδα "Malaysia Today", που λόγω σχετικής νομοθεσίας κυκλοφορεί... εκτός της χώρας! Από την άλλη, η παγκοσμιοποίηση έκανε το κάθε μικρό σκοτεινό γεγονός στη μιαν άκρη του πλανήτη να έ- χει πολύ μεγάλες συνέπειες στην άλλη».
Πηγή έμπνευσης για τον Ασέιντζ στάθηκε ο θρυλικός αμερικάνος στρατιωτικός αναλύτης Ντάνιελ Ελσμπεργκ, ο οποίος το 1969 κράτησε αντίγραφα της επίσημης απόρρητης έκθεσης του αμερικανικού υπουργείου Αμυνας για την έκβαση του πολέμου στο Βιετνάμ, τα λεγόμενα «Χαρτιά του Πενταγώνου», τα οποία δημοσιεύτηκαν το 1971 στους Τάιμς της Νέας Υόρκης και άλλαξαν μια για πάντα την αντίληψη των συμπατριωτών τους για εκείνον τον πόλεμο. Ηταν ένα παράδειγμα τόσο προς μίμηση όσο και προς... αποφυγήν για το Γουίκιλικς. «Ο Ελσμπεργκ καθυστέρησε. Αν δημοσιοποιούνταν τα ντοκουμέντα νωρίτερα, ο πόλεμος θα είχε άλλη έκβαση» σχολίασε παλιότερα ο Ασέιντζ. Και η ειρωνεία εδώ είναι ότι μια ανακάλυψη του αμερικανικού στρατού (το ίντερνετ) είναι πλέον το όπλο και η ασπίδα της εναλλακτικής και ταχύτατης πληροφόρησης των ιδεολογικών απογόνων του Ελσμπεργκ.
«Η κύρια βάση της διαδικτυακής επικοινωνίας μας βρίσκεται στη Σουηδία και το Βέλγιο, χώρες που προστατεύουν νομοθετικά τις πηγές των ερευνητών δημοσιογράφων και την ελευθερία του λόγου με πανίσχυρες νομοθεσίες» εξηγεί ο Σμιτ. «Αυτό μας εξασφαλίζει προστασία από τυχόν μηνύσεις και δικαστικές αγωγές. Επειτα έχουμε 500 ονόματα διαδικτύου domain names, τα οποία είναι δώρα των υποστηρικτών μας και τα οποία ολοένα και αυξάνονται. Αν κάποιος θέλει να μας μηνύσει, πρέπει να μηνύσει το κάθε domain name ξεχωριστά. Από πού θα ξεκινήσει, όμως;»
Σύμφωνα με τον Ασέιντζ, «Κάθε διαρροή είναι καλή διαρροή». Ποιες, όμως, είναι οι προϋποθέσεις που θα χαρίσουν σε μια ιστορία φιλοξενία στις σελίδες του Γουίκιλικς; «Δημοσιεύουμε υλικό που δεν έχει δημοσιευθεί πουθενά πριν. Πρέπει να είναι ένα ισχυρό ντοκουμέντο ενός οργανισμού (γραπτό, οπτικό κ.λπ.) που είναι απόρρητο, μυστικό, ή που είχε υποστεί στο παρελθόν λογοκρισία. Ενώ πρέπει να είναι σημαντικό από πολιτική, διπλωματική, ιστορική ή και ηθική άποψη» διευκρινίζει ο Σμιτ και τονίζει ότι «πα- ράλληλα, το μήνυμα του Γουίκιλικς προς όσους ελέγχουν τη ροή των πληροφοριών είναι ότι "αν δεν μας δώσετε διαφάνεια, θα την πάρουμε μόνοι μας"!»
Το ντόμινο των αποκαλύψεων εκ μέρους του Γουίκιλικς, πέρα από τις άμεσες πολιτικοοικονομικές, κοινωνικές και νομικές συνέπειες που έχει διεθνώς, πετυχαίνει και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό: «Την ψυχολογική πίεση που ασκούν οι αποκαλύψεις μας στις κυβερνήσεις, στις εταιρείες και στους οργανισμούς όλου του κόσμου που δεν συμπαθούν τη διαφάνεια. Η ύπαρξή μας τους κάνει να ζυγίζουν περισσότερο τις αποφάσεις τους, κι έτσι να επέρχεται μια μεγαλύτερη ισορροπία. Αυτό είναι κάτι καινούργιο» επισημαίνει ο Σμιτ. Και σπεύδει να διευκρινίσει πως ο οργανισμός διαθέτει μια μεγάλη ομάδα ειδικών, επιφορτισμένων με τον ελέγχο αυθεντικότητας των προς δημοσιοποίηση ντοκουμέντων, αλλά και ένα δίκτυο 800-1.000 εθελοντών συνεργατών (δημοσιογράφων, δικηγόρων, ακτιβιστών κ.λπ.) που βοηθούν στην περαιτέρω πιστοποίηση ενός ντοκουμέντου προτού δημοσιευθεί. «Η συνεργασία όλων αυτών είναι ένα από τα μυστικά της δύναμής μας» τονίζει.
Μέχρι στιγμής το εγχείρημα έχει χρηματοδοτηθεί από τις τσέπες της 5μελούς ομάδας του Γουίκιλικς, αλλά και από τις δωρεές σε χρήμα και χρόνο των υποστηρικτών τους: «Εμείς οι πέντε δουλεύουμε σε μόνιμη βάση και είμαστε αφοσιωμένοι στον αγώνα μας 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Τα λειτουργικά μας έξοδα είναι 200.000 δολάρια ετησίως. Και πολλοί δικηγόροι υποστηρικτές μας μας παρέχουν νομική βοήθεια αξίας εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων» θα πει ο Σμιτ.
Και αν το χρηματικό πρόβλημα είναι κάτι που ίσως προκαλεί άγχος στους ιθύνοντες του Γουίκιλικς, αυτό που τους δημιουργεί πονοκέφαλο είναι ο επικοινωνιακός πόλεμος που έχουν εξαπολύσει οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια (συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης Ομπάμα) εναντίον των whistleblowers, των πληροφοριοδοτών, που πλήττουν τα συμφέροντά τους. Ηδη από το 2003 η Κάθριν Γκαν, τότε μεταφράστρια σε βρετανική μυστική υπηρεσία, αποκάλυψε στην εφημερίδα «Ομπσέρβερ» ότι οι ΗΠΑ σχεδίαζαν να βάλουν κοριούς στα γραφεία έξι χωρών μελών του ΟΗΕ. Απελύθη με συνοπτικές διαδικασίες προς παραδειγματισμό, ενώ κινδύνεψε και με φυλάκιση.
Μέσα σ' αυτό το κλίμα, πόσο ασφαλές είναι για κάποιον πληροφοριοδότη που έχει, ας πούμε, στα χέρια του κάποια έγγραφα που αποδεικνύουν πως η Ζίμενς δωροδόκησε κάποιον έλληνα πολιτικό, να τα περάσει στο Γουίκιλικς; «Η ασφάλεια του πληροφοριοδότη ξεκινά πρωτίστως από τον ίδιο. Ο πρώτος κανόνας είναι να μην πει τίποτα γι' αυτό σε κανέναν. Ο δεύτερος, να φροντίσει να δουν το ντοκουμέντο του όσο το δυνατόν περισσότερα μάτια προτού το διοχετεύσει. Ετσι ώστε να μην είναι ο μόνος πιθανός ύποπτος για τη διαρροή. Εμείς από την πλευρά μας εξασφαλίζουμε στην πηγή μας ότι δεν θα υπάρχει κανένα τεχνικής φύσεως ίχνος που να μπορεί να τον προδώσει. Και, φυσικά, η πηγή μας μπορεί να αρνηθεί τα πάντα».
Σ' αυτό το σημείο πολλοί αναρωτιούνται ποια είναι η σχέση του Γουίκιλικς με την ερευνητική δημοσιογραφία και ποιοι οι λόγοι που τόσος πολύς κόσμος τους βομβαρδίζει με ντοκουμέντα καθημερινά. «Την κάνουμε πιο φθηνή γιατί ένα στοιχείο που κάνει δυσβάσταχτο σήμερα το κόστος μιας δημοσιογραφικής έρευνας είναι η πρόσβαση στις πηγές» απαντά ο Σμιτ και προσθέτει: «Η επιτυχία μας σε σχέση με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης έχει να κάνει και με το γεγονός ότι ο κάτοχος ενός ντοκουμέντου ξέρει πού ακριβώς μπορεί να απευθυνθεί και ότι, δίνοντάς το σ' εμάς, εξασφαλίζει την ελεύθερη και όσο το δυνατόν ταχύτερη διακίνησή του στο ευρύ κοινό. Κάθε ντοκουμέντο δημοσιεύεται στο σάιτ μας κατηγοριοποιημένο ανάλογα με τη χώρα την οποία αφορά. Τα μέσα ενημέρωσης, φυσικά, μπορούν να σερφάρουν στο σάιτ μας, να επιλέξουν ένα θέμα που τα ενδιαφέρει και να το δημοσιεύσουν, αλλά και να το διερευνήσουν περαιτέρω, χωρίς να χρειάζονται τη συγκατάθεσή μας».
Είναι, όμως, η ιστοσελίδα ένας μαχητής της πληροφόρησης; Δεν συμμερίζονται όλοι την αψεγάδιαστη εικόνα που παρουσιάζει η ίδια για τον εαυτό της. Και περιγράφουν μια κατάσταση που θυμίζει το γνωστό κόμικς «Κατάσκοπος εναντίον κατασκόπου»! Ο Τζον Γιανγκ, για παράδειγμα, ένας πρώην σύμβουλος του οργανισμού, δήλωσε το 2007 ότι «η ανωνυμία που επικρατεί στις αποστολές του το Γουίκιλικς αφήνει την ομάδα εκτεθειμένη σε διάφορους πράκτορες που μπορεί να διεισδύσουν στο εσωτερικό της». Ο Σμιτ ανταπαντά: «Εχουμε διάφορους μηχανισμούς που μας προστατεύουν από κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει κανένας μέσα στο Γουίκιλικς που να ξέρει τα πάντα γύρω από μια ιστορία. Και μην ξεχνάτε ότι συχνά είμαστε κάποια βήματα πιο μπροστά από τις μυστικές υπηρεσίες. Το 2008 δημοσιεύσαμε μια μυστική έκθεση της CIA που παρουσίαζε τις στρατηγικές για τη δημόσια συκοφάντησή μας».
Ο Γιανγκ δεν είναι ο μόνος που κρατά επιφυλακτική στάση απέναντι στη μεθόδους αλλά και τις πρακτικές του Γουίκιλικς. Ο Στίβεν Αφτεργκουντ, που έχει δημοσιεύσει χιλιάδες απόρρητα ντοκουμέντα στο μπλογκ που διαχειρίζεται για την Ομοσπονδία Αμερικανών Επιστημόνων «Secrecy News» (Μυστικά Νέα), αρνήθηκε να συμμετάσχει στο Γουίκιλικς με το σκεπτικό ότι «η αντίδρασή τους απέναντι στη χωρίς διακρίσεις μυστικότητα είναι να έχουν υιοθετήσει μια πολιτική αποκαλύψεων χωρίς διακρίσεις...». Ωστόσο, η απάντηση στις παραπάνω ενστάσεις έρχεται από το δημοσιογράφο των «Τάιμς της Ν.Υόρκης» Ντέιβιντ Μπάρστοου, σε ένα συνέδριο για τον έλεγχο των πληροφοριών σήμερα, το οποίο πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στις ΗΠΑ. Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ (για παλιότερες αποκάλυψεις του σχετικά με το σύστημα προπαγάνδας του Πενταγώνου) Μπάρστοου επισήμανε ότι: «Οι δημόσιες και ιδιωτικές μέθοδοι για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης συνεχώς αυξάνονται τελευταία, ακριβώς τη στιγμή που οι έλεγχοι απέναντι σ' αυτήν τη μυστικότητα εξαφανίζονται. Πολλές εφημερίδες δεν έχουν αρκετά λεφτά για να ερευνήσουν σε βάθος υποθέσεις. Μία από τις τελευταίες οδούς η οποία μπορεί να αποκαλύψει τα μυστικά των κυβερνήσεων και των ελίτ είναι οι πληροφοριοδότες και οι οργανισμοί που τους υποστηρίζουν. Το Γουίκιλικς είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τέτοιους οργανισμούς στον κόσμο και δεν με εκπλήσσει που δέχεται συνεχείς επιθέσεις».
Ποιες είναι αυτές; «Επιθέσεις που παραλύουν την παροχή υπηρεσιών στους χρήστες μας. Αλλά, όταν μια διεύθυνσή μας δέχεται επίθεση και παραλύει, τότε διανέμουμε όλα τα υπόλοιπα domain names στον κόσμο και μπορούν έτσι να έχουν πρόσβαση και πάλι στο σάιτ μας» εξηγεί ο Σμιτ.
Το γεγονός ότι η δράση του Γουίκιλικς δύσκολα τιθασεύεται, έχει πανικοβάλει κάθε είδους μυστική και αντιδημοκρατική εξουσία αυτήν τη στιγμή και αυτό αντανακλάται σε μια σειρά απόρρητων εκθέσεων που έβγαλαν και πάλι στη φόρα τα τσακάλια του οργανισμού. Για παράδειγμα, μια μυστική έκθεση του αμερικανικού Πενταγώνου το 2008, η οποία διέρρευσε στο Γουίκιλικς, σε ένα τμήμα της με τίτλο «Είναι ελεύθερος λόγος ή παράνομος λόγος;» αναλύονταν διάφοροι τρόποι με τους οποίους θα μπορούσαν να κατα- στρέψουν τον οργανισμό και μιλούσε για την πιθανότητα να μπορεί να θεωρείται έγκλημα για κάποιες κυβερνήσεις στο μέλλον όχι απλώς η παροχή υλικού στο Γουίκιλικς, αλλά ακόμα και η επίσκεψη κάποιου στο σάιτ του! Προσθέτοντας ότι οι κυβερνήσεις χωρών όπως η Κίνα, το Ισραήλ, η Β.Κορέα και η Ρωσία συνεχώς προσπαθούν να παραλύσουν τη δραστηριότητα του Γουίκιλικς.
Σε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που το δημοκρατικό έλλειμμα πολλών χωρών φέρνει στην επιφάνεια όχι μόνο τη διαφθορά που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των κρατών με τις τράπεζες και με τους πολίτες τους, αλλά και την οργή του κόσμου εναντίον αυτής της έλλειψης διαφάνειας, η προστασία και η υποστήριξη του έργου του Γουίκιλικς είνια πιο σημαντική από ποτέ. Ο Σμιτ μας επισήμανε ότι «όσο αναπτύσσεται η παγκοσμιοποίηση τόσο πιο πολύπλοκος γίνεται ο κόσμος μας και τα ντοκουμέντα που στηρίζουν την ανάπτυξη αυτή. Οσο μεγαλύτερες γίνονται κάποιες επιχειρήσεις και τράπεζες, τότε αποτελεί πραγματικό πρόβλημα ότι λίγοι άνθρωποι που λειτουργούν με μια μυστική ατζέντα παίρνουν αποφάσεις που συχνά είναι πολύ πιο σημαντικές από τις αποφάσεις της κυβέρνησής τους για την καθημερινότητά τους. Αυτό δεν συμβαίνει στην Ελλάδα αυτήν τη στιγμή;»
Η ουσία είναι ότι μέχρι σήμερα το Γουίκιλικς φαίνεται να έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ δημοσιεύσεων σοβαρών αποκλειστικοτήτων. Η εφημερίδα «The National» του Αμπου Ντάμπι αναφέρει ότι το Γουίκιλικς έχει βγάλει περισσότερες αποκλειστικότητες και μεγάλα σκάνδαλα μέσα σε τρία χρόνια από ότι η «Ουάσινγκτον Ποστ» τα τελευταία τριάντα χρόνια! Το σίγουρο είναι ότι από εδώ και μπρος ο κόσμος μας, οι κυβερνήσεις του και οι μυστικές πληροφορίες του δεν θα είναι ποτέ πια ίδιοι λόγω των λαγωνικών του Γουίκιλικς - που, σύμφωνα με τον Σμιτ, είναι «ιδεαλιστές, με μια σωκρατική εμμονή για την εύρεση της αλήθειας, που πιστεύουν ακράδαντα στα ιδεώδη της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας».
Ο Σρι Σρινιβάσαν, καθηγητής των ψηφιακών μίντια στη νεοϋορκέζικη δημοσιογραφική σχολή Columbia Journalism School, δήλωσε επίσης με αφορμή το βίντεο του Γουίκιλικς από το Ιράκ (το οποίο ο αρχισυντάκτης του πρακτορείου Ρόιτερς Ντέιβιντ Σλίσινγκερ χαρακτήρισε σπάνιο γεγονός): «Είναι ένας τελείως νέος κόσμος για το πώς να δημοσιοποιεί κάποιος ιστορίες...» Οπως τόνισε ο Σλί- σινγκερ, «Ενας πληροφοριοδότης εξασφάλισε στον κόσμο μας τη διαφάνεια που απαιτούσε και δικαιούνταν...».
Διαβάστε
.............. 1 ...............
Ronald Deibert, «Access Controlled» (ελεγχόμενη πρόσβαση), ΜΙΤ, 2010
Μια εξαιρετική ματιά πάνω στις ποικίλες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου για να ελέγξουν το ίντερνετ, όπως το εθνικό σύστημα φιλτραρίσματος του ίντερνετ στην Κίνα με την ονομασία «Great Firewall of China».
.............. 2 ...............
L. Surhone, Μ. Timbledon, S. Marseken, «Wikileaks: Website, CamelCase, WebPage, WebBrowser, Markup Language, WYSIWYG», Betascript Publishers, 2010
Μια σύντομη παρουσίαση των μεθόδων λειτουργίας του Γουίκιλικς.
.............. 3 ...............
Tom Head, «It's Your World, So change it: Using the Power of the Internet to Create Social Change», QUE, 2010-07-15
Ενας ολοκαίνουργος και μοναδικός πρακτικός οδηγός για όσους ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν, να διαδώσουν και να συμμετάσχουν σε κοινωνικά κινήματα μέσα στο ίντερνετ και να μάθουν τα μυστικά του διαδικτυακού ακτιβισμού.
Πληκτρολογήστε
http://www.fas.org/blog/secrecy/
Το μπλογκ Secrecy News της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων, που δημοσιεύει απόρρητα ντοκουμέντα της αμερικανικής κυβέρνησης.
http://www.immi.is/?l=en
Το επίσημο ενημερωτικό σάιτ της Ισλανδικής Πρωτοβουλίας για τα Σύγχρονα Μέσα Ενημέρωσης (ΙΜΜΙ) που αφορά την ελευθερία του λόγου, του Τύπου και της ερευνητικής δημοσιογραφίας.
Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ

ΤΟ ΤΟΠ-5 ΤΩΝ WIKI-ΔΙΑΡΡΟΩΝ

01
Τον Αύγουστο του 2007 το Γουίκιλικς δημοσιεύει μια απόρρητη έκθεση που αποδείκνυε ότι η οικογένεια του πρώην προέδρου της Κένυας Ντάνιελ Αραπ Μόι καταχράστηκε περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια δολάρια από τα κρατικά ταμεία της χώρας!
02
Στις 7.11.07 ένα ντοκουμέντο με το όνομα «gitmo-sop.pdf» ανεβάζει στο σάιτ του Γουίκιλικς το πρωτόκολλο των «Πρότυπων Λειτουργικών Διαδικασιών» του αμερικανικού στρατού στις φυλακές του Γκουαντανάμο. Μεταξύ άλλων, αποκαλύπτεται ότι οι Αμερικανοί έκρυβαν κάποιους φυλακισμένους από τον Ερυθρό Σταυρό.
03
Τον Φεβρουάριο του 2009 το Γουίκιλικς θα εισχωρήσει στα αρχεία της Ερευνητικής Υπηρεσίας του Κογκρέσου και θα αποκαλύψει 6.780 μυστικές εκθέσεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν και γεωπολιτικές αναλύσεις της Κάρολ Μιγκντάνοβιτς για την ελληνο-τουρκική κρίση στα Ιμια, όπως και για τις προσεγγίσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας στο θέμα του Κοσσυφοπεδίου.
04
Στις 13 Δεκεμβρίου 2009 το Γουίκιλικς δημοσιεύει ντοκουμέντα που αποκαλύπτουν ότι η γερμανική κυβέρνηση γνώριζε την απώλεια 142 ατόμων σε βομβαρδισμό βυτιοφόρων στο Κουντούζ του Αφγανιστάν, παρότι δημοσίως το αρνιόταν. Το βομβαρδισμό είχε διατάξει γερμανός στρατηγός. Μετά την αποκάλυψη, ο τότε υπουργός Αμυνας της χώρας, Φραντς Γιόσεφ Γιουνγκ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί.
05
Η δημοσιοποίηση στις 5.4.10 του βίντεο με τίτλο «Παράπλευρη δολοφονία» (που αποδείκνυε την εν ψυχρώ δολοφονία 12 αμάχων από βολές αμερικανών στρατιωτών που επέβαιναν σε ένα ελικόπτερο Απάτσι στις 12 Ιουλίου του 2007) ήταν η υπόθεση που προκάλεσε σάλο, κάνοντας το Γουίκιλικς γνωστό σε όλο τον κόσμο. Στη διάθεση του κοινού υπάρχει ένα 39λεπτο αμοντάριστο και ένα μονταρισμένο 18λεπτο βίντεο, τα οποία αποδεικνύουν την ωμή βαρβαρότητα της αμερικανικής παρουσίας στο Ιράκ.
Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ

Ισλανδία: η χώρα-άσυλο για το Γουίκιλικς

* Στις 16 Ιουνίου 2010 η ιρλανδική κυβέρνηση πέρασε με νόμο ένα επαναστατικό πακέτο μέτρων υπέρ της διαφάνειας και της ελευθερίας του λόγου με τίτλο Ισλανδική Πρωτοβουλία για τα Μοντέρνα Μέσα Ενημέρωσης (ΙΜΜΙ).
Σύμφωνα με τον Σμιτ, «θα προστατεύουν όλες τις δημοσιεύσεις στο ίντερνετ, τις πηγές των δημοσιογράφων, καθώς και τα μέσα ενημέρωσης από τον λεγόμενο "libel tourism" (τουρισμό συκοφαντικής δυσφήμησης), που χρησιμοποιούν, μέσω των λονδρέζικων δικαστηρίων, οργανισμοί, εταιρείες και κροίσοι από όλον τον κόσμο για να φιμώσουν τον Τύπο για υποθέσεις και διαρροές που τους αφορούν. Είναι το πρώτο νομοθετικό πακέτο στον κόσμο που ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας της πληροφορίας για διαφάνεια και δημοκρατία».
Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ

ΤΟ ΓΟΥΙΚΙΛΙΚΣ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

1.535 € ήταν το ποσό που πλήρωσε το 1989 στην Αυστραλία ο 18χρονος τότε Τσαρλς Ασέιντζ ως πρόστιμο για τις προ Γουίκιλικς χακεράδικες περιπέτειές του.
Σε 1.200.000 ανήλθαν τα ντοκουμέντα που διέρρευσαν μέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας του Γουίκιλικς.
10.000 είναι ο μέσος όρος των ντοκουμέντων που λαμβάνει καθημερινά το Γουίκιλκς σήμερα.
98 στα 100 ντοκουμέντα φτάνουν στο Γουίκιλικς σε ψηφιακή μορφή.
5 είναι ο αριθμός των μελών του ηγετικού πυρήνα του οργανισμού.
1.000 είναι οι υπόλοιποι κύριοι εθελοντές του οργανισμού που βοηθούν με την τεχνογνωσία τους τις διαρροές του Γουίκιλικς.
Στα 500 ανέρχονται τα domain names (ονόματα διαδικτύου) που διαθέτει το Γουίκιλικς σε όλο τον κόσμο.
100 ήταν οι αποτυχημένες δικαστικές κινήσεις των αντιπάλων του Γουίκιλικς εναντίον του ώς τώρα.
140 αφγανοί άμαχοι (48 ενήλικοι και 92 παιδιά) σκοτώθηκαν από τον αμερικάνικο στρατό στο χωριό Γκαράνι της χώρας τον Μάιο του 2009. Το Γουίκιλικς προετοιμάζει τώρα τη διαρροή του βίντεο της σφαγής αυτής.

Οσμή παραδικαστικού στη Ζαχάρω

ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΜΠΛΕΚΕΙ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΙΡΕΤΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

Τις περίεργες σχέσεις και τις γνωριμίες δικαστικών λειτουργών με τους κατά καιρούς κατηγορούμενους αιρετούς εκπροσώπους του «αμαρτωλού» Δήμου Ζαχάρως Ηλείας ερευνούν τις τελευταίες εβδομάδες οι δικαστικές αρχές έπειτα από εντολή της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου.

Μια αποκαλυπτική ανώνυμη επιστολή, που έφτασε πριν από περίπου δύο μήνες στο γραφείο του υπουργού Δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη, κρίθηκε αρκετά σοβαρή και προκάλεσε το άμεσο ενδιαφέρον του υπουργού, ο οποίος τη διαβίβασε αμέσως στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Τέντε για περαιτέρω διερεύνηση. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, η έρευνα ανατέθηκε σε δικαστικούς λειτουργούς των Πρωτοδικείων Πατρών και Πύργου Ηλείας, οι οποίοι και ερευνούν σε βάθος όλες τις παραμέτρους της καταγγελίας, συλλέγοντας στοιχεία και λαμβάνοντας καταθέσεις από πρόσωπα που μπορούν να βοηθήσουν στη διαλεύκανση της υπόθεσης. 

Στην ανώνυμη επιστολή περιγράφεται ένα «αμαρτωλό τετράγωνο» αποτελούμενο από έναν ανώτατο δικαστικό λειτουργό, τον δικηγόρο γιο του που αναλαμβάνει υποθέσεις του δήμου, την κόρη του που έχει προσληφθεί στον δήμο και τη σύζυγό του που εργάζεται στο Πρωτοδικείο της Πάτρας, το οποίο -σύμφωνα με την καταγγελία- παρέχει «ομπρέλα προστασίας» στους κατά καιρούς κατηγορούμενους του Δήμου Ζαχάρως. 

Η σύμβουλος και ο δικηγόρος 

Οπως καταγγέλλεται, στον Δήμο της Ζαχάρως έχει προσληφθεί τα τελευταία δύο χρόνια ως ειδική σύμβουλος η κόρη του δικαστικού λειτουργού, η οποία φέρεται να έχει αόριστες αρμοδιότητες με αρκετά σημαντικό μισθό. Ο αδερφός της ειδικής συμβούλου και γιος του ανώτερου δικαστικού λειτουργού, που είναι δικηγόρος στο επάγγελμα, παρότι δεν δραστηριοποιείται επαγγελματικά στην Ηλεία, χρησιμοποιείται στις δίκες που αφορούν τους αιρετούς εκπροσώπους του Δήμου της Ζαχάρως, παρά τις έντονες αντιδράσεις των δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης. 

Στον συγκεκριμένο δικηγόρο ανατέθηκε μεταξύ άλλων τον Απρίλιο του 2009 από τον Δήμο Ζαχάρως η υπογραφή των συμβολαίων μεταξύ του δήμου και τράπεζας για την αγορά ακινήτου, η οποία όμως ελέγχεται για τη νομιμότητά της από το ΣΔΟΕ ύστερα από εντολή του υπουργείου Οικονομικών.
Το ίδιο πρόσωπο εξουσιοδοτήθηκε να κάνει προσφυγή για πρόστιμο που επέβαλε το ΙΚΑ στον Δήμο Ζαχάρως και κατά της απόφασης του γενικού γραμματέα της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, ο οποίος ακύρωσε απόφαση της δημαρχιακής επιτροπής. 

Περίεργες αθωωτικές αποφάσεις 

Λόγω αυτών των «υψηλών» γνωριμιών καταγγέλλεται ότι υπάρχουν δεκάδες περίεργες αναβολές στα δικαστήρια σε σοβαρές ποινικές υποθέσεις των κατηγορούμενων αιρετών εκπροσώπων του Δήμου Ζαχάρως, καθώς και η αθώωση στο Εφετείο της Πάτρας ενός εξ αυτών, ο οποίος πρωτόδικα καταδικάστηκε σε πολύμηνη φυλάκιση για καταπάτηση αιγιαλού και παραλίας και στο Εφετείο Πατρών, παρά την πληθώρα των αποδεικτικών στοιχείων, περιέργως αθωώθηκε.
Σύμφωνα με δικαστικές πηγές, από τη μέχρι σήμερα έρευνα έχει προκύψει ότι η αθώωση σε τοπικό δικαστήριο αιρετού εκπροσώπου του Δήμου Ζαχάρως, ο οποίος παραπέμφθηκε να δικαστεί επειδή ήταν μέτοχος σε εταιρεία συγγενικών του προσώπων που είχε λάβει από τον Δήμο Ζαχάρως με απ' ευθείας ανάθεση δεκάδες «σπασμένα» έργα ύψους άνω των 3 εκατομμυρίων ευρώ, χαρακτηρίζεται τουλάχιστον... περίεργη, καθώς υπήρχαν και υπάρχουν συντριπτικά στοιχεία σε βάρος του.
Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι ο δικαστής που ελέγχεται γι' αυτή την αθωωτική απόφαση διώκεται πειθαρχικά και για άλλη πράξη. Συγκεκριμένα, τον Ιούνιο του 2009 φέρεται ότι δεν δρομολόγησε έγκαιρα τη λήψη δικαστικής απόφασης για τη δέσμευση των καταθέσεων στους τραπεζικούς λογαριασμούς των βασικών κατηγορουμένων στην πολύκροτη υπόθεση διαφθοράς των εφοριακών της ΔΟΥ Κρέστενας. 

Η δικαστική απόφαση ελήφθη τελικά με καθυστέρηση έξι μηνών (!) και ύστερα από χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι εμπλεκόμενοι θα μπορούσαν να εξαφανίσουν ή να αλλοιώσουν τα οικονομικά στοιχεία των λογαριασμών τους.

25.7.10

Οι θανατεροί καρποί της μειονεξίας


«Κλασική Ελλάδα: Εκεί γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός». Αυτή η φράση διαφήμιζε, για κάποιες μέρες, τον δεύτερο τόμο μιας «Ελληνικής Ιστορίας». Αλλά το κυρίως διαφημιζόμενο ήταν ο ελλαδικός επαρχιωτισμός. Με τη συνεπόμενη (συμπλεγματική) διαστρέβλωση της Ιστορίας.

Για τη λογική του διαφημιστικού συνθήματος η κυρίως αξία και σπουδαιότητα της Κλασικής Ελλάδας είναι ότι «γέννησε» τον δυτικό πολιτισμό. Που σημαίνει: αυτό που μας γυαλίζει, στους επιγόνους, (χάντρες και καθρεφτάκια) το κάνουμε κριτήριο για την αποτίμηση του ιστορικού παρελθόντος, αλλά και για τη συγκριτική αξιολόγηση των πολιτισμών. Θα άξιζε τον κόπο να ξέραμε, τι γνώσεις έχει για την Κλασική Ελλάδα ο «ευρηματικός» διαφημιστής που σκαρφίστηκε το συγκεκριμένο σύνθημα. Τι βιβλία διάβασε, τι πληροφορίες έχει για τις απόπειρες πρόσληψης της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς από τη βαρβαρική τότε Δύση, στον σκοτεινό της Μεσαίωνα. Να μας εξηγούσε ο διαφημιστής, τι θεωρεί πανανθρώπινα σημαντικό από τη δυτική κατανόηση και αξιοποίηση της Κλασικής Ελλάδας.

Το πιθανότερο που μπορεί να συνέβη: Ο ευρηματικός διαφημιστής να είναι εν πολλοίς και με καύχηση ανιστόρητος. Να διέβλεψε όμως οξυδερκέστατα ότι η μεγάλη μάζα του ελλαδικού πληθυσμού σήμερα αποκλείεται να ενδιαφερθεί (δεν δίνει δεκάρα) για το τι κατορθώθηκε στην Κλασική Ελλάδα. Και μοναδική δυνατότητα να προκληθεί περιέργεια και να αγοραστεί ο τόμος, θα ήταν να συνδέσει η διαφήμιση κάπως, στο υποσυνείδητο του αποχαυνωμένου ελλαδίτη καταναλωτή, τους «προγόνους» του με την πρώτη ιδέα για μια πόρσε-καγιέν ή για ένα άι-παντ.

Βέβαια, το παραμύθι ότι «εμείς δώσαμε τα φώτα στους Ευρωπαίους», δεν είναι τωρινό. Το πιστεύουν ακράδαντα, εκατόν ογδόντα χρόνια τώρα, οι ενιακόσιοι ενενήντα εννέα στους χίλιους Ελλαδίτες - από τότε που η θεωρία του Κοραή για τη «μετακένωση» έγινε επίσημη και κυρίαρχη κρατική ιδεολογία στο απελευθερωμένο κομμάτι του Ελληνισμού. Ο Κοραϊσμός παγίωσε στους άλλοτε Ελληνες την ανήκεστη μειονεξία του βαλκάνιου Ελλαδίτη επαρχιώτη: Κέντρο της Ιστορίας και του πολιτισμού είναι η Δύση, πρωτεύουσες των «φώτων» το Παρίσι, η Λόντρα, το Βερολίνο, η Βιέννη, η Χαϊδελβέργη, το Μόναχο, σήμερα και κάποια μεγάλα πανεπιστημιακά και τεχνολογικά κέντρα στις ΗΠΑ.

Μέσα σε αυτόν τον εκθαμβωτικό κόσμο «των πεφωτισμένων και λελαμπρυσμένων της Εσπερίας εθνών» η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μια καθυστερημένη επαρχία, «ψωροκώσταινα» στον αυτεξευτελισμό της μειονεξίας της. Δικό της δεν έχει τίποτα που να αξίζει, το μόνο που έχει αξία είναι ό,τι παράγεται στη Δύση - γενιές ολόκληρες Ελλαδιτών έμαθαν να εκτιμούν μόνο ό,τι ήταν «εφάμιλλον των ευρωπαϊκών». Ακόμα και τη γλώσσα των άλλοτε Ελλήνων πάψαμε να τη διδάσκουμε στα σχολειά, και στο ερώτημα: γιατί ο Παρθενώνας είναι σπουδαιότερο έργο Τέχνης από τον Πύργο του Αϊφελ, ούτε ένας στους χίλιους Ελλαδίτες δεν έχει απάντηση. Γιατί να μας ενδιαφέρει η Κλασική Ελλάδα; Ο,τι είχε να προσφέρει, το αξιοποίησε η Δύση, στη Δύση πρέπει να προλάβουμε να μοιάσουμε «να κόψουμε δρόμο» για να μετάσχουμε στα ηδονικά αγαθά της.

Εκατόν ογδόντα χρόνια παλεύουμε να γίνουμε «Ευρωπαίοι» και τελικά ούτε Ευρωπαίοι είμαστε ούτε πια Ελληνες, αλλά ένα μπάσταρδο είδος τεταρτοκοσμικής υπανάπτυξης. Θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αλλιώς τα πράγματα; Ναι, αν είχε έγκαιρα πολεμηθεί η μειονεξία. Οχι με ρητορικές υπεραναπληρώσεις και εθνικιστικά φούμαρα, αλλά με τις αυτονόητες πρακτικές που πρόλαβε να εφαρμόσει (όσο πρόλαβε) ο εκτός ελλαδικού κράτους Ελληνισμός: ο αιγυπτιώτης, ο μικρασιατικός, ο κωνσταντινουπολίτικος, της Οδησσού, της Τραπεζούντας. Ελληνες στη γλώσσα, στην εκπληκτική τους παιδεία και στην ιστορική τους συνείδηση, με ταυτόχρονη οργανική πρόσληψη του επικαιρικού πολιτισμού της Δύσης και κοσμοπολίτικη άνεση. Φορούσαν το φράκο ή τη μακριά τουαλέτα στον εξωελλαδικό Ελληνισμό και ήταν άρχοντες, τα φορούσαν οι Ελλαδίτες και ήταν καραγκιόζηδες. Τη διαφορά την κάνει η ταυτότητα: Οταν είσαι κάποιος, πατάς στέρεα σε ιστορική συνείδηση και έμπρακτη μετοχή σε παράδοση πολιτισμού, προσλαμβάνεις ό,τι θέλεις και το κάνεις υπηρετικό των αναγκών σου. Δεν υποτάσσεις τις ανάγκες σου στο πρόσλημμα για να φανείς τάχα πρωτευουσιάνος και εσύ, ο κωμικός μίμος του φανταχτερού που σε θαμπώνει.

Σήμερα πια δεν έχει κανένα νόημα να εξηγήσεις στον επινοητικό διαφημιστή ότι η μεταρωμαϊκή Δύση, που κυριαρχεί πολιτιστικά (και όχι μόνο) σε ολόκληρο τον πλανήτη, γεννήθηκε στους σκοτεινούς μεσαιωνικούς δρυμούς και όχι στην Κλασική Ελλάδα. Στα μέσα του 12ου αιώνα άρχισε να πρωτοσυλλαβίζει σε λατινική μετάφραση (από τα αραβικά) τον Αριστοτέλη αναποδογυρίζοντας τους όρους κατανόησής του. Την ταύτιση του «αληθεύειν» με το «κοινωνείν» τη διέστρεψαν σε πρωτογονισμό ατομοκεντρικής νοησιαρχίας. Το «μεγαλόψυχον» της ελευθερίας το υπέταξαν στην απόλυτη προτεραιότητα του «χρησίμου» που οι Ελληνες το λογάριαζαν βαρβαρότητα. Την πολιτική, από «κοινόν άθλημα» να αληθεύει ο βίος, την αλλοτρίωσαν σε μηχανισμούς θωράκισης ατομοκεντρικών «δικαιωμάτων». Τη μεταφυσική αναζήτηση «νοήματος» της ύπαρξης και της βιοτής τη διαστρέβλωσαν σε επίσης ατομοκεντρική θρησκεία νομικίστικου ηθικισμού και ψυχολογικής αστυνόμευσης.

Να αναλύσει κανείς τέτοιες καισαρικές διαφορές Ελλάδας και Δύσης στον σημερινό Ελλαδίτη, είναι σαν να του μιλάει κινέζικα. Η επίγνωση της διαφοράς, της ενεργητικής ετερότητας, έχει χαθεί, που σημαίνει ότι ο Ελληνισμός ιστορικά έχει τελειώσει. Νομίζουμε ότι περνάμε κρίση οικονομική, δεν μπορούμε ούτε θέλουμε να δούμε ότι ξεπεράσαμε το κρίσιμο όριο αλλοτρίωσής μας. Η ιστορική εξαφάνιση δεν τεκμηριώνεται μόνο με μετονομασίες. Ονομάζουμε ακόμα «Αττική» ή «βόρεια ακτή της Κρήτης» περιοχές ελληνικής γης που τις καταστρέψαμε ολοκληρωτικά και ανεπανόρθωτα - δεν υπάρχουν πια. Τη γλώσσα που κουτσομιλάει ο πρωθυπουργός μας τη λέμε ακόμα «ελληνικά». Το στυγνό πολίτευμά μας, της κομματοκρατίας, το ονομάζουμε ακόμα «δημοκρατία». Τους εγκληματίες αυτουργούς του σκοταδισμού τους λέμε ακόμα «υπουργούς Παιδείας» - και πάει λέγοντας.

Λογικά, θα μπορούσε να αντιπαλέψει το συντελεσμένο ιστορικό μας τέλος ένας ιδιοφυής κοινωνικός αναμορφωτής (όχι ένα κοίτασμα πετρελαίου ή μια φλέβα χρυσού). Αλλά κοινωνικοί αναμορφωτές δεν εμφανίζονται κατά παραγγελίαν. Να συνεχίσουμε να βλέπουμε σε κάθε σπιθαμιαία μετριότητα της επαγγελματικής πολιτικής έναν πιθανό μεσσία και σωτήρα, είναι πια «τέλη επαίσχυντα».

(Γκροτέσκα εικονογράφηση του ιστορικού μας ψυχορραγήματος: η απόφαση της αξιωματικής αντιπολίτευσης να στηρίξει εκλογικά, για δεύτερη τετραετία, τον πιο αδιάντροπα αποτυχημένο δήμαρχο που γνώρισε ποτέ η Αθήνα μετά την κυρία Ντόρα Μητσοτάκη. Τέσσερα χρόνια ανύπαρκτος ως δήμαρχος, έχει ο οιηματίας τα προσόντα και για υπουργός Εξωτερικών στο Ελλαδιστάν, γιατί όχι;).

ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟ ΣΕ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟ

"Αιγιάλεια-Νέα Εποχή"
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
   Υποψήφιος Δήμαρχος Αιγιάλειας

ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ολομέτωπη επίθεση σε Καλογερόπουλο...με στοιχεία!

ΓΙΑ "ΚΡΥΦΟΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟ-ΤΟΠΙΚΙΣΤΙΚΗ ΥΠΕΡΟΨΙΑ- ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ-ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ"

Πρώτο δείγμα γραφής ως Υποψήφιος Δήμαρχος Αιγιάλειας έδωσε  στην πρώτη του  τηλεοπτική συνέντευξη (στην εκπομπή "Η ώρα της Αιγιάλειας" του "LEPANTO"), ο Επικεφαλής του Συνδυασμού "Αιγιάλεια-Νέα Εποχή" Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, αφήνοντας σκόπιμα - και με τον χαρακτηρισμό "ανούσια πράγματα" - σχεδόν ασχολίαστη κατ' αρχήν την επιμονή Γρηγόρη Τριανταφυλλόπουλου και Σταύρου Λυριντζή να κατέβουν για υπ.δήμαρχοι μετά και την επίσημη ανακοίνωση στήριξής του από τη ΝΔ, για να περιοριστεί  στην ευθύτατη φράση: "Eνώ προϋπήρχαν εμού, μήνες πριν, άφησαν τον  δήθεν ανεξάρτητο υποψήφιο δήμαρχο Δημ. Καλογερόπουλο να αλωνίζει ανενόχλητος την Αιγιάλεια και να καρπώνεται ακόμα και στελέχη της ΝΔ σαν να μην υπήρχαν πουθενά αυτοί".

Ο Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος  εξαπέλυσε σφοδρότατη επίθεση εναντίον του σημερινού Δημάρχου Συμπολιτείας και εκ νέου υποψηφίου Δημ.Καλογερόπουλου , επικεντρώνοντας την κριτική του επιγραμματικά στα εξής σημεία, λέγοντας συγκεκριμένα :

-   "Κινείται με μία γνωστή ομάδα συνεργατών του, έχοντας ως στόχο, υπεροπτικά και άκρως επικίνδυνα για την ισότιμη και ενιαία Αιγιάλεια, να πάρουν την πόλη, να καπελώσουν δηλαδή 30.000 Αιγιώτες κι όλους τους άλλους μικρότερους δήμους, θεωρώντας πως ουδείς είναι ικανός για δήμαρχος και πως αυτός είναι ο μόνος επιτυχημένος, με έργα βιτρίνας όμως και ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες για ανάπτυξη, αλλά αντιθέτως με μικροεργολαβίες και εκβιαστικές κινήσεις σε βάρος ντόπιων επιχειρηματιών, που δεν έχουν διαψευστεί".
- " "Κινείται ψευδεπίγραφα ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος, νομίζοντας ότι μπορεί να κοροϊδεύει τους πάντες,παρασύροντας νεοδημοκράτες, αρχικά με την "καραμέλα", ότι η ΝΔ δεν θα κατέβαζε ούτε θα στήριζε κανέναν υποψήφιο, χρησιμοποιώντας τους σαν "κράχτες και φθηνή βιτρίνα", για να τους πετάξει μετά τις εκλογές, όπως το συνηθίζει."
 Επιπλέον παρουσίασε επίσημα έγγραφα που "ξεσκεπάζουν τον ανεξάρτητο δήμαρχο Καλογερόπουλο" όπως σημείωσε , "αφού στις μεν εθνικές  εκλογές του 2007 ήταν μέλος της Επιτροπής  Εκλογικού αγώνα του ΠΑΣΟΚ Αχαΐας ως Δήμαρχος  Συμπολιτείας κι όχι ως φυσικό πρόσωπο, το ίδιο και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ  που συμμετείχε ενεργά και αριστίνδην ως Δήμαρχος Συμπολιτείας του ΠΑΣΟΚ, ενώ κι ο χάρτης βάφτηκε πράσινος στο δήμο του την επομένη των δημοτικών εκλογών ,αλλά  ποτέ δεν αντέδρασε ως ανεξάρττητος, όπως λέει και ξαναλέει. Δεν είναι μεμπτόν να ανήκεις και να συμμετέχεις σε ένα κόμμα, κακό είναι να το κρύβεις σκόπιμα "
- "Χρησιμοποιεί το Δημαρχείο Συμπολιτείας, ακόμα και σαββατοκύριακα, για να συσκέπτεται με στελέχη του ανά την Αιγιάλεια, σαν να είναι σπίτι του κι όχι των δημοτών, χρησιμοποιώντας τα πάντα εκεί μέσα, ενώ χρέωσε τα τηλέφωνα του δήμου για να καλέσει εκατοντάδες άτομα σε προεκλογική του εκδήλωσή του στο Εργατικό κέντρο, που δεν έγινε ως δήμος αλλά ως υποψήφιος δήμαρχος. Αυτοδιοικητικός με τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές είναι κρίμα" κατέληξε. 
-"Χαρακτήρισε ασόβαρο, ανεύθυνο, παραπλανητικό και λαϊκίστικο το ότι βγήκε δημόσια να ευχαριστήσει τους πολίτες γιατί τον φέρνουν πρώτο στις δημοσκοπήσεις, σε μια περίοδο που μόνο αυτός ήταν υποψήφιος και δυο ακόμα  κατ' ευφημισμόν" και μετατρέποντας το εκτός τόπου και χρόνου γκάλοπ, σε φθηνό φεϊγ βολάν(!), για να  καταλήξει λέγοντας: "Θέλουν να πιστέψουμε ότι το ΠΑΣΟΚ σήμερα έχει στην Αιγιάλεια πάνω από 70%, όσα δηλαδή και τα ποσοστά των Καλογερόπουλου, Σπηλιόπουλου και Τσουκαλα στη δημοσκόπηση. Δηλαδή ούτε να κοροϊδέψουν δεν ξέρουν"!
Επανέλαβε πάντως ότι διαθέτει πολύ πρόσφατα δημοσκοπικά στοιχεία, μετά την ανακοίνωση  της υποψηφιότητάς του, τα οποία δέιχνουν εικόνα άλλη αλλά και δυσάρεστη για τους "λαοπλάνους" και άκρως θετική αποδοχή (και στο Αίγιο και στην Περιφέρεια) για την παράταξή του εν αρχή , προαναγγέλοντας και την δημοσιοποίησή τους, νομότυπα και δεοντολογικά ορθώς.
Εξάλλου ο υποψήφιος δήμαρχος ξεκίνησε και τις περιοδείες του ανά τη Αιγιάλεια,αλλά και τις συγκεντρώσεις, επισκεπτόμενος το Διακοπτό, την Ακράτα, την Αιγείρα, τον Λόγγο, τον Γκραίκα, τη Βελλά, το Γρηγόρι, τις Καμάρες, τη Ζήρια,το Μοναστήρι, την Αρραβωνίτσα κ.ά. για ανταλλαγή απόψεων, καταγραφή ευαίσθητων θεμάτων αλλά  και συμμετοχή σε κοινωνικές εκδηλώσεις.       

Ο δύσοσμος ανώνυμος λόγος


Η αλήθεια είναι ότι σε μια δημοκρατία οποιοσδήποτε μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε. Αρκεί να μην έχει ηθικές αναστολές και να αποκτήσει πρόσβαση σε όπλα· πράγματα εύκολα -και τα δύο- στις μέρες μας. Αν δεν υπάρχει ένας χωροφύλακας σε κάθε είσοδο πολυκατοικίας, οποιοσδήποτε παράφρων μπορεί να υποδυθεί τον υπάλληλο ιδιωτικής ασφάλειας και να αδειάσει δύο περίστροφα σε κάποιον ανυποψίαστο δημοσιογράφο, δημόσιο λειτουργό ή οποιονδήποτε βάλει στο στόχαστρο. Ολες οι αστυνομικές δυνάμεις του κόσμου δεν αρκούν για να προστατεύσουν τους πιθανούς στόχους, αλλά και αν τις είχαμε, η εμπειρία δείχνει ότι οι δολοφόνοι θα πήγαιναν παρακάτω· προτιμούν τους απροστάτευτους, όπως τον συγχωρεμένο για όλα Σωκράτη Γκιόλια.

Η αλήθεια επίσης είναι ότι κάθε τέτοιο χτύπημα τρομοκρατεί πολλούς. Κινητοποιεί τα εντεταλμένα όργανα της πολιτείας, αλλά και εκείνους που νιώθουν ότι απειλούνται. Δυστυχώς, όμως, οι πρώτες αντιδράσεις πάντα είναι υστερικές. Τα σόου των καναλιών, που ευφημίζονται ως δελτία «ειδήσεων», ξεσκονίζουν κάθε πτυχή της υπόθεσης και επειδή οι πτυχές τέτοιων υποθέσεων βρίσκονται στο σκοτάδι, αναμασούν και ξαναμασούν τα παλιά στερεότυπα: τα blogs, την ελευθερία τού κάθε κατά φαντασία επαναστάτη να γράψει ανωνύμως σε κάποιο ηλεκτρονικό φόρουμ, δείχνουν προσβλητικές φράσεις που πληκτρολογήθηκαν στον τεράστιο ηλεκτρονικό καφενέ. Ψάχνουν τους τρομοκράτες στο Indymedia, σαν τον μεθυσμένο που ψάχνει τα κλειδιά του κάτω από τον φανοστάτη. Αυτός, κατά δήλωσή του, δεν πέρασε από εκεί, αλλά κάτω από τη λάμπα έχει φως για να ψάξει.

Και το σόου θα συνεχιστεί μέχρι κάποιος «βαθύνους» πολιτικός να φέρει τη «σοφία» των καναλιών στη Βουλή, για να γίνει νόμος του κράτους η επωνυμία των blogs. Και τότε θα ξαναγελάσει το χείλι κάθε πικραμένου κομπιουτερά, όπως γελάσαμε τότε που ο κ. Νίκος Χριστοδουλάκης υπέκυψε στον λαϊκισμό των καναλιών και πέρασε τον νόμο για τα «φρουτάκια». Βέβαια, το γέλιο αυτό μας βγήκε λίγο ακριβό -τρία εκατομμύρια πρόστιμο πλήρωσε η χώρα και συνεχίζει να πληρώνει 31.536 ευρώ ημερησίως για μη συμμόρφωση με την απόφαση-, αλλά το χειρότερο είναι άλλο: και τα τυχερά παίγνια δεν σταμάτησαν, αλλά και οι πολιτικοί δεν έμαθαν. Συνεχίζουν να «πληροφορούνται» από τα «βραδινιάτικα» της τηλεόρασης (διαφέρουν από τα μεσημεριανάδικα μόνο στο χρώμα του μαλλιού των προσκεκλημένων τους) αντί να ρωτήσουν τους επιστημονικούς τους συμβούλους, που -και αυτούς- εμείς οι φορολογούμενοι πληρώνουμε.

Ετσι, διάφοροι πολιτικοί όλων των κομμάτων αναμασούν διαρκώς την άγνοιά τους και διάφορα τσιτάτα, που κάπου άκουσαν, του στυλ «το νέο τεχνολογικό τοπίο δημιουργεί νέες προκλήσεις και απαιτεί νέα μέτρα». Προφανώς δεν γνωρίζουν ότι η ανωνυμογραφία αποτελούσε πρόβλημα για κάθε δεσποτεία. Είναι, για παράδειγμα, χαρακτηριστικός ο νόμος που ο καρδινάλιος Ρισελιέ πέρασε τον Ιανουάριο του 1629 στη Γαλλία: «Η μεγάλη αναταραχή και αναστάτωση που διαπιστώνουμε κάθε μέρα από την ευκολία και την ελευθερία της εκτύπωσης, κατά παράβαση των νόμων του βασιλέως, δημιουργεί μεγάλα τραύματα στους υπηκόους, στην ειρήνη και την ηρεμία του κράτους. Τείνει δε στη διαφθορά των ηθών και στην εισαγωγή διαβολικών και ολέθριων ιδεών, οπότε μας υποχρεώνει να παράσχουμε στο εξής πιο δραστική θεραπεία από εκείνη που προσέφεραν προηγούμενοι νόμοι... Κάθε τυπογράφος, είτε βρίσκεται στο Παρίσι είτε σε άλλη πόλη του βασιλείου... και κάθε βιβλιοπώλης ή άλλος απαγορεύεται να πουλάει οποιοδήποτε βιβλίο ή γραπτό που δεν φέρει το όνομα του συγγραφέα και του τυπογράφου και δεν έχει τη γραπτή μας άδεια...» (Code Michaud 1629, παρατίθεται στο βιβλίο του Jeffrey K. Sawyer, «Printed poison: pamphlet propaganda, faction politics, and the public sphere in early Seventeenth-century France», εκδ. University of California Press, 1990).

Ο ανώνυμος λόγος είναι πάντα ενοχλητικός. Πολλές φορές είναι και δύσοσμος. Δεν καταπολεμάται με νομοθετικά μέτρα. Αν ζούσε ο καρδινάλιος Ρισελιέ, θα το πιστοποιούσε: και οι ανώνυμες παμφλέτες συνέχισαν να εκδίδονται και το κεφάλι του βασιλιά δεν γλίτωσε. Οπότε, αν ο λόγος απαντάται με λόγο, ο δύσοσμος ανώνυμος λόγος απαντάται με αδιαφορία. Και αν υπάρχουν κάποιοι που έχουν τόσο μυαλό ώστε να ενοχλούνται από όσα εμφανίζονται σε ένα blog, μάλλον τους αξίζουν όσα γράφονται.

Tους έριξαν στη μοιρασιά και κατήγγειλαν την κομπίνα στην οποία συμμετείχαν και οι ίδιοι


Σάλο έχει προκαλέσει στην Πάτρα η αποκάλυψη, ότι τα  «κληρονομικώ δικαιώματι» 30 μέλη του σωματείου φορτοεκφορτωτών λιμένος στην Πάτρα, επί χρόνια μοιραζόντουσαν δεκάδες χιλιάδες ευρώ με το κόλπο της παραποίησης των  τιμολογίων που εξέδιδαν στους δικαιούχους. 
 Συγκεκριμένα τα τιμολόγια που εξέδιδαν στον πελάτη  ήταν πενταπλά.
 
Στην πρώτη σελίδα που  πηγαίνει στον πελάτη έγραφαν το πραγματικό ποσό με όλες τις κρατήσεις και τις εισφορές, τις οποίες και πλήρωνε ο πελάτης. Αυτό όμως φρόντιζαν να μην περνάει με το καρμπόν στα άλλα τέσσερα φύλλα που προορίζονταν ένα για το ΙΚΑ για το ΚΑΦ και για κάποια άλλη υπηρεσία. Πάνω από το δεύτερο φύλλο έβαζαν ένα διαφανές φύλλο και έγραφαν ένα ελάχιστο ποσό που περνούσε σε όλα τα αντίγραφα. Έτσι μοιραζόντουσαν μεταξύ τους την διαφορά.
Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε, όταν κάποια μέλη του σωματείου που φέρει τον τίτλο «Η ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ» ένοιωθαν ριγμένα στη μοιρασιά και κατήγγειλαν την κομπίνα. Έτσι μπήκε το ΣΔΟΕ που έκανε φύλλο και φτερό τα παραστατικά και από τις διασταυρώσεις αποκαλύφθηκε το εύρος της κομπίνας.
 
Η έρευνα έδειξε επίσης, ότι το ίδιο κόλπο εφάρμοζαν και στα τιμολόγια που έκοβαν στα φερυ μποτ και για τη  «λεγόμενη διαφυγούσα εργασία», ένα προνόμιο που είχαν κατοχυρώσει  χωρίς να παρέχουν εργασία. Επίσης σε πολλές περιπτώσεις τα έπαιρναν μαύρα χωρίς τιμολόγια. Λέγεται μάλιστα ότι η έρευνα δεν βρήκε τιμολόγια συγκεκριμένης εταιρίας η οποία έχει καθημερινή συναλλαγή με το σωματείο.
 
Σύμφωνα με πληροφορίες αυτό το κόλπο εφαρμόζεται σε όλα τα λιμάνια, στα οποία επίσης θα επεκταθεί η έρευνα.

23.7.10

Φυγομαχία η αποχώρηση Σπηλιόπουλου

Έχοντας χάσει πολύτιμο χρόνο και αφήνοντας εκτεθειμένους δεκάδες συμπολίτες οι οποίοι πίστεψαν σε αυτόν και τον στήριξαν ανοικτά ο Κώστας Σπηλιοπουλος επέλεξε την εύκολη λύση της φυγομαχίας.

 Τι τον οδήγησε σε αυτήν την αψυχολόγητη μεταστροφή είναι κάτι που μόνο ο ίδιος γνωρίζει. Εμείς οι υπόλοιποι μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. 


Ίσως οι τελευταίες μετρήσεις της κοινής γνώμης στην Αχαΐα και η σημαντική πτώση των ποσοστών του Κινήματος, ίσως η μη εξασφάλιση της απαραίτητης στήριξης από τα ανώτερα κλιμάκια του κόμματος λόγω της “εκνευριστικής” του συμμετοχής στην ομάδα των δεκαπέντε με επικεφαλής την Βάσω Παπανδρέου, ίσως η υπόσχεση μια ενδεχόμενης συμμετοχής του στο κυβερνητικό σχήμα σε επόμενο ανασχηματισμό με αντάλλαγμα την αποχώρηση του από τα δημοτικά πράγματα και την “αναίμακτη” επικράτηση του Δημήτρη Καλογερόπουλου. 


Πέρα από την σεναριολογια όμως αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι Αιγιωτες ένιωσαν προδομένοι από αυτήν την ανεξήγητη μεταστροφή και πραγματικά πληγώθηκαν που ο μόνος πολιτικός στον οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους να διεκδικήσει με αξιώσεις τον νέο διευρυμένο δήμο απέναντι στον δημοσιοσχεσίτη Καλογερόπουλο, τους άφησε στα κρύα του λουτρού. Ένα διευρυμένο δήμο τον οποίο στήριξε ο Σπηλιοπουλος όταν κάποιοι άλλοι μιλούσαν για δυο δήμους. Τέτοιες ανεξήγητες πολιτικές συμπεριφορές που ενδεχομένως κρύβουν σκοπιμότητες θα λάβουν τις απαραίτητες πολιτικές και κοινωνικές απαντήσεις από τους πολίτες.

Οι Αιγιωτες επομένως οφείλουμε να συστρατευθούμε απέναντι στο φαινόμενο Καλογερόπουλου και να δώσουμε την μάχη παρατασοντας ότι καλύτερο έχει απομείνει σε αυτήν την πόλη. Ο σκληρός πυρήνας του κέντρου δεν έχει ακόμα διασπασθεί δείχνοντας ισχυρά σημεία αντίστασης στα κελεύσματα Καλογερόπουλου ο οποίος έχει ήδη αρχίσει να τάζει διορισμούς και θέσεις σε όποιον προσκυνήσει.


Μοναδική εναλλακτική πρόταση η οποία προβάλλει αυτή την στιγμή ως σανίδα σωτηρίας για την πόλη είναι η Μαίρη Τσουκαλά. Πάρα τις όποιες αντιρρήσεις μας λόγω της ανεύθυνης στάσης της στο ζήτημα των αυθαιρέτων της παραλίας θεωρούμε ότι είναι ένας έντιμος άνθρωπος και επιτυχημένη επαγγελματίας χωρίς “σκιές” στην επαγγελματική της δραστηριότητα. Οι προθέσεις της είναι αγαθές δεν αρκούν όμως για να επιβληθεί στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό είτε στηριχτεί από τους υπόλοιπους αρχηγούς παρατάξεων είτε όχι. Η διοικητική απειρία της είναι ένα ακόμα μείον το οποίο θα εκμεταλλευθούν στο έπακρο οι πολιτικοί αντίπαλοι της.


Ο μοναδικός άνθρωπος ο οποίος κατά την γνώμη μας μπορεί να δώσει μια νέα πνοή και να ανατρέψει το υπάρχον πολιτικό σκηνικό προς όφελος της πόλης εφόσον συντρέξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις όπως η άνευ όρων στήριξη του από όλους τους αρχηγούς παρατάξεων είναι ο Τάκης Ανδρικοπουλος.


Όλες οι υγιείς, δημοκρατικές δυνάμεις αυτού του τόπου οφείλουν να αντιπαραθέσουν στο σάπιο σύστημα διοίκησης, πελατειακών σχέσεων και διασπάθισης δημοσίου χρήματος Καλογερόπουλου, έναν πραγματικό αγωνιστή της ζωής και γνήσιο δημοκράτη.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Aigio.org

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΩΞΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

Δελτίο τύπου

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΩΞΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

    Ερώτηση με θέμα, την πρωτοφανή επίθεση με στόχο την φυσική, ηθική και οικονομική εξόντωση του δημοσιογράφου της «Ελευθεροτυπίας» Στρατή Μπαλάσκα, και με απώτερο σκοπό το φίμωτρο της έκφρασης και τη συνολική απαξίωση του κοινωνικού ρόλου του δημοσιογράφου, κατέθεσαν οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης και Γρηγόρης Ψαριανός.
    Στην ερώτησή τους οι 4 βουλευτές αναφέρουν πως μολονότι ο δημοσιογράφος δημοσίευσε την καταγγελία πολίτη, εναντίον ανδρών του Λιμενικού Σώματος, η οποία και έγινε δεκτή από το δικαστήριο ως αληθινή, ο καταγγέλλων πολίτης δικαιώθηκε και ο δημοσιογράφος καταδικάστηκε να πληρώσει ως αποζημίωση  το συνολικό ποσό των 185.000 ευρώ.
           Οι βουλευτές ερωτούν τους υπουργούς πώς εγγυάται η κυβέρνηση την απρόσκοπτη απόλαυση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης, γιατί δεν ολοκληρώθηκε η διενέργεια της υπηρεσιακής διερεύνησης του θέματος πριν την απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης και αν πρόκειται να επισπεύσουν  τη ολοκλήρωση της υπηρεσιακής διερεύνησης πριν την εκδίκαση του ποινικού σκέλους της υπόθεσης, στις 22 Ιουλίου.


Το κείμενο της ερώτησης έχει ως εξής:

«Για πρωτοφανή επίθεση «με στόχο την φυσική, ηθική και οικονομική εξόντωσή του, με απώτερο σκοπό το φίμωτρο της έκφρασης και τη συνολική απαξίωση του κοινωνικού ρόλου του δημοσιογράφου», κάνει λόγο το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (Π.Ο.Ε.ΣΥ) για την περίπτωση του δημοσιογράφου της «Ελευθεροτυπίας» Στρατή Μπαλάσκα. Ο δημοσιογράφος δημοσίευσε την καταγγελία πολίτη , εναντίον ανδρών του Λιμενικού Σώματος, η οποία και έγινε δεκτή από το δικαστήριο ως αληθινή. Όμως με την υπ’ αριθ. 19/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου της Μυτιλήνης, ο κ. Μπαλάσκας καλείται να πληρώσει αποζημίωση σε έξι λιμενικούς (εκ των οποίων τους πέντε δεν κατονόμαζε καν στο δημοσίευμα), για την υποτιθέμενη συκοφαντική δυσφήμιση που ισχυρίστηκαν ότι υπέστησαν από το ρεπορτάζ, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΠΟΕΣΥ. Στη συνέχεια , το Εφετείο Αιγαίου, καταδίκασε το δημοσιογράφο «σχεδόν σε δεκαπλάσια αποζημίωση από εκείνη που επιδίκασε το Πρωτόδικο Δικαστήριο, δηλαδή στο συνολικό ποσό των 185.000 ευρώ».
Δεδομένου ότι η απόφαση είναι μοναδική στην ιστορία του ελληνικού Τύπου, καθώς ο καταγγέλλων πολίτης δικαιώθηκε, ενώ ο δημοσιογράφος που ανέδειξε το ζήτημα καταδικάστηκε, καθώς επίσης ότι μετά και την διενέργεια τέταρτης ΕΔΕ, ακόμη και σήμερα η συνολική υπόθεση, υπηρεσιακά, δεν έχει διερευνηθεί και αξιολογηθεί αποτελεσματικά,

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί

- Πώς εγγυάται η κυβέρνηση την απρόσκοπτη απόλαυση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης;

- Γιατί δεν ολοκληρώθηκε η διενέργεια της υπηρεσιακής διερεύνησης του θέματος πριν την απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης; Προτίθεστε να επισπεύσετε τη ολοκλήρωση της υπηρεσιακής διερεύνησης πριν την εκδίκαση του ποινικού σκέλους της υπόθεσης, στις 22 Ιουλίου»;

Οι ερωτώντες βουλευτές
Φώτης Κουβέλης
Θανάσης Λεβέντης
Νίκος Τσούκαλης
Γρηγόρης Ψαριανός

21.7.10

Μαντζικέρτ




Μετά το Μαντζικέρτ και την αιχμαλωσία του Ρωμανού Διογένη από τους λεηλάτες κατσαπλιάδες του Αλπ Αρσλάν άρχισε η κατρακύλα της Αυτοκρατορίας. Ο Σπύρος Βρυώνης στο μνημειώδες έργο του «Η παρακμή του Μεσαιωνικού Ελληνισμού και η διαδικασία εξισλαμισμού στη Μικρά Ασία» περιγράφει την αποσύνθεση του Ελληνισμού, που ακολούθησε, στην ανατολική όχθη της Ελληνικής Λίμνης και την ενδοχώρα της.

Η μακρά σύγκρουση γραφειοκρατίας και στρατιωτικών και κυρίως η προδοσία των Δυνατών, της αριστοκρατίας, που για να διατηρήσει τα προνόμια και τις γαιοκτησίες της και να επικρατήσει στην πολιτική εξουσία, αδίστακτα πρόδωσε τον Αυτοκράτορα της, την πίστη της, το Λαό της, έφτασε ως την εγκατάλειψη στο πεδίο της μάχης του πρόμαχου Ηγέτη από τους Άρχοντες και στην λιποταξία ολόκληρων μονάδων.
Οι χρονικογράφοι αναφέρουν από κει και πέρα κι ένα νέο είδος πληθυσμού, τους μιξοβάρβαρους. Ήσαν το προϊόν του δοσιλογισμού της αριστοκρατίας και των παρατρεχάμενων. Ελληνόφωνοι που υπηρετούσαν τους Σελτζούκους, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει ακόμη κι Ελληνική Υπηρεσία, με περίεργα ονόματα, μισά τουρκικά, μισά ελληνικά, άλλοι ακόμη τύποις χριστιανοί, άλλοι μουσουλμάνοι, ανέλαβαν κάθε είδους ρόλο στον μηχανισμό της υποταγής και της τουρκικής επέκτασης. Από αριστοκράτες διοικητές που παρέδιδαν αμαχητί κάστρα για να πάρουν αλλού γαιοκτησίες ως υποτελείς του Σουλτάνου, ως μικροκαθάρματα που για την επιβίωση τους και την εξασφάλιση προνομίων έναντι των ραγιάδων, γίνονταν πρόθυμοι «ταγματασφαλίτες», διερμηνείς, έστω και ιπποκόμοι του κατακτητή.

Η αποδομητική δράση των Δυνατών, των «νταβαντζήδων» της εποχής,  πριν μαχαιρώσουν πισώπλατα τον Αυτοκράτορα τους, κάνουν σουνέτι και φορέσουν σαρίκι, πρώτα διέλυσε την ραχοκοκκαλιά της κοινωνίας, την τάξη των μικρών και μεσαίων αγροτών, απ’ όπου στρατολογούνταν οι ισχυροί Στρατοί των Θεμάτων. Ευτέλισαν το φρόνημα και την νομιμοφροσύνη των μικρών ανθρώπων, διέσπασαν την κοινωνική και ηθική συνοχή της Ελληνικής Ανατολής.

Όπου προσκύνησε η αριστοκρατία, ακολούθησαν κι οι απονευρωμένες μάζες των χωρικών και των επαγγελματιών.
 
Υπήρχε λοιπόν και τότε μια τάξη από γραφειοκράτες και «αριστοκράτες», που είχε συμφέροντα ξεχωριστά κι αντίθετα από το Λαό και την Πατρίδα. Του στρατιωτικού Μαντζικέρτ προηγήθηκαν τα Μαντζικέρτ στην οικονομία, στον κοινωνικό ιστό, στο φρόνημα. Της προδοσίας στο πεδίο της μάχης προηγήθηκε η εσωτερική κατάρρευση της κοινωνίας.
Σήμερα έχουμε σε εξέλιξη πολλά Μαντζικέρτ. Στην Παιδεία και στην Οικονομία πρωτίστως. Υπάρχουν σε εξέλιξη και πολλά άλλα μικρότερα αλλά αιματηρά Μαντζικέρτ. Της πρέζας, της εγκληματικότητας, της τρομοκρατίας. Υπάρχει το μέτωπο του εκβαρβαρισμού του αστικού τοπίου, της γενοκτονίας της ελληνικής αισθητικής στους δημόσιους χώρους, στην μουσική, στα ΜΜΕ.

Οι μιξοβάρβαροι κυκλοφορούν πια ανάμεσα μας. Ελληνόφωνοι κι ελληνότατοι την καταγωγή. Δούλοι όμως των βαρβαρικών πεποιθήσεων τους. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν υπηρετεί σε κάποια Ελληνική Υπηρεσία του νέου «σουλτάνου». Είναι απλώς σπασμένες προσωπικότητες, κήρυκες μιας ψευτοπροοδευτικής υποταγής σε ιδεολογήματα που βάλλουν ευθέως τον κοινωνικό ιστό, το φρόνημα, την επιβίωση μας.

Ποιά θα έπρεπε να είναι η απάντηση;

Μια και μόνη. Η πιστή εφαρμογή του Συντάγματος και των Νόμων. Προβλέπουν την εθνική, ηθική και θρησκευτική ανάπτυξη των ελληνοπαίδων ως καθήκον της κρατικής Παιδείας. Ορίζουν τα ίσα καθήκοντα όλων προς την Πατρίδα και την ίση μεταχείριση τους από το Νόμο, την διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, προνοούν αυστηρές προϋποθέσεις για την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, διασφαλίζουν δικαιώματα κι επιβάλλουν υποχρεώσεις. Για όλους.

Με  ρωτούσε δηκτικά φίλος σε σχόλιο του προχθές: «πόσο πατριώτες είναι ο δείνα και ο τάδε», παραθέτοντας μου ονόματα σύγχρονων Δυνατών. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν και πόσο είναι. Δεν τους ξέρω και δεν θα τους μάθω.

Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι να φοβούνται τον Νόμο. Αυτό που θέλω, που θέλουμε όλοι, είναι ευνομία.

Ισχυρό Κράτος, άγρυπνο Φύλακα της νομιμότητας και του λαϊκού και εθνικού συμφέροντος.

Οι άνθρωποι αν τους αφήσεις ανεξέλεγκτους, είτε είναι μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας, είτε αριστεροί συνδικαλιστές, ρέπουν στην ασυδοσία, στην απληστία. Το ισχυρό κράτος ρυθμιστής είναι αυτό που θα βάλει σε τάξη τις σχέσεις, θα περιορίσει τους καταστροφικούς εγωϊσμούς, την ασύδοτη ιδιοτέλεια, την κοινωνική ανθρωποφαγία και πρωτίστως θα καταστείλει και προλάβει την ανομία και την ατιμωρησία.
Η διαφορά μας από την άλλη πολιτική όχθη και τους σύγχρονους μιξοβάρβαρους είναι η πίστη μας στην κοινωνική, διαταξική ενότητα.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει σαν αποστολή να εφεύρει ξανά το Κράτος αλλά να το κάνει να λειτουργήσει πάνω στους θεσμικούς του άξονες και να το οδηγήσει πέρα από τον  ορίζοντα, δίνοντας πάλι στο Λαό φρόνημα, και κυρίως «να υπερασπιστεί τον Νόμο, όπως τα τείχη της πόλης» (Ηράκλειτος).

Ο καθένας στο ρόλο του. Ο αστυνομικός να πιάνει τον κλέφτη αλλά και τον Δυνατό απατεώνα.

Η Παιδεία να βγάζει Έλληνες κι όχι ανδράποδα.

Ο Στρατός να φυλάει άγρυπνα τα σύνορα και να εμπνέει φόβο στους επιβουλείς.

Τα ΜΜΕ να ενημερώνουν κι όχι να παραπλανούν.

Οι επενδυτές να προστατεύονται από τους εκβιασμούς και την Λερναία Ύδρα της γραφειοκρατίας.

Οι Δυνατοί κι οι αδύνατοι να φοβούνται ίσα τον Νόμο.

Στην προσπάθεια του αυτή θα επιλέγει πρόσωπα, τους στρατηγούς και τους στρατιώτες του. Από αυτούς που έχει. Σε κάθε επιλογή κάποιοι θα γκρινιάζουν. Οι νομιμόφρονες πρώην υποστηρικτές του θηλυκού κλώνου του Γιώργου, γιατί έβαλε κάποιον του «σαμαρικού» «Ιερού Λόχου», οι «σαμαρικοί» γιατί έβαλε «καραμανλικό» και πάει λέγοντας. Ο καθένας θεωρεί ότι κατέχει δυο πήχες κομματικού εδάφους, το ‘χει σημαδέψει στις γωνίες και το φυλάει.  Αγνοούν όλοι, ότι δεν μας ανήκει ούτε η φτυαριά χώμα που θα φάμε μια μέρα άπαντες στα μούτρα.

Αυτά έχουν ελάχιστη σημασία.

Μέσα στη Νέα Δημοκρατία πρέπει να υπάρχει μόνο μία ατζέντα: η ατζέντα του Αντώνη Σαμαρά και των ιδεών του. Των ιδεών του αληθινού Κέντρου της Ιστορίας. Των ιδεών των Ελλήνων. Πατρίδα και Δημοκρατία. Ένα ήταν, ένα είναι, ένα θα είναι.
Πρέπει με όπλα αυτές τις Ιδέες να γυρίσουμε τον Τροχό της Ιστορίας. Να νικήσουμε τους ασύδοτους Άρχοντες και τους μιξοβάρβαρους. Να νικήσουμε στα Μαντζικέρτ της Κοινωνίας, της Οικονομίας, του Πολιτισμού. Αυτή τη φορά θα αναμετρηθούμε στα πεδία της Ιστορίας πρώτα με τον κακό εαυτό μας. Και πρέπει να νικήσουμε. Γιατί το αληθινό Μαντζικέρτ πάντα παραμονεύει.

20.7.10

«Για σκέψου να μην υπήρχαν blogs»!

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, εν τω μέσω της κρίσεως προκαλεί προβληματισμό που ξεπερνά τα όρια της Ελλάδας και βαθειά ανησυχία στους συντελεστές του καθεστώτος (Κυβέρνηση, κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, νταβάδες, ΜΜΕ, διαπλεκόμενους μεγαλοεπιχειρηματίες). Εμείς οι άνθρωποι που πετύχαμε να διαρρήξουμε τον πολιτικό και κοινωνικό αποκλεισμό μας μέσω των ιστολογίων δεν ανησυχούμε…συγκλονιστήκαμε! «Καθάρισαν» έναν δικό μας, ασχέτως αν πολλοί από εμάς διαφωνούσαμε με το εγχείρημά του, το οποίο ενίσχυε τον τηλεοπτικό λόγο και την χυδαία κουλτούρα που συνδέεται με αυτόν.

Ο Γκιόλιας ήταν από τη δική μας πλευρά, άσχετα που δεν εξέφραζε την δική μας πλευρά και γι’ αυτό μας συγκλόνισε η μαφιόζικη δολοφονία του. Ήταν ένας δισυπόστατος (δημοσιογράφος-blogger) δικός μας και έτσι, αν και ήταν κομμάτι μας, δεν μπόρεσε να εκφράσει αυθεντικά την κοινωνία των πολιτών. Δυστυχώς ο δισυπόστατος χαρακτήρας όσων δημοσιογράφων επιδίδονται στο blogging, αλλοιώνει........ τις ιδιότητες του υπέροχου αυτού μέσου, που υπηρετεί την δημοκρατική και φιλελεύθερη έκφραση, όσο κανένα ίσως άλλο. Για σκέψου σήμερα να μην υπήρχαν τα blogs!

Είναι βέβαιο ότι δίχως αυτά θα ζούσαμε διαφορετικά και θα βιώναμε την κρίση αλλιώτικα … Μη σας φαίνεται υπερβολικό, ανταποκρίνεται απολύτως στην πραγματικότητα. Δεν είναι χώρος εδώ για να εξηγήσω την κοινωνιολογική διάσταση των ιστολογίων στη σημερινή Ελλάδα, τολμώ όμως να πω ότι αναδεικνύονται στη συγκυρία τα κυρίαρχα μέσα διαμόρφωσης της λεγόμενης αντικαθεστωτικής political discourse. Αυτό αποτελεί τεράστια επιτυχία, η οποία θα σημαδέψει τις μελλοντικές εξελίξεις στον τόπο μας, αν καταφέρουμε και δεν αφομοιωθούμε από την κατεστημένη μαζική επικοινωνιακή δομή.

Δεν είναι μόνο ότι αρκετές φορές διαμορφώνουν αυτά και όχι τα παραδοσιακά ΜΜΕ την ατζέντα ανάπτυξης του πολιτικού λόγου, είναι που παρεμβαίνουν καθοριστικά στη διαδικασία νοηματοδότησης συμβάντων που μέχρι πρότινος ανάγονταν σε γεγονότα αποκλειστικά από τους εργολάβους του δημόσιου συμφέροντος: διαπλεκόμενες εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοπτικοί σταθμοί. Μαθαίνουμε τον κόσμο να μιλά μια διαφορετική γλώσσα από αυτήν που συνήθισε τόσα χρόνια. Δίνουμε διαφορετική σημειολογική διάσταση στην καθημερινότητα. Άρα, δομούμε μια αντικαθεστωτική πραγματικότητα, αρκετοί από εμάς. Έτσι ξεκινήσαμε κάποιοι…συνειδητά, διαθέτοντας ασφαλώς εξειδικευμένη γνώση στην θεωρία και πρακτική της επικοινωνίας (ούτε αυτό κρύψαμε, ούτε επιχειρήσαμε να ξεγελάσουμε κανέναν, απλούστατα διότι η μορφή αυτής της επικοινωνίας γρήγορα αποκαλύπτει ποιοι είμαστε και πού πηγαίνουμε, άσχετα αν υπογράφουμε με το πραγματικό μας όνομα, με ψευδώνυμο ή ανώνυμα-είναι κι αυτή υπογραφή).

Σήμερα όμως το δρόμο αυτό ακολουθούν πολλοί άλλοι σύντροφοι και σε λίγο ακόμη περισσότεροι, δίνοντας στην ελληνική κοινωνία των πολιτών μια μεγάλη ευκαιρία χειραφέτησης. Η λέξη προέρχεται από το τυπικό μαρξιστικό λεξιλόγιο. Μη την φοβάστε όμως οι μη-μαρξιστές, ο μαρξισμός και η σύγχρονη προσέγγισή του μας πλούτισε και μας πλουτίζει. Μη φοβάστε τις λέξεις, τα concepts που δεν ελέγχετε να τρέμετε! Τα concepts, όμως, λαμβάνουν μορφή αποκλειστικά μέσω discourses, μέσω ολόκληρου του σημειολογικού δικτύου, το οποίο αποτελεί την επικοινωνιακή δομή που κατασκευάζει διαρκώς η δια-υποκειμενική αλληλόδραση μας. Αυτό επιτυγχάνουμε στο διαδίκτυο: με μηχανισμό την αλληλεπίδραση υποκειμένων στη βάση της ισότητας κατασκευάζουμε αργά και βασανιστικά ένα κόσμο που έρχεται σε αντίθεση με τον κόσμο των νταβάδων, των υπαλλήλων τους και των φορέων της κατεστημένης δομής του πολιτικού συστήματος. Με αυτή την έννοια είμαστε επικίνδυνοι για το καθεστώς…όλοι, ακόμη και εκείνοι που συμμετέχουν στο διαδικτυακό εγχείρημα των ιστολογίων, αναπαράγοντας καταρχήν τον λόγο και την κουλτούρα των ΜΜΕ. Ο σύντροφος μας Σωκράτης Γκιόλιας, έπαιξε σε διπλό ταμπλό, όπως κάνουν και πολλοί άλλοι. Δεν πειράζει, το διαδίκτυο έχει τη δύναμη να τους αφομοιώσει. Αυτοί στο τέλος θα γίνουν οι «δούρειοι ίπποι» του δικού μας λόγου για να σπάσουμε τα τείχη του καθεστώτος. Ας αποχαιρετίσουμε λοιπόν τον Σωκράτη όπως θα κάναμε σε έναν δικό μας άνθρωπο…

Η δολοφονία του, άλλωστε, προκαλεί από ότι βλέπω, πρωτοφανή ανησυχία και σε κυβερνητικούς κύκλους στην Ευρώπη, αλλά και προβληματισμό στις αρμόδιες διπλωματικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Η εικόνα που προσπαθεί να μεταφέρει η ελληνική κυβέρνηση στην διεθνή κοινή γνώμη για την επιτυχία της στον έλεγχο των αντιδράσεων μετά την μεθοδευμένη ένταξη της Ελλάδας στην δικαιοδοσία του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, εμφανίζεται σήμερα το πρωί δραματικά ταλαιπωρημένη, καθώς οι διαστάσεις του εγκλήματος στην χώρα λαμβάνουν πλέον ανησυχητική, για τους συμμάχους και ετέρους της χώρας, μορφή.

Για πρώτη φορά – αν δεν με απατά η μνήμη μου - ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), παρεμβαίνει σε ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας της χώρας, καλώντας τις ελληνικές αρχές να προσάγουν τους ενόχους της δολοφονίας του Σ. Γκιόλια ενώπιον της δικαιοσύνης.

Ο Οργανισμός αυτός που απαρτίζεται από 56 χώρες και έχει ως αντικείμενο την πρόληψη και διαχείριση κρίσεων καθώς και την ενίσχυση της ασφάλειας σε παγκόσμιο επίπεδο, εξέδωσε ανακοίνωση που εκθέτει σοβαρά την ελληνική κυβέρνηση.

«Ζητώ από τις ελληνικές αρχές να διασφαλίσουν ότι η δολοφονία αυτή θα ερευνηθεί γρήγορα και εξονυχιστικά και ότι η κοινή γνώμη θα ενημερώνεται συνεχώς για τις εξελίξεις […] Ελπίζω ότι οι δράστες αυτής της φριχτής δολοφονίας θα οδηγηθούν σύντομα ενώπιον της δικαιοσύνης», δήλωσε η εκπρόσωπος του Οργανισμού για τα μέσα ενημέρωσης, Ντούνια Μιγιάτοβιτς.

Ας σημειωθεί ότι ο ΟΑΣΕ είναι ο μόνος πανευρωπαϊκός Οργανισμός με συμμετοχή πενήντα έξι χωρών -συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, Καναδά και των χωρών της κεντρικής Ασίας- που εκτείνονται από το Βανκούβερ στο Βλαδιβοστόκ. Καθώς ο Οργανισμός αυτός δεν συνηθίζει να εμπλέκεται στα εσωτερικά των χωρών-μελών του, αποτελεί πολύ μεγάλη έκπληξη που με μια κάθε άλλο παρά διπλωματική γλώσσα απευθύνεται προς την ελληνική κυβέρνηση, υπονοώντας ότι υφίσταται αναποτελεσματικότητα στην διερεύνηση δολοφονιών, όπως και έλλειψη διαφάνειας. Τα ζητήματα αυτά άπτονται του τρίτου πυλώνα του Οργανισμού (ανθρώπινα δικαιώματα) στα οποία μέχρι τώρα το ενδιαφέρον επικεντρωνόταν σε κάποιες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι πρωτοφανές που ο Οργανισμός διαπιστώνει «έλλειμμα» σε ένα παλαιό μέλος της ΕΕ. Θεωρώ ότι η ανακοίνωση αυτή αποτελεί ισχυρό ράπισμα προς την κυβέρνηση, ενώ συμβάλει δυστυχώς στην δημιουργία μιας ιδιαίτερα επιβαρημένης διεθνούς εικόνας για την χώρα μας. Ας το λάβουμε κι αυτό υπόψη. Η δολοφονία του συντρόφου μας ταράζει ακόμη περισσότερο την φουρτουνιασμένη θάλασσα στην οποία βυθίζεται το σκάφος που κάποιοι έριξαν συνειδητά, όπως αποδεικνύεται, στο παγόβουνο.

Η σύγκρουση μόλις έγινε αμείλικτη


Αλλαγή εποχής με αποσταθεροποίηση 
 
Σε προηγούμενη ανάρτησή μας (μετά την αποστολή της βόμβας – πακέτο) στον Μιχάλη Χρυσοχοίδη, με τίτλο “Οι γερμανικές … ουρές της βομβιστικής ενέργειας”, είχαμε επισημάνει για πολλοστή φορά ότι “η εξάρθρωση του «Επαναστατικού Αγώνα» καλλιέργησε το έδαφος για τη χειραγώγηση και την καθοδήγηση κάποιων εγχώριων οργανώσεων από εξωθεσμικούς παράγοντες, μυστικές υπηρεσίες και πάσης φύσεως δομημένα συμφέροντα….”
Γράφαμε επίσης ότι, στην πραγματικότητα, είτε πρόκειται για τη «Λαϊκή Θέληση», είτε για τη «Σέχτα Επαναστατών», είτε για την ΕΝΕΔΡΑ, είτε για τη «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», είτε για αυτονομημένα ή δομημένα, εγχώρια ή ξενικά, συμφέροντα, είναι φανερό ότι κάποιοι τελικά απεργάζονται βαθύτερα σχέδια αποσταθεροποίησης.

Έχουμε επίσης επισημάνει κατά καιρούς την “σύμπτωση” μεθόδων και ενεργειών της τρομοκρατίας με το κοινό ποινικό έγκλημα.
Μετά την σημερινή δολοφονική επίθεση εναντίον του Σωκράτη Γκιόλια οι εκτιμήσεις εκείνες καθίσταται πλέον βεβαιότητα.
Η Αστυνομία αποδίδει ήδη την ενέργεια στην “Σέχτα¨, αλλά η μέθοδος εκτέλεσης παραπέμπει σε μεθόδους της ρωσικής Μαφίας (ειδικά το πρωινό ξύπνημα).

Όλοι θυμούνται επίσης όσα γράφονταν για τις διασυνδέσεις της “Σέχτας” με το Συνδικάτο του Εγκλήματος του Κορυδαλλού. Και στην περίπτωση της απαγωγής Παναγόπουλου δεν ειχαν άλλωστε πυρπολήσει το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε;

Η σοβαρότητα και του εγχειρήματος και της κατάστασης υποδεικνύεται και μόνο από το ότι μετά τις υποθέσεις Βιδάλη και Πολκ του Εμφυλίου για πρώτη φορά δολοφονείται στην Ελλάδα δημοσιογράφος σε μια υπόθεση που αφορά καταφανώς την πολιτική συγκυρία.
Ούτε στην υπόθεση Λαμπράκη δεν τόλμησαν να σκοτώσουν δημοσιογράφο.

Αν στην περίπτωση του παγιδευμένου δέματος με αποδέκτη τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη (και όπως αποκαλύπτει ο “αποστολέας Χρ. Καραβέλας”) κρύβονταν ενδεχομένως, κάποια εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων που έχουν λόγους να ανησυχούν για τη συνέχεια των αποκαλύψεων γύρω από το τις μίζες της SIEMENS, τότε τι μπορεί να υποθέσει κανείς για τον ατυχή Γκιόλια που όπως λέγεται ενεπλάκη δημοσιογραφικά σε σοβαρότατες υποθέσεις;

Σε κάθε περίπτωση όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι η κατάσταση εκτραχύνεται επικίνδυνα.
Το “σύστημα” και τα παρακλάδια του, μαζί με τους εγκεφάλους και τις παραφυάδες της τρομοκρατίας δεν περιορίζονται πλέον στο να στέλνουν μηνύματα. Χύνουν και αίμα για να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους.

Και δεν τολμούμε να εικάσουμε τι θα συμβεί στην συνέχεια

Η (χαμένη;) ηθική της ελληνικής Αριστεράς

με αφορμή τον κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο
 
Κύριε Ροΐδη,
Μια από τις πολλές ωραίες ευαγγελικές ρήσεις απευθύνεται από το Χριστό στην “Επί του όρους ομιλία” προς τους μαθητές του. Φοβάται λοιπόν μην υποκύψουν σε πειρασμούς και τους συμβουλεύει: “Είσαστε το αλάτι της γης, εάν λοιπόν το αλάτι σαπίσει, με τι θα αλατιστεί;…..Εσείς είσαστε το φως του κόσμου. Δεν μπορεί να κρυφτεί μια πόλη που βρίσκεται ψηλά στο βουνό”. Ξέρει την ψυχολογία των ανθρώπων να αναζητούν πρότυπα συμπεριφορών και να τα αναπαράγουν. Αν δεχθούμε τώρα πως οι επίσκοποι των δυο μεγάλων Εκκλησιών της χριστιανοσύνης της Δυτικής και της Ανατολικής είναι διάδοχοι των Αποστόλων του Χριστού, η συμβουλή του δεν έπιασε τόπο. Ποδοπατήθηκε με τον πιο αισχρό τρόπο. Αυτά θα μας πει κάποιος αφορούν μόνο τους Χριστιανούς. Νομίζω όμως πως αφορούν την ανθρώπινη φύση και καλό είναι να ακούμε κάθε σοφή κουβέντα που έχει ειπωθεί σχετικά. Το πρόβλημα είναι πανάρχαιο και αφορά την ηθική κάθε μικρής ή μεγάλης εξουσίας που με το παράδειγμά της δίνει και τον τόνο στην κοινωνία.
Τον Πλάτωνα τον είχε απασχολήσει το ζήτημα του ποιός είναι κατάλληλος για ηγεμόνας. Κατέληξε στην ιδέα του φιλόσοφου βασιλιά. Πειραματίστηκε μάλιστα στη Σικελία με τον μαθητή του τον τύραννο Διόνύσιο τον νεότερο. Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό. Σε κάθε περίπτωση επιβεβαιώνεται αυτό που είπε ο Βίας από την Πριήνη: “Αρχή άνδρα δείκνυσι”. Μπορεί δηλαδή να μας παριστάνεις τον καλό κύριε ανώνυμε του ΣΥΝ, θέλω να σε δω όμως όταν εκλεγείς βουλευτής στο κόμμα σου και όταν μετά από αυτό μεταπηδήσεις για το καλό του λαού και ασκήσεις εξουσία ως υφυπουργός Διορισμών και Εργολαβιών του ΠΑΣΟΚ
Η ηγεσία της λεγόμενης δημοκρατικής-μη δογματικής Αριστεράς προσφέρεται για πεδίο μελέτης των ανθρώπινων συμπεριφορών. Δεν αφορά ασφαλώς κάποιο τομέα σπουδαίας εξουσίας, έχει όμως μια ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω της αυξημένης επιρροής ενός μικρού μεν πολιτικού χώρου αλλά με στελέχωση, μέλη κι οπαδούς που βρίσκονται ποιοτικά (ενεργοί πολίτες με καλό μορφωτικό επίπεδο) πολύ ψηλότερα από το μέσο όρο της κοινωνίας, την οποία υποτίθεται πως θέλουν να τη βελτιώσουν ή και να την αλλάξουν συθέμελα. Η ακολουθία των αρχηγών αναδεικνύει κάποιες μορφές πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Λεωνίδας Κύρκος (ΚΚΕ-εσ), Φώτης Κουβέλης (ΕΑΡ), Μαρία Δαμανάκη (ΣΥΝ), Νίκος Κωνσταντόπουλος (ΣΥΝ), Αλέκος Αλαβάνος (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ). Για τους 5 πρώτους ισχύει αυτό που είπε ο ποιητής: “Αχ που’σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος”. Με αγώνες για τη Δημοκρατία, εξορίες φυλακές, εθνική Αντίσταση, 114, Χούντα, Πολυτεχνείο κλπ κι όμως ή εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ, οι κ.κ.Κύρκος και Κουβέλης προσβλέπουν πιο φωναχτά ο πρώτος, πιο μουλωχτά ο δεύτερος σε συνεργασία και σε δείπνα με το ΠΑΣΟΚ, ο κ.Αλαβάνος παριστάνει στα γεράματα το οργισμένο νιάτο συμπεριφερόμενος αλλοπρόσαλα και με κίνητρα εμφανώς προσωπικά και ο κ. Κωνσταντόπουλος διορίστηκε από τον κ.Βαρδινογιάννη ποδοσφαιρικός παράγοντας. Όλοι τους αμείφθηκαν πλουσιοπάροχα από την Αριστερά με αλλεπάλληλες επανεκλογές σε βουλευτικές έδρες ή και με υπουργικούς θώκους αλλά δεν μπόρεσαν να σταθούν στο ύψος της θέσης τους. Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνοντι την απίστευτη ζημιά που κάνουν στα δημόσια ήθη. Ήταν το άλας που μωράνθηκε και η περίβλεπτη πόλη που παρήκμασε. Όταν ο κόσμος βλέπει αυτούς τους τόσο αξιόλογους ανθρώπους να μηδίζουν ή να γελοιοποιούνται, χάνει κάθε εμπιστοσύνη στην πολιτική και στην Αριστερά και στρέφεται σε ιδιώτευση ή σε συμφεροντολογικές ατραπούς, με νομιμοποιημένη στη συνείδησή του αυτήν την ταπεινωτική διαδικασία. Αφού κοτζάμ Κωνσταντόπουλος κατέληξε πρόεδρος της “Θύελλας Νέων Λιοσίων” του μεγαλοεργολάβου Πετρελαίογλου, τότε γιατί να μην ενδώσω κι εγώ στην Κίρκη της εξουσίας.; Γιατί να μη γίνει απεργοσπάστης ο εργατάκος που κινδυνεύει να δει τη φαμίλια του να πεινάσει αν απεργήσει; Γιατί να μην κυριαρχίσει ως κοινωνική συμπεριφορά το σύνθημα: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”; Έχουμε μετρήσει άλλωστε πάνω από 40 επώνυμα στελέχη της Αριστεράς που έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους στο ΠΑΣΟΚ ή στη ΝΔ, ή και στους δυο όπως ο Θόδωρος Κατριβάνος, (που το ζιγκ ζαγκ της πολιτικής του διαδρομής προκαλεί ζάλη) ικανοποιώντας τον διακαή πόθο τους να υπηρετήσουν τον τόπο. Δυστυχώς απέτυχαν στον ευγενή τους στόχο αφού η πολυκέφαλη Ύδρα της άβυθης Λέρνας που λέγεται ΠΑΣΟΚ τους κατάπιε όλους χωρίς να αφήσουν πίσω τους το παραμικρό ίχνος κάποιας προσφοράς που να δικαιολογεί τη Μεταμόρφωσή τους.
Δεν ξέρω με ποιές προφάσεις ο κ. Κουβέλης θα γίνει μεθαύριο υφυπουργός Ιδιωτικών Πανεπιστημίων του ΠΑΣΟΚ. Νομίζω πως οι εμμονές του στη βουλευτική μονιμότητα και στην τηλεοπτική του καρριέρα αποδεικνύουν πως δεν θα δυσκολευτεί και πολύ να θεμελιώσει ιδεολογικά την πράξη του. Άλλωστε με εξαίρεση τον κ.Βούγια (δεν θέλω να πάρω στα σοβαρά την περίπτωση της κας Λουλέ) του οποίου η προσχώρηση έγινε χωρίς το παραμικρό ιδεολογικό πρόσχημα, χωρίς την προβολή κάποιας αιτίας, σαν να ήταν μια πολιτική “αγοραπωλησία” με τιμή ένα υφυπουργείο, οι υπόλοιπες μετατοπίσεις εφηύραν δικαιολογίες. Έγιναν με την επίκληση κάποιας τουλάχιστον διαφωνίας ή και στρατηγικής διαφοροποίησης. Ο κ.Βούγιας αποτελεί νομίζω μια μοναδική περίπτωση στα χρονικά της Αριστεράς. Ευθύς ως κατέκτησε το ποσοστό 16% -ποσοστό το οποίο σε μεγάλο μέρος το κέρδισε προσωπικά-ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης εξαργύρωσε την επιτυχία του με εφαλτήριο το νέο ειδικό βάρος που απέκτησε. Η υπομονή του πανεπιστημιακού δάσκαλου στην προσωρινή αποστρατεία του από τον ΓΑΠ που ήθελε να δείξει την εποχιακή (προεκλογική) του αυστηρότητα στην υπόθεση Πάχτα, επιβραβεύτηκε αφού ξαναπήρε κάποιο υφυπουργείο (Τα υπουργεία τα πήρανε οι κες Μπιρμπίλη, Γκερέκου, κλπ). Άλλωστε το ντύσιμό του και γενικά το στυλ του έδεναν απόλυτα με τις σκηνοθετικές πινελιές που ήθελε να προσθέσει στο κυβερνητικό image ο εικονολάτρης πρωθυπουργός.
 
Όπως και να έγιναν οι πολιτικές μεταγραφές αποτελούσαν κατά κανόνα εκπλήρωση μωροφιλοδοξιών αφού συνοδεύονταν .από αντιπαροχή. Γενική γραμματεία, διοίκηση οργανισμού, βουλευτική έδρα, υφυπουργείο, πυκνές τηλεοπτικές εμφανίσεις στου κ.Πρετεντέρη ή στη ΝΕΤ. Είναι τουλάχιστον περίεργο πως οι μετατοπίσεις γίνονται σχεδόν πάντα από την Αριστερά προς το ΠΑΣΟΚ και (πολύ σπανιότερα) προς τη ΝΔ και ποτέ σχεδόν προς την αντίθετη κατεύθυνση, αν εξαιρέσουμε τον Μανώλη Δρεττάκη. Αυτό κάτι δείχνει και θέτει το ερώτημα πως είναι δυνατόν στελέχη της Αριστεράς να γοητεύονται από τον αυταρχισμό του Ανδρέα Παπανδρέου, από τα ακατάσχετα ψέματα αυτού και του γιού του, από τον νεποτισμό, από τη φοροκλοπή, από τα προκλητικά προνόμια μικρών κοινωνικών ομάδων, από το εύοσμο περιβάλλον Σημίτη, από την αισθητική όσων αναδείχθηκαν στο δημόσιο χώρο πλουτίνδην, από τις κατοικίες του Άκη, από το σκάνδαλο Κοσκωτά, από τους ιδιοκτήτες οικοσυσκευών Ζήμενς, από τη συμφορά των Ολυμπιακών αγώνων, από την ατιμωρησία των καταχραστών του δημόσιου χρήματος, από τον ελληνορθόδοξο χομεϊνισμό, από τους υπερεξοπλισμούς, από τους καλπονοθευτικούς εκλογικούς νόμους, από τη διάβρωση της Δικαιοσύνης, από τον εθνικισμό, από τα ρουσφέτια, από τα φακελάκια, τα λαδώματα, τη διάλυση της Υγείας, τη στέρηση των δικαιωμάτων των μεταναστών κλπ κλπ ενώ εσχάτως δείχνουν να γοητεύονται και από την αποδόμηση εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Το φυσιολογικό θα ήταν να είχαμε μετακινήσεις μεταξύ συγγενών κομμάτων όπως από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ και αντίστροφα. Κι όμως καμία σχεδόν τέτοια κινητικότητα πολιτευτών δεν παρατηρείται διότι η ελπίδα της Εξουσίας υπάρχει και για τα δυο αυτά κόμματα και κανείς λόγος προσωπικού συμφέροντος δεν επιβάλλει μια τέτοια μετακίνηση παρεκτός κι αν υπάρχουν ισχυροί προσωπικοί λόγοι, οπότε παρατηρούνται μετακινήσεις προς τον ισχυρότερο πόλο του δικομματισμού (Γιάννης Μπούτος, Βασίλης Κοντογιανόπουλος κλπ). Τέτοιου είδους προσχωρήσεις ποδοσφαιρικού τύπου δεν βλάπτουν την ηθική της κοινωνίας γιατί είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες για δυο κόμματα που συσπειρώνουν τη μεγάλη μάζα των συμφεροντολόγων.
Δεν θέλω να καταφύγω στο αριστερό μελό για εκτελέσεις, διωγμούς εξορίες, από σεβασμό στη μνήμη ακέραιων ανθρώπων. Επικαλούμαι όμως ένα μίνιμουμ προσωπικής ηθικής. Η Αριστερά που παλιότερα απολάμβανε μια γενική εκτίμηση ως παράταξη ανιδιοτελών ιδεολόγων εκπλήσσει δυσάρεστα την κοινωνία με τους επαγγελματίες πολιτικούς που εκτρέφει στους κόλπους της και με τον απροκάλυπτο αμοραλισμό πολλών από αυτούς. Ξέρω πως πολλοί θα μας πουν σοφίσματα πως η ηθική στον μαρξισμό καθορίζεται εμπειρικά με γνώμονα το κοινωνικό γίγνεσθαι και το συμφέρον της εργατικής τάξης χωρίς συναισθηματισμούς κλπ κλπ αλλά δεν καταδέχομαι να απαντήσω σε μια τέτοια λογική. Οι αριστεροί πολίτες έχουν ιστορικά και συχνά με τεράστιες θυσίες κατοχυρώσει στη χώρα μας μια κουλτούρα ηθικής που συνοψίζεται στην κομματικότητα, στην ανιδιοτέλεια, στο πρόταγμα του συλλογικού συμφέροντος έναντι του προσωπικού εγωισμού. Οι πολίτες και οι νέοι ιδιαίτερα απογοητεύονται σήμερα για τον πολύ απλό λόγο πως όταν η εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου θέτει τον εαυτό της υπό την ηγεσία του Στοχαστού ΓΑΠ τότε τα κάστρα της Ηθικής αρχίζουν να τρίζουν. Αν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος που φύλαξε τις Θερμοπύλες της Δημοκρατίας καταδέχεται να διορίζεται από κάποιον βαθύπλουτο ποδοσφαιρικός μάνατζερ γιατί ο κόσμος να πιστέψει πως ο χθεσινός καταληψίας κάποιου Λυκείου των Αμπελοκήπων δεν θα γίνει αύριο πρόεδρος της νέας φιλανθρωπικής οργάνωσης της Εκκλησίας της “Αποστολής” , αφού μάλιστα έχει εκδηλώσει με λόγια ή και με “στραβά μάτια” τον σεβασμό του και προς το πρόσωπο του αρχιεπισκόπου του Βοιωτοπεδίου, προς την πράσινη πατριαρχική κρουαζιεροπλόϊα, προς το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, προς το ιεραποστολικό έργο


Η Κίρκη του κ.Κύρκου
του ρατσιστικού και χουντικού πατριαρχείου Αλεξανδρείας και παρόντος του αρχιεπισκόπου προσχωρεί καιροσκοπικά στο σόφισμα ΓΑΠ για “Διακριτούς ρόλους Κράτους Εκκλησίας”. Μακάρι να βγω ψεύτης. Ο πρόεδρος όμως της Κ.Ο. Του ΣΥΡΙΖΑ γοητεύεται εύκολα σαν πρωτάρης από αμφιλεγόμενα πρόσωπα της δημόσιας ζωής. Δείχνει να κολακεύεται που μπορεί να συνομιλεί μαζί τους, λες και έχει κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντί τους. Αρκεί να εκπέμπουν κοινωνική Λάμψη. Δεν αρκεί η περίπτωση του κ.Ιερώνυμου μπροοστά στον οποίο καταπίνει τη γλώσσα του και δεν ξέρει τι λέει. Δέχεται να παρουσιάσει βιβλίο του τ. συμβούλου του ΓΑΠ κ.Ν.Κοτζιά (τ.ΚΚΕ) που τώρα μιλάει πικρόχολα για τον πρώην Αρχηγό του, μαζί μαλιστα με τον Μακεδονομάχο κ.Σαμαρά και τον κ.Παμπούκη, μπροστά σε ασφαλώς προβλέψιμο κοινό (παρευρέθη και ο κ. Τσοχατζόπουλος) όπου προφανώς δεν μπορεί να γίνει ουσιαστική αντιπαράθεση αλλά διπλωματικά δημοσιοσχεσίτικα στρογγυλέματα. Με την ίδια ευκολία συναντιέται με τον κ. Σαμαρά ενώ ταυτόχρονα έχει αρνηθεί συμμετοχή σε σύσκεψη αρχηγών υπό τον κ.Παπούλια. Μια (ενδιαφέρουσα, ομολογώ) συνέντευξή του στο “ΒΗΜΑ men” του Φεβρουαρίου, αναδεικνύει δυστυχώς και μια απίστευτη ελαφρότητα σε ένα καίριο σημείο: “Κοιτάξτε ο Καραμανλής δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά εκλογές. Δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξει με 150 βουλευτές. Σήμερα είναι ο πιό ευτυχισμένος Έλληνας. Είχε πλάκα, τον συνάντησα όταν επισκέφθηκε την Αθήνα ο Μπαν Κι Μουν. Καθήσαμε δίπλα. Του λέω: Είσαι ο πιο ευτυχισμένος Έλληνας τώρα”, Ναι μου απαντάει. Έχω πλέον χρόνο για εμένα. Παρακολουθώ ταινίες…..”. Αναρωτιέμαι αν εκτός από τον κ. Τσίπρα υπάρχει κάποιος Έλληνας που να αγνοεί πως ο κ.Καραμανλής δεν έκανε εκλογές λόγω 151 βουλευτών (και όχι 150 όπως λέει ο κ. Τσίπρας), αλλά επειδή ήθελε να δραπετεύσει από τα προβλήματα που προκάλεσε. Αναρωτιέμαι τι είδους φιλοσοφία έχει ο κ. Τσίπρας για την ευτυχία. Είναι δυνατόν ο κ.Καραμανλής να μην είναι δυστυχής όταν τον αποδοκιμάζει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, όταν κρύβεται, όταν ξέρει πως έκανε τεράστιο κακό στη χώρα και έφερε δυστυχία σε χιλιάδες ανθρώπους; Όση (θεμιτή) προσωπική συμπάθεια και να τρέφει ο κ. Τσίπρας προς τον πρωθυπουργό των σκανδάλων-τόση που ο ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει έμμεσα πως οι τ.πρωθυπουργοί βρίσκονται στο απυρόβλητο των εξεταστικών επιτροπών ακόμη κι όταν αυτές εξετάζουν το Βατοπέδιο- της χειρότερης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, προς αυτόν που υποκριτικά υπέγραφε για δήθεν δημοψήφισμα των ταυτοτήτων, προς αυτόν που ξεπούλησε τη Δημόσια περιουσία, δικαιολογείται να παραμερίζει την πολιτική και να απαντά με όρους ποδοσφαιρικής παλιοπαρέας; Στην ίδια συνέντευξη ο κ.Τσίπρας φωτογραφίζεται σαν δεύτερος Άρης Σπηλιωτόπουλος στημένος με διάφορες ενδυμασίες σε μια αντίληψη lifestyle.
Ίσως να γίνομαι κακόπιστος και να αδικώ κάποιον ή κάποιους, αλλά πως να μην δω πως οι οικολογικές ανησυχίες και οι ευαισθησίες για τη Δημόσια Περιουσία και τους Αρχαιολογικούς χώρους σύσσωμης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ σταματούν στα αόρατα τείχη του Βοιωτοπεδίου; Όταν οι ευαισθησίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα θάβονται μπροστά στο μεγαλείο του σέρβικου εθνικισμού, τι εμποδίζει να δούμε αύριο τον Υπερασπιστή των πιλότων της Π.Α. κ.Λαφαζάνη υπουργό Εναερίων Αναχαιτίσεων; Όταν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν ακούσει τίποτα για “Πόθεν Έσχες” στα σπίτια του κ.Άκη Τσοχατζόπουλου ίσως γιατί το 2004 κανείς τους δεν διάβαζε “Καθημερινή”, όταν τώρα δεν αναρωτιούνται γιατί δεν δικάζεται ο κ.Τσουκάτος, όταν δεν έχουν ακούσει ποτέ τους για τα μυστικά κονδύλια του κ.Σαμαρά που κατευθύνθηκαν σε άγνωστες στη Βουλή ατραπούς ή για τα ρουσφέτια του στο Μουσείο της Ακρόπολης, όταν τα ορφανά που καταγγέλθηκε πως βιάστηκαν από κληρικούς δεν ξεσηκώνουν τις ευαισθησίες τους για την ατιμωρησία των δραστών, τότε τι εμποδίζει να δούμε τον κ.Παπαδημούλη Υπουργό Δικαιοσύνης;
Λυπάμαι αλλά δεν θεωρώ πως οι μετακινήσεις προς δεξιότερες κατευθύνσεις των στελεχών του ΣΥΝ θα σταματήσουν στον κ. Μπίστη, στην κα Λουλέ, στον κ. Δανέλλη ή στην κα Δρέττα. Ο κ. Αλαβάνος αυτοπροτείνεται ήδη ως υποψήφιος Αττικάρχης, ευαγγελιζόμενος την Ανατροπή, μέσω του αριστερού κοτζαμπασισμού. Δεν μπορεί να γίνονται ανεκτοί οι βεντετισμοί, τα προσωπικά καπετανάτα και η επαγγελματοποίηση των στελεχών. Θα υπάρξει φοβάμαι συνέχεια στις δυσάρεστες εκπλήξεις, αυτό δείχνει και ο ανυπόκριτος θαυμασμός του κ.Τσίπρα προς το πρόσωπο του κου Κ. Παπούλια που σε μια δύσκολη στιγμή δάνεισε έναν φτωχό πρωθυπουργό ώστε να αποκτήσει στέγη και να μην αναγκαστεί να βάλει τη γυναίκα του να υπερχρεωθεί στις Τράπεζες όπως έκανε ο ένοικος της αγ.Διονυσίου Αρεοπαγίτου.