31.8.10

Περί ανευθυνότητας και Λανθασμένης Διάγνωσης (30/8/2010)

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Το παρακάτω είναι η λανθασμένη διάγνωση μικροβιολόγου στην πόλη μας (που αναγκάστηκα να πάω γιατί οι περισσότεροι ήταν κλειστοί λόγω διακοπών)  σε βρέφος τριών μηνών. Δεν μπήκε καν στην διαδικασία να μου το εξηγήσει.  Χωρίς καν να με κοιτάει μου είπε να το δείξω στον γιατρό μου για να μου χορηγήσει αντιβίωση.

Φυσικά η εξέταση επαναλήφτηκε σε άλλο εργαστήριο αφού ταλαιπωρήθηκε το μωράκι με καθετήρα και βγήκε απολύτως καθαρή και σύμφωνη με την κλινική εικόνα του μωρού. Σημειωτέων πως η συγκεκριμένη αντιβίωση χορηγείται μόνο ενδοφλέβια...


Συγχαρητήρια κύριε «Μ»


 Citrobacter Κoseri

Περίπου το 76% των νεογνών ασθενών που μολύνθηκαν με το Citrobacter Κoseri ανέπτυξαν αποστημάτα στον εγκέφαλο. Το ποσοστό θνησιμότητας από μηνιγγίτιδα που προκαλείται από το συγκεκριμένο βακτήριο είναι περίπου 30%, και των βρεφών που επιβιώνουν, πάνω από το 80% έχουν κάποια νοητική καθυστέρηση.

29.8.10

Αν η ύφεση οδηγήσει σε έκρηξη

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η επιδίωξη της εξουσίας και η άσκηση της εξουσίας σήμερα βασίζονται κυρίως σε πρακτικές μη πολιτικές. Το φαινόμενο είναι διεθνές, η έκταση και ένταση του φαινομένου, συναρτήσεις της κατά κεφαλήν καλλιέργειας σε κάθε κοινωνία.

Πρακτικές επιδίωξης και άσκησης της εξουσίας είναι οι νομικοί θεσμοί, κομματικοί σχεδιασμοί, επιτελικές μεθοδεύσεις, στρατηγικές και τακτικές, χρήση τεχνολογικών δυνατοτήτων πληροφόρησης και έκφρασης. Πολιτικές ονομάζουμε τις πρακτικές που αποβλέπουν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, να προκαλέσουν τη σκέψη, την κρίση, τον προβληματισμό του πολίτη, να δημιουργήσουν αίσθηση ευθύνης στον πολίτη για τις επιπτώσεις της ψήφου του. Μη πολιτικές πρακτικές ονομάζουμε τα πολυποίκιλα μηχανεύματα που εφευρίσκονται και επιστρατεύονται προκειμένου να παρασυρθεί ο πολίτης σε διαχείριση της ψήφου του άσχετη με οποιαδήποτε συνείδηση κοινωνικής ευθύνης. Δηλαδή:

Να χειραγωγηθεί έντεχνα ο πολίτης σε ακούσια και ανεπίγνωστη παραίτηση από τη σκέψη, την κρίση, την ευθύνη του. Να δίνει την ψήφο του με κριτήριο το ατομικό του και μόνο συμφέρον (διορισμός, δάνειο, προαγωγή, μετάθεση, κομματικό πόστο, διατήρηση προνομίων κ.λπ.). Να ψηφίζει υποταγμένος σε συμπλεγματικές ψυχολογικές εξαρτήσεις γονεϊκές, νεανικών στρατεύσεων, άκριτων προκαταλήψεων και εθισμών. Να έχει ανάγκη την ένταξη, την αίσθηση ότι επιτέλους «ανήκει» και αυτός κάπου, σε κόμμα, παράταξη, ιδεολογία.

Ειδικά μετά τη διάλυση της οικιστικής κοινότητας, την αγνωστοποίηση του ατόμου μέσα στις πολυάνθρωπες τερατουπόλεις, τη μεθοδική εμπέδωση του πατριδομηδενισμού, τον εκφυλισμό της εκκλησίας σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα, μοιάζει ψυχολογικά πανίσχυρη η ανάγκη για ένταξη. Ισως ισχυρότερη και από τη σεξουαλική ανάγκη ή διαπλεκόμενη με αυτήν. Πάντως, μόνον έτσι εξηγείται ο απίστευτος σε έκταση κρετινισμός της «ποδοσφαιροφιλίας» στις μέρες μας, ίσως και το σεξουαλικό λεξιλόγιο των κραυγών στις κερκίδες των γηπέδων.

Οσοι διεκδικούν και όσοι ασκούν την εξουσία σήμερα ποντάρουν απροκάλυπτα στον ορμέμφυτο πρωτογονισμό του ψηφοφόρου. Γιατί χειραγωγείται εύκολα και αποτελεσματικά. Χάρη στην αλογία των ενορμήσεων κάθε κόμμα εξασφαλίζει οπωσδήποτε μια «βάση» οπαδών αφοσιωμένων με όρους σαφέστατης ψυχανωμαλίας – όπως εξασφαλίζει και η πιο ασήμαντη ποδοσφαιρική ομάδα έναν πυρήνα πιστών που θα βγουν στους δρόμους καίγοντας αυτοκίνητα και θρυμματίζοντας βιτρίνες, αν η ομάδα τους υποβιβαστεί στη β΄ κατηγορία. Και πέρα από τη σταθερή «βάση» των βοσκηματωδώς εξαρτημένων κομματικών οπαδών, οι επαγγελματίες της εξουσίας ξέρουν και μπορούν να χειραγωγούν κρίσιμες εκλογικά μάζες παραιτημένων από την κριτική τους σκέψη πολιτών, δημιουργώντας περιστασιακές πλειοψηφίες.

Κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι εσκεμμένα η κομματοκρατία απεργάζεται με πολυμήχανες πρακτικές, την εξηλιθίωση των πολιτών – οι προθέσεις ποτέ δεν αποδείχνονται. Ξεγυμνώνονται ωστόσο από τη λογική διερεύνηση των κινήτρων που μπορούμε να διαβλέψουμε στις πρακτικές τους: Γιατί να ξοδεύουν ιλιγγιώδη ποσά σε προεκλογικές αφίσες, έντυπο χαρτομάνι, τηλεοπτικά «σποτς», πληρωμένες συμμετοχές τους σε συζητήσεις στην τηλεόραση; Μελέτες αγοράς τούς έχουν με σιγουριά βεβαιώσει ότι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι και τι λένε, ένας κρίσιμος για το εκλογικό αποτέλεσμα αριθμός απερίσκεπτων ψηφοφόρων θα τους ψηφίσει, μόνο επειδή είδε τη φυσιογνωμία τους, επανειλημμένα, επίμονα, σε αφίσες, σε έντυπα, στην τηλεόραση. Αποκτούν «αναγνωρισιμότητα», που θα πει: ο μικρονοϊκός πολίτης που ενεργεί με ορμέμφυτα και όχι κριτικά, τους αισθάνεται «οικείους», «δικούς» του, όπως και τους ποδοσφαιριστές της ομάδας «του». Και τους δίνει σταυρό προτίμησης. Ακόμα πιο εύκολα και πιο τυφλά ψηφίζει πρώην καλλονές της πασαρέλας, ηθοποιούς, μπασκετμπολίστες, προπονητές, δημοσιογράφους της τηλεόρασης.

Με ποια σκοπιμότητα και ποια κίνητρα οι κυβερνήσεις ξοδεύουν απίστευτο χρήμα κρατικό για να υποδαυλίζουν το ενδιαφέρον των μαζών για το ποδόσφαιρο; Γιατί τα ποδοσφαιρικά γήπεδα έχουν διεθνείς προδιαγραφές πολυτελούς κατασκευής και τα κρατικά νοσοκομεία τριτοκοσμικές; Ενδιαφέρει τους πολιτικούς η «ψυχαγωγία» των πολιτών περισσότερο από την περίθαλψή τους; Πληροφορήθηκαν ποτέ οι ψηφοφόροι τι στοιχίζει στο κράτος έστω και μόνο η αστυνομική προστασία κάθε ποδοσφαιρικού αγώνα και η δημοσιογραφική του κάλυψη, από τα κρατικά κανάλια; Γνωρίζουν οι πολίτες τα μυθώδη ποσά που πληρώνει η ΕΡΤ για δικαιώματα αναμετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων ή για συμμετοχές (διαπόμπευσης του ελληνικού ονόματος) στους κρετινικούς διαγωνισμούς της «Γιουροβίζιον»;

Η λογική της διερεύνησης των κινήτρων παραπέμπει αναμφίβολα στη μεθοδική εξηλιθίωση του πληθυσμού, από πρόθεση. Αλλη εξήγηση δεν υπάρχει ούτε για το έγκλημα του κρατικού τζόγου ούτε για το ανεξέλεγκτο της βλακείας, της κακογουστιάς και της χυδαιότητας του τηλεοπτικού θεάματος. Και η αποτελεσματικότερη πρακτική εξηλιθίωσης (υποχρεωτικής) του πληθυσμού είναι η συνεχής υποβάθμιση της σχολικής εκπαίδευσης. Κάθε κυβέρνηση αναλαμβάνει και μια καινούργια «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», προκειμένου να μεταθέσει την προσοχή της κοινής γνώμης στο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ ή στον εφοδιασμό των σχολείων με υπολογιστές ή στον «εκσυγχρονισμό» του διδακτικού προγράμματος κ.ά.α. Και υπόγεια προωθεί την εξάρθρωση της γλωσσικής διδασκαλίας, την εξάλειψη κάθε άσκησης στην κριτική σκέψη, την πληθωρική προσφορά (πληροφοριακών) γνώσεων μιας χρήσεως. Κραυγάζει χυδαία η πρόθεσή τους να βυθίσουν την ελληνική κοινωνία στη «φυσιολογική» αποβλάκωση που θα επιτρέψει να συνεχίσουν ανενόχλητοι τον ρόλο του φεουδάρχη.

Αν ποτέ υπάρξει κόμμα στην Ελλάδα που θα θελήσει να καταλύσει την απολυταρχική τυραννία της σημερινής κομματοκρατίας, να αποκαταστήσει θεσμούς δημοκρατίας, κράτος δικαίου, έννομη τάξη, αξιοκρατία, προτεραιότητες ποιότητας της ζωής και κοινωνίας των σχέσεων, αν μπορούσε να υπάρξει ένα τέτοιο κόμμα (εκ των πραγμάτων αδύνατο), θα ξεκινούσε με θεσμικές μεταρρυθμίσεις παραγωγικές καίριων κοινωνικών μεταβολών: Τέλειο χωρισμό του κράτους από τον επαγγελματικό «αθλητισμό», του κράτους από τον τζόγο, παντοδύναμο ΕΡΣ (κοινωνικό έλεγχο της εμπορίας του θεάματος), εκ θεμελίων αλλαγή προσωπικού και συστημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης.

Εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο να υπάρξει ένα τέτοιο κόμμα, η κομματοκρατία φυλάει καλά σφραγισμένες τις μπουκαπόρτες. Μόνο αν η ραγδαία επιτεινόμενη οικονομική ύφεση οδηγήσει σε έκρηξη βίας και αίματος, σε πανικό ζούγκλας, μόνο τότε, όποια αρχή προκύψει τυχαία, θα έχει μια και μόνη λύση για να ξαναλειτουργήσει η ζωή:

Εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, καινούργιο εξ υπαρχής Σύνταγμα, με όρους που θα αποκλείουν μεθοδικά την επιστροφή στην εξουσία της κομματοκρατίας.

Εκτός αν προλάβει τη φρίκη της ζούγκλας η ευφυής διαχείριση – σημερινών συνταγματικών δυνατοτήτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. ΄Η μια μαγική μεταμόρφωση του κ. Σαμαρά σε ηγέτη. Ο πρωθυπουργός είναι στο απυρόβλητο και της θαυματουργίας.

ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

ΒΡΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ. ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΑΠΟ ΔΩ, ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΑΠΟ ΚΕΙ, ΤΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΟΙ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ? ΑΠΟ ΤΑ BLOGS! 


ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ Η ‘ΕΓΚΡΙΤΗ’ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, ‘Η ΦΩΝΗ’, ΚΑΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙ, ΚΑΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ. ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΚΛΟΠΕΣ ΧΡΗΜΑΤΩΝ, ΓΙΑ ΥΠΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ ΕΙΣΠΡΑΞΕΩΝ, ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ, ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΑΝΗΨΙΩΝ, ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΕΛΜΟ ΑΠΟ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΛΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΡΟ ΑΛΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΕΚΔΟΤΗΣ-ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΠΑΝΟΣ ΤΣΑΠΑΡΑΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ‘ΑΛΛΑ’. ΓΙΑΤΙ? 

ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ΟΤΙ Η ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ‘ΡΙΞΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ’. ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΛΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. 

ΒΡΗΚΑΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗ. Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΤΣΑΠΑΡΑΣ ΚΑΛΥΠΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΚΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ. Ο ΤΣΑΠΑΡΑΣ ΗΘΕΛΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ‘ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ’. ΝΟΜΟΤΥΠΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ.

ΠΩΣ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ? 

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΣΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. Ο ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΩΣ ΜΕΤΟΧΟΣ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ. ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ ΜΠΛΕΧΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΛΛΗΤΟΙ ΚΑΙ ‘ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΙ’ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. 

ΚΑΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΤΣΑΠΑΡΑΣ ΜΕ ΤΗ ‘ΦΩΝΗ’ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΨΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ - ΣΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ BLOGS ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.

25.8.10

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Ο ΠΕΡΙΒΟΗΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΑΡΓΕΙ. ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥΣ. ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΗΠΩΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΙ ΟΛΑ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΤΟΜΟ. 

Η ΣΙΑ ΤΣΙΡΩΝΗ. Η ΛΟΓΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ? ΘΑ ΤΑ ΠΕΙ ΟΛΑ? ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΑ ΚΟΛΠΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ  Ή ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΡΕΩΣΕΙ ΤΗ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΣΥΛΙΑ ΤΗΣ? 

ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Ή ΘΑ ΣΩΠΑΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΡΕΩΣΕΙ ΤΗ ΜΕΤΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΜΕ ΠΑΧΥΛΟ ΜΙΣΘΟ?

Η ΣΙΑ ΤΣΙΡΩΝΗ, Η ΛΟΓΙΣΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ, ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ‘ΠΑΝΤΑ’. ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ. 

ΕΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΥΤΗΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΕΣΟΥΝ. ΤΩΡΑ ΒΕΒΑΙΑ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΛΑΖΟΥΡΑΣ ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΜΕ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ. ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ‘ΞΕΧΑΣΕΙ’. ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΣΩΠΑΣΕΙ. 

ΟΣΑ ΚΙ ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙ ΚΑΙ ΠΕΙ Ο ΤΕΤΟΚΑΣ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΕΠΙ ΠΟΛΚΑ, ΟΣΑ ΚΙ ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙ ΚΑΙ ΠΕΙ Ο ΒΙΓΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΣΑ ΚΙ ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙ ΚΑΙ ΠΕΙ Ο ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ, ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΕΧΕΙ Η ΤΣΙΡΩΝΗ.

ΟΣΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ Ή ΟΣΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΤΣΙΡΩΝΗ. ΑΥΤΗ ΞΕΡΕΙ. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ? ΘΑ ΤΑ ΞΕΡΑΣΕΙ ΟΛΑ? ‘Η ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ, ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΤΗ ΘΕΣΟΥΛΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ? 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΞΕΙ? ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΟΤΙ Η ΤΣΙΡΩΝΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ? ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΖΑΙΟ ‘ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝ’ ΓΡΗΓΟΡΑ. ΑΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΓΛΕΝΤΙΑ. ΚΑΠΟΙΟΣ Ή ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΝ ΖΩΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΧΑΣΕΙ ΗΔΗ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥΣ.

24.8.10

Οι επίγονοι του Τσολάκογλου και η «θεωρία εξημέρωσης του θηρίου»

Έκτορα Τσιρονίκε, ζεις!


Ο Τσολάκογλου, ο Ιωάννης Ράλλης, ο Λογοθετόπουλος, ο Μερκούρης  κι ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο πρώτος και τελευταίος εθνικοσοσιαλιστής  «Πρωθυπουργός» της εξόριστης δοσιλογικής εν Βιέννη ελληνικής κυβέρνησης, θα ριγούν στον τάφο τους. Ο σπόρος τους δεν μαράθηκε. Το πνεύμα που έσυραν μαζί τους στην Βιέννη οι υπέρμαχοι του ρεαλισμού και της νίκης του Άξονος, οι κήρυκες της υποταγής και του συμβιβασμού, οι ασυμβίβαστοι εχθροί της άφρονος αντιστάσεως στις πόλεις, τα βουνά της Ελλάδας και την Βόρειο Αφρρική, παραμένει στις σώφρονες ψυχές ορισμένων.

Ο Πούλος, που με τους γερμανοντυμένους κατσαπλιάδες του της «Griechische Freiwillige Gentarmerie» (Ελληνική Εθελοντική Χωροφυλακή), αφού σκότωσε Έλληνες,  βούτηξε προίκες κι έβαλε χέρι σε κοτέτσια, μέχρι παρτιζάνους του Τίτο κυνήγησε στην Σλοβενία, πριν τον στήσει η μετακατοχική Ελλάδα στον τοίχο και χώσει  φυλακή την περιβόητη Μοσχούλα, την συμβία του, που «διηύθυνε» τα της στρατολογίας καθαρμάτων, δεν έπεσε άδικα από τα βόλια του εκτελεστικού αποσπάσματος της αληθινής Χωροφυλακής. Και το δικό του πνεύμα, πνεύμα αφοσίωσης στους ισχυρούς, συνεργασίας μαζί τους και καταστολής κάθε αντιστάσεως του εθνικού φρονήματος, λανθάνει στα μυαλά κάποιων στη σημερινή Ελλάδα.

Σήμερα, υπάρχουν κάποιοι, δημοσιογραφούντες και μη που με λίγα λόγια λένε: «η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη κι εμείς μικροί. Δεν έχουμε σε όλα δίκιο, είναι μύθευμα ότι η Ελλάδα έχει το Διεθνές Δίκαιο με το μέρος της».

Μάλιστα κάποιοι λένε και το γράφουν κιόλας και κάτι καινοφανές, πιο τούρκικο κι από αυτά που λένε οι Τούρκοι. Για την υφαλοκρηπίδα ισχύει, λένε, η αρχή της αναλογικότητας. Προσέξτε όμως, δεν εννοούν αυτό που λέει το Διεθνές Δίκαιο, ότι η υφαλοκρηπίδα είναι ανάλογη με το μήκος των ακτών σου, κι εμείς ορθά λέμε ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα κι αφού έχουμε μήκος ακτών δεκαπλάσιο από την Τουρκία, έχουμε και την ανάλογη υφαλοκρηπίδα. Δεν εννοούν αυτό που είπε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το 1994, ότι ένας γίγαντας έχει τα ίδια δικαιώματα μ’ ένα νάνο, λύνοντας το θέμα που αφορούσε την υφαλοκρηπίδα μιας ηπείρου, της Γροιλανδίας, κι ενός λιλιπούτειου νορβηγικού νησιού.

Οι επίγονοι του Τσιρονίκου, εννοούν ότι η Τουρκία δικαιούται υφαλοκρηπίδα και δικαιώματα στο Αιγαίο ανάλογα με το γεωγραφικό και πληθυσμιακό της μέγεθος. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό.

Εν ολίγοις, υπάρχουν Έλληνες, οι οποίοι δεν εισηγούνται απλώς έναν επώδυνο αλλά τάχα «ρεαλιστικό» συμβιβασμό. Εισηγούνται την αποδοχή του Νόμου της Ζούγκλας, πέραν βέβαια από την κατάλυση των αποτελεσμάτων της Ελληνικής Επανάστασης και των Εθνικοαπελευθερωτικών Πολέμων του ’12 – ’13 και του 1917 – 1922.

Γράφτηκαν κι άλλα ωραία, ότι π.χ. ούτε στο FIR έχουμε δίκιο κι ότι όποτε αντισταθήκαμε απωλέσαμε κυριαρχία και διάφορα άλλα εξόχως σκυφτά, ραγιάδικα, ανιστόρητα και κόντρα φυσικά στο Διεθνές Δίκαιο, το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας και τα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού, που κατοικεί κάτι χιλιάδες χρόνια αυτά τα νησιά, που κατά τα μεμέτια και τους εν Ελλάδι αντζέντηδες των συμφερόντων τους, «πνίγουν» την Τουρκία, την στενεύουν στις ισλαμοφασιστικές μασχάλες της κι έχουν βέβαια κι άλλη ιδιότητα, μοναδική παγκόσμια: είναι ιπτάμενα, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Βέβαια, κατά την προωθημένη υπερτουρκική άποψη τινών εγχωρίων κι αν έχουν υφαλοκρηπίδα, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη κι έτσι τάχα δικαιούται την μάνα μας, τον πατέρα μας, την υφαλοκρηπίδα, το τζαμί στο Βοτανικό και κάτι αγνοούμενους ρέστα.

Μάλιστα, οι μικροδραγουμάνοι των τουρκικών και όχι μόνο συμφερόντων, περιβάλλονται και τον μανδύα του σώφρονος πατριωτισμού και προκαταβολικά καθυβρίζουν ως ακραίους, άφρονες και συνωμοσιολόγους, όσους θα αντισταθούν σε μια τέτοια λεόντεια διευθέτηση υπέρ της Τουρκίας, την οποία λένε, ήδη απεργάζεται το ψηλό παιδί από τη Μινεσότα.

Λοιπόν, αδέρφια, τίποτα δεν άλλαξε στα χρόνια που πέρασαν. Πολύ πριν ο Μεταξάς για λογαριασμό του Λαού και της πάρτης του πει το ΟΧΙ, ενώ έχτιζε οχυρά, έκανε μυστικά μερική επιστράτευση και προσπαθούσε να βρει συμμαχίες, υπήρχαν κάτι καλόπαιδα, κολωνακιώτες της εποχής και λάτρεις του μεγέθους, της ισχύος και της ιδεολογίας του Φασισμού και του Ναζισμού, που προπαγάνδιζαν υπέρ της Ρώμης και του Βερολίνου και θεωρούσαν άφρονα ενέργεια την αντίσταση.

Στην Κατοχή όλα αυτά τα τομάρια έσπευσαν να καταλάβουν θέσεις κι αξιώματα στις δοσιλογικές κυβερνήσεις κι ορισμένοι σήκωσαν και όπλα ενάντια στον ίδιο το Λαό τους. Μαντέψτε δε τι επικαλούνταν: τον «αληθινό και σώφρονα πατριωτισμό», που επέβαλε την καρτερική αλλά κι ενεργητική συνεργασία με τους Γερμανούς, που ως γνωστόν, κατά Δήμο Σταρένιο στην περίφημη ταινία, ήσαν φίλοι μας, θέλανε το καλό μας, ήταν πιο δυνατοί και θα νικούσαν. ΟΙ ταγματασφαλίτες και οι πολιτικοί πάτρωνες τους κατήγγειλαν δε σε κάθε ευκαιρία τους ΕΛΑΣίτες, τους ΕΔΕΣίτες, όσους κατέφευγαν στην Μέση Ανατολή κι όσους γενικά αντιστέκονταν, ως άφρονες, ολετήρες της Πατρίδος κλπ.
Σήμερα το μόνο που έχει προστεθεί, επειδή άλλαξε η μόδα βλέπετε, είναι ότι οι σημερινοί τουρκοτσολιάδες, επίγονοι των γερμανοτσολιάδων και του Τσιρονίκου, αποκαλούν  τους εαυτούς τους «προοδευτικούς» και όσους αντιστέκονται οχυρωμένοι στα πασέ κάστρα του Συντάγματος και του Εθνικού Συμφέροντος, ως «εθνικιστές», «φασίστες» κλπ.

Βέβαια δεν έχουν κατακτήσει ακόμη της κορυφές της αρετής του Συνταγματάρχη Πούλου. Δεν έχουν ακόμη προτείνει να φτιάξουμε μια Ελληνική Εθελοντική Τζιαντάρμα και μαζί με την αληθινή τούρκικη Τζιαντάρμα (Στρατοχωροφυλακή) να καίμε κούρδικα χωριά και να πυροβολάμε γυναικόπαιδα στο Ντέρσιμ, στην Ούρφα και στο Καντίκ. Προς το παρόν είναι υπέρ της παθητικής συνεργασίας, προφανώς λόγω ιδιοσυγκρασίας. Ίσως αργότερα, για λόγους ποικιλίας, δοκιμάσουν και την ενεργητική.
 
Γιατί λέγονται αυτά τώρα αδέρφια: γιατί η κρίση βολεύει. Γιατί οι «αντεξουσιαστές»  σοσιαλιστές μας, οι μόνοι άνθρωποι στον πλανήτη που πιστεύουν στην Παγκόσμια Διακυβέρνηση, θεωρούν ότι είναι μοναδική ευκαιρία να περάσουν στο ζαλισμένο και άφραγκο πόπολο και αυτές τις ιδεοληψίες τους, οι οποίες επίσης βολεύουν μια χαρά κάποια μεσοπρόθεσμα συμφέροντα των ΗΠΑ.

ΟΙ Αμερικανοί βλέπουν την Τουρκία να διολισθαίνει στου κακού την σκάλα και για να κρατήσουν κάποια επιρροή και έλεγχο προσφέρουν ανταλλάγματα. Κι επειδή δεν είναι μαλάκες αλλά είμαστε εμείς μαλάκες, γιατί να προσφέρουν κάτι δικό τους; Προσφέρουν λοιπόν κάτι δικό μας: Αιγαίο, μερίδα του λέοντος στην υφαλοκρηπίδα, στα πετρέλαια κλπ.

Το δέλεαρ δε που ρίχνουν οι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί «λαγοί» είναι απλό: συνεκμετάλλευση, φράγκα, ειρήνη, μείωση εξοπλισμών. Αυτό με μια φράση λέγεται «Θεωρία εξημέρωσης του θηρίου». Στην πράξη είναι κατάλυση της Εθνικής Κυριαρχίας, υποταγή, απώλεια πλουτοπαραγωγικών πηγών που ανήκουν στον Ελληνικό Λαό κι άνοιγμα της όρεξης για την Θράκη και την Κύπρο.

Γιατί δε τόση βιασύνη και καψούρα; Για να προλάβουν.
Γιατί ξέρουν ότι η Κυβέρνηση του Μνημονίου ήδη μαζεύει υπογραφές, γιατί οι ντομάτες και τα γιούχα πάνε σύννεφο όπου εμφανίζονται και γιατί ξέρουν ότι ο Αντώνης ποτέ δεν θα δεχτεί να γίνει Ηγεμών της Βλαχίας και να μαζεύει τα δοσίματα για την Υψηλή Πύλη.

Ο επιτυχημένος Ερντογάν, αδέρφια, παντού τα κατάφερε. Μόνο στο Κουρδιστάν ψώνισε από σβέρκο. Δηλαδή στο ένα τρίτο της χώρας, στα βουνά και τους κάμπους των φλεγόμενων κουρδικών επαρχιών αλλά και στις αχανείς κούρδικες συνοικίες των τριτοκοσμικών μητροπόλεων της Τουρκίας, που βράζουν. Πήρε τα ηνία της ΜΙΤ, τον Στρατό τον μαστιγώνει αλλά ανά πάσα στιγμή κάποιος θολωμένος κεμαλικός ή άλλος μπορεί να του την φυτέψει στο δόξα πατρί και να γίνει κόλαση. Η συνέπεια θα είναι στο τέλος η οριστική ήττα του προναζιστικού απολιθώματος του κεμαλισμού από τον ισλαμοφασισμό αλλά στο τέρμα του ιστορικού δρόμου η Τουρκία, όπως την ξέραμε δεν θα υπάρχει και θα είναι οι ίδιες οι ΗΠΑ που θα αποφασίσουν τον διαμελισμό της. Αυτό οι Τούρκοι το ξέρουν και το φοβούνται και γι’ αυτό είναι καχύποπτοι.

Η απόσχιση του Κουρδιστάν, ο διαμελισμός της Τουρκίας, είναι μόνο ζήτημα  χρόνου. 25.000.000 λαό δεν μπορείς πια να τους σφάξεις Ρετζέπ, καρντάση μου. Αλλάξανε οι καιροί. Τότε, παλιά μπορούσε να γίνει στα μουλωχτά, όπως με τους Χριστιανούς, Έλληνες κι Αρμένηδες. Πάνε αυτά.

Ποιος βιάζεται λοιπόν να ταΐσει με το σώμα της Πατρίδας το θηρίο του τουρκικού ισλαμοφασισμού;

Μερικοί διατείνονται ότι εκφράζουν απλώς τις σώφρονες πεποιθήσεις και ιδέες τους, οι οποίες, όλως τυχαίως συμπίπτουν με τα αδηφάγα συμφέροντα της Τουρκίας.

Κι η Σίτσα Καραϊσκάκη τα ίδια έλεγε και τα πίστευε αλλά το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων την καταδίκασε ερήμην σε θάνατο.

Το έχουμε ξαναπεί, αδέρφια, η προδοσία μετράει εκ του αποτελέσματος. Ξαναδιαβάστε το Σύνταγμα, Έλληνες, κι απλά να θυμάστε φάτσες κι ονόματα…

22.8.10

Το ζητούμενο: συγκρίσιμα ήθη


Τα νούμερα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, έχουν πηγή κατάδηλη τους παθόντες, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές: Ενα πλέγμα για την αναχαίτιση κήλης στοιχίζει τρία (3) ευρώ και χρεώνεται από τα δημόσια νοσοκομεία στα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία επτακόσια (700) ευρώ. Ενας νάρθηκας για τη διεύρυνση-στήριξη αρτηρίας (στεντ) κοστίζει στην Ολλανδία επτά χιλιάδες (7.000) ευρώ και στην Ελλάδα τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ. Ανάλογο όργιο καταλήστευσης κοινωνικού χρήματος και με τις υπερτιμολογήσεις στους βηματοδότες, στα ορθοπεδικά υλικά, στα χειρουργικά ράμματα και πάει λέγοντας. (Εχει ενδιαφέρον να πληροφορηθεί ο πολίτης, τι αποκαλούν οι εργαζόμενοι στα χειρουργεία «τα κουβαδίσια»: πανάκριβα αχρησιμοποίητα υλικά προορισμένα για τον κουβά των αχρήστων, παραγγελμένα μόνο για να εισπραχθεί προμήθεια).

Αυτή η χυδαία καταλήστευση είναι αδύνατο να τιμωρηθεί ή να εκλείψει, διότι είναι... νόμιμη! Η σημερινή υπουργός Υγείας, ως Γενική Γραμματεύς Εμπορίου στην κυβέρνηση Σημίτη, εξειδίκευσε νόμο που όριζε ότι κάποια συγκεκριμένα ιατρικής χρήσης προϊόντα, συγκεκριμένων εταιρειών είναι «μη συγκρίσιμα», δηλαδή «εκτός πλαισίου διαγωνιστικών διαδικασιών»: τα δημόσια νοσοκομεία μπορούν να τα προμηθεύονται χωρίς μειοδοτικό διαγωνισμό!

Οταν πρωτοήρθε ο συγκεκριμένος αυτός νόμος (2056/2001) για ψήφιση στη Βουλή θεσπίζοντας λίστα «μη συγκρίσιμων» ειδών, το κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας» φρένιασε: διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους, κραύγαζαν ότι η υγεία παραδίνεται στις μαφίες του ιατρικού παρεμπορίου. Οταν όμως έγινε κυβέρνηση η Ν.Δ., όχι μόνο δεν κατάργησε την αδιάντροπη λίστα, αλλά ο υπουργός της για την υγεία (και σήμερα κομματικός της υποψήφιος για δεύτερη τετραετία αποτυχημένης δημαρχίας στην Αθήνα) πρόσθεσε εξήντα (60) επιπλέον «μη συγκρίσιμα» είδη!
Αυτοί οι άνθρωποι, και αναρίθμητοι ανάλογων πολιτικών συμπεριφορών, συνεχίζουν να κυκλοφορούν στους δρόμους μας δίχως ίχνος ντροπής, επιμένουν θρασύτατα να ζητούν την ψήφο μας. Και εμείς τους χαιρετάμε, κάποιοι τους τραπεζώνουν και στα σπίτια τους, πάμπολλοι τους ψηφίζουν, πάλι και πάλι, από άγνοια ή βοσκηματώδη απερισκεψία ή απλώς από μαζοχισμό.

Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος και είναι αυτοί που περικόπτουν σήμερα μισθούς και συντάξεις της φτωχολογιάς, χωρίς να διανοούνται να θίξουν τις «νομιμοποιημένες» λίστες των «μη συγκρίσιμων ειδών» και όσους θησαύρισαν χάρη σε αυτές.

Μας εμπαίζουν ξεδιάντροπα: έχουν εγκληματήσει σε βαθμό κακουργήματος και έχουν οι ίδιοι νομιμοποιήσει τα ειδεχθή τους εγκλήματα. Εχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι. Γιατί να υπολογίσουν τους λίγους (εκλογικά αμελητέους) που οργίζονται; Ευνούχισαν την κρίσιμη για το εκλογικό αποτέλεσμα μάζα με την εξηλιθιωτική ευτέλεια της τηλεοπτικής «αγωγής», τη μαστροπεία του κρατικού τζόγου, την τεράστιου κρατικού κόστους ποδοσφαιρολαγνεία.

Σε ποια άλλη χώρα, σε ποια ποτέ εποχή «σοσιαλιστής» αρχηγός «σοσιαλιστικού» κινήματος και πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής» Διεθνούς θα είχε στρώσει τόσο πειθήνια το χαλί για να γίνει η πατρίδα του πειραματόζωο διεθνών, απάνθρωπου καπιταλισμού κυκλωμάτων και να κατεδαφιστεί η ραχοκοκαλιά της οικονομικής της ιδιοπροσωπίας: η ατομική δημιουργικότητα του Ελληνα, ή μικρομεσαία επιχείρηση, η πολυμήχανη μικρεμπορική τόλμη. Και διαχειρίζεται η αθυρματική πρωθυπουργική φιγούρα την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος, με «αέρα» ανεμελιάς περίπου αυτοηδονιστικής. Εχοντας την ανοχή (απίστευτη, σκανδαλώδη) όλων των θεσμικά υπεύθυνων για την πορεία της πατρίδας.

Δεν υπάρχει ούτε γενναιότητα εσωκομματικής ούτε σοβαρότητα αξιωματικής αντιπολίτευσης. Λείπει ο καταλύτης ή οποιοδήποτε «νόημα» κοινωνικής αντίδρασης στον εμπαιγμό και στον ξεπεσμό. Η χώρα χρειάζεται ένα ΑΝΤΙ-ΠΑΣΟΚ στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά ο κ. Σαμαράς επιμένει στον μιμητισμό που αχρηστεύει πολιτικά το κόμμα του, είκοσι πέντε χρόνια τώρα: Προσπαθεί η Ν.Δ., είκοσι πέντε χρόνια να γίνει ΠΑΣΟΚ και δεν τα καταφέρνει. Αφομοιώνει άριστα τον αμοραλισμό, το κυνήγι του εντυπωσιασμού, την «επικοινωνιακή» ψευδολογία, τον πατριδομηδενισμό του «προοδευτικού» λούστρου, αλλά η μίμηση παραμένει αδέξια, μειονεκτική. Οι ψηφοφόροι καταφεύγουν στο ερζάτς όταν περισσέψει η αηδία τους για το πρωτότυπο: ψηφίζουν τότε μια «γαλάζια παρένθεση» που αποδείχνει ότι είναι προτιμότερο έστω και το επαχθέστερο αυθεντικό από τη μίμηση.

ΑΝΤΙ-ΠΑΣΟΚ θα σήμαινε: Συνεπή άρνηση της προτεραιότητας συμφερόντων του κόμματος έναντι των αναγκών της κοινωνίας, της εκλογικής νίκης έναντι της αξιοκρατικής δόμησης του κράτους – άρνηση να ακυρώνει ο «διάλογος» τους ψηφισμένους νόμους της δημοκρατίας. Δηλαδή, άλλη γλώσσα, άλλη νο-οτροπία, άλλες θεσμικές λειτουργίες. Να ακούσουν οι πολίτες την εκπρόσωπο του κόμματος να ζητάει συγγνώμη για το έγκλημα της λίστας «μη συγκρίσιμων» ιατρικών ειδών. Να αναγγέλλει τη διαγραφή από το κόμμα και την παράδοση στον εισαγγελέα των αυτουργών του εγκλήματος.
Διαφημίζοντας τον εντολέα της ως «γεννημένο αρχηγό» η εκπρόσωπος του κόμματος απλώς επιμένει να είναι ΠΑΣΟΚ: να ανατρέπει την αρχοντιά που δεν κολακεύει ποτέ τον αξιωματούχο, την αισθητική των δύσκολων «εύγε» που χαρακτήριζε τον λαϊκό άνθρωπο στην πριν το ΠΑΣΟΚ Ελλάδα. Οταν καλύπτει ή αποσιωπά τον πατριδομηδενισμό των σχολικών βιβλίων που μοίραζε στα Ελληνόπουλα η Ν.Δ., στερεί τον Ελληνα από την ελπίδα να βρει κάποτε την αυτοκριτική εντιμότητα και τον αυτοσεβασμό του, τη δημιουργικότητα του φιλότιμου, που του σύλησε, μαζί με κάθε ιερό και όσιο από τη ζωή του, η «εκσυγχρονιστική» ξιπασιά του ΠΑΣΟΚ.

ΑΝΤΙ-ΠΑΣΟΚ θα σήμαινε: Ενα κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης που θα τολμούσε να αναδιαρθρωθεί εξ υπαρχής με συνεπή λογική δημοκρατικής λειτουργίας αποβάλλοντας κάθε στοιχείο μίμησης της παπανδρεϊκής απολυταρχίας (που τόσο γοήτευσε και τη μητσοτακική παρένθεση). Κόμμα με στελέχη που κρίνονται αμείλικτα για τις ικανότητες και την ανθρώπινη ποιότητά τους, έχουν συνείδηση επιτελών, δεν ανέχονται να λειτουργούν σαν λακέδες - χειροκροτητές του αρχηγού.

Αλλη αντιπολίτευση και άλλη πολιτική θα ασκήσει ένα κόμμα που τα στελέχη του αναδείχνονται αξιοκρατικά και άλλη ένα κόμμα με τον αρχηγό ασύδοτο φεουδάρχη. Θεσμικές αρμοδιότητες φεουδάρχη φροντίζουν να καθιερώσουν ή δαιμονικής ευφυΐας αμοραλιστές ή μειονεκτικοί επίγονοι με κατάφωρη τη μειονεξία τους. Κεντρικό πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα είναι η στελέχωση των κομμάτων εξουσίας και η ανάδειξη αρχηγών με θεσμικές προϋποθέσεις που παγιδεύουν την πολιτική (ακόμα και όταν καθολικεύεται στη «λαϊκή βάση» η εκλογή) στη μονοπώλησή της από την οικογενειοκρατία, τις συνδικαλιστικές μαφίες, τις κομματικές νεολαίες.

Η ενδοκομματική αναξιοκρατία παράγει παρασιτική καμαρίλα και η καμαρίλα εμπνευστές ασύδοτης κλοπής με τεχνάσματα όπως η λίστα «μη συγκρίσιμων» ιατρικών ειδών.

Το Νησί Σκάνδαλο


Κατάγομαι από τη Μύκονο. Στα ακρογιάλια της, στις αχειροποίητες αμμουδιές και στα σοκάκια της πέρασα τα καλοκαίρια της ζωής μου, και μάλιστα των πρώτων δεκαετιών. Τα κύτταρά μου δονούνται από τη μυρωδιά του μελτεμιού, της αρμπαρόριζας και της ακονυζιάς, του φρύγανου, τα μάτια μου είναι γεμάτα από βράχους, φως, φραγκοσυκιές. Πολύ πριν διαβάσω τον Ελύτη, το Αρχιπέλαγος είχε αργάσει το πετσί μου.

Το πονάω το νησί. Και με πονάει. Οχι γιατί άλλαξε, τσιμεντώθηκε, αλώθηκε, πνίγηκε στο χρυσίο και στον κυνισμό. Οχι, όχι πια, όχι τόσο· μετά την απώλεια, μετά τη νοσταλγία του παιδικού κήπου, η ηλικία φέρνει την αποδοχή· τώρα μπορώ και πάλι να διακρίνω μερικούς άχτιστους βραχόκηπους, μια συκιά, τη θάλασσα, τον ουρανό, αυτά θα παραμένουν άσπιλα, έτσι, κανείς δεν θα τα ξεπουλήσει.

Η Μύκονος, το ανεξαγόραστο νησί των παιδικών καλοκαιριών μου, με πονάει αλλιώς. Με πονάει που το βλέπω πια στα μίντια σαν σκάνδαλο, σαν πασαρέλα για τιποτένιες περσόνες, σαν τόπο φονικού ενός 20χρονου παιδιού, σαν τόπο πολιτικής εξαχρείωσης, σαν το νησί της διαφθοράς, των καταχρήσεων, της παραβατικότητας, της αρπαγής. Με πονάει το Νησί Σκάνδαλο.
Πριν από δύο ακριβώς χρόνια, η διεθνής κοινή γνώμη συγκλονιζόταν από τον φόνο ενός 20χρονου Αυστραλού νέου, στο κλαμπ Τροπικάνα της Μυκόνου. Το νησί ήταν πάλι σκάνδαλο. Γράφαμε τότε, εδώ, αυτό που πολλοί ήξεραν αλλά κανείς δεν ομολογούσε: «Το δυστύχημα δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, δεν ήταν μόνο κακοτυχία· κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό, έτσι, φρικτά και αναπόδραστα. Πώς αλλιώς; Ολο το νταραβέρι, όλη η Νύχτα είχε στηθεί, πολλά χρόνια τώρα, στην κόκκινη γραμμή, πέρα από νόμους και αντοχές, με μόνες κινητήριες και νομιμοποιούσες δυνάμεις τον τζίρο, το κέρδος, τη σεζόν».
Τότε, το αίμα ενός αθώου. Τώρα, ο διασπαθισμένος δημόσιος πλούτος, οι ατασθαλίες και οι καταχρήσεις, σε μια χρονιά που όλη η Ελλάδα στενάζει υπό την απειλή της χρεοκοπίας. Δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και υπάλληλοι του Δήμου Μυκονίων ελέγχονται από την Εισαγγελία Σύρου για βαρύτατη κακοδιαχείριση και υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος· η κατηγορία, που μπορεί να απαγγελθεί μετά την προκαταρκτική εξέταση, είναι για απιστία σε βαθμό κακουργήματος.

Το νησί είναι πάλι σκάνδαλο. Η Μύκονος είναι και πάλι καθρέφτης μιας παρηκμασμένης Ελλάδας: της Ελλάδας της αυθαιρεσίας, της υπεξαίρεσης, της κλοπής, της απιστίας, της απονιάς, της καταπάτησης του δημοσίου συμφέροντος από αυτούς που ετάχθησαν να το διαφυλάσσουν.

Η δημοτική αρχή παραμένει ίδια στον πυρήνα της από το 1990. Ο ίδιος περίπου συνδυασμός εκλέγεται αδιαλείπτως (στις εκλογές του 2002 χωρίς καν αντίπαλο συνδυασμό!) υπό την ηγεσία του Χρήστου Βερώνη, ο οποίος παραιτήθηκε αιφνιδίως στο τέλος του 2008, χωρίς καμιά πειστική εξήγηση· ελάχιστους μήνες μετά το φονικό στο Τροπικάνα, μερικούς μήνες πριν από την αποκάλυψη του οικονομικού σκανδάλου στα σπλάχνα του δήμου που διοικούσε μονοκρατορικά επί 18ετία. Το σκάνδαλο, σύμφωνα με τις έρευνες ορκωτών λογιστών και επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, απλώνεται στην περίοδο από το 2002 έως το 2009, και εμπλέκονται μέχρι στιγμής με αδιάσειστα τεκμήρια (πλαστογραφήσεις, υπερβάσεις, αποκρύψεις) τέσσερις υπάλληλοι, ένας πρώην δήμαρχος, ένας νυν δήμαρχος και πρώην αντιδήμαρχος, και δύο αντιδήμαρχοι.

Το παράδοξο είναι ότι βρίσκονται ελεγχόμενοι και οι δύο υπάλληλοι (Κ. Κατσούδας, Κατερίνα Ζουγανέλη) που αποκάλυψαν το σκάνδαλο και τον μηχανισμό του, πως δηλαδή τα ποσά από τη δημοτική φορολογία του τέλους παρεπιδημούντων είτε διοχετεύονταν σε προσωπικούς λογαριασμούς είτε δεν εισπράττονταν καθόλου είτε «χαρίζονταν» σιωπηρά. Αλλο παράδοξο: Οι δύο υπάλληλοι, για τους οποίους η έρευνα έχει αποδώσει αδιάσειστα στοιχεία εμπλοκής, παραμένουν έως τώρα στις θέσεις τους και διοικούν τον δήμο, με την ανοχή και την κάλυψη του δημάρχου, που φέρεται να παραπλάνησε το υπηρεσιακό συμβούλιο! Κι άλλο παράδοξο: Ο περιφερειάρχης Ν. Αιγαίου δεν έχει κάνει καμία κίνηση για να ελέγξει τον εποπτευόμενο δήμο και να αποκαταστήσει την τιμή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του νησιού. Κι άλλο παράδοξο: Ο υπουργός Εσωτερικών, Κυκλαδίτης, δραστήριος δήμαρχος Πάρου, παρότι ενήμερος, δεν φαίνεται να έχει ενδιαφερθεί να σώσει κι αυτός την τιμή των Κυκλάδων. Ολα έχουν αφεθεί στα χέρια της εισαγγελέως· η Διοίκηση κοιμάται ύπνο βαθύ.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα παράδοξα. Το πιο παράδοξο και το πιο εφιαλτικό είναι ότι η μηχανή υπεξαίρεσης δημοτικών εσόδων φαίνεται να είχε στηθεί από πολύ παλιά: Νωρίτερα και από το 2002, που εφαρμόστηκε η μηχανογράφηση. Ο δήμαρχος, οι αντιδήμαρχοι, ο επί τέσσερις δημάρχους γραμματέας, βεβαίωναν αυθαιρέτως ή κατ’ αποκοπήν τέλη παρεπιδημούντων στις τουριστικές επιχειρήσεις του νησιού με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα στη χώρα· και άλλοτε εισέπρατταν, άλλοτε δεν απαιτούσαν τα νόμιμα, άλλοτε πλαστογραφούσαν αποδείξεις και υπογραφές σε επιταγές, και συχνά τα χρήματα κατέληγαν σε προσωπικούς λογαριασμούς. Επί χρόνια πολλά. Από τους ίδιους πάντα ανθρώπους. Ξεπερνά κάθε φαντασία.

Τον αιρετό τον αντιμετωπίζεις με πολιτικούς όρους· μπορείς να του καταλογίσεις αυταρχισμό, αλαζονεία, αντιδημοκρατική συμπεριφορά, ίσως και μεθόδους αδιαφανείς και αυθαίρετες. Δύσκολα όμως ο νους πάει στην καταπάτηση του δημοσίου συμφέροντος, στην υπεξαίρεση, στην κλοπή. Χορτάτοι άνθρωποι είναι, σκέφτεσαι, στον ίδιο τόπο ζούμε, κάπως αλλιώς θα αντιλαμβάνονται το κοινό καλό. Λάθος, δυστυχώς. 

Η περιφρόνηση της δημοκρατίας πάει χέρι χέρι με την κλοπή, η κατάχρηση εξουσίας προετοιμάζει την κατάχρηση χρήματος, η αδιαφάνεια προϋποθέτει τον δόλο. Κι όταν όλα αυτά συντεθούν, το μείγμα προκύπτει εκρηκτικό. Το νησί έχει γίνει σκάνδαλο, πάλι, αναπότρεπτα. Ισως διότι τα άνθη του κακού για να ανθήσουν χρειάζονται την ανοχή, την αδιαφορία, την αδράνεια ή τη συνένοχη σιωπή πολλών.

Μια απάντηση από τον κ. δήμαρχο Καλαβρύτων , Αστυνομία και τον κ. Βαζέο

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Να μας πουν στα Καλάβρυτα – Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων … με ποια κριτήρια προσλαμβάνουν κόσμο ? Αξιοκρατία κ. Λαζουρα .

Ας βγάλει μια επίσημη ανακοίνωση η Αστυνομία που βρίσκονται οι έρευνες για την ληστεία ?

Ο κ. Βαζέος να μας ενημερώσει τι γίνεται με τον πατέρα της Παπαδάτου και τα χρήματα που έκλεψε όταν ήταν υπεύθυνος καταστήματος.

Ποιος ήταν ο μισθός και ποια ή αποζημίωση που έλαβαν τα τρία άτομα που έδιωξαν από το χιονοδρομικό.



ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ Ο Κ. ΒΑΖΕΟΣ ΝΑ τους ΓΡΑΦΕΙ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ.

ΝΤΡΟΠΗ Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ.

ΝΤΡΟΠΗ Κ. ΛΑΖΟΥΡΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΒΑΛΑΤΕ  ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΚΟΛΠΑ

Α Π Α Ν Τ Η Σ Τ Ε ….. 

20.8.10

Πολυετείς ποινές κάθειρξης για πλαστές συνταγογραφήσεις στην Πάτρα σε Βασίλη Τζιγγούνη και Θανάση Παππά

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ποινές κάθειρξης, 10 ετών και πέντε μηνών στον πρώην διευθυντή και καθηγητή της Γυναικολογικής και Μαιευτικής κλινικής του Πανεπιστημίου Πατρών Βασίλη Τζιγγούνη και 12 ετών και πέντε μηνών στον πρώην βοηθό του Θανάση Παππά, επέβαλε το πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πατρών για πλαστές συνταγογραφήσεις. 

Το δικαστήριο αποφάσισε την στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και των δυο για τρία χρόνια, καθώς και την καταβολή χρηματικής αποζημίωση στα ασφαλιστικά ταμεία, που υπέστησαν ζημία. 

Παράλληλα, το Εφετείο έκρινε ένοχους τους δύο κατηγορούμενους σε δεύτερο βαθμό, για πλαστογράφηση πολλών συνταγών, βάσει των οποίων γινόταν προμήθεια πανάκριβων φάρμακων για εξωσωματική γονιμοποίηση, που γράφονταν σε βιβλιάρια ασθενείας γυναικών χωρίς να τα έχουν ανάγκη. 
 
Η υπόθεση αποκαλύφθηκε πριν από περίπου 8 χρόνια όταν ο Βασίλης Τζιγγούνης ήταν διευθυντής της Πανεπιστημιακής Γυναικολογικής κλινικής του Πανεπιστημίου Πατρών.
Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα των συνηγόρων, η ποινή να έχει ανασταλτικό χαρακτήρα και έτσι οι δύο ένοχοι θα οδηγηθούν στη φυλακή. Όπως δήλωσαν οι συνήγοροί τους, πρόκειται να υποβάλουν αίτημα αναίρεσης της απόφασης στον Άρειο Πάγο.

ΛΑΜΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΛΑΖΟΥΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΒΑΖΑΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ 60,000 ΕΥΡΩ ΤΟΥ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ, ΓΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ. 

Η ΚΟΛΛΗΤΗ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΕΠΙ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΔΙΕΘΥΝΤΗ ΤΣΕΚΟΥΡΑ ‘ΑΦΗΣΕ’ ΤΙΣ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ  ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΓΙΑ ΝΑΤΑ ΚΛΕΨΟΥΝ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ. 

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΒΕΒΑΙΑ ΑΚΟΜΑ ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ. 

ΜΗΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΩΣΕΙ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ‘ΠΑΓΩΣΕΙ’ Η ΥΠΟΘΕΣΗ? 

ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΧΑΙΑ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ, ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΚΛΕΒΕΙ ΤΙΣ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΣΚΙ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΓΑΤΑ ΟΥΤΕ ΖΗΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΖΟΥΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΖΑΙΟ. 

ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΙΕΧΩΒΑΔΩΝ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. 

Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ? 

ΜΗΠΩΣ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ? 

ΚΑΙ Ο ΤΣΕΝΕΣ ΤΑ ΙΔΙΑ? 

ΝΑ ΤΗ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΛΑΖΟΥΡΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΤΗΝ ’ΝΕΑ’ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΟΥ ΒΑΖΑΙΟΥ.

ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ? ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ!

ΕΚΠΤΩΣΗ «ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ»: ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Νίκος Τσούκαλης
Βουλευτής Αχαΐας  
Κανάρη 20  26222 Πάτρα
Τηλ. 2610 341 123 fax 328 179
e-mail n.tsoukalis@gmail.com
ΠΑΤΡΑ,      19-8-2010
http://ntsoukalis.blogspot.com  

Δελτίο τύπου
ΕΚΠΤΩΣΗ «ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ»: ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
Με καθυστέρηση 2 περίπου ετών αποφάσισε η πολιτεία να πράξει το διαφαινόμενο από τότε, να κηρύξει έκπτωτη την εταιρεία «ΜΗΧΑΝΙΚΗ» από τα έργα που αυτή εκτελεί στην Αχαΐα.
Σε ανάπτυξη επίκαιρης ερώτησης προς τον τότε (21-11-2008) υπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. κ. Ξανθόπουλο είχα αναφέρει επί λέξει:
«Είπατε ότι δεν θα προχωρήσετε στην έκπτωση της εταιρείας, επειδή φοβάστε καθυστέρηση. Θα μου επιτρέψετε να σας πω-και για προφύλαξη του Υπουργείου και για πρόνοια του ίδιου του Υπουργείου- ότι θα βρείτε μπροστά σας την ενέργειά σας να μην προχωρήσετε σε έκπτωση με όλες τις συνέπειες. Οι εκτιμήσεις μας είναι ότι δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί το έργο και μην δεσμεύεστε για εξάμηνο».
Η απάντηση του κ. Υφυπουργού ήταν:
«Αλίμονο αν τώρα τον βγάλουμε απ’ έξω και φωνάξουμε έναν άλλο να τα φτιάξει, ο οποίος θα ζητήσει άλλα τόσα για να γίνουν. Είναι δυνατόν να λέμε τέτοια πράγματα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου»;
Την πιο πάνω προειδοποίηση-πρόβλεψη επανέλαβα σε αντίστοιχη ερώτηση προς τον Υφυπουργό κ. Μαγκριώτη στις 11/12/2009 ως εξής:
«Στις 21-11-2008 ως επίκαιρη ερώτηση για το ίδιο θέμα που είχα υποβάλλει στον τότε Υπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. είχα πει στον κ. Ξανθόπουλο «Σας προτείνω κάτι. Θυμηθείτε το. Θα το βρείτε μπροστά σας. Προχωρήστε σε έκπτωση του εργολάβου». Αυτό το Νοέμβριο του 2008. Δεν ξέρω αν είχε προχωρήσει τότε το Υπουργείο σ’ αυτή την ενέργεια, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα σήμερα».
Η καθυστερημένη αντίδραση θα έχει σοβαρότατες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες αν το αρμόδιο υπουργείο δεν τολμήσει να λάβει τις αποφάσεις που απαιτούνται από την συγκυρία:
1) Την άμεση καταγραφή των εργασιών που έχουν εκτελεστεί μέχρι σήμερα, την κοστολόγησή τους, αλλά και όπου απομένουν για την ολοκλήρωσή τους.
2) Δεδομένου ότι ο έκπτωτος εργολάβος υποχρεούται να αναλάβει οποιοδήποτε κόστος που θα προκληθεί λόγω της έκπτωσης, πρέπει το υπουργείο να φροντίσει για άμεση εξασφάλιση του κόστους αυτού από τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας.
3) Την άμεση και δίχως τις χρονοβόρες διαδικασίες της επαναδημοπράτησης, ανάθεση ολοκλήρωσης (απομένει μόνο το 10%) του έργου του Διακονιάρη λόγω κατεπείγουσας περίπτωσης και ανωτέρας βίας.
4) Η καθυστερημένη έκπτωση συνιστά εκ μέρους της πολιτείας σαφή παραδοχή των ευθυνών της για την τεράστια οικονομική ζημιά που έχουν υποστεί οι επαγγελματίες της περιοχής του έργου και θα πρέπει να επανεξεταστεί το δίκαιο αίτημά τους για αποκατάστασή τους με τα μέτρα που έχουν προτείνει όλοι οι τοπικοί φορείς.
Τέλος αδιευκρίνιστος παραμένει ο τρόπος χρηματοδότησης των έργων. Θα αποτελέσουν έργα –γέφυρες ή θα ενταχθούν ολοκληρωτικά στο ΕΣΠΑ και σε βάρος ποιών έργων; Ερωτήματα που δεν αποτυπώνονται από την κυβερνητική απόφαση.

16.8.10

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ. ΑΞΙΖΕΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΑΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ

15 Αυγούστου: H διαστροφή της παρθενίας είναι αρετή;

Αναφέρει η Αγ. Γραφή τη Μαρία ως αειπάρθενη;

 

Κύριε Ροΐδη,

Το ιερατείο έκλεψε από τους εθνικούς μύθους την ιδέα της συνεύρεσης κάποιας παρθένας ή και έγγαμης γυναίκας με το θεό για να γεννηθεί ο θεάνθρωπος. Ωραίες γυναίκες, όπως οι Σεμέλη, Τυρώ, Ελένη, Δανάη (στον πίνακα του Léon François Commere δέχεται την επίσκεψη του Δία με τη μορφή της χρυσής βροχής), ερωτοτροπούν με θεούς και γεννοβολάν ημίθεους. Αν όμως οι αρχαίοι μύθοι δεν τόλμησαν να τραβήξουν το σχοινί και να τις θεωρήσουν αειπάρθενες, οι μεταγενέστερες ορθόδοξες θεολογικές αναλύσεις το παρακάνουν με τη Μαρία, αναφερόμενες με νοσηρό ενδιαφέρον σε απόρρητες ανατομικές λεπτομέρειες που μόνο ο σύζυγος ή έστω ο μνήστωρ, μπορούν να γνωρίζουν: «Η παρθενία της Μαρίας δεν λειτούργησε μονάχα στη σύλληψη τού Υιού της, αλλά και στη γέννησή του. Η Μαρία όντως έτεκε, παραμείνασα παρθένος. Ο τόκος της δεν κατέλυσε τα σήμαντρα της παρθενίας της»
http://www.egolpion.com/F3BD9BDF.el.aspx
Προσωπικά θα ήθελα να γνωρίζω πιο ενδιαφέροντα πράγματα, όπως εάν το έμβρυο εκτελούσε τα θεϊκά του καθήκοντα από την κοιλιά της μητέρας του, αν έπληττε εκεί μέσα κι αν για το διάστημα της κύησης η Αγία Τριάς είχε γίνει Δυάς και έκανε υπερωρίες.
Απλή ανάγνωση του Ευαγγελίου δείχνει με αρκετή σαφήνεια πως οι 4 Ευαγγελιστές, αν και γενικά διαφοροποιούνται στις περισσότερες (θεόπνευστες) εξιστορήσεις τους, συμφωνούν και πουθενά δεν αναφέρουν πως η χωρική της Ναζαρέτ έμεινε μέχρι τέλους της ζωής της ανέραστη. Ευτυχώς γιατί σε αυτήν την περίπτωση ο ταλαίπωρος Ιωσήφ θα αναγκαζόταν να τσιλιμπουρδίζει δεξιά και αριστερά. Το υποκριτικό ιερατείο που ήθελε να χειραγωγήσει τον κοσμάκη εμπνέοντάς του ενοχές και φοβίες, μηχανεύτηκε την απάτη της παρθενικής αρετής. Έτσι κι αλλιώς με τη θέσπιση από τον άγιο φονιά Ιουστινιανό Α΄ της αγαμίας των επισκόπων, ο κλήρος έγινε καταφύγιο ανθρώπων που δεν τους άρεσε ιδιαίτερα η γυναίκα και είχαν κάθε συμφέρον να ιεροποιήσουν αυτήν τους την έφεση και να ενοχοποιήσουν τον έρωτα. Όλοι μας όμως ξέρουμε από προσωπική πείρα πόσο δυστυχεί ο άνθρωπος και πόσο ανισορροπεί όταν δεν έχει ερωτική ζωή και κάποιο σύντροφο. Είναι μια φυσική ανάγκη. Η ερωτική αποχή είναι διαστροφή που παράγει ψυχασθένειες χωρίς να ωφελεί κανέναν σε τίποτα. Οι φθονεροί καλόγεροι, θέλουν γύρω τους, αχυράνθρωπους που θα κρέμονται από τις καλογερίστικες αγυρτείες.
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος δεν αφήνει σοβαρό έδαφος για να στηριχτεί το ύποπτο αυτό δόγμα γι’ αυτό και οι Προτεστάντες που δεν δέχονται τη σαπουνόφουσκα της «Ιερής Παράδοσης» αλλά βασίζονται στο Ευαγγέλιο, απορρίπτουν την αειπαρθενία της Μαρίας.: ΜΑΤΘΑΙΟΣ Α΄ : 25 : «…και ουκ εγίνωσκεν αυτήν έως ου έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν». Δηλαδή: «Δεν είχε μαζί της σχέσεις μέχρι την γέννηση του πρωτότοκου γιού της Χριστού». Προφανώς ο Ευαγγελιστής εννοεί πως μετά τη γέννηση του Χριστού είχε σχέσεις, αλλιώς θα έλεγε πως δεν συνευρέθηκαν ποτέ. Επίσης ονομάζει τον Ιησού όχι απλά γιό της, όχι μονάκριβο, αλλά πρωτότοκο, δηλαδή ακολούθησαν και άλλοι. Η πρωτοτοκία προϋποθέτει και επόμενες γέννες. Ο ίδιος φροντίζει να τις κατονομάσει. Το ίδιο κάνουν σε μια ασυνήθιστη ομοφωνία, για τους συνήθως διαφωνούντες μεταξύ τους θεόπνευστους Ευαγγελιστές, και οι Λουκάς και Μάρκος: «Ουχ ούτός εστίν ο του τέκτονος υιός, ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαρία και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας, και αι αδελφαί αυτού ουχί πάσαι προς ημάς εισί;» (Ματθαίος ιγ΄ 55 – 56, Μάρκος ς΄ 3. Λουκάς η΄ 19). Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια κορίτσια καταστράφηκαν μένοντας παρθένες θλιβερά ναυάγια και καρικατούρες μιας ανήθικης Ηθικής, μιμούμενες τάχα τη χωριατοπούλα της Ναζαρέτ, που το πιθανότερο ήταν να το γλέντησε με τον καρπερό μαραγκό της.

 

Ποια είναι όμως η σχέση του κλήρου και ειδικά του άγαμου, με την παρθενία; Είναι προφανές πως το μυαλό των καλόγερων περιστρέφεται γύρω από το σεξ. Το «Ιερόν Πηδάλιον» τιμωρεί τα βδελυρά αμαρτήματα της «μαλακίας, αρσενοκοιτίας, μοιχείας, αιμομιξίας και πορνείας». Μην απορείτε με το λεξιλόγιο του ορθόδοξου Ταλμούδ. Είναι γνωστό πως η φρασεολογία των συνεδριάσεων της Ι. Συνόδου θα έκανε ακόμη και τον πάπα προστάτη άγιο των παιδεραστών, να κοκκινίσει από ντροπή.
Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης δίδει οδηγίες στον εξομολόγο να ρωτά τον υποψήφιο μοναχό κάτι που θα σκανδάλιζε ακόμη και τον Ντε Σαντ: «εάν ανθρωπίνη τις φύσις δια της οπισθίας οπής εισήλθεν και συνάμα ροήν εποιήσατο». Τέτοια πράγματα δεν τα ρωτάνε ούτε στις νεοφερμένες πόρνες του Μεταξουργείου. Ο επί Όθωνα Νομάρχης της Μεσσηνίας έγραφε για τον αγράμματο (τ.χασάπη) καλόγερο Παπουλάκο, που προωθείται για αγιοποίηση από τον αρχιμανδρίτη κ. Μουλατσιώτη (φωτ2. σε τολμηρή θεατρική πρεμιέρα με πνευματικό του τέκνο -Από το«Πρώτο Θέμα»): “δεν δίσταζε ο θεομπαίχτης να περιγράφει μπροστά σε γυναίκες, άντρες, παιδιά, με τον πιο ξεγυμνωμένο τρόπο, όλα τα ερωτικά βίτσια“. Ο ίδιος τον κατηγορεί για “απεραντολογία των πλέον βαναύσων και ανηκούστων αισχρολογιών, αναπτύξας…τα διάφορα είδη των αισχρών ασελγειών” (Δ.Φωτιάδη “Όθωνας”).
Φύσεις κοινωνικά απροσάρμοστες από αιτίες που ανάγονται στη σφαίρα της ψυχανάλυσης, οι περισσότεροι καλόγεροι, κρύφτηκαν σε κάποιο μοναστήρι όπου παρασιτοζωούν σε βάρος της κοινωνίας, ληστεύοντας ακόμη και τις λιμνοθάλασσες της πατρίδας μας με φιρμάνια και χρυσόβουλα ξένων τυράννων της, αυθεντικά ή πλαστογραφημένα, εξαπατώντας αφελείς υπουργούς και σεμνούς πρωθυπουργούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.. Η Ορθοδοξία και ο Καθολικισμός έχουν ενοχοποιήσει τις ερωτικές σχέσεις. Αργία μοναξιά και σεξουαλική καταπίεση όμως, μητέρες πάσης κακίας. Το ιερατείο χώνει τη μύτη του στις ξένες κρεβατοκάμαρες, ηδονίζεται να βάζει ηλίθιες γυναικούλες και ανισόρροπους άντρες να του εξομολογούνται κάθε ερωτική τους σκέψη ή πράξη την ίδια στιγμή που το ίδιο δρέπει κάθε διαστροφικό καρπό όταν του δίνεται η ευκαιρία να τον αγοράσει. Αρετή είναι η παρθενία για τους άλλους. Θα θυμάστε την πολύκροτη υπόθεση όπου η αδέκαστη ελληνική Δικαιοσύνη τιμώρησε αυστηρότατα την ψυχασθενή εξομολογούμενη έγγαμη φόνισσα του αρχιμανδρίτη την ώρα που έμπαινε από το ταπεινό του τζιπ, ο οποίος την εκμεταλλευόταν ως εραστής και οικονομικά. Η Εκκλησία χωρίς να κρατήσει προσχήματα, τον κήδεψε με τιμές, ξέροντας πως κανείς δεν θα της ζητήσει το λόγο. Ο ευσεβής αδελφός του ζητούσε εκδίκηση: «Ο αδελφός μου δεν ήταν αδερφή (όπως οι άλλοι;) ήταν άντρας…. Εγώ θέλω να σαπίσει στη φυλακή».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=75&artid=90079&dt=03/08/1997
http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=2&la=1&artid=936559&catid=5
Η απαγόρευση της σεξουαλικής ζωής δημιουργεί ανισόρροπα δυστυχισμένα ανθρωπάκια που έχουν ανάγκη από αγράμματους γκουρού καλόγερους, οι οποίοι τους ποδηγετούν φτάνοντας μέχρι του σημείου να ασελγούν πάνω στα απελπισμένα κουτορνίθια. Ακόμη χειρότερα ο μέσος πιστός μετατρέπεται σε διπρόσωπο υποκριτή που ηθικολογεί δημόσια, ενώ κατατρύχεται από ανομολόγητες ερωτικές επιθυμίες. Ο φθόνος για όσους ικανοποιούν φυσιολογικά τα θεμιτά ερωτικά τους ένστικτα χωρίς να νοιάζονται για τα κουτσομπολιά, έρχεται να δηλητηριάσει με μίσος αυτές τις κακομοιριασμένες προσωπικότητες.
Απλή μελέτη του Τύπου αποδεικνύει πως καμία άλλη επαγγελματική τάξη δεν έχει τόσο διαδεδομένα στους κόλπους της διάφορα βίτσια με πρώτο και καλύτερο αυτό της παιδεραστίας, όσο το ιερατείο. Η ατιμωρησία μάλιστα των παιδεραστών και η προστασία που τους προσφέρουν ο πάπας και οι δεσποτάδες αποδεικνύουν την τεράστια εξάπλωση του κακουργήματος αυτού στους κόλπους των ρασοφόρων. Οι επίσκοποι και οι αρχιμανδρίτες βιώνουν μια τραγικά διχασμένη ζωή, κατηγορώντας στα φαρισαϊκά κηρύγματά τους τις πιο κρυφές και ισχυρές επιθυμίες τους, και εκτρεπόμενοι σε φιλαργυρία, φιλοδοξία, εγωισμό, εξουσιομανία, ως αντίδοτο στα ανικανοποίητα νυχτερινά τους όνειρά, όταν οι δαίμονες της σάρκας τους επισκέπτονται, όπως συμβαίνει στο Συναξάρι σχεδόν κάθε οσίου. Τώρα τι λογής παρθένοι είναι οι αλληλομισούμενοι, φιλόδοξοι εξουσιομανείς κοιλαράδες, φιλοχρήματοι και χρυσοστολισμένοι δεσποτάδες είναι φως φανάρι. Δηλαδή αυτοί που είναι βαρυμένοι με ολοφάνερα ανθρώπινα πάθη, συγκρατούνται στο πιο φυσιολογικό ανθρώπινο πάθος ή καλύτερα σε μια φυσιολογική ανάγκη; Προς τι; Ποιόν θα ωφελήσουν με τον τρόπο αυτό; Γιατί η μοναξιά και τα απωθημένα κάποιου επισκόπου είναι χρήσιμα στην κοινωνία; Διαβάζω στην «έγκυρη», του ευσεβούς Άρχοντα της Ορθοδοξίας και τ. διοικητή του Αγ.Όρους: «Μεταμεσονύκτια, «αποκαλυπτική» εκπομπή την περασμένη εβδομάδα προέβαλε το εξής σκαμπρόζικο θέμα: «Μητροπολίτης μού προσέφερε διαμέρισμα για να με κάνει δικό του». (Για όσους ενδιαφέρονται, ο καταγγέλλων ήταν ένας μεσόκοπος, διοπτροφόρος, φαλακρός και μουστακαλής κύριος, ο οποίος διετέλεσε οδηγός κάποιου ιεράρχη.). Αντιλαμβάνομαι, ως εκ τούτου, ότι οι διαδικασίες της διαδοχής στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών έχουν ήδη ξεκινήσει…». (ΒΗΜΑ, 2/12/2007 , σελ.: A72). Ποια είναι η δικαστική κατάληξη της υπόθεσης παρενόχλησης υφισταμένου ή συκοφαντικής δυσφήμησης του Ιεράρχη που βγήκε στη φόρα ως όπλο στη μάχη φατριών για την αρχιεπισκοπική διαδοχή; Άγνωστη κι αυτή όπως όλες σχεδόν οι σχετικές υποθέσεις του ιερατείου, που αφού στείλουν το κατάλληλο μήνυμα στην αντίπαλη εκκλησιαστική Μαφία, καλύπτονται μετά από πέπλο αιδήμονος σιωπής.
.
Υ.Γ. 1
Ο αρχιμανδρίτης κ. Μουλατσιώτης, διαψεύδει ως φωνομονδάζ, ένα σι-δι, μεταδοθέν υπό του κ. Σπ.Καρατζαφέρη, εις το οποίον (δήθεν) ακούεται συνομιλών με τον πανιερότατον μητροπολίτην Μάνης Παρθένιον (Π.Ε, τ.διάκονον πατριαρχείου Αλεξανδρείας,. τ. μοδέλον), να αποκαλεί (αίσχος!) τον ιερόν Καλλίνικον π…..και να δηλώνει πως οι μοναχοί του είναι όμορφοι!.
http://orthodoxos.wordpress.com/2009/09/14/apistefton/
Από Αιδώ!!!
http://www.freemonks.gr/index.php?page=news_info〈=1&id=66
Υ.Γ.2
«Αρχιμανδριτισμός ασθένεια της Εκκλησίας»
του Σταύρου Ζουμπουλάκη «(Κυρ. Καθημερινή- 27-02-2005):
«…..αρχιμανδρίτες, από αυτό το σώμα φιλόδοξων, αθεολόγητων, απαίδευτων, αυταρχικών και ψυχολογικά προβληματικών –ίνα μη τι χείρον είπωμεν– ανθρώπων. Όταν ένα χριστιανόπουλο, δεκαεφτά ή δεκαοχτώ χρόνων, θέλει να βάλει τα ράσα, όχι για να γίνει παπάς ή καλόγερος αλλά αρχιμανδρίτης, κάτι δεν πάει καλά εξαρχής με την ψυχική ισορροπία του. Οι αρχιμανδρίτες ξέρουν καλά ένα μόνο πράγμα, …. σε ποιον να προσκολληθούν, .. με ποιους να συνάψουν σχέσεις δοσοληψίας, οι οποίες, .. μπορεί να φτάσουν και πολύ μακριά…..»
http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/history/kathimerini_arximandritismos.htm

Να εξασφαλιστούν τα αναγκαία κονδύλια και να καλυφθούν έγκαιρα τα όποια λειτουργικά κενά με την πρόσληψη αναπληρωτών εκπαιδευτικών

Δελτίο τύπου

Να εξασφαλιστούν τα αναγκαία κονδύλια και να καλυφθούν έγκαιρα τα όποια λειτουργικά κενά με την πρόσληψη αναπληρωτών εκπαιδευτικών

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του ΤΟΜΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


    Ο Τομέας Παιδείας της Δημοκρατικής Αριστεράς καλεί την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να φανεί συνεπής στη δέσμευση ότι η λειτουργία των σχολείων θα ξεκινήσει ομαλά χωρίς κενά και ελλείψεις διδακτικού προσωπικού. Η διαφαινόμενη μαζική φυγή εκπαιδευτικών, για λόγους συνταξιοδότησης, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αποτελέσει παράγοντα αναστάτωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας και περαιτέρω υποβάθμισης της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Στις 13 Σεπτεμβρίου σ’ όλες τις τάξεις και τα τμήματα των δημοσίων σχολείων της χώρας πρέπει να μπουν δάσκαλοι και καθηγητές και τα μαθήματα να ξεκινήσουν κανονικά. Εκτός των άλλων, το ανοικτό σχολείο, στις κρίσιμες συνθήκες που αντιμετωπίζει η χώρα και η εκπαίδευση, αποτελεί έμπρακτη αλληλεγγύη στα κοινωνικά στρώματα που κατά κύριο λόγο πλήττονται από την κρίση.
Κρατώντας αποστάσεις από τις Κασσάνδρες της καταστροφολογίας και του στείρου καταγγελτισμού, επισημαίνουμε:

• Το σχέδιο εξορθολογισμού της διάθεσης του εκπαιδευτικού δυναμικού που υποσχέθηκε το Υπουργείο Παιδείας πρέπει να ολοκληρωθεί άμεσα.

• Οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί να επιστρέψουν στις οργανικές τους θέσεις.

• Να εφαρμοσθεί η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με το υποχρεωτικό ωράριο των εκπαιδευτικών και τις υπερωρίες.

• Να μην επιτραπεί η λειτουργία τμημάτων κάτω των 25 μαθητών, εκτός των ειδικών περιπτώσεων που αφορούν σχολεία νησιωτικών, παραμεθόριων και απομακρυσμένων από τα αστικά κέντρα περιοχών.

• Να εξασφαλιστούν τα αναγκαία κονδύλια και να καλυφθούν έγκαιρα τα όποια λειτουργικά κενά με την πρόσληψη αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

14.8.10

Τι μεταμορφώνει την αγέλη σε κοινωνία;


Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου: από τις λίγες πια αφορμές που απόμειναν για να διαπομπεύουμε οι Νεοέλληνες επιδεικτικά τον μεταφυσικό άξονα τού κάποτε πολιτισμού μας. Θρησκευτικές παράτες πανηγυριώτικου εντυπωσιασμού, πομπώδεις κενολογίες πολιτικών, δημοσιογράφων και δεσποτάδων – αχταρμάς επιδείξεων ασχετοσύνης και απαιδευσίας. Ολα να βεβαιώνουν την άγνοια ή την κυρίαρχη αδιαφορία για την πάλη «νοήματος» που μεταμορφώνει την αγέλη σε κοινωνία («οίον γιγαντομαχία τις περί της ουσίας»).

Η οικονομική χρεοκοπία και ο έσχατος διεθνής εξευτελισμός μας, η διαφθορά και κατάρρευση του πολιτικού μας συστήματος, η αλλοτρίωση του κοινωνικού σώματος σε αρένα διεκδικήσεων κτηνώδους ιδιοτέλειας, αυτά και τα συναφή εκεί έχουν την αιτία τους: στη συμπλεγματική ταύτιση του μηδενισμού με την «πρόοδο», στην επηρμένη χλεύη για κάθε ιερό και όσιο. Κυρίως, στη διαστροφή των θησαυρισμάτων και θεσμών της μεταφυσικής παράδοσης: στη θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος.

Θολές οι αιτίες, τόσο από τη χρονική απόσταση των απαρχών όσο και από τη σύγχυση των φρενών. Για τέσσερις ολόκληρους αιώνες, η υποδούλωση στους Τούρκους εξαφάνισε την ενεργό παρουσία του Ελληνισμού από το ιστορικό προσκήνιο. Και αυτό που προέκυψε σαν Ελληνισμός μετά από τόσο μακρό διάστημα, ήταν ένα μεταπρατικό κρατίδιο που πάλευε (και παλεύει) και πιθηκίζει τρόπο βίου (πολιτισμό) με αναποδογυρισμένους τους όρους της ελληνικής πρότασης και ταυτότητας.

Στη διάρκεια των αιώνων της ελληνικής απουσίας, ένας άκριτος και ανεξέλεγκτος από τα κριτήρια των Ελλήνων πολιτισμός γεννήθηκε στη μεταρωμαϊκή (βαρβαρική τότε) Δύση. Εκπληκτικός σε δυναμισμό πολιτισμός με κέντρο το άτομο, την εξυπηρέτηση και κολακεία των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής: Αντί για την ελληνική ταύτιση του «αληθεύειν» με το «κοινωνείν», η ταύτιση της αλήθειας με τη «σύμπτωση» (adaequatio) ατομικού νου και αντι-κείμενου νοουμένου – σαρωτική επιβολή της νοησιαρχίας, του ατομοκεντρισμού. Αντί της «κοινωνίας» η societas («εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι»). Αντί του «δικαίου» (του «ανά τον λόγον») το jus: κώδικας χρησιμοθηρικών κανονιστικών αρχών. Αντί της δημοκρατίας, η res publica. Αντί για την ελευθερία (άθλημα αυθυπέρβασης) η συμβατική (με σύμβαση) θωράκιση ατομικών δικαιωμάτων. Αντί για το εκκλησιαστικό γεγονός (την αγαπητική κοινωνία της ύπαρξης και της γνώσης), η θρησκεία (ατομική αξιομισθία, ατομική σωτηρία). Και πάει λέγοντας.
Ετσι, βγαίνοντας από την υποδούλωση στους Τούρκους ο Ελληνισμός (αλλά και οι υπόλοιπες κοινωνίες της Ορθόδοξης ελληνορωμαϊκής και σλαβικής «οικουμένης») στον 19ο αιώνα, βρέθηκαν σε ριζικά καινούργιο ιστορικό περιβάλλον, στους αντίποδες του πολιτισμού που είχε διαμορφώσει η συνάντηση της ελληνικής «πόλεως» με τη χριστιανική «εκκλησία». Ο πριν από την Τουρκοκρατία πολιτισμός ήταν πια ένα απόμακρο παρελθόν, κατασυκοφαντημένο λυσσωδώς από τη Δύση, μετονομασμένο χλευαστικά σε «Βυζάντιο»! Το ρεαλιστικό τώρα δίλημμα για τους Ορθόδοξους ήταν: ή το μοντέλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η καθήλωση στην ιστορική καθυστέρηση και υπανάπτυξη, ή η μίμηση του καινούργιου, «πεφωτισμένου και λελαμπρυσμένου» κόσμου της Δύσης.

Η ίδια η απελευθέρωση των Ορθοδόξων από τον τουρκικό ζυγό δεν κατορθώθηκε με άξονα και στόχο να αποκατασταθεί η άλλοτε ενιαία σε πολιτισμό ελληνορωμαϊκή «οικουμένη», ιστορική σάρκα, πολυεθνική - πολυφυλετική, της Μιας Καθολικής Εκκλησίας, από την οποία είχε αποσχιστεί η Δύση. Η απελευθέρωση κατορθώθηκε στο όνομα και με το όραμα του καινούργιου μοντέλου συλλογικότητας που είχαν γεννήσει στη Δύση ο ατομοκεντρισμός και η απολυτοποιημένη χρησιμοθηρία: το μοντέλο του «έθνους - κράτους». Οι ορθόδοξοι λαοί απελευθερώθηκαν χάρη στην έγκαιρη παγίδευσή τους στο αντιμεταφυσικό μένος της Δύσης (απόλυτα δικαιωμένο εκεί ιστορικά) και στα παράγωγά του (φυσιοκρατία, δικαιώματα του φυσικού ατόμου) σαρκωμένα στο συναρπαστικό υπόδειγμα της Γαλλικής και της Αμερικανικής Επανάστασης.

Διέσωζαν οι Ορθόδοξοι την επίγνωση διαφοράς ή και αντίθεσης προς τη θρησκειοποιημένη Χριστιανοσύνη της Δύσης. Αλλά κατανοούσαν και εξέφραζαν τη διαφορά ή αντίθεση με τους όρους που είχε πια καθολικά επιβάλει η Δύση: Ορους ιδεολογικής αντιμαχίας, δογματικών - νοησιαρχικών διατυπώσεων άσχετων με την πραγματικότητα της ζωής και το «νόημά» της. Τώρα και για τους Ορθοδόξους «πίστη» σήμαινε ατομικές «πεποιθήσεις» βασισμένες σε αξιωματικές a priori παραδοχές, με μοναδικό τάχα βιωματικό στοιχείο την επιδίωξη ατομικής αξιόμισθης ηθικότητας, ατομικής (στεγανά εγωκεντρικής) σωτηρίας.

Στην Ελλάδα σήμερα μοιάζει μάλλον αδύνατο να εντοπίσει κανείς συνοδικό κείμενο, επισκοπικό κήρυγμα, οποιαδήποτε έκφραση επίσημου εκκλησιαστικού λόγου, που να εκφράζει επίγνωση της διαφοράς της Εκκλησίας από τη θρησκεία, διαφοράς του μετέχειν - κοινωνείν από τον ατομοκεντρισμό τού να θρησκεύει κανείς για την αξιομισθία. Η γενίκευση μοιάζει αφοριστική, αλλά οι δυνατότητες για να ελεγχθεί προσφέρονται πληθωρικά: Οι τηλεοπτικές αναμεταδόσεις πανηγυριώτικου ιδεολογικού και ηθικοπλαστικού ευτελισμού της σημερινής Γιορτής θα κατακλύσουν τα Δελτία Ειδήσεων. Κάθε Κυριακή ο Ελληνας τηλεθεατής των κρατικών καναλιών μπορεί να κρίνει αν το αφόρητης κενολογίας κήρυγμα του καθεδρικού ναού των Αθηνών (ή της Θεσσαλονίκης) διαφέρει, έστω και ελάχιστα, από κάθε αντίστοιχη ρωμαιοκαθολική ή προτεσταντική ευσεβολογία. Και η υπεράσπιση της «Ορθοδοξίας», πανομοιότυπη με την ξύλινη ιδεολογική αντιμαχία «ορθόδοξων» μαρξιστών με «σχισματικούς» τροτσκιστές, ρεφορμιστές ή όποιους άλλους συμπλεγματικούς της μονοτροπίας.

Η ιδεολογική αλλοτρίωση και θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος κατακερμάτισε την άλλοτε Μία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία (που πραγμάτωση και φανέρωσή της ήταν η κάθε τοπική σύναξη Ευχαριστίας) σε πλήθος εθνοφυλετικών κρατικών εκκλησιών, κατά κανόνα υποταγμένων στις σκοπιμότητες του κρατικού εθνικισμού. Πριν από τη θρησκειοποίηση, την ενεργό και λειτουργική ενότητα των διάσπαρτων στην οικουμένη εκκλησιών την εξασφάλιζε το «συνοδικό σύστημα» με ραχοκοκαλιά τον θεσμό της «πενταρχίας των πατριαρχών». Ο θεσμός ακυρώθηκε, όταν οι Ρώσοι, το 1589, απαίτησαν εκβιαστικά τον «ανύψωσή» τους σε πατριαρχείο εκλαμβάνοντας τον τίτλο σαν προνόμιο εξουσιαστικής ισχύος, προϋπόθεση αυτοκρατορικής αυτοτέλειας. Τους ακολούθησαν στην αδαή εθνικιστική θρασύτητα οι Σέρβοι, το 1920, οι Ρουμάνοι, το 1925, οι Βούλγαροι, το 1953. Σκανδαλωδέστεροι οι Νεοέλληνες, είχαμε αυτοανακηρυχθεί, το 1833, «αυτοκέφαλοι», με την εκκλησία μας «επικρατούσα θρησκεία»!

Η πανηγυριώτικη ασχετοσύνη στη γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου έχει ρίζες τόσο βαθιές στο παρελθόν μας όσο και η ανίατη παραπληγία του πολιτικού μας συστήματος.

Κίνητρα για επιστροφή δημοσίου χρήματος

Ετοιμάζεται νομοσχέδιο για να αποδοθούν στο κράτος κεφάλαια που υπεξαιρέθηκαν
 

Ρυθμίσεις για την επιστροφή κεφαλαίων που ανήκαν στο ελληνικό κράτος κι έγιναν αντικείμενο υπεξαίρεσης, έχει έτοιμες η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα που μένει μετέωρο από τη συνεχιζόμενη ατιμωρησία όσων διασπάθισαν δημόσιο χρήμα. Με δεδομένες τις δυσκολίες για επιβολή ποινικών κυρώσεων σε πολιτικά πρόσωπα λόγω της παραγραφής και σε κρατικούς αξιωματούχους λόγω της δικαστικής γραφειοκρατίας, οι ρυθμίσεις που βρίσκονται σε τελικό στάδιο επεξεργασίας επιχειρούν να λύσουν με ουσιαστικό τρόπο το ζήτημα των αστικών διεκδικήσεων του Δημοσίου σε υποθέσεις οικονομικών σκανδάλων που ήδη απασχολούν ή θα απασχολήσουν τη δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» από αρμόδιες κυβερνητικές πηγές, το σχετικό νομοσχέδιο είναι έτοιμο και εν γνώσει του πρωθυπουργού και αναμένεται να δοθεί σε δημόσια διαβούλευση μόλις παρέλθει η θερινή ραστώνη προκειμένου να τεθεί σε εφαρμογή με το νέο δικαστικό έτος. Η δε επεξεργασία του νομοσχεδίου για επιστροφή δημοσίου χρήματος που υπεξαιρέθηκε, έχει γίνει από νομοπαρασκευαστική επιτροπή νομικών και δικαστικών που έχει συγκροτήσει ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χάρης Καστανίδης.

Η εμπειρία του εξωτερικού
Η πρωτοβουλία αναλαμβάνεται με γνώμονα ανάλογες διατάξεις που ισχύουν από χρόνια σε Ιταλία, Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία, όπου η επιτυχία από την εφαρμογή του μέτρου, σύμφωνα με στατιστικές, αγγίζει το 86%. Τα κίνητρα που παρέχονται στους καταχραστές του δημοσίου χρήματος για να επιστρέψουν το σύνολο ή μέρος των χρημάτων, άπτεται κυρίως των νομικών κυρώσεων, που έως ένα βαθμό περιορίζονται. Υπάρχουν επίσης ρυθμίσεις για ενδιάμεσες καταστάσεις που εξασφαλίζουν σε όσους θελήσουν να υπαχθούν στο ευεργετικό πλαίσιο των εν λόγω ρυθμίσεων μειωμένες ποινές ή ποινές που είναι πολύ μικρές και εξαγοράσιμες.

Τα δύο στάδια
Ο μηχανισμός που προβλέπεται, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», για επιστροφή του δημοσίου χρήματος είναι σχετικά απλός και περιλαμβάνει δύο στάδια:

Στο πρώτο στάδιο, όταν έχουν υπάρξει δημόσιες καταγγελίες ή δημοσιεύματα του Tύπου για οικονομικό σκάνδαλο σε βάρος του Δημοσίου και έχει ξεκινήσει εισαγγελική έρευνα από τη δικαιοσύνη, η πρωτοβουλία για την κίνηση του μηχανισμού των κινήτρων, δίνεται στον ίδιο τον καταχραστή. Αν το επιθυμεί και πριν ασκηθεί σε βάρος του ποινική δίωξη (σ.σ. αυτό είναι σημείο-κλειδί του νομοσχεδίου), μπορεί να επιστρέψει τα «κλεμμένα». Στην περίπτωση αυτή, ο αρμόδιος εισαγγελέας θα μπορεί -λαμβάνοντας υπόψη της γενικότερες συνθήκες- ακόμα και «να κλείνει» την υπόθεση, με πόρισμα για αρχειοθέτησή της.
Η συγκεκριμένη ρύθμιση, τόνιζαν στην «Κ» έγκριτοι νομικοί που μετείχαν και στην επεξεργασία των σχετικών διατάξεων, «μπορεί να τύχει ευρύτατης εφαρμογής, καθώς ήδη στην Εισαγγελία Πρωτοδικών είναι δεκάδες οι προκαταρκτικές εξετάσεις για οικονομικά σκάνδαλα σε βάρος του Δημοσίου που δεν έχουν ακόμα φθάσει στο στάδιο της ποινικής δίωξης».

Το δεύτερο στάδιο εφαρμογής των κινήτρων για επιστροφή του δημοσίου χρήματος, αφορά υποθέσεις οικονομικών σκανδάλων για τις οποίες οι δικαστικές διαδικασίες έχουν προχωρήσει, έχει ασκηθεί ποινική δίωξη και η δικογραφία βρίσκεται στα χέρια του ανακριτή. Σε αυτές τις υποθέσεις, σύμφωνα με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις, ο εμπλεκόμενος σε υποθέσεις σκανδάλων σε βάρος του Δημοσίου μπορεί να ζητήσει να υπαχθεί στις ευεργετικές και για αυτόν και για το κρατικό ταμείο ρυθμίσεις της επιστροφής των χρημάτων, απευθυνόμενος στον αρμόδιο εισαγγελέα.

Αν το Δημόσιο ικανοποιηθεί και συμφωνήσει, τότε ο εισαγγελέας μπορεί αν το αποφασίσει, να εκκαθαρίσει σύντομα την υπόθεση, συντάσσοντας πρακτικό, το οποίο μέσω του Εισαγγελέα Εφετών εισάγεται σε τυπική δίκη των «πέντε λεπτών», όπως δήλωνε στην «Κ» έγκριτος νομικός που είναι σε γνώση των προτεινόμενων ρυθμίσεων. Σε αυτή την περίπτωση, επιβάλλεται ποινή εξαγοράσιμη έως δύο χρόνια.

Είμαστε bloggers. Δεν θέλουμε να γίνουμε δημοσιογράφοι.

 
Τελικά το κατεστημένο «Σύστημα» καθοδήγησης της Κοινής Γνώμης δεν μπορεί να ησυχάσει με τίποτα όσο έχει τα blogs απέναντί του. Με διάφορους τρόπους κατά το παρελθόν έχει προσπαθήσει να βάλει χέρι στο διαδίκτυο, αλλά απέτυχε. Πρόσφατα έριξαν στην πιάτσα την ιδέα της αδειοδότησης των blogs, μέσα από τα δικαστήρια (βλ. Με άδεια των δικαστηρίων τα blogs;).  Όταν όμως είδαν ότι αυτή η ιδέα συνάντησε την κάθετη αντίδραση του διαδικτύου και το χλευασμό, άλλαξαν το τροπάριο.
Τώρα πετάνε άλλη ιδέα. Τώρα έβαλαν μπροστά τα λεγόμενα δημοσιογραφικά blogs σαν....
«Δούρειο Ίππο» στο χώρο των bloggers. Δεν έχουν προφανώς αντιληφθεί τι εκτίμηση έχουν τα δημοσιογραφικά blogs μεταξύ των bloggers. Οι bloggers δεν είναι σαν τους πολιτικούς που τρέμουν μπροστά στο δημοσιογράφο και γλύφουν. Μπορεί οι bloggers να τα διαβάζουν για να παίρνουν κάποια είδηση από αυτά ή να διασκεδάζουν με το ξεκατίνιασμα που κάνουν για το χώρο τους, αλλά επί της ουσίας ουδόλως τους επηρεάζουν, όπως αντίθετα επηρεάζουν τα ΜΜΕ πολιτικούς και πολίτες.
Διαβάσαμε λοιπόν ότι δεν θέλουν τώρα το διαδίκτυο φιμωμένο. Θέλουν λέει να προχωρήσουν στην αναγνώριση μιας ισοτιμίας μεταξύ bloggers και παραδοσιακών ΜΜΕ. Τώρα διαρρέουν μέσω των δημοσιογραφικών blogs ότι θέλουν να κάνουν μια «Ενωση Διαχειριστών Διαδικτύου», άλλο ένα δηλαδή κομματικό συνδικαλιστικό όργανο, και σαν αιτιολογία βάζουν δήθεν την ασφαλιστική κάλυψη και τις παροχές που έχουν οι δημοσιογράφοι. Ως τυράκι στη φάκα ρίχνουν δήθεν την κρατική διαφήμιση, για να τσιμπήσουν οι ελεύθεροι bloggers και να αρχίσουν να τρέχουν τα σάλια τους.  Οι άνθρωποι είναι απίστευτοι. Θέλουν να κάνουν και τους bloggers κρατικοδίαιτους, σαν τον εαυτό τους.
Όλα αυτά ονομάζονται κίνητρα και απώτερο σκοπό έχουν να βγάλουν τους bloggers από τη ανωνυμία.
Αυτό εδώ το blog αν και είναι επώνυμο και δεν έχει λόγους να φοβάται την κατάργηση της ανωνυμίας, εντούτοις λέει:
 
1) Δεν θέλουμε καμία ασφάλιση. 
 
2) Δεν είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι.
 
3) Δεν θέλουμε να γίνουμε δημοσιογράφοι, ούτε θέλουμε τα προνόμιά τους.
 
4) Δεν θέλουμε διαφημίσεις. Έχουμε ένα προσωπικό ημερολόγιο και κάνουμε το κέφι μας, μοιραζόμενοι με κάποιους φίλους ιδέες και αντιπαραθέσεις και αυτό ανήκει στην απόλυτη σφαίρα της ελευθερίας μας.
 
5) Τα δημοσιογραφικά blogs είναι σε όλους γνωστά στο διαδίκτυο και αντιμετωπίζονται από τους bloggers ως on line ΜΜΕ. Ας κάνουν λοιπόν οι κάτοχοί τους οποιαδήποτε συνδικαλιστικό όργανο θέλουν, ας ασφαλιστούν οι εργαζόμενοι σ’ αυτά, ας πάρουν διαφημίσεις και άλλες διευκολύνσεις και ας αφήσουν ήσυχους τους ελεύθερους ανθρώπους να εκφραστούν όπως θέλουν.
 
6) Δεν εκπέμπουμε ανοιχτά όπως τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, αλλά είμαστε ηλεκτρονικά βιβλία που πρέπει να επιλέξει ο αναγνώστης να τα ανοίξει και να τα διαβάσει.

Το διαδίκτυο δημιουργήθηκε από την ανάγκη ελεύθερης έκφρασης και επικοινωνίας μεταξύ ελεύθερων ανθρώπων, επώνυμων και ανώνυμων και θα παραμείνει τέτοιο.

Όσες απαρχαιωμένες και οπισθοδρομικές ενέργειες και αν επιχειρηθούν, θα αποτύχουν.

Απορούμε πάντως πως μια κυβέρνηση με ιδεολογία την παγκόσμια διακυβέρνηση, θέλει να βάλει έλεγχο στο διαδίκτυο σε τοπικό επίπεδο!!!

12.8.10

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ

Αύγουστος στα Καλάβρυτα και η δημοτική αρχή όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή , ξεκίνησε τα έργα καλλωπισμού στην πόλη. Ολοι και όλα βουτηγμένα στον ασβέστη το αγαπημένο υλικό του πρώην δημάρχου κου Παπαδόπουλου και τώρα πια και του νυν δημάρχου κου Λαζουρα .

ΕΛΕΟΣ πια κύριοι για τόσο βλάκες μας περνάτε? για τόσο ηλίθιους? νομίζετε ότι με λίγα κιλά ασβέστη και βάψιμο στα πεζοδρόμια και τις μάντρες της πόλης θα καταφέρετε να αλλάξετε απόψεις και συνειδήσεις πολιτών?

Που είναι ο βιολογικός καθαρισμός που θα έφτιαχνες κε Παπαδοπουλε? πνιγήκαμε στα βοθρολυματα.

Που είναι το δίκτυο ύδρευσης κε Παπαδοπουλε? πίνουμε νερό σε σωλήνες ακατάλληλες ακόμα.

Που είναι η πίστα μότο κρος κε Παπαδοπουλε? πήρατε τα λεφτά και τα δώσατε στα λαμογια στο Χιονοδρομικό.

Για αυτό λοιπόν κε Παπαδοπουλε σταματήστε πια να ασχολείστε με τα Καλάβρυτα και πηγαίνετε στην ωραία σας βουλή να κοκορεύεστε .

 Εμείς οι Καλαβρυτινοι εχουμε και αποψη και γνωμη και ξερουμε ποια Νέα δημοτική αρχή θέλουμε. σταματήστε πια εσείς και τα φερέφωνα σας να εξαγοράζετε συνειδήσεις.

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

11.8.10

Ρέππας, Κατριβάνος και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ υπέρμαχοι της "Χούντας"



Πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως οι: Αντώνης Στρατής, Ηλίας Κατριβάνος, Λυμπέρη Λυμπεράκη, και Δημήτρης Ρέππας έστελναν συγχαρητήρια στον Γεώργιο Παπαδόπουλο και ήταν υπέρμαχοι της επταετίας ή "χούντας" όπως οι ίδιοι την αποκαλούν τώρα. Λέτε να είναι τυχαίο που τα ιστολόγια μιλάνε για "χούντα του ΠΑΣΟΚ"; Μάλλον κάποια στελέχη έχουν ασχοληθεί πολύ με το θέμα και ήταν υπέρμαχοι της "χούντας".


Διαβάζουμε στην Βραδυνή του 1981 πριν τις εκλογές (βλέπε φωτογραφίες):


* Εξυμνούσαν την "Εθνοσωτήριο" σε συγκεντρώσεις
* Αρθρογραφούσαν υπέρ του χουντικού συντάγματος
* Αξίωναν συμβιβασμό των φοιτητών με την καθεστηκυία τάξι
* Έστελναν συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στον Παπαδόπουλο


Διαβάζουμε για τον κ. Ρέππα:


Εξ΄άλλου ο νυν αναπληρωτής γραμματέας ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος στον νομό Αρκαδίας κ. Δημ. Ρέππας σαν τριτοετής φοιτητής της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών τον Νοέμβριον 1972, δηλ, την εποχή που το φοιτητικό κίνημα είχε απλωθεί στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα έγραφε σε επιστολή του σε αθηναική εφημερίδα:


"Εν όψει των αρχαιρεσιών εις τους φοιτητικούς συλλόγους, οι δια ζώσης αντεγκλήσεις μεταξύ των σπουδαστών και οι μέσω των εφημερίδων οξείαι ερωταπαντήσεις, δημιουργούν ατμόσφαιραν απτομένην της καταστάσεως απώλειας της φοιτητικής αξιοπρέπειας και κλίμα ασύμφορορον δια την φοιτητικήν υπόθεσιν. Αι διορισμέναι διοικήσεις, βαλλόμεναι πανταχόθεν, αντιδρούν δι' ανακοινώσεων - καυχησιολογιών και όχι δια της αποστοματικής πράγματι απαντήσεως των συνετών πράξεων, τας οποίας τους υποδεικνύει η λογική του δικαίου και το αίσθημα συνεπείας εις την εκτέλεσιν του έργου. Οι αντιδικούντες πρέπει ν' αντιμετωπίσουν ρεαλιστικά την καθεστηκυίαν τάξιν εις τας φοιτικάς διοικήσεις όχι ανεχόμενοι συμβιβασμού αλλά προς γενικόν όφελος προσαρμοζόμενοι. Η ιδεολογία ενός εκάστου να παύση να δηλητηριάζη την συμπεριφορά του στον σπουδαστικόν χώρον, την στιγμήνπου καυτά αναμένουν την λύσιν των πλείστα φοιτητικά αιτήματα. Ας σταματήσει ο θόρυβος απ' όπου κι άν προέρχεται, ώστε οι δημιουργοί του να μη χαρακτηρισθούν αξίες που σαν τους ποταμούς κάνουν μεγάλον θόρυβον, επειδή ακριβώς στερούνται βάθου.


Οι φοιτηταί μόνον ηνωμένοι θα επιτύχουν τους σκοπούς των. Η διχόνοια που κρυφολαχταρά να κατοιήση στις κάλπες της .... Συνάδελφοι, αν τώρα διχασθούμε ποτέ πια δεν θα είμαστε ισχυροί. Η φοιτητική μας ιδιότης ας μη εξυπηρετήσει σκοπούς που απέχουν, των φοιτητικών συμφερόντων και μεταβάλουν το σπουδαστικόν χώρον εις πολιτικήν κονίστρον...."


Έτσι, λοιπόν ο σημερινός "αρχινεολαίος" του ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της δικτατορίας ήταν απολογιτής των διορισμένων διοικήσεων και υπέρμαχος του συμβιβασμού...


Να τι τονίζουν στην σχετική επιστολή τους οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, την οποίαν απηύθυναν στην Νομαρχιακή Επιτροπή Αρκαδίας όταν εγίνοντο τα μαγειρέματα για την επιλογή των υποψηφίων του κόμματος.


"Το κείμενο αφιερώνεται εξαιρετικά σ΄όλους εκείνους που πέρασαν από την Ασφάλεια και την ΕΣΑ, βασανίστηκαν, αγωνίστηκαν για να δούν μια Ελλάδα λεύτερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική και σοσοαλιστική.... Το κέιμενον το υπογράφει ο Δ. Ρέππας τότε φοιτητής Οδοντιατρικής, σήμερα αναπληρωτής γραμματέας της Ν. ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος Αρκαδίας. Τί λένε άραγε για τα γραφόμενά του οι συναγωνιστές του ΠΑΣΟΚ, ο πρόεδρος και η ηγεσία του Κινήματος;


Το κείμενο που ακολουθεί παρετίθετο στην επιστολή, μην νομίσετε ότι το έγραψε κανένας φασίστας, χουντοβασιλικός χουντίσας, ακροδεξιός ή κανένας απολίτικος ακροδεξιός. Το έγραψε ο σημερινός αναπληρωτής γραμματέας της Ν. ΠΑΣΟΚ εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ Σάββατο 11 Νοέμβρη 1972 - όταν όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, όταν τα μπουντρούμια της ΕΣΑ και της Ασφάλειας ήταν γεμάτα από αγωνιστές φοιτητές, όταν πλέον οι φοιτητές είχον στρατευθή για την αντιδικτατορική τους δράση και πολλοί άλλοι καταλάμβαναν την Νομική διαδηλώνοντας έμπρακτα την αντίθεσή τους στο φασιστικό καθεστώς.


(Ακολουθεί το κείμενο που παραθέσαμε)


Βέβαια τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει. ¨Ετσι δεν είναι απίθανο ο πρώην οπαδός του πλατωνικού αριστοκρατισμού να έχη μεταβληθή σε τωρινό υπέρμαχο του μαρξιστικού σοσιαλισμού. Τούτο όμως δεν είναι προσωπικό του ζήτημα και δεν αφορά το ΠΑΣΟΚ ούτε το λαικό κίνημα. Άλλωστε ίδιο της Δημοκρατίας είναι το συγχωρείν όχι όμως το λησμονείν. Το ζήτημα Δ. Ρέππα είναι θέμα ηθικής και πολιτικής τάξης και γι αυτό πρέπει να αντιμετωπισθεί από το ΠΑΣΟΚ με κριτήριο πιθανόν τη συγγνώμην αλλά ποτέ τη λήθη εκτός κι άν το κίνημα έχει χάσει την ιστορική μνήμη του. Φίλοι του ΠΑΣΟΚ"

ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣΙΑ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΑΒΑΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΕΠΠΑ ΣΕ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΤΟΥ "THERMOPILAI.ORG" ΣΤΟ AIGIO.ORG

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ & ΔΙΚΤΥΩΝ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 12 Αυγούστου 2010


Προς
Aigio.org

ΔΗΛΩΣΗ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΕΠΠΑ ΓΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΑΣ


    Οι προσωπικές επιθέσεις που δέχομαι είναι προφανές που αποσκοπούν, ιδίως αυτήν την περίοδο.
    Η αλήθεια δίνει την απάντησή της:
    Είμαι μεταξύ των Ελλήνων που διώχθηκαν την επταετία. Άλλωστε για την αντιδικτατορική στάση μου με τίμησαν οι συμφοιτητές μου, ψηφίζοντάς με στις πρώτες ελεύθερες φοιτητικές εκλογές ως Πρόεδρο του Συλλόγου Φοιτητών Οδοντιατρικής και ως μέλος στο πρώτο Κεντρικό Συμβούλιο της μεταδικτατορικής ΕΦΕΕ.
    Πράγματα γνωστά.
    Αν κάποιους ενοχλεί η παρουσία μου στην πολιτική, ας διαλέξουν μέσα από την πολιτική τρόπους να αντιπαρατεθούν.
    Οι συκοφαντίες βλάπτουν τους συκοφάντες και μόνον.





ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ
«ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ»



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ανακοινώνεται η ίδρυση της Ανεξάρτητης Ανοιχτής Δημοτικής Κίνησης Ανατολικής Αιγιάλειας με τίτλο « ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ».

Η Οργανωτική Επιτροπή καλεί όσους συμμερίζονται  την ιδρυτική διακήρυξη της Κίνησης και υιοθετούν τις επιδιώξεις του να εγγραφούν ως μέλη της, στα γραφεία της Κίνησης που εντός των προσεχών ημερών θα λειτουργήσουν σε Διακοπτό, Ακράτα και Αιγείρα.

Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα  θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή  ολομέλεια της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ όπου θα εκλεγεί Συντονιστική Επιτροπή, θα αναλυθούν διεξοδικά οι στόχοι και οι επιδιώξεις της Κίνησης και θα αποφασισθεί η μορφή και ο τρόπος έκφρασης της στις επικείμενες Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές του Νοεμβρίου.



Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
10 Αυγούστου 2010

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ»

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ
«ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ»

ΙΔΡΥΤΙΚΗ  ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Η σημερινή κατάσταση της χώρας φανερώνει τα αδιέξοδα του πολιτικού μας συστήματος. Η κρίση είναι κυρίως κρίση ηθική και κρίση αξιών. Είναι κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική, είναι η αποτυχία του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Η απειλή της οικονομικής χρεοκοπίας είναι ορατή. Ο εργασιακός και ασφαλιστικός μεσαίωνας  η ανεργία, η ακρίβεια, οι μισθοί και συντάξεις πείνας, ο νεοπτωχισμός και το άγος των λουκέτων, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και η διαφθορά, αποτελούν ολοένα και πιο έντονα καθημερινά βιώματα του έλληνα πολίτη. Το κράτος έχει φθάσει και ξεπεράσει τα όρια της παραλυσίας, η ανυποληψία των δημοσίων θεσμών επιτείνουν το αίσθημα της ανασφάλειας και απαισιοδοξίας. Ο εφιάλτης μιας κοινωνίας χωρίς συνοχή χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς δικαιοσύνη και κοινωνική προστασία,  χωρίς σεβασμό στον πολίτη και τα δικαιώματά του ορθώνεται μπροστά μας. Αξιοπρέπεια και σεβασμός αποτελούν πια λέξεις κενές περιεχομένου. Τα πολιτικά κόμματα στη μεγάλη τους πλειοψηφία αδυνατούν να βγάλουν τη χώρα από την πολύπλευρη κρίση γιατί είναι και τα ίδια μέρος του προβλήματος.  Η κρίση αυτή διατρέχει ολόκληρο το κρατικό οικοδόμημα και φθάνει μέχρι και την Τοπική Αυτοδιοίκηση και μάλιστα σε έντονο βαθμό. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρόνια τώρα συμμετέχει σε αυτό το πολιτικό σύστημα, διαιωνίζει το κομματικό παιχνίδι και χρησιμοποιείται για άλλες επιδιώξεις. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε η «διαβούλευση» για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση της χώρας αποτελεί τρανό παράδειγμα εμπαιγμού, αδιαλλαξίας και τελικά εξυπηρέτησης προσωπικών και κομματικών συμφερόντων.

H Ελλάδα πορεύεται ήδη μέσα στο νεφελώδες και αποψιλωμένο από οικονομικούς πόρους τοπίο του «Καλλικράτη». Ένα ανομοιογενές, πρόχειρο και αδιέξοδο κατασκεύασμα που ενώνει δήμους, πόλεις και οικισμούς που δεν διαθέτουν κανένα κοινό ιστορικό, πολιτιστικό ή αναπτυξιακό χαρακτηριστικό. Ένα τσουβάλιασμα δημοτών και εδαφών «ατάκτως ειρημένων», χωρίς σχέδιο και προοπτική, γιατί έτσι βολεύει τα συμφέροντα εκείνων που έφεραν το λαό μας στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Γιατί έτσι βολεύει αυτούς που τσαλάκωσαν την περηφάνια του έλληνα, φυλάκισαν το χαμόγελό του, του στέρησαν την αισιοδοξία και έκαναν τη χώρα μας περίγελο ανά την υφήλιο.

Η ιστορία έχει αποδείξει και καθημερινά επιβεβαιώνεται ότι οι αλλαγές που επιθυμούν οι έλληνες πολίτες δεν μπορούν να προέλθουν από την κορυφή, από το υπάρχον πολιτικό σύστημα, από τα υφιστάμενα κόμματα. Η αλλαγή μπορεί να προέλθει μόνο από τη βάση, από το λαό, με αυτό-οργάνωση, μέσα από συμμετοχικές και κινηματικές διαδικασίες, προβάλλοντας ένα αξιόπιστο εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, δημιουργικού ελέγχου και σεβασμού προς το συνάνθρωπο και το περιβάλλον. Οι μέχρι σήμερα έννοιες «δεξιά», «κέντρο», «αριστερά», «συντηρητικός» ή «προοδευτικός είναι ξεπερασμένες. Τα προβλήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου είναι κοινά και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. Προοδευτικός για μας σήμερα είναι όποιος επιθυμεί τη λύση αυτών των προβλημάτων αντιμετωπίζοντάς τα με μια άλλη προσέγγιση, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς αποκλεισμούς, έξω και πέρα από κομματικούς υπολογισμούς με σεβασμό στην αξιοπρέπεια του κάθε πολίτη. 

Οι αυτοδιοικητικές εξελίξεις στην Αιγιάλεια και οι διαφαινόμενες αρνητικές επιπτώσεις στον τόπο μας και ιδιαίτερα στην Ανατολική Αιγιάλεια, η επερχόμενη υποβάθμιση και ισοπέδωση της περιοχής μας, μας οδηγούν στη δημιουργία της  Ανεξάρτητης Ανοιχτής Δημοτικής Κίνησης Ανατολικής Αιγιάλειας ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, με στόχο τη προάσπιση των συμφερόντων της Ανατολικής Αιγιάλειας αλλά και ολόκληρης της Αιγιάλειας, τη συμμετοχή μας στα δημοτικά δρώμενα, τη συνεισφορά μας στην ισόρροπη  ανάπτυξη της Αιγιάλειας, την αποφυγή υποβάθμισης των  περιφερειακών καποδιστριακών Δήμων. Δημιουργούμε μια εστία  προβληματισμού, ανταλλαγής απόψεων και επεξεργασίας προτάσεων για θέματα ανάπτυξης, πολιτισμού και οικολογίας της Ανατολικής Αιγιάλειας. Συμμετέχουμε ως ενεργοί πολίτες με αδέσμευτη και ελεύθερη σκέψη,  σαν δημότες με διαφορετικές πολιτικές προτιμήσεις και απόψεις που μας ενώνει το ενδιαφέρον για το καλό του τόπου μας.


Θεωρούμε τον «Καλλικράτη», σαν μια επικίνδυνη οπισθοδρόμηση που νοθεύει το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο αριθμητικούς κομματικούς και οικονομίστικους υπολογισμούς. Για να μεταφερθούν στην πλάτη των δημοτών τα τεράστια ελλείμματα που οι εμπνευστές του με τους κομματικούς σωλήνες εξέθρεψαν, ανέχτηκαν και γιγάντωσαν. Αμφισβητούμε απόλυτα τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα του νέου Δήμου Αιγιάλειας. Αρνούμαστε τον επερχόμενο μαρασμό και την υποβάθμιση, επιμένουμε ότι αποτελεί απορρύθμιση και όχι μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης και της ελληνικής κοινωνίας. Μια αποτυχία την οποία θα υποστούμε όλοι είτε διαμένουμε στον Ερινεό, είτε στην Συμπολιτεία, στο Αίγιο, το Διακοπτό την Ακράτα και την Αιγείρα.

Επιμένουμε στον ανασχεδιασμό της διοικητικής δομής της Αχαΐας και στη δημιουργία Δήμου Ανατολικής Αιγιάλειας  για ιστορικούς, πολιτιστικούς και αναπτυξιακούς λόγους. Βεβαίως δεν αιθεροβατούμε. Ο Δήμος Αιγιάλειας αποτελεί μια νέα πραγματικότητα. Και σε αυτήν την πραγματικότητα δεν κλείνουμε τα μάτια, αλλά θεωρούμε αναγκαίο και χρήσιμο να πάρουμε θέση μάχης μέσα στα νέα δεδομένα. Έχουμε χρέος να υπερασπίσουμε την περιοχή μας και να διεκδικήσουμε ότι δικαιωματικά και ιστορικά της ανήκει. Θα είμαστε καθημερινά παρόντες , με φωνή ανεξάρτητη και δράσεις τεκμηριωμένες.  Στις Δημοτικές Εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου δεν θα μείνουμε θεατές. Θα μετέχουμε, θα προτείνουμε και θα διεκδικήσουμε. Θα αποφασίσουμε τη μορφή της παρουσίας μας και θα παλέψουμε για την επιτυχία των επιλογών μας. Ένα δε είναι σίγουρο, εμείς θα είμαστε εδώ με την ίδια διάθεση και αποφασιστικότητα και μετά τις εκλογές.

Η Ανεξάρτητη Ανοιχτή Δημοτική Κίνηση Ανατολικής Αιγιάλειας  ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ είναι ανοιχτή σε όλες τις συλλογικότητες, τις οργανωμένες δυνάμεις αλλά και σε κάθε πολίτη ξεχωριστά, που θεωρούν την Ιδρυτική Διακήρυξη ως βάση διαλόγου, στις οποίες και απευθύνει πρόσκληση για συζήτηση και ενωτική δράση. Καλούμε όλους του πολίτες της Ανατολικής Αιγιάλειας  να δώσουν μαζί μας το παρόν στις μάχες που έρχονται. Και να μη μας διαφεύγει ότι οι μάχες αυτές θα είναι πολλές, συχνές και πάντα άνισες. Θα είναι μάχες με παγιωμένους μηχανισμούς και πολυποίκιλα συμφέροντα. Είναι όμως μάχες που πρέπει να δοθούν και θα δοθούν.


Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010