31.10.10

Ψήφος αντίστασης στη μικρόνοια


Μοιάζει απίστευτο, αλλά το προεξοφλούν με σιγουριά οι δημοσκοπήσεις: Στις επερχόμενες εκλογές Τοπικής τάχα και Αυτοδιοίκησης, οι ελλαδίτες ψηφοφόροι θα ψηφίσουν και πάλι, στην πλειονότητά τους, κομματικούς υποψηφίους.

Πώς να εξηγήσουμε την άρνηση της κρίσιμης για το εκλογικό αποτέλεσμα μάζας να αντιληφθεί την πραγματικότητα; Τα εγκλήματα των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία τριάντα έξι χρόνια είναι εξόφθαλμα, αποδεδειγμένα, ψηλαφητά: Κατασπατάλησαν το απίστευτο χρήμα που εισέρευσε στη χώρα (για πρώτη φορά στην κρατική μας ιστορία) και απέβλεπε να επιτευχθεί σύγκλιση της ελλαδικής με τις οικονομίες των χωρών της Ε.Ε. Ξέφρενη σπατάλη και επιπλέον απίστευτος, παρανοϊκός δανεισμός. Μοίραζαν τα κόμματα διορισμούς, επιδοτήσεις, ρουσφέτια, μπούκωναν τον υπόκοσμο των λακέδων και της καμαρίλας τους με αδιάντροπο πλούτο, ωμά, απροκάλυπτα, χυδαία. Πνίγοντας κυριολεκτικά τη χώρα στα χρέη.

Χωρίς να λύσουν, στα τριάντα έξι αυτά χρόνια, ούτε ένα πρόβλημα – το ασφαλιστικό, ας πούμε, ή το συγκοινωνιακό ή της μηχανοργάνωσης του κράτους (δεν συζητούμε για την παιδεία, την υγεία, την άμυνα, τη δικαιοσύνη). Το μόνο που τους ενδιέφερε, μα αποκλειστικά το μόνο, ήταν η επανεκλογή τους, η κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Τίποτε άλλο. Και όταν πια η καταστροφή ήταν αδύνατο να αναχαιτιστεί, ο ένας πρωθυπουργός το ’σκασε πανικόβλητος, δίχως ίχνος ντροπής ή αυτοσεβασμού. Και έσπευσε να αναλάβει ο μειονεκτικός σε επιγνώσεις αντίπαλος, για να αλωνίζει επί μήνες τα διεθνή κέντρα, απολαμβάνοντας τουριστικά το κελεπούρι της πρωθυπουργίας και διαφημίζοντας στους δανειστές της χώρας την αναξιοπιστία της και τη διαφθορά της.

Ποιος Ελληνας δεν βλέπει αυτά τα εξόφθαλμα, αποδεδειγμένα, ψηλαφητά δεδομένα; Κι όμως, όχι μόνο δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους να διαδηλώσουμε οργή και αντίσταση, αλλά σπεύδουμε πειθήνια και ηλίθια να αμνηστεύσουμε, να κολακέψουμε, να επιβραβεύσουμε τους τυράννους μας, ψηφίζοντας τους εκλεκτούς των κομματικών συμφερόντων στην τάχα Αυτοδιοίκηση. Πού είναι λοιπόν το περιβόητο «φιλότιμο» του Ελληνα, η «περηφάνια» του, το «αδούλωτο φρόνημά» του; Ακόμα και την ψήφο του, το τελευταίο απομεινάρι διαφοράς από τον σκλάβο, τον ραγιά, την προσφέρει για να μετρήσουν οι διεφθαρμένες κομματικές συντεχνίες τις περιστασιακές μεταβολές στα ποσοστά της ισχύος τους.

Να κατεβούμε στους δρόμους μάς το έχει απαγορεύσει ο παλαιοημερολογητισμός του Περισσού: μονοπωλεί μεθοδικά κάθε δημόσια μαζική διαμαρτυρία, την «καπελώνει» αυθαίρετα, η κραυγή και οργή των πολιτών μετατρέπεται σε αθέλητη υποστήριξη της πιο υπάνθρωπης ολοκληρωτικής μονοτροπίας. «Δεν κοτάς ν’ αγγίξεις μιαν από τις αξίες που ικανοποιούν τα αισθήματά σου για κοινωνική δικαιοσύνη, έγραφε ο Ελύτης, και βρίσκεσαι να “κάνεις πορεία” μ’ έναν συρφετό ανθρώπων που δεν έχουν δική τους σκέψη, αλλά την περιμένουν από τον καθοδηγητή τους». Δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα ακομμάτιστη πρωτοβουλία για μαζική πολιτική εκδήλωση, που να μην την ιδιοποιηθεί η μικρόνοια και ψυχανωμαλία των καπήλων της Αριστεράς.

Μας απομένει η ψήφος, για να συντηρούμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πολίτες, ότι πολίτευμα της χώρας είναι η δημοκρατία. Ψευδαίσθηση, στάχτη στα μάτια, για να συνεχίζουν οι μαφιόζοι των κομματικών συντεχνιών να παίζουν με τη δική μας αφέλεια, την παιδαριώδη επιπολαιότητά μας. Τάχα ότι λειτουργούν πολιτικοί θεσμοί, τάχα ότι διαχειριζόμαστε τις τύχες και το μέλλον μας, καμαρωτοί στη σειρά για να βρεθούμε πίσω από το παραβάν, να αξιοποιήσουμε τα «δικαιώματα» του πολίτη! Μας παραμυθιάζουν οι ανίκανοι, ενώ το ξέρουμε, το βλέπουμε: Η δευτεράντζα της κομματοκρατίας, δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες τώρα ή ό,τι άλλο παραπληρωματικό, ούτε τις λακκούβες στους δρόμους ή τις αγέλες των αδέσποτων δεν είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν. Τοποτηρητές είναι, ελάσσονες, των κομματικών συμφερόντων.

Βρίσκουν και τα κάνουν. Οι μάζες των ευνουχισμένων, των δίχως σκέψη και κρίση ψηφοφόρων, μοιάζει να μην έχουν καταλάβει πού έχουμε φτάσει και γιατί. Γιατί σε λούκι στερήσεων, φτώχειας, ανεργίας, εφιαλτικής αβεβαιότητας για το αύριο, γιατί πουθενά ελπίδα ανάκαμψης; Πώς βρέθηκε να είναι πρωθυπουργός ένα τόσο μειονεκτικό άτομο με τόσο κραυγαλέα υστερήματα, πώς γίνεται να έχουμε υπουργό Εξωτερικών και υπουργό Οικονομικών ανθρώπους πρωτόπειρους, πρωτοφανέρωτους στον δημόσιο βίο, σήμερα που διακυβεύεται η ίδια η ιστορική μας επιβίωση, η αξιοπιστία και η τιμή του ονόματός μας στον διεθνή στίβο; Δεν είχε τίποτε καλύτερο να επιστρατεύσει το κομματικό μας σύστημα στην κρίσιμη αυτή ώρα;

Οχι, δεν είχε, είναι φανερό. Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια εξ ίσου θλιβερή και ευτελισμένη συναγωγή μετριοτήτων, σπιθαμιαία αναστήματα λιμασμένων για επιστροφή στην εξουσία, αναπολόγητων ακόμη για πράξεις απύθμενης φαυλότητας και διαφθοράς. Αυτά τα «κόμματα εξουσίας» δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί, είναι καρκινώματα στο κοινωνικό σώμα, εστίες μολυσματικές, απεργάζονται θάνατο. Ομως, η κρίσιμη εκλογική μάζα, ψηφοφόροι δίχως σκέψη και κρίση, τους εκλεκτούς αυτών των κομμάτων θα ψηφίσουν, δεν καταφέρνουν να συνδέσουν τον εφιάλτη που ζούμε με τα συγκεκριμένα εγκλήματα που τον προκάλεσαν και με τους αυτουργούς των εγκλημάτων.

Ο ευνουχισμός έχει συντελεστεί μεθοδικά, έντεχνα, «ανεπαισθήτως». Αν υπάρξουν ιστορικοί στο μέλλον με ενδιαφέρον για την περίπτωσή μας, το υλικό μελέτης του ευνουχισμού μας θα τους προσφερθεί άφθονο: Τα σχολικά βιβλία που τιτλοφορούνται «Η Γλώσσα μας», ο γκαιμπελικός προπαγανδισμός του ψυχωτικού «φιλαθλητισμού», του κρατικού τζόγου, ο επιχορηγούμενος κιτρινισμός και κρετινισμός των τηλεοπτικών καναλιών. Ακρως αποτελεσματικές πρακτικές εξηλιθίωσης της κρίσιμης εκλογικής μάζας.

Ετσι έχουν εξασφαλισμένη και αυτή τη φορά την επανεκλογή τους δήμαρχοι εξοργιστικής ανικανότητας, επιβαρυμένοι με εγκλήματα φαυλότητας σε προγενέστερες υπουργικές τους θητείες. Σίγουρη η επανεκλογή και νομαρχών που εκκρεμούν σε βάρος τους ποινικές διώξεις, θριαμβική η επικράτηση πληθώρας ασημαντοτήτων, ανθρώπων θλιβερού επιπέδου ικανοτήτων και καλλιέργειας, με μοναδικό προσόν το κομματικό χρίσμα.

Η «μαγιά» που αντιστέκεται στον εξανδραποδισμό λογαριάζει τους κομματικά κεχρισμένους, όποιοι κι αν είναι, σαν χολεριασμένους. Ακομμάτιστους υποψήφιους τους ψηφίζει. Οπου δεν υπάρχουν: λευκό ή αποχή.

30.10.10

«Πώς η Αθήνα πήρε με απάτες το ευρώ»


Με πρωτοσέλιδο τίτλο «Η Bild αποκαλύπτει! Το Ευρω-ψέμα. Έτσι μας παγίδευσαν οι Έλληνες» η εφημερίδα περιγράφει στο πλαίσιο έρευνας την πορεία της Ελλάδας προς την ευρωζώνη.

 

Στη σελίδα που δημοσιεύεται το άρθρο ο τίτλος είναι: «Μυστικά έγγραφα: Ελλάδα. Πώς η Αθήνα πήρε με απάτες το ευρώ», ενώ στο τίζερ υπογραμμίζεται πως «η Bild έκανε έρευνες στην Αθήνα, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, μίλησε με εμπλεκόμενους, βρήκε απόρρητα έγγραφα: Οι Έλληνες είπαν ψέματα – και όλοι οι άλλοι τα δέχτηκαν».

Το ρεπορτάζ -που υπογράφουν δέκα δημοσιογράφοι της εφημερίδας- ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του 90 και με μια στιχομυθία μεταξύ των τότε υπουργών Οικονομικών της Γερμανίας και της Ελλάδας Τέο Βάιγκελ και Γιάννου Παπαντωνίου σε σύνοδο του Ecofin. Το θέμα που συζητείται είναι το ντιζάιν του νέου νομίσματος, όπου ο κ. Παπαντωνίου φέρεται να λέει: «Απαιτώ να αναγράφεται στα χαρτονομίσματα το ευρώ και στα ελληνικά». Και ο κ. Βάιγκελ φέρεται να του απαντά: «Δεν τίθεται καν προς συζήτηση. Δεν μπορείτε να ενταχθείτε στην ευρωζώνη και πιθανότατα δεν θα ενταχθείτε ποτέ». «Κι όμως ο Τέο Βάιγκελ επλανάτο», παρατηρεί η εφημερίδα που αρχίζει να εξιστορεί την ιστορία της ελληνικής ένταξης στην ΟΝΕ. «Απόρρητα ντοκουμέντα και νέα στοιχεία καταδεικνύουν ότι πρόκειται για την ιστορία ενός εξ αρχής στημένου παιγνιδιού», επισημαίνει η Bild.

«Υπήρχε το κίνητρο, υπήρχε η ευκαιρία και υπήρχαν τα μέσα»

Κατηγορηματικά αντίθετος στην ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ φέρεται να ήταν ο Τέο Βάιγκελ
Κατηγορηματικά αντίθετος στην ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ φέρεται να ήταν ο Τέο Βάιγκελ

 «Είναι η ιστορία μιας πλάνης με συνέπειες: Ότι δήθεν μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, ό,τι και να κάνει, δεν θα μπορούσε ποτέ να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ… Κι όμως δέκα χρόνια μετά από την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, την άνοιξη του 2010, το ευρώ βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, εξαιτίας της Ελλάδας.
Πώς φτάσαμε εκεί, διερωτάται η εφημερίδα, διακρίνοντας όλα τα συστατικά ενός αστυνομικού μυθιστορήματος: Υπήρχε το κίνητρο, υπήρχε η ευκαιρία και υπήρχαν τα μέσα.

Δισεκατομμύρια έρευσαν για να σωθεί η Ελλάδα, για να σωθεί το ευρώ. Σήμερα ένας από τους καλύτερους γνώστες της ΕΕ στην κορυφή της ιεραρχίας του γερμανικού ΥΠΕΞ δηλώνει ως εκπρόσωπος πολλών πολιτικών του Βερολίνου και των Βρυξελλών: «Το μεγαλύτερο λάθος μας ήταν να εντάξουμε την Ελλάδα στο ευρώ».

Όσον αφορά την ένταξη των Ελλήνων «πρόκειται για πολιτική απόφαση», γράφουν τα εμπιστευτικά έγγραφα του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, που έχει στη διάθεσή της η Bild. «Πολιτική απόφαση» σημαίνει στην υπηρεσιακή διάλεκτο ότι «η ηγεσία θέλει έτσι και η σκληρή πραγματικότητα δεν μετράει».
Αυτό σημαίνει ότι ούτε για ένα λεπτό δεν χωρούσε αμφισβήτηση πώς η Ελλάδα θα πάρει το ευρώ.… Άλλοι μαγείρευαν τα στοιχεία και άλλοι επέτρεπαν να γίνεται αυτό. Σήμερα όλοι προτιμούν να σιωπούν.

«Η Ελλάδα δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια ένταξης»


 Σύμφωνα με την Bild, η ιστορία αρχίζει με ένα ξερό «όχι» στην ένταξη της Ελλάδας, το Σάββατο 2 Μαΐου 1998, οπότε οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ συνεδρίαζαν σε έκτακτη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες Η Ελλάδα δεν ανήκει αρχικά στον κύκλο των εκλεκτών που θα υιοθετήσουν το κοινό νόμισμα. Και σύμφωνα με το τελικό ανακοινωθέν της συνόδου, «Η Ελλάδα δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια ένταξης». Ως προς τον πληθωρισμό, το έλλειμμα, το συνολικό χρέος και το ύψος των επιτοκίων, η μικρή χώρα απέχει παρασάγγες από τα προδιαγεγραμμένα πρότυπα.

Μέχρι τα μεσάνυχτα της 2ας Μαΐου η πρωθυπουργοί συνομιλούν για να καταλήξουν στην επιλογή του πρώτου προέδρου της ΕΚΤ. «Ήταν μια ασυνήθιστα σκληρή διαπραγμάτευση», θα δηλώσει στη συνέχεια ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ. Για την Ελλάδα δεν μιλάει κανείς.Ένας από το τραπέζι δεν προσέχει πια τι συζητείται για τον πρόεδρο της ΕΚΤ: Ο Κωνσταντίνος Σημίτης, από το 1996 πρωθυπουργός της Ελλάδας.

«Ο Σημίτης χαμογελά πιο πλατιά απ` όλους»

Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Σημίτης
Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Σημίτης 

 Πρόκειται για μια ταπείνωση για την Ελλάδα του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Η χώρα του κόπηκε στις εξετάσεις για την εισαγωγή στην ΟΝΕ. Κι όμως όταν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων ποζάρουν για την καθιερωμένη φωτογραφία της συνόδου, ο ομιλών απταίστως τη γερμανική Σημίτης χαμογελά πιο πλατιά από όλους τους άλλους. Λες και η χώρα του είχε περάσει με έπαινο τις εξετάσεις. Παρά τις αντιδράσεις των υπουργών Οικονομικών οι Έλληνες είχαν καταφέρει να περάσουν το όνομα ευρώ στα χαρτονομίσματα και στα ελληνικά. Ο κατοπινός νικητής του διεθνούς διαγωνισμού, ο βιεννέζος γραφίστας χαρτονομισμάτων Ρόμπερτ Καλίνα, τηρεί αυτές τις προδιαγραφές, μολονότι η Ελλάδα καταρχήν δεν συμπεριλαμβάνεται στα κράτη του ευρώ. Ο Σημίτης γνωρίζει πόσο σημαντικό πολιτικό μήνυμα είναι αυτό».

Στην συνέχεια η εφημερίδα αναφέρει ότι με την κάλυψη των άλλων χωρών το 1998 η Ελλάδα ξεκίνησε μια κούρσα για να μπει στην ΟΝΕ μέχρι το 2002.

Τότε τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο Β της Αθήνας, υποστηρίζει η Bild. Έπρεπε σε διάστημα 18 μηνών να βελτιωθούν ριζικά οι δείκτες του πληθωρισμού, του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους. Κάτι τέτοιο είναι κανονικά αδύνατο, παρατηρεί η εφημερίδα.
Αλλά οι Έλληνες είχαν ελευθερία κινήσεων στα στοιχεία τους. Μείωσαν κατά εκατοντάδες εκατομμύρια το έλλειμμα για παράδειγμα των δημόσιων νοσοκομείων. Τεράστιες δαπάνες για εξοπλισμούς εξαφανίστηκαν δια της δημιουργικής λογιστικής, λογαριασμοί γραμμένοι με το χέρι διορθώθηκαν ή εξαφανίστηκαν. Είχε σημάνει η ώρα του Γιάννη Στουρνάρα. Είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος όταν πρόκειται για αριθμούς», καταλήγει η εφημερίδα παραπέμποντας για τη συνέχεια στο αυριανό φύλλο.

Επιμέλεια: Σταμάτης Ασημένιος
Υπεύθ. Σύνταξης: Σπύρος Μοσκόβου

ΑΝΘΙΜΟΣ, ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ ΚΑΙ ΧΟΥΝΤΑ

 
Τι είναι αυτά που λέτε κύριε Μπουτάρη; Μουντζαχεντίν ο Άνθιμος; Σας έχει μπερδέψει το γένι. Άνθρωπος της Εκκλησίας είναι. Και αν δεν το καταλάβατε από το σταυρό έπρεπε να το καταλάβετε από τον δίσκο. Πλάι σε πραγματικούς χριστιανούς...
Και σταθερός στις αρχές του. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε. Γιατί η πίστη σώζει. Στη χούντα. Και μετά βγάζει δημάρχους και περιφερειάρχες

Οι 12 "Θεές" της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Του Μιχάλη Αγραφιώτη
Είναι όλες ωραίες και επιτυχημένες, όμορφες και θέτουν τον εαυτό τους στην κρίση του Ελληνικού λαού, ώστε να περάσουν την πόρτα των Περιφερειών και των Δήμων της Χώρας.

Δώδεκα νεα κορίτσια με όρεξη για τα κοινά.

Η ταξινόμηση γίνεται αλφαβητικά προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων…


 Δασκαλάκη Άννα Μαρία – Δικηγόρος, υποψήφια στο Κερατσίνι

 Ευθυμίου Άννα – Δικηγόρος, υποψήφια στη Θεσσαλονίκη

 Κότσαρη Κωνσταντίνα – Εκπαιδευτικός, υποψήφια στην Αθήνα

 Κωνσταντινάκη Νίκη, υποψήφια στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας

 Κωττάκη Μαρία-Πόπη, Δημόσιες Σχέσεις και Μάρκετινγκ, υποψήφια στο Π. Φάληρο

 Λέκκα Κωνσταντίνα, Σπουδάστρια ΤΕΙ στην Περιφέρεια Ηπείρου

Λίτσιου Εύη - Γυμνάστρια, υποψήφια στην Λάρισα

 Λυμπέρη Ελένη - Κων/να Διεθνολόγος Υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

 Μητροπούλου Κωνσταντίνα – Εκπαιδευτικός, υποψήφια στην Κοζάνη

 Παπαλουκά Ευτυχία, τελειόφοιτος της Φιλοσοφικής υποψήφια στη Νέα Χαλκηδόνα-Νέα Φιλαδέλφεια

 Σαλαγκούδη Ανθή – Δημοσιογράφος, υποψήφια στη Θεσσαλονίκη

 Χατζηστώικου Σοφία, υποψήφια στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

29.10.10

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Ήρθε η ώρα τα Καλάβρυτα να απαλλαγούν από την κατοχή του σπόρου της τρελο-Βικτορίας. Του ανθρώπου που δεν σεβάστηκε ιερά και όσια, προκειμένου από ένα τίποτα να γίνει ένα ‘βολευτικό’ απόλυτο τίποτα. 

Ο άνθρωπος που πάτησε σε πτώματα Καλαβρυτινών, έκλεψε όσο μπορούσε λόγω της θέσης του, καλυπτόμενος από τύπους που του χρωστούσαν την πλατεία μπροστά στο ξενοδοχείο τους ή το βόλεμα των παιδιών τους. 

Ο άνθρωπος που δεν κατάφερε να φτιάξει ούτε ένα ‘βόθρο’ στα Καλάβρυτα επί δώδεκα χρόνια  και τα σκατά να αναβλύζουν μπροστά στο μαγαζί του γνωστού καφετζή. 

Ο άνθρωπος που εξευτέλιζε τους ‘χωριάτες’, όταν του ζητούσαν τα χρήματά τους για το γάλα που του έδιναν. 

Ο άνθρωπος που πήρε το παράσημο από τους Γερμανούς. 

Ο άνθρωπος που δεν έχει να πει στα παιδιά του ούτε μια καλή ιστοριούλα από το πέρασμά του από τα Καλάβρυτα. 

Ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να επιλέξει τον σπόρο της τρελο-Ελένης για μάνατζερ στα Καλάβρυτα. Δυστυχώς ο χαζοχαρούμενος υποψήφιος και δούρειος ίππος του Θανάση ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕ. 

Ευτυχώς για τα Καλάβρυτα!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ 

Καλάβρυτα 02.11.2010

Προς τον κ. Διαχειριστή του Ιστότοπου 


Κύριε, 


Αναγνώσαμε στον ιστότοπό σας κείμενο που προφανώς συνδέεται με τις επικείμενες δημοτικές εκλογές στον Δήμο Καλαβρύτων και  εμμέσως πλήν σαφώς,  καταφέρεται κατά στελεχών αντιπάλου προς εμάς ψηφοδελτίου.
Από την παράταξή μας , θέλουμε να σας δηλώσουμε , με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τα εξής :


Το κείμενό σας είναι ανεπίδεκτο παντός σχολιασμού.


Δεν ωφελεί να αναφερθούμε αναλυτικά στα κίνητρά του , στο λεκτικό του , ή στο περιεχόμενό του. Σε τίποτα από  όλα αυτά.

Η έκκλησή μας για ήπιο πολιτικό κλίμα, για ήθος και ευπρέπεια, σε όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, δεν απευθύνεται μόνο στους ανταγωνιζόμενους συνδυασμούς , αλλά έχει αποδέκτη και τον κάθε πολίτη. Θα είμασταν ευτυχέστεροι αν είχατε λάβει σοβαρότερα υπ’ όψην σας,  αυτό μας το μήνυμα.


Το κείμενό σας , εύλογα από κάποιους συμπολίτες μας, μπορεί να εκληφθεί και σαν προβοκατόρικο.

Αυτή την στιγμή , αλλά και σε κάθε άλλη στιγμή,  δεν έχουν κανένα ρόλο οι προβοκάτσιες.

Βλάπτουν τον τόπο.

Εξαγριώνουν τα ήθη .

Αποπροσανατολίζουν τον πολίτη.

Σε καμιά περίπτωση δεν υιοθετούμε την πρακτική σας.
Θέλουμε να πιστεύουμε πως η σύνταξη του κειμένου ήταν μια  πολύ κακή στιγμή για τον συντάκτη του. 

Κατά  την δική μας γνώμη, η ανάρτησή του στον ιστοτοπό σας , ήταν μια δική σας λαθεμένη απόφαση κ. Διαχειριστά.

Θα ήταν μια κίνηση παλικαριάς εκ μέρους σας , να βάλλεται μόνος σας τα πράγματα στην θέση τους και να αναρτήσετε , σε σύντομο χρόνο και αυτό μας το κείμενο , στον ιστότοπό σας


Με Καλαβρυτινούς χαιρετισμούς
Χ.Ν. Παπαδάτος.
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ


ΑΠΑΝΤΗΣΗ AIGIO.ORG


Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΣΤΕ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ. ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑΜΕ ΑΝΑΓΡΑΨΕΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ. 

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ AIGIO.ORG.

28.10.10

Χωρίς Φιλαρμονική έγινε η σημερινή παρέλαση στο Αίγιο


Συνεχίζεται ο πολιτιστικός μαρασμός της πόλης


Μάταια περίμενε ο κόσμος να εμφανιστεί και να δώσει ρυθμό στην σημερινή παρέλαση του Δήμου Αιγίου η Φιλαρμονική της πόλης. Αιτία…οι αντικειμενικές δυσκολίες του σωματείου και η μη χρηματοδότηση από το Δήμο με τα προβλεπόμενα κονδύλια. Όπως ανέφερε στα «Νέα της Αιγιάλειας» ο μαέστρος και πρόεδρος του Δ.Σ. της Φιλαρμονικής Αιγίου, Λεωνίδας Χαραλαμπόπουλος, δεν είναι δυνατόν να συντηρηθεί το σωματείο χωρίς οικονομική στήριξη από το Δήμο, τα έξοδα της είναι δυσβάσταχτα ενώ στέλνει μήνυμα προς τη δημοτική αρχή ότι αν δεν αντιμετωπιστεί όπως πρέπει και της αξίζει, η Φιλαρμονική θα απέχει από κάθε είδους δραστηριότητα.


«Η Φιλαρμονική Αιγίου αντιμετωπίζει αντικειμενικές δυσκολίες. Έχουμε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Δεν έχουμε ενισχυθεί καθόλου το 2010 από το Δήμο, δεν έχουμε πάρει από πουθενά κάποια επιχορήγηση, ούτε καν τα προβλεπόμενα. Μας λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα, λόγω κρίσης. Παράλληλα και η Χορωδία Αιγίου έχει να πάρει χρήματα από το 2008! Τα έξοδα είναι πάρα πολλά, τα μουσικά όργανα θέλουν συντήρηση και χρειάζεται να αγοραστούν και κάποια άλλα καινούργια που μας λείπουν. Αν δεν ενισχυθεί η Φιλαρμονική εμείς θα απέχουμε από κάθε είδους δραστηριότητα».


Να επισημάνουμε ότι τόσο η Φιλαρμονική όσο και η Χορωδία Αιγίου, αποτελούν δύο καταξιωμένα πολιτιστικά σωματεία της πόλης, με εκατοντάδες εμφανίσεις εντός και εκτός συνόρων και πλήθος εντυπωσιακών κριτικών. Δυστυχώς μετά το πρωτοφανές γεγονός να μην μπορεί να λειτουργήσει ο δημοτικός κινηματογράφος λόγω γραφειοκρατικών διαδικασιών(ΝΑΙ το Αίγιο δεν έχει φέτος κινηματογράφο!), ο πολιτιστικός μαρασμός φαίνεται ότι δεν έχει τέλος!

ΣΧΟΛΙΟ AIGIO.ORG 

ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΥΛΗΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΑΙΓΙΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ..ΓΙΑ ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΙΑ ΜΕ ΕΦΗ ΘΩΔΗ, ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ "ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ" ΜΕ ΗΜΕΤΕΡΟΥΣ ΕΤΗΣΙΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ 200.000 ΕΥΡΩ ΧΡΗΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ...

Oι επίσκοποι στην Κατοχή


Μια απάντηση στους Μανώλη Γλέζο-Χριστόδουλο
 


Αγαθάγγελος Κυδωνίας σε στιγμές εθνικής ανάτασης
Κύριε Ροΐδη,

Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των προ αυτού υπαρξάντων κρίνεται”. Νομίζω ότι ο Μανώλης Γλέζος έχει απομυθοποιηθεί γιατί πέταξε “τα Άγια” της Αντίστασης “τοις κυσί”. Οφείλουμε σεβασμό στην ιστορική αυτή μορφή της Αριστεράς και της χώρας, αλλά δικαιούμαστε και να την κρίνουμε και να την επικρίνουμε. Τώρα πια ξέρουμε πως η Αριστερά δεν μπορεί να έχει ιερές αγελάδες και ο Μανώλης Γλέζος έχοντας τιμηθεί με το παραπάνω επαινούμενος (χωρίς να έχει αντιδράσει) ακόμη και από τον κ.Καρατζαφέρη ή τον Χουντόδουλο, πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του προτού χύσει ολότελα την καρδάρα με το γάλα που τη γέμισε με τους αγώνες μιας ολόκληρης ζωής.

Με την ευκαιρία της 28ης Οκτώβρη, αντιγράφω αποσπάσματα από τη συνέντευξή του στο Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος που παραχώρησε στον κ. Κ. Μπλάθρα (16/11/2006), όπου έκανε μια πολύ στρογγυλεμένη αναφορά στην προσφορά της Εκκλησίας στην Κατοχή και στην Αντίσταση. Ποιός αριστερός ακούει το σταθμό της Εκκλησίας και κυρίως ποιός θα τολμήσει να αμφισβητήσει έναν θρύλο; Η κλασσική συνταγή “τα λέμε ανάλογα με το ακροατήριο” εφαρμόστηκε. Όμως η συνέντευξη κολυμπάει ακόμη στο Διαδίκτυο και εκτίθεται σε βέβηλα μάτια αμφισβητιών, που δεν μπορούν-δεν έχουν το δικαίωμα- να την καταπιούν. Φίλος μεν Πλάτων κλπ. Κύλησε άλλωστε τόσος χρόνος από τότε, αλλά επανόρθωση και κριτική από πουθενά δεν υπήρξε. Πως να ανεχτείς αυτήν τη συνένοχη σιωπή σε τέτοια λόγια που μάλιστα δεν είναι πλέον πτερόεντα. Είναι γραμμένα και βγάζουν γλώσσα στην Αλήθεια. Verba volant αλλά scripta manent:
«…… Έχουμε τρεις πράξεις του Αρχιεπισκόπου Xρυσάνθου που θέτει την Eκκλησία αντιμέτωπη στον κατακτητή. Δεν μπορεί κανείς να την μεταφράσει και να την εξηγήσει ως ατομική ενέργεια, έθεσε την Eκκλησία απέναντι στον εισβολέα, απέναντι στον κατακτητή, ως θεσμό την έθεσε απέναντι. Γι’ αυτό και τον έδιωξαν οι Nαζί. …Υπήρξαν πάρα πολλοί Mητροπολίτες, που πήραν ενεργό μέρος στην Aντίσταση. Δεν μιλάμε ως διάθεση αλλά ενεργό μέρος. Μπορώ να πω ως διάθεση ήταν το σύνολο, ως ενεργό αντίδραση πάρα πολλοί ανέβηκαν και στο βουνό και στη μία πλευρά και στην άλλη και στον EΛAΣ και στον EΔEΣ πήγαν Mητροπολίτες, στάθηκαν επικεφαλής του λαού στον αγώνα του. Δηλαδή και με το Σταυρό και με το όπλο στο χέρι πολέμησαν τον κατακτητή. …..O κλήρος στην καθολικότητά του συμμετείχε ενεργά στην Aντίσταση, σε όλα τα μέρη που υπήρχαν αγώνες άμεσοι, με το Aντάρτικο κ.λπ. …..Συμμετείχε ο κλήρος ολόψυχα. …………..Eίχε γίνει ένα Συνέδριο στο Παρίσι των Aντιστασιακών και μιλώντας εκεί και λέγοντας και για τη δική μας συμμετοχή και λέγοντας και για τον κλήρο, εζήτησε μια ειδική συνεργασία ο επικεφαλής των αντιστασιακών Γάλλων καθολικών. Aυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομα. Zήτησε μια συνεργασία μαζί μου. Kαι μου έλεγε, πώς εξηγείται αυτή η στάση του κλήρου του ελληνικού. Eγώ ευθαρσώς του είπα ότι εμάς ο κλήρος δεν είναι όπως σε σας. Σε σας ο κλήρος είναι φυτευτός, κατά την άποψή μου. Σε μας ο κλήρος προέρχεται μέσα από το λαό. Λοιπόν, όταν τα ίδια τα τέκνα του λαού γίνονται κληρικοί δεν παύουν να ’ναι λαός. Δεν είναι όπως εσάς στην Kαθολική Eκκλησία. Δεν με πίστευε…Όταν είχα καταδικαστεί σε θάνατο, στη διάρκεια του Eμφυλίου Πολέμου, έγινε μια κινητοποίηση διεθνής, είναι γνωστό, στην Eλλάδα και σ’ όλον τον κόσμο, αλλά δεν είναι γνωστό ότι όλο μου το χωριό, όλο το χωριό, χωρίς καμιά εξαίρεση, έχει υπογράψει για να μη γίνει η εκτέλεσή μου και μπροστά-μπροστά είναι τα ονόματα των παπάδων του χωριού μου. Aυτό δεν το πιστεύει κανείς αλλά είναι γεγονός».


Η “καθολικότητα της Αντίστασης του κλήρου”: Αγιορείτες με “θεόσταλτους” Ναζίδες
Τόσες σοβαρές ανακρίβειες (ή μήπως συνειδητά ψέματα), σε μια μικρή συνέντευξη; Ο Μανώλης Γλέζος δεν μπορεί να μην ξέρει πως η Ιεραρχία αποσχημάτισε 3 επισκόπους επειδή πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Δεν μπορεί να μην ξέρει πως η σφηκοφωλιά του συνδικάτου των επισκόπων δεν καθαιρεί ποτέ επίσκοπο, ούτε κλέφτη, ούτε παιδεραστή όσο διαβόητος κι αν είναι, καθαίρεσε όμως αντιστασιακούς επισκόπους, πράγμα που δείχνει πόσο κόκκινο πανί είναι για την Εκκλησία η “Αντίσταση”, το βαρύτατο όλων των αμαρτημάτων. Αυτή είναι η ιστορικά και σε διάρκεια χρόνου επίσημη άποψη της Εκκλησίας, εκδηλωμένη έμπρακτα. Το ερώτημα είναι γιατί τα λέει αυτά ο κ. Γλέζος; Πολιτικό όφελος για την Αριστερά δεν προκύπτει βέβαια κανένα από αυτήν την παραχώρηση γης και ύδατος στο φασιστικό ιερατείο, ούτε χρειάζονται πολιτικές γέφυρες με το χείριστο κομμάτι της Εκκλησίας, την ακροδεξιά δεσποτοκρατία. Αν λοιπόν δεν είναι και ο Μ.Γλέζος μέρος του προβλήματος των ηγετικών στελεχών της Αριστεράς (Χ. Φλωράκης, Λ. Κανέλλη, Ν. Κωνσταντόπουλος, Αλ. Αλαβάνος, Αλ. Τσίπρας, Δ. Παπαδημούλης, Θ. Λεβέντης, Π. Τριγάζης), τα οποία ύμνησαν διεφθαρμένα πρόσωπα και καταστάσεις της Εκκλησίας, τότε το κίνητρό του είναι η κλασσική μωροφιλοδοξία να γίνει στα στερνά του πρόσωπο γενικής αποδοχής, ένας εθνικός ήρωας της ιστορικής μας μυθολογίας. Αλλά θα έπρεπε να ξέρει την προειδοποίηση του ιδρυτή της Εκκλησίας σε αυτούς που αναζητούν τον πάνδημο έπαινο: “Ουαί υμίν όταν καλώς υμάς είπωσιν πάντες οι άνθρωποι”. Κάτι τρέχει με λίγα λόγια όταν σε επαινούν ο Χριστόδουλος κι ο Καρατζαφέρης.
Παρευρέθηκε λοιπόν ο κ. Γλέζος σε εκδήλωση του υβριστή της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, του δηλωμένου και μέχρι τέλους αμετανόητου εχθρού της Εθνικής Αντίστασης, του ρατσιστή, υβριστή, φαρισαίου, εθνικιστή και συνεργάτη της Χούντας Χριστόδουλου, του ανθρώπου που επαινούσε τους φονιάδες αθώων Αλβανών και απαιτούσε την ατιμωρησία τους, αυτού που πρότεινε λοβοτομή για τους αντιρρησίες συνείδησης, του σκανδαλοποιού που κατηγορήθηκε από την “Αυγή”-και δεν απάντησε-πως ως αρχιμανδρίτης ασελγούσε επί Δικτατορίας κατά νεαρών τροφίμων ιδρύματος, του πνευματικού τέκνου του χουντικού κλπ Καλλίνικου που παραιτήθηκε κάτω από το βάρος ατιμωτικών κατηγοριών χωρίς να έχει ακόμη καταδικάσει δικαστικά τους “συκοφάντες” του, του πνευματικού πατέρα των πρωταγωνιστών πολλών καταγγελιών κ.κ.Θεόκλητου, Βαβύλη, Κουλουσούσα Επιφάνειου, Γιοσάκη κλπ., του Αρχιερέα που έβριζε ρατσιστικά τους ομοφυλόφιλους την ίδια στιγμή που κάλυπτε ομοφυλόφιλους και κλέφτες μητροπολίτες όπως ο Αττικής Παντελεήμων, χάριν του οποίου έκανε ακόμη και πλαστογραφία ψηφοδελτίων (κακούργημα) για να τον μεταθέσει (αντικανονικά έτσι κι αλλιώς) στη μητρόπολη Αττικής.
Αν η ελληνική Αριστερά δεν έπασχε από μιθριδατισμό, θα είχε ελέγξει δημόσια τον κ.Γλέζο για την απίστευτη αυτή πράξη του, που αποτελεί ύβρη για την Αντίσταση αλλά και για τη Δημοκρατία. Αντί γι’αυτό, προκρίθηκε η συνήθης αριστερή σιωπή, αυτή που τόσο έντονα είχε καταγγείλει ο Ζοζέ Σαραμάγκου, η σιωπή που αφήνει τα ψεύδη να γιγαντώνονται και να αναπαράγονται και τους αυτουργούς τους να νομίζουν πως έπραξαν το σωστό..
Ας απαντήσω αρχικά στο: “… Έχουμε τρεις πράξεις του Αρχιεπισκόπου Xρυσάνθου που θέτει την Eκκλησία αντιμέτωπη στον κατακτητή. Δεν μπορεί κανείς να την μεταφράσει και να την εξηγήσει ως ατομική ενέργεια, έθεσε την Eκκλησία απέναντι στον εισβολέα, απέναντι στον κατακτητή, ως θεσμό την έθεσε απέναντι. Γι’ αυτό και τον έδιωξαν οι Nαζί..”.


Ένας εκπρόσωπος του Κλήρου “που στην καθολικότητά του συμμετείχε ενεργά στην Aντίσταση”
Εδώ έχουμε μια έντεχνη αποσιώπηση στοιχείων που ηρωοποιούν υπέρμετρα τον Χρύσανθο και την πράγματι γενναία αντίδρασή του την πιστώνουν σε όλο το ιερατείο, που όμως δεν μπορεί να διεκδικήσει μερίδιο τιμής. Η Εκκλησία ποτέ δεν τέθηκε απέναντι στον κατακτητή. Ο Χρύσανθος δεν ήταν η Εκλησία, ήταν απλά ο αντικανονικός ο με “βία και δυναστεία” εκλεγμένος Αρχιεπίσκοπός της, που η Εκκλησία τον πέταξε σαν στιμμένη λεμονόκουπα, βορά στον νέο δυνάστη. Κατ’αρχήν ο Χρύσανθος εκλέχτηκε το 1938 αρχιεπίσκοπος με τη βοήθεια του Δικτάτορα Μεταξά προσφεύγοντας στο Σ.τ.Επικρατείας και ακυρώνοντας την εκλογή του Δαμασκηνού, τον οποίο ο Χρύσανθος φυλάκισε με δεσμοφύλακες χωροφύλακες στη Μονή Φανερωμένης της Σαλαμίνας. Όταν οι Γερμανοί έδιωξαν με τη συναίνεση της Ιεραρχίας τον Χρύσανθο, ο Δαμασκηνός πήρε τη ρεβάνς ψηφιζόμενος από 22 μητροπολίτες. Τώρα γιατί αυτοί οι 22+1 αρχιερείς έχουν μερίδιο από την γενναία στάση του Χρύσανθου απέναντι στους Ναζίδες, τη στιγμή που έγιναν τυφλό τους όργανο αυτό θα πρέπει να μας το πει ο κ.Γλέζος. Επίσης θα πρέπει να μας εξηγήσει με ποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο ξεπλένεται η συνεργασία του Χρύσανθου με τη μεταξική Δικτατορία και με τα ανάκτορα που στην κηδεία του βασιλιά Γεωργίου, ζητήσαν να χοροστατήσει αυτός ο άνθρωπός τους, και όχι ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός! Επίσης, το πως η Ιεραρχία που μετά την απελευθέρωση αρνήθηκε να επαναφέρει τον Χρύσανθο (ο οποίος το απαιτούσε), αλλά προτίμησε να ψηφίσει ως διάδοχο του νεκρού Δαμασκηνού με διαδικασία-παρωδία τον ακροδεξιό και εχθρό του ΕΑΜ Σπυρίδωνα Ιωαννίνων, (που είχε βοηθήσει τον Τσολάκογλου να υπογράψει πραξικοπηματικά ανακωχή με τα Ες Ες,) βρέθηκε τάχα κι αυτή ως Εκκλησία απέναντι στους Ναζί;.
Ο “Ριζοσπάστης” σε ανύποπτο χρόνο, με άλλη αφορμή, έχει δώσει απάντηση στις ιστορικές αλχημείες του κ. Γλέζου, απαντώντας στον οικοδεσπότη του, τον Χριστόδουλο: “Ποιος «ευλόγησε» τους ναζί , κ. Χριστόδουλε; Ο Δαμασκηνός ήταν εκείνος που προσφωνούσε τον Τσολάκογλου λέγοντάς του: «… αποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηράν πρωτοβουλίαν, την οποίαν ανελάβατε»! Ο Δαμασκηνός ήταν εκείνος που όρκισε τις κατοχικές «κυβερνήσεις» των Λογοθετόπουλου και Ράλλη. Για να βοηθήσουμε τη μνήμη του κ.Χριστόδουλου……να του θυμίσουμε το ρόλο του προηγούμενου από τον Δαμασκηνό. Του Χρύσανθου. Εκείνος δεν ήταν που χαρακτήριζε τα Τάγματα Ασφαλείας σαν «τελευταία εφεδρεία» (!) του Εθνους, κ.Χριστόδουλε;…..Η αθλιότητα της απόφασης της Ιεράς Συνόδου της 30/5/47, όταν η ιεραρχία τασσόταν παρά τω πλευρώ του μοναρχοφασιστικού εμφυλιοπολεμικού κράτους και «αφόριζε» σαν «εθνικώς εγκληματικόν κίνημα» (!) τον αγώνα των μαχητών του ΔΣΕ υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας στην Ελλάδα...”.
Για να κολακέψει το ευκαιριακό του ακροατήριο ο κ. Γλέζος αποδέχεται και τον μύθο πως τάχα ο κλήρος των ορθοδόξων προέρχεται από τον λαό και είναι κοντά στο λαό, ενώ οι κληρικοί των Καθολικών όχι. Νομίζω πως έτσι αυτοϋποβιβάζεται σε αυτάρεσκο θεολόγο επαρχιακού κατηχητικού. Η Καθολική Εκκλησία αντλεί κι αυτή από τα χωριατόπουλα, από τους προβληματικούς και από τα φτωχόπαιδα την πλειοψηφία του κλήρου της, όπως και την πελατεία των πιστών της. Έχει αναδείξει ακόμη και Ρομά καρδινάλιο, ακόμη και πάπες από ταπεινές οικογένειες. Ο Ιωάννης Παύλος ο Α΄ήταν γιός σοσιαλιστή εργάτη. Η μόνη διαφορά της από την Ορθόδοξη είναι πως ο κλήρος της δεν είναι αγράμματος. Αν λοιπόν η αγραμματωσύνη του ορθόδοξου κλήρου και το ανεπάγγελτό του (“Οι του βίου ναυαγοί του Υψίστου λειτουργοί”) τον φέρνουν πιο κοντά στον λαό, ας μας το πει ο κ.Γλέζος ευθέως.
Στις 3 συνέχειες που θα ακολουθήσουν, θα απαντήσω με στοιχεία σε 2 σημεία
Α. Στα 4 ψέματα του κ. Γλέζου στριμωγμένα σε 3 αράδες: “1. Υπήρξαν πάρα πολλοί Mητροπολίτες, που πήραν ενεργό μέρος στην Aντίσταση. Δεν μιλάμε ως διάθεση αλλά ενεργό μέρος. 2. Μπορώ να πω ως διάθεση ήταν το σύνολο, ως ενεργό αντίδραση 3. πάρα πολλοί ανέβηκαν και στο βουνό και στη μία πλευρά και στην άλλη και στον EΛAΣ 4. και στον EΔEΣ..”.
Β. Στην απαράδεκτη συνενοχή του κ. Γλέζου, (με τη μέθοδο της σιωπής), στην κατασυκοφάντηση, στον μέχρι σήμερα διασυρμό και στο πέταγμα στη λήθη της μνήμης δημοκρατικών και πατριωτών κληρικών τους οποίους η Εκκλησία και η Ακροδεξιά κατακρεούργησαν. Αυτό το τελευταίο το θεωρώ το χειρότερο και πιο ανήθικο από όλα.
Αυτή η σιωπή του κ.Γλέζου του εξασφάλισε τον έπαινο της αμαρτωλής μητρόπολης Δημητριάδας που στεγάζει τους δεσποτάδες της σε ερημικές παραλιακές βίλες αξίας 1 εκατ.ευρώ! που οργανώνει λιτανείες με μητροπολίτες που καταγγέλθηκαν για παιδεραστία ή για σκανδαλώδεις ιστορίες που είναι ιστορικό φυτώριο σκανδάλων από την εποχή που καταδίωκε τον δάσκαλο Δελμούζο και ιδιαίτερα την εποχή που επισκόπευσε ο Χουντόδουλος με την παρέα των ναρκωεμπόρων και των άλλων σκανδαλοποιών:
Με μια σεμνή και ταυτόχρονα λαμπρή τελετή, … τίμησε η Ι.Σύνοδος όλους εκείνους τους εκκλησιαστικούς φορείς που συνέβαλλαν στην Εθνική Αντίσταση …στην αίθουσα .. του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών …. και παρευρέθηκαν σε αυτή, εκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Χριστόδουλο, …..ήταν το τέρμα μιας ερευνητικής πορείας …. με προτροπή και ευλογία του Αρχιεπισκόπου και με σκοπό να έλθει στο φως η προσφορά του κλήρου …την περίοδο της Κατοχής. Αποτέλεσμα … ένας ογκώδης και πολυτελής τόμος … “ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ’40 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ” ……. παρουσιάστηκε από τους π. Γεώργιο Μεταλληνό, Καθηγητή του Παν/μίου Αθηνών,….Μανώλη Γλέζο, πρ. Βουλευτή, …”Εκπληκτική ήταν η σχετική ομιλία του κ. Γλέζου, … τόνισε την ιστορική αξία αυτής της έκδοσης. “Σήμερα τελετουργούμε στα θυρανοίξια της ιστορικής μνήμης” είπε, και συνέχισε: “γιατί λήθη σημαίνει λάθος, και λάθος σημαίνει ότι είμαστε μακριά από την αλήθεια. Όποιος λοιπόν ξεχνά, αυτός κάνει μέγιστο λάθος. Έπρεπε κάποτε να λάμψει η αλήθεια, και αυτό ακριβώς γίνεται εδώ απόψε, έστω και καθυστερημένα!….Ο κ Πασσαλάρης ….. έκανε μια πετυχημένη αναγωγή στα γεγονότα …της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες, καταρρίπτοντας όλα τα σαθρά επιχειρήματα ….εις βάρος της Εκκλησίας. Ο κ. Χριστόδουλος, μέσα από μια χειμαρρώδη ομιλία διάρκειας μίας ώρας, εξήρε την προσφορά της Εκκλησίας….”.
Αυτήν την κολοβωμένη αλήθεια του κ. Γλέζου, όπως ξεδιπλώθηκε σε χώρο και σε ακροατήριο πρόθυμο να πιστέψει τα απίστευτα, στο σοβαροφανές εκκλησίασμα του Μέγαρου Λαμπράκη, μπροστά στο οποίο θρηνούσαν, παρόντος του κ.Γλέζου, για το θρήσκευμα που χάθηκε από τις αστυνομικές ταυτότητες, αυτήν τη μαγειρεμένη αλήθεια που τη βλέπει ο κ.Γλέζος, αν και ακρωτηριασμένη στην προκρούστεια κλίνη της χριστοδουλικής σκοπιμότητας, να “λάμπει” κι από πάνω (!), θέλουμε να τη διορθώσουμε και να τη συμπληρώσουμε στις 3 συνέχειες που θα ακολουθήσουν, αφού οι συναγωνιστές του σωπαίνουν, αδιαφορώντας και για τον σύντροφό τους που αυτογελοιοποιήθηκε και για την τιμή της Αριστεράς και για την ιστορική αλήθεια που κατακρεουργείται βορά στις ιδεολογικές σκοπιμότητες του φασιστικού επισκοπάτου. Θα ήθελα να σημειώσω πως αυτή η τακτική της Αριστεράς, (δεν θίγουμε πρόσωπα, κλείνουμε τα μάτια κλπ), που ακολουθείται για εχθρούς και φίλους, δεν θα της βγει σε καλό. Ο Ανδρέας Λεντάκης έγινε βουλευτής του Τουρκοφάγου Μακεδονομάχου Μυστικοκονδυλιάρχη κ. Σαμαρά και δεν έπεσε μια τουφεκιά κριτικής, η κα Ρεπούση έθαψε τις εκατέρωθεν σφαγές στη Μ. Ασία και δεν τρέχει τίποτα. Η ιστορική μνήμη εκφυλίζεται σε ανώδυνες υβριδικές αφηγήσεις ανθρώπων που “θέλουνε το κεφάλι τους ήσυχο”, σε ένα χωνευτήριο που αναδεικνύει την πιο light εκδοχή των γεγονότων βγάζοντας γλώσσα στους αδικοχαμένους: “Τι να σας κάνουμε ώ θύματα αυτής της αφήγησης, ας προσέχατε!…. .”.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

25.10.10

ΣΤΑΘΗΣ, ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Ο Στάθης όπως όλοι οι υποψήφιοι κουβαλάει και αυτός βάρη, λάθη και παραλείψεις του παρελθόντος. Ουδείς αλάνθαστος εξάλλου. Αυτό που κατάφερε ήταν να ευθυγραμμιστεί και θεωρούμε ότι έστω και αργά είναι κάτι, με τους άλλους τρεις υποψηφίους (Παπαδόπουλο-ΠΑΣΟΚ, Τσουκαλά-ΠΑΣΟΚ, Μαυρουδή-ΣΥΝ) οι οποίοι προέρχονται από  διαφορετικούς κομματικούς σχηματισμούς. Είναι πρόοδος έστω και μικρή για την τοπική κοινωνία κάποιοι να παραμερίζουν τις εντολές από τα κομματικά επιτελεία που τους θέλουν όλους μαντρωμένους και κατευθυνόμενους και για έστω μια φορά να κατεβαίνουν πραγματικά ανεξάρτητοι και ενωμένοι. Πόσο πραγματικά μένει να το δούμε μετά τις εκλογές. Σημαντικό ρόλο βέβαια σε αυτη την συμπόρευση έπαιξε και ο παράγοντας Καλογερόπουλος ο οποίος υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις του και με υπερφίαλες δηλώσεις έφτασε να ονειρεύεται εκλογή από την πρώτη Κυριακή με 51%.

Εμείς εδώ όμως δεν είμαστε για να χαϊδέψουμε αυτιά και θα καταθέσουμε για ακόμα μια φορά τις προσωπικές απόψεις μας τις οποίες μπορεί ο οποιοσδήποτε είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί μαζί μας να σχολιάσει η να παρέμβει με δικό του κείμενο το οποίο θα αναρτηθεί.

Μεταξύ άλλων θεωρούμε ότι ο Λεωνίδας Μαυρουδής μάλλον αποτελεί λύση ανάγκης για τον συνδυασμό του Στάθη αφού και αυτός είναι που κατά την γνώμη μας φέρει μερίδιο ευθύνης για το χάλι που σήμερα επικρατεί στο κέντρο της πόλης λόγω της ανάπλασης. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο συγκεκριμένο ζήτημα και ουδέποτε λάβαμε την παραμικρή απάντηση. Ποιος ο ρόλος που θα παίξει σε περίπτωση εκλογής του παραμένει άγνωστος.

Ο Μαυρουδής σχετικά με την παραλία συνειδητά επέλεξε να ταχθεί με τα συμφέροντα 2-3 επιχειρηματιών δίνοντας τον υπέρ πάντων αγώνα προκειμένου να μην εφαρμοστούν τελεσίδικες δικαστικές και διοικητικές αποφάσεις βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα συμφέροντα των δημοτών. Ακόμα ένας σοβαρός λόγος για να αναρωτηθεί κάθε σκεπτόμενος πολίτης κατά πόσο ο συγκεκριμένος υποψήφιος  είναι διατεθειμένος να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των πολιτών.

Η Μαίρη Τσουκαλά άξια επιστήμονας και άνθρωπος στο καυτό ζήτημα των κατεδαφίσεων της παραλίας Αιγίου συντάχθηκε και αυτή κατά της κατεδάφισης ενισχύοντας και αυτή με την παρουσία της τους επιχειρηματίες την κρίσιμη ημέρα παρότι με την ψήφο της είχε ταχθεί υπέρ της ανάκλησης αδειών των συγκεκριμένων αυθαίρετων καταστημάτων. Ψηφοθηρία; λάθος πολιτική εκτίμηση; κεκτημένη ταχύτητα; Δεν γνωρίζουμε..

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος κατά την γνώμη μας από λάθος εκτίμηση προφανώς εναντιώθηκε εκείνη την εποχή στην κατασκευή του βιολογικού στην Μυρτιά ο οποίος ίσως είναι το σημαντικότερο αναπτυξιακό έργο της περιοχής. Εάν δεν κάνουμε λάθος αυτή του η διαφοροποίηση ήταν που τον έφερε σε πλήρη ρήξη με τον τότε δήμαρχο Αλέκο Μεγαρη και που τελικά τον οδήγησε και στην πολιτική του ανεξαρτοποιηση.

Ο Στάθης παρόλα αυτά θεωρούμε ότι ίσως είναι ο μοναδικός υποψήφιος δήμαρχος ο οποίος φαίνεται να έχει λύσει το οικονομικό του πρόβλημα με χρήματα προερχόμενα από την εργασία του.

Για τον Δημήτρη Καλογερόπουλο τι να πούμε άλλο.. Κουτοπόνηρος, άνθρωπος του παρασκηνίου, άδηλοι οικονομικοί πόροι και γενικότερα άνθρωπος των εντυπώσεων και όχι της ουσίας. Τυπικός θεομπαίχτης ο οποίος προεκλογικά παρκάρει την δημαρχιακή Μερτσέντες, πετάει το κοστούμι και την γραβάτα και ντύνεται παιδί του λαού κυκλοφορώντας με αλμερα. Για την οικονομική διαχείριση τι να πει κανείς..δώδεκα χρόνια διοίκησης τέσσερα εκατομμύρια ευρώ χρέη..Αλλά από δήμαρχο ο οποίος προσβάλλει απόφαση του ελεγκτικού συνεδρίου το οποίο μειώνει το κόστος κατασκευής του δημαρχείου τι άλλο να περιμένει κανείς;;

Ως εκπρόσωπος βέβαια του σκληρού κομματικού πυρήνα του ΠΑΣΟΚ επέλεξε τον ανεξάρτητο δρόμο έως τις εκλογές..Η κοινωνική δυσαρέσκεια θα εκφρασθεί και ο Καλογερόπουλος δεν είναι μαλάκας..Ξέρει ότι μόνο έτσι μπορεί να κόψει το νήμα πρώτος με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Ακόμα Καλογεροπουλε περιμένουμε να μας ενημερώσεις για την οικονομική σου κατάσταση..Έτσι για να μάθουν οι αυριανοί σου ψηφοφόροι με πόσα μπήκες στην πολιτική και πόσα έχεις σήμερα..Αντί απάντησης όμως εσύ φρόντισες να μας μηνύσεις νομίζοντας ότι θα σταματήσουμε να γράφουμε και ότι ο κόσμος θα παραμυθιαστει από ακόμα μια απελπισμένη κίνηση εντυπωσιασμού.

Το μεγαλύτερο λάθος του Δημήτρη Τριανταφυλλοπουλου ήταν η στήριξη που έλαβε από τον πλέον αποτυχημένο δήμαρχο της μεταπολίτευσης Αποστόλη Καραφωτια. Κληρονόμησε επίσης και τον βασικό κορμό στελεχών του τα οποία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην καταβύθιση της πόλης. Τέτοια στελέχη Δημήτρη Τριανταφυλλόπουλε έπρεπε να τα έχεις στείλει σπίτι τους από την πρώτη στιγμή.

Μέγα σφάλμα και η υποψηφιότητα πρώην καταδικασμένου εμπόρου ναρκωτικών ανάμεσα στα άλλα μπουμπούκια.

Η οικονομική κατάσταση ενός ακόμα επαγγελματία πολιτικού αποτελεί ερωτηματικό καθώς δεν είναι ξεκάθαρο από που συντηρείται μια τέτοιου είδους πολιτική καριέρα.

Για το Λυριντζη νομίζουμε ότι αποτελεί τυπικό παράδειγμα τυχοδιώκτη πολιτικού ο οποίος λίγο πριν ασχοληθεί με τα κοινά κινδύνευε με πτώχευση και σήμερα η οικονομική του κατάσταση είναι αυτή ενός ευκατάστατου επιχειρηματία. Είναι πράγματι αληθές ότι οι μπισνες με τα σκουπίδια είναι αρκετά επικερδείς..για τους επιχειρηματίες όμως..όχι για τους αντιδημάρχους..Για το εάν έχεις καταδικαστεί για λαθρεμπόριο κύριε Λυριτζή ακόμα δεν μας έχεις απαντήσει..

Σοβαρότατη παρουσία στα κοινά (ίσως η σοβαρότερη όλων) θεωρούμε ότι αποτελεί η υποψηφιότητα του ιατρού-νευρολόγου Τάκη Παπακωνσταντινοπουλου.

Με την σημερινή διαμορφωθείσα κατάσταση στα τοπικά πράγματα θεωρούμε ότι τα περιθώρια έχουν στενέψει αρκετά. Δυστυχώς όμως η ανανέωση σε πρόσωπα, απόψεις, πολιτικές δεν ήρθε ούτε αυτή τη φορά. Κανένας συνδυασμός κατά τη γνώμη δεν έχει εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που να μπορούν να εγγυηθούν ότι η πόλη θα βγει από το τέλμα, την απαξίωση, την υποβάθμιση. Η ψήφος μας στις ερχόμενες εκλογές είναι απαραίτητη όχι μόνο για να διαμαρτυρηθούμε κατά της κυβερνητικής πολιτικής η οποία αμέσως μετά τις εκλογές θα μπει σε νέα φάση φοροεισπρακτικών μέτρων αλλά για να επιλέξουμε τον λιγότερο ανίκανο, τον λιγότερο κλέφτη, τον λιγότερο ψεύτη. Η αποχή δεν είναι λύση..Είμαστε ότι ψηφίζουμε φυσικά..Οπότε ας μην διαμαρτυρόμαστε..Οι πολιτικοί που μας διοικούν είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας μας.

Δυστυχώς οι πολίτες του ενιαίου δήμου Αιγιαλείας στις επτά του μήνα δεν θα κληθούν να ψηφίσουν και να εκλέξουν τους ικανότερους υποψηφίους αλλά τους λιγότερο ανίκανους.

Aigio.org

Δώδεκα λόγοι για να μαυρίσετε τους Μαυρογιαλλούρους...


# Μαύρο σ΄όσους σας στέλνουν σταυρωμένα ψηφοδέλτια ,θεωρώντας σας αγράμματους…

# Μαύρο σ΄όσους τώρα σας τείνουν το χέρι για χειραψία και σας κερνούν στο καφενείο,ενώ πριν αγνοούσαν την ύπαρξη σας..


# Μαύρο σ΄΄όσους δαπανούν πολλά χρήματα στην προεκλογική τους εκστρατεία. Με την εκλογή τους προσδοκούν να τα εισπράξουν διπλά και τρίδιπλα.


#Μαύρο σ΄όσους σας υποδείξουν να ψηφίσετε υποδεικνύον μπορεί να έχει προσωπικά οφέλη από την εκλογή του υποδεικνυόμενου…


# Μαύρο σε όσους όταν τους χαιρετάς «Γειά σου Γιάννη» σου απαντούν ..»Κουκιά σπέρνω».Δεν έχουν πειστικές προτάσεις…


# Μαύρο σε όσους θεωρούν την ψήφο σας δεδομένη λες και είσαστε «πρόβατα στο μαντρί»..


# Μαύρο στους επαγγελματίες της πολιτικής .Ο κάθε επαγγελματίας προσδοκά προσωπικό όφελος και σας βλέπει σαν πελάτες του..


#Μαύρο σε όσους κοκορεύονται για τα επιτεύγματά τους. Όσοι ασχολούνται με τα κοινά είναι σεμνοί και υποχρεωμένοι να παράγουν έργο…


# Μαύρο σε όσους δεν έχουνε όραμα για το δήμο…


# Μαύρο σε όσους δεν έχουν την διάθεση να παν κόντρα σε κατεστημένες αντιλήψεις…


# Μαύρο σε όσους μετά την εκλογή τους θα πορευτούν με γνώμονα την επανεκλογή τους ή την αναρρίχηση τους σε υψηλότερο θώκο…


# Μαύρο …μαύρο....μαύροκαι σε όσους ψηφισουν αυτούς που δεν τους αξίζουν..

ΕΣΟΔΑ-ΔΑΠΑΝΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ




ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ.

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΔΥΟ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ (ΛΥΡΙΤΖΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ) ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΒΑΛΛΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ.

24.10.10

Πώς να αλλάξουμε τη ρότα;

Tου Χρηστου Γιανναρα

Σε ποια χέρια βρίσκεται η χρεοκοπημένη οικονομία της χώρας, ποιος διαχειρίζεται την ελπίδα ανάκαμψης, την προσπάθεια εξόδου από τη δεδομένη, μη διακηρυγμένη πτώχευση; Η τηλεοπτική εμφάνιση του υπουργού Οικονομίας, τη Δευτέρα 11 Οκτωβρίου στους «Νέους Φακέλους», έθετε το ερώτημα με αγχώδη ένταση.

Εικόνα αιφνιδιασμένου μαθητή σε προφορική εξέταση, πολύ μέτριου μαθητή. Που χάνει τα λόγια του, απαντάει άλλα αντ’ άλλων. Ταραγμένος, κομπιάζοντας, ενοχλημένος που εκτίθεται δημόσια. Ανίκανος έστω να υπεκφύγει, να αποφύγει με ετοιμόλογη δεξιότητα την αποκάλυψη των αδυναμιών του.

Εικόνα, περισσότερο, μικρομεσαίου κομματικού στελέχους σε επαρχιακή (πολύ επαρχιακή) οργάνωση «βάσης». Και επιστράτευε ύφος υπουργικής αυτονόητης υπεροχής, σε κωμική αντίθεση προς τη χαλαρή, ήρεμη βεβαιότητα των διάσημων στον διθενή στίβο συνομιλητών του. Δεν καταλάβαινε ότι έτσι ανέδειχνε απροκάλυπτα συμπλεγματική τη συμπεριφορά του.

Εικόνα, προπαντός, θλιβερής ανθρώπινης αλλοτρίωσης: Ατομο καταξιωμένο με δημόσιες ευθύνες, τιμές, προβολή, όμως ανίκανο να συζητήσει πρόβλημα, να παραδεχθεί πρόβλημα, να αποπαγιδευτεί από τη μονότροπη κομματική απολογητική.

Αδύνατο να αναμετρηθεί με ερωτήματα, να συγκροτήσει επιχείρημα, να τεκμηριώσει τον λόγο του. Πάλευε σπασμωδικά μόνο να υπερασπίσει την κυβέρνηση με παιδαριώδεις γενικολογίες, επαναλήψεις, πάλι και πάλι, λαϊκίστικων στερεοτύπων: «Εχουμε κάνει βήματα, δεν έχουν γίνει όλα». Και την ευθύνη για όλα, ολόκληρη, την έχουν οι κομματικοί του αντίπαλοι.

Απέναντί του τα δύο σαΐνια, οι Αμερικανοί οικονομολόγοι – άκρως διακριτικοί στην ευγενική τους συγκατάβαση γι’ αυτόν τον υπουργό Οικονομικών που έμοιαζε να σκέπτεται με κασέτα παραταξιακής πειθαρχίας. Ισως να είχαν υποθέσει ότι η συζήτηση με στέλεχος κόμματος «σοσιαλιστικού» θα τους στρίμωχνε σε απαιτήσεις για προτεραιότητες κοινωνικού κράτους, σχέσεων κοινωνίας, στόχων κοινωνικής συνοχής. Ενώ αυτός, αξιολύπητος, χτυπιόταν για να αποδείξει ότι η κυβέρνησή του είναι συνεπέστατα πειθαρχημένη στις εντολές των επιτρόπων της «ελεύθερης αγοράς». Η φυσιογνωμική έκφραση των συνομιλητών του πρόδιδε, μαζί με τη συγκατάβαση, και απορία: Πειθαρχικότερον υπήκοο και θιασώστη του αχαλίνωτου καπιταλισμού από αυτόν τον «σοσιαλιστή» υπουργό, δύσκολα θα μπορούσαν να φανταστούν.

Σίγουρα, ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό ψηφοφόρων στην Ελλάδα δεν αντιλαμβάνεται ούτε την κραυγαλέα ανεπάρκεια του πρωτόπειρου υπουργού Οικονομικών ούτε την αντίφαση κόμματος «σοσιαλιστικού» να ασκεί πολιτική αχαλίνωτου καπιταλισμού. Καταπίνουν οι ψηφοφόροι απερίσκεπτα τη δικαιολογία ότι «δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, μια χρεοκοπημένη χώρα, έρμαιο των δανειστών της, είναι αναπότρεπτα υπόδουλη στους όρους που επιβάλλει το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα».

Σαθρή η δικαιολογία. Δεν χρεοκόπησε η χώρα από το κόστος του κοινωνικού κράτους, δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», όπως θέλει να υποκρίνεται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Η χώρα πνίγηκε στον υπέρμετρο δανεισμό που αποτόλμησαν αμοραλιστές πολιτικοί, για να εξαγοράσουν με εξωφρενικές παροχές και διορισμούς την ψήφο των πολιτών, την κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Το κράτος πτώχευσε, γιατί η οικονομία του καταληστεύθηκε διαδοχικά από το πράσινο, το γαλάζιο, πάλι από το πράσινο και πάλι από το γαλάζιο κομματικό κράτος. Αν το «σοσιαλιστικό» κόμμα ήθελε να πάψει να εμπαίζει την ελληνική κοινωνία με τον τίτλο του, μπορούσε να αποστασιοποιηθεί τίμια από την κλεπτοκρατία: Να διαλύσει το πράσινο κομματικό κράτος, το παρακράτος των πρασινοφρουρών και να ξαναστήσει στη χώρα θεσμούς κοινωνικού κράτους.

Να θεσμοθετήσει χωρισμό του κράτους από την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, να αυτονομηθεί η κρατική λειτουργία από την κομματική ιδιοτέλεια, να εφαρμόζουν οι κρατικοί λειτουργοί το ξεχωριστό κάθε κυβέρνησης πολιτικό πρόγραμμα, αλλά για να υπηρετήσουν την κοινωνία, όχι την επανεκλογή του κυβερνώντος κόμματος. Και αυτή η (αυτονόητη στη δημοκρατία) κοινωνικοποίηση του κράτους να εξασφαλιστεί με θεσμικές εγγυήσεις αξιοκρατίας, καταξίωσης της ανθρώπινης ποιότητας, της δημιουργικότητας, της άμιλλας.

Ποιος εμπόδισε το «σοσιαλιστικό» κόμμα να είναι συνεπές με τις επαγγελίες του τίτλου του; Ποιος εμπόδισε το αντίπαλο στη διεκδίκηση της εξουσίας κόμμα να φιλοδοξήσει ταυτότητα και επωνυμία κόμματος «λαϊκού»; Η χρεοκοπία και ο διεθνής εξευτελισμός της Ελλάδας σήμερα έχει μία και μοναδική αιτία, ολοφάνερη και αδιαμφισβήτητη: την υποκατάσταση του κράτους από το κομματικό κράτος, την υποταγή της κοινωνίας στον ζυγό της κομματοκρατίας.

Αναπόφευκτα τραυλίζει ή γενικολογεί ανόητα ο υπουργός Οικονομίας αντιμέτωπος με τα ερωτήματα του Αλέξη Παπαχελά. «Πώς ξαναβάζουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης»; Μα είναι περισσότερο από φανερό ότι τον υπουργό Οικονομίας και τον προκλητικής ανεπάρκειας πρωθυπουργό του δεν τους ενδιαφέρει η χώρα και η επανεύρεση αναπτυξιακής δυναμικής. Το μόνο που τους κόφτει είναι να περισώσουν αταλάντευτη, ακόμα και μέσα στην καταστροφή, την κομματοκρατία, να κερδίσει χρόνο εξουσίας η συντεχνία τους. Η καταιγιστική κενολογία προπαγάνδας, η μικρονοϊκή αυθυπεράσπιση που ακατάπαυστα αναμηρυκάζουν (από τα κατακίτρινης δημοσιογραφίας κρατικά κανάλια) αυτό βεβαιώνει.

Για να βάλουμε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης πρέπει να υπάρχει κράτος που να λειτουργεί. Για να λειτουργήσει το κράτος πρέπει να παταχθεί θεσμικά ο βιασμός του κοινωνικού σώματος από τον ασύδοτο συνδικαλισμό. Και τότε να οργανωθεί τεκμηριωμένα απροκατάληπτη αξιολογική κρίση της δημοσιοϋπαλληλίας. Με απολύσεις των περιττών, των ανίκανων, των φαύλων. Αλλά και επιτελικά σχεδιασμένη, με καθολική κοινωνική συνέγερση συντονισμένη, τη θετική, αναπτυξιακή απορρόφηση του σοκ των απολύσεων. Υπάρχουν στρατηγικές για τέτοια απορρόφηση, υπάρχουν και μυαλά για να τις οργανώσουν. Η ανασύνταξη του κράτους είναι αντιφατικό να επιδιωχθεί με άγονες θυσίες, με ευνουχισμό της δημιουργικότητας πλήθους ανθρώπων.

Επειδή τα κόμματα ταύτισαν τον διορισμό με το ρουσφέτι, ταυτίστηκε και η απόλυση με τον διωγμό, την τιμωρία. Αλλά το να λειτουργήσει παραγωγικά το κράτος με σωστή στελέχωση θα είναι για όλους μέγα καλό, ζωτική κοινωνική κατάκτηση. Και αυτή την κατάκτηση είναι αδύνατο να την καταλάβουν, να τη σχεδιάσουν, να την πραγματοποιήσουν τα κόμματα του σημερινού φαύλου πολιτικού συστήματος.

Λύση που να απελευθερώνει τη χώρα από την κομματοκρατία, δηλαδή την τυραννία και την υπανάπτυξη, μπορούμε να βρούμε; Κάποτε απειλή για τη δημοκρατία ήταν η αυθαιρεσία του λοχία. Τώρα την κατάλυση της δημοκρατίας τη σαρκώνουν τα κόμματα. Ποια είναι η λύση;

21.10.10

ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΕ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ;;


«Παίζεις» λίγο με συνδικαλισμό και πολιτική στα χρόνια που χτυπάς «μύγα» στο μαγαζάκι σου. Μπαινοβγαίνεις σε βουλευτικά γραφεία πρωί μεσημέρι βράδυ. Κάπου ελλείψει αξιολογητικών μηχανισμών αυτοπαγιώνεσαι ως η καλύτερη λύση στο τομέα που επιλέγεις. Κάπου έχεις μια καταγωγή. Για νάσαι σίγουρος ρωτάς και κανέναν «παλιό». Κατεβαίνεις στο χωριουδάκι σου και ψάχνεις υπασπιστές. Διαλέγεις με τη λογική «ότι πάρεις ένα τάληρο». Το μετράς. Με λίγο ρίσκο ο προυπολογισμός θα σου βγει. Προχωράς εφόσον ξέρεις ότι με κάμποσα ταληράκια «παίρνεις» εκλογές. Σε συνδέει κοινή επιθυμία με τους «παρά του δε». Χρήμα.

Στη πορεία γίνεσαι και σεξιστής. Η επιθυμία να πλησιάσουν όλο και περισσότεροι την «ταληριά» όλο και ανοίγει πόδια. Τρελένεσαι. Η προσφορά μεγάλη. Γίνεσαι «άρχοντας». Αρεστός. Μοιράζεις απευθείας δουλίτσες και προμήθειες με τόση ευκολία σαν να΄ταν η υπόθεση δουλειά του πατέρα σου. Κρύβεις την αμορφωσία σου στη λαικούρα που σε περικλύει. Επιπλέεις σίγουρα. Στο μεταξύ αποκτάς και στυλ. Η καρνταρόμπα σου μεγαλώνει. Εχεις χρόνο να φτιάξεις κοστούμια, μα πιο πολύ έχεις λεφτά να τα πληρώσεις. Τα περνάς στα έξοδα παράστασης. Τα «κολπάκια» στα μαθαίνουν οι γραμματικοί του δημαρχείου. Με τη καβατζούλα σου, αγοράζεις και κανά δυό πλάκες στη πόλη. Εχεις και παιδιά. Δεν το ξεχνάς. Δεν σε αφήνουν οι τύψεις σου να το ξεχάσεις.

Σε κάποια στιγμή εκεί που δεν μπορούσες να διοικήσεις τα κοινόχρηστα του φτωχικού σπιτιού σου, έχεις να κάνεις με κονδύλια, με απευθείας αναθέσεις, με ΣΔΙΤ, με μελέτες, με μηχανικούς, εργολάβους, προμηθευτές,…από παντού μπάζει χρήμα. Ολο θες και περισσότερο γιατί και τούτοι όλο θέλουν και πιο πολλά.

Εργα κάνεις επιλεκτικά. Τάζεις. Κάνεις εξυπηρετήσεις. Προσωποποιείς το κοινωνικό. Κοινωνικοποιείς το δημόσιο. Οι εισηγήσεις των υπασπιστών είναι απόλυτες. Τοπικές. Στενές. Οσο και των μυαλών τους, αυτών που διοικείς. Τώρα πάς για άλλα. Ως Ναπολέων κάθεσαι σε χάρτες μπροστά από μέρη άγνωστα. Αφιλόξενα. Απλησίαστα. Θες να τα κατακτήσεις, να τα ρουφήξεις, να τα υποταξεις. Ο πόλεμος των υπασπιστών είναι αναπόφευκτος. Όλα τα στενά και τα σοκκάκια να τα μαζέψεις μαζί, λεωφόρους δεν φτιάχνεις. Προοπτικές δεν ανοίγεις. Κι όμως το τολμάς, το μερεμετίζεις, το επιδιώκεις, γιατί η εύκολη εξουσία σε έχει τυφλώσει. Γιατί ποντάρεις στους αρεστούς, στις κλύκες, στα ατομικά συμφέροντα. Καλλικράτης! Τι σημειολογικός συνειρμός!

Η Ελλάδα καταρέει μέσα στα κάλη της αυτοδιοίκησης της. Η Ελλάδα του χρέους, της διαφοράς, της ξετσιποσιάς, της οπιθοδρόμησης «ποντάρει» το τελευταίο χαρτί της σε μελλοντικούς επιβήτορες
.

ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΙΣ 24/10 ΓΙΑ ΛΥΡΙΝΤΖΗ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟ

Στις 24/10 θα αποφασίσει το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο εάν είναι έγκυρες οι υποψηφιότητες Λυριτζή και Γρηγορη Τριανταφυλλόπουλου.

Ο μεν πρώτος φαίνεται πως δεν συμπληρώνει το κατώτατο όριο υποψηφίων και ο μεν δεύτερος φαίνεται να έχει καταθέσει εκπρόθεσμα κατά 37 λεπτά το ψηφοδέλτιο του συνδυασμού του και τα απαραίτητα δικαιολογητικά.

Aigio.org

ΣΗΜΕΙΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΙΓΙΟΥ

Η ανεύθυνη, ακατανόητη, καταστροφική και κυρίως εγκληματική οικονομική διαχείριση οδήγησαν τον δήμο Αιγίου στο σημείο οπού το ταμείο είναι κυριολεκτικά άδειο και οι υπάλληλοι να αδυνατούν να διεκπεραιώσουν βασικές συναλλαγές με το κοινό λόγω έλλειψης βασικών αναλώσιμων όπως χαρτί, μελάνια, γραφική ύλη κλπ.


Ευτυχώς όμως που ο δήμαρχος αποφάσισε να λάβει δράση και βγάλει τον δήμο από το αδιέξοδο δημιουργώντας για ακόμη μια φορά τραγελαφικές καταστάσεις. Έτσι λοιπόν επικοινώνησε με διάφορους οφειλέτες του δήμου διεκδικώντας από αυτούς “σημαντικότατα” ποσά τα οποία είναι απαραίτητα για την λειτουργία του δήμου.


Ανάμεσα τους επιχειρηματίας από τα Ψηλά Αλώνια ο οποίος είχε υποχρεώσεις προς τον δήμο ύψους 800 ευρώ ενώ ο δήμος του οφείλει 20.000 ευρώ!!!


Άλλος επιχειρηματίας από την Μυρτιά ο οποίος έχει ανάλογη οφειλή προς τον δήμο τη στιγμή που ο δήμος του οφείλει 14.000 ευρώ!!!


Τη στιγμή που ο δήμος δαπανά ετησίως 200.000 ευρώ για δημόσιες σχέσεις δεν έχει να πληρώσει για να βάλει μελάνι στους εκτυπωτές και χαρτί στα φωτοτυπικά.


Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να οδηγήσει μια ολόκληρη πόλη ένας δήμαρχος;;


Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ κύριε Καραφωτια;


Aigio.org

Η ΧΑΡΤΟΠΟΙΙΑ, ΤΟ ΣΚΡΑΠ ΚΑΙ Η ΜΙΖΑ...

Στα 150.000 ευρώ έκλεισε η δουλειά για το σκραπ της Χαρτοποιίας Αιγίου. Φυσικά αυτά τα χρήματα δεν κατέληξαν στα ταμεία του δήμου αλλά στην τσέπη αντιδήμαρχου-στρατηγού επί θητείας Καραφωτια ο οποίος διαπραγματεύτηκε με τους ενδιαφερόμενους προς ιδιον όφελος.

Μιλάμε για αντιδήμαρχο ο οποίος λίγο πριν εκλεγεί φλέρταρε με τη χρεωκοπία και σήμερα  κατασκευάζει τη βιλλα του στο Λόγγο. Οι ασχολούμενοι με τα κοινά οφείλουν να κρατούν ενήμερους τους ψηφοφόρους τους για την οικονομική και περιουσιακή τους κατάσταση ώστε να αποφεύγονται τέτοιου είδους φαινόμενα. Αλλά μια διακομματική ομερτα σκεπάζει τέτοιου είδους εγκληματικές συμπεριφορές σχεδόν πάντα όταν προκύπτουν τέτοια ζητήματα.

Ο εισαγγελέας πάντως εάν ήθελε θα μπορούσε να ακολουθήσει το χρήμα και να βρει άκρη...

Aigio.org

19.10.10

Ο Λαζουράς κι ο Γιώργης

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μέρες τώρα κλεισμένος στο Δημαρχείο έψαχνε να βρει ‘άλλους’ ανθρώπους για το ψηφοδέλτιό του.  Προσευχόταν ολομόναχος την Κυριακή στην εκκλησία. Έτρωγε και ξανάτρωγε  γουρνοπούλες στα Μαζέϊκα άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Δεν ήθελε να κυκλοφορεί στα Καλάβρυτα με το Θανάση γιατί μέσα του ήξερε ότι του κάνει μεγάλο κακό. 

Στην άνω Βλασία μόνο ένιωθε ‘υποψήφιος’. Και έφτιαξε το ψηφοδέλτιο. Όλοι οι ίδιοι άνθρωποι του δημάρχου- βουλευτή Θανάση. Όλοι αυτοί που τα τελευταία δώδεκα χρόνια άφησαν για έργο στα Καλάβρυτα το ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ. Σκουπίδια και σκατά στους δρόμους. Κάλυπταν μόνο τις λαμογιές του Παπαδόπουλου, βόλευαν τα παιδιά τους και προωθούσαν το  ΗλιάΣπυρο  ‘πολιτιστικό’  τους έργο. Την ίδια ώρα που τα νεοεισερχόμενα κοντά-τυφλά  λαμόγια  διαχειρίζονταν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ πίσω από την πλάτη τους. Ούτε ο Λαζουράς ούτε ο Γιώργης κατάφεραν  να γλυτώσουν από το Θανάση. Τα Καλάβρυτα τι φταίνε?  

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. ΕΞΩ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ.

17.10.10

«Τα φάγαμε όλοι μαζί»


Ακόμα και ο πιο στυγνός κυνισμός, η ιταμότητα, έχει όρια. Μόνο η θρασύτητα του κομματικού αμοραλισμού δεν έχει. Είναι αχαλίνωτη. Το αποδείχνει η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, η «ερμηνεία» του για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας: «Τα φάγαμε όλοι μαζί (κυβερνώντες και κυβερνώμενοι), σας διορίζαμε για χρόνια»! Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς κόμμα, είναι κοινωνικό σύμπτωμα. Δημιούργησε ανθρωπολογικό τύπο.

Με δεδομένη την καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος από το κομματικό κράτος, την επιτροπεία που επέβαλαν στη χώρα οι δανειστές της, χαμένη την εθνική κυριαρχία (το ομολόγησε ευήθως ο πρωθυπουργός), οι αυτουργοί του εγκλήματος θέλουν να μας πείσουν ότι είμαστε συνένοχοι. Ναι, από τα πιο ύπουλα τεχνάσματα κάθε απανθρωπίας είναι η προσπάθεια να ενοχοποιηθεί το θύμα. Και για λόγους δυσεξήγητων ψυχολογικών διεργασιών το θύμα είναι συνήθως ευεπίφορο στην ενοχοποίηση. Το ξέρουν οι αετονύχηδες της ιδιοτέλειας κομματάνθρωποι, από καταβολής ελλαδικού κράτους.
Εχουν αλλοτριώσει συνειδητά και από πρόθεση την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε σύστημα πελατειακών σχέσεων: εξαγοράζουν ψήφους (δηλαδή συνειδήσεις) αντιπαρέχοντας διορισμούς στο Δημόσιο. Κάθε κόμμα εξασφαλίζει τα «δικά του παιδιά» σε απίστευτους αριθμούς – ξέφρενο και διαρκές όργιο γιγαντισμού του κράτους. Και όταν η οικονομία καταρρέει γιατί δεν αντέχει να συντηρεί στρατιές αργόσχολης δημοσιοϋπαλληλίας, τότε επιστρατεύεται το τέχνασμα της ενοχοποίησης των θυμάτων: Μισή ενοχή δική μας, μισή δική σας, «τα φάγαμε μαζί».

Λογική και αντανακλαστικά μαστροπών: Προσφέρουν δόλωμα την αμειβόμενη με χρήμα ακολασία (προάγουν σε ακολασία) και στη συνέχεια λοιδορούν και προπηλακίζουν το θύμα για εκπόρνευση, διαφθορά, εκμαυλισμό. Θέλουν να αγνοούν ότι ο ρόλος που οι πολίτες αναθέτουν στον πολιτικό είναι να διακονεί (να «υπουργεί») τις κοινές ανάγκες, όχι να εκμαυλίζει ψηφοφόρους, εξαγοράζοντας την ψήφο τους για τη δική του εξουσιολαγνεία. Είναι φυσικά εύκολο να μεταβάλλεις τον πολίτη σε πελάτη: η φύση του ανθρώπου ρέπει στην ιδιοτέλεια, η ανάγκη για εξασφάλιση, για σιγουριά, είναι ορμή ενστικτώδης, αδυσώπητη, ανταποκρίνεται αντανακλαστικά στο δόλωμα του ρουσφετιού.

Γι’ αυτό η εξουσία είχε πάντοτε αυτονόητα και παιδαγωγικό χαρακτήρα, υπηρετούσε το κοινωνικό γεγονός, το άθλημα των σχέσεων, της συνύπαρξης, όχι τη θωράκιση ατομικών συμφερόντων.

Η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης «μαζί τα φάγαμε» δικαιολογεί και νομιμοποιεί την πιο αδίστακτη αντικοινωνική συμπεριφορά της εξουσίας, παραπέμπει στην εκφραστική μαστροπών, στην απανθρωπία της αδιαφορίας για κάθε λογική κοινωνικού υπουργήματος. Δεν συμβιβάζεται με πολιτικό αξίωμα, με την τιμή της διακονίας ελπίδων και στόχων του λαού, διαχείρισης της εμπιστοσύνης του. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι: πότε επιτέλους θα αφυπνισθεί σε στοιχειώδεις επιγνώσεις αυτός ο λαός, πότε θα συνειδητοποιήσει ότι είναι μόνο θύμα, όχι συνεργός των φαυλεπίφαυλων επαγγελματιών της εξουσίας.

Πότε θα απαιτήσει καινούργιο Σύνταγμα, θεσμική απελευθέρωση από τον ζυγό της κομματοκρατίας.
Η οικονομία βυθίζεται όλο και πιο αδιέξοδα στην ύφεση, οι στρατιές των απελπισμένων ανέργων πληθύνονται καθημερινά, η παραγωγή μειώνεται δραματικά, η αγορά φθίνει, τα καταστήματα κλείνουν με πρόοδο γεωμετρική που, κυριολεκτικά, πανικοβάλλει. Ομως τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν, ολοφάνερα, πρώτο τους μέλημα τις επερχόμενες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια τετριμμένα στερεότυπα για τα εγκλήματα της Ν.Δ., με τόσο φτηνιάρικη εμπάθεια και τόσο κραυγαλέα μονομέρεια, που τελικά μάλλον αμβλύνει τη λαϊκή οργή για τους αντιπάλους του, τη μεταστρέφει σε αηδία και απέχθεια για τη δική του μικροϊνική ρητορική. Πολιτικό λόγο σε τόσο χαμηλό διανοητικό και γλωσσικό επίπεδο ίσως δεν είχε ακούσει ποτέ άλλοτε στην παρακμιακή της κατρακύλα η ελληνική κοινωνία.

Και η άκρα ευτέλεια του πρωθυπουργικού λόγου επιβάλλεται ως κεντρικό θέμα κάθε Δελτίου Ειδήσεων (καταλαμβάνει τα δύο τρία περίπου του συνολικού τηλεοπτικού χρόνου) στα κρατικά κανάλια. Απαντάει ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ανάλογου επιπέδου ευφυολογήματα, ώστε ο απελπισμός του κάποιας νοημοσύνης πολίτη να ολοκληρώνεται τεκμηριωμένα. Σίγουρα υπάρχει ενοχή της ελλαδικής κοινωνίας γι’ αυτό το ανατριχιαστικό κατάντημα. Οχι επειδή «τα έφαγε μαζί» με τις κομματικές συντεχνίες της κλεπτοκρατίας, αλλά επειδή δεν προσβάλλεται από το κρετινικό τους επίπεδο, δεν αντιδρά, είναι έτοιμη να ψηφίσει και πάλι τους επίσημους εγκαθέτους της κλεπτοκρατίας (ή τους ευνοουμένους της) στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Το συνετό (σοφό θα έλεγα) κομμάτι του ελλαδικού πληθυσμού (ελάχιστο αριθμητικά, αλλά όχι ευκαταφρόνητο σε δυναμική επιρροής) δεν ψηφίζει ιδεολογικές ετικέτες, ψηφίζει πρόσωπα. Στην πρόκριση προσώπων, στην αξιολόγηση προσώπων, στην εμπιστοσύνη σε πρόσωπα απηχείται ελληνική ιδιαιτερότητα αιώνων: εθισμοί στην ευθύνη της ελευθερίας, όχι πειθάρχηση σε αυθεντίες «ορθής» ιδεολογίας και «αποτελεσματικής» ηθικής. Ετσι, το συνετό κομμάτι της ελλαδικής κοινωνίας θα ήταν μάλλον έτοιμο να ευνοήσει τη μετάθεση εμπιστοσύνης από τον μειονεκτικό γόνο των Παπανδρέου στον Αντώνη Σαμαρά: Εστω και μόνο για το κουράγιο του να αντιπαλέψει επί χρόνια τη μητσοτακική παραλλαγή του παπανδρεϊσμού και παρά τη συμπόρευσή του με τον ύστερο, τον ανεκδιήγητης ανικανότητας, καραμανλισμό.

Με άλλα λόγια: το εκλογικά (και σοφά) περιφερόμενο κομμάτι της ελλαδικής κοινωνίας, οι πολίτες που κάθε φορά κρίνουν και ψηφίζουν το μη χείρον, θα ήταν μάλλον έτοιμοι να δώσουν και στον Α. Σαμαρά ιστορική ευκαιρία, να του εμπιστευθούν την παλιγγενεσία της πατρίδας, έστω λίγους μόνο μήνες μετά το καραμανλικό (του βραχέος) φιάσκο. Αρκεί να είχαν πειστήρια για την τόλμη του να διακινδυνεύσει ριζικές αλλαγές. Και τα πειστήρια θα ήσαν δύο: Αν μιλούσε «άλλη» γλώσσα. Και αν έβαζε βαθιά, αμείλικτα το μαχαίρι στο σαπισμένο από χρόνια κόμμα της Ν.Δ.

Δεν θα ήταν κάτι απλό να μιλούσε «άλλη» γλώσσα ο Α. Σαμαράς. «Αλλη» γλώσσα θα σήμαινε άλλη θέα της πραγματικότητας από αυτήν που έχει σήμερα, άλλη νοο-τροπία (τρόπο του νοείν), άλλες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων, άλλες κοινωνικές στοχεύσεις, άλλη αίσθηση της ελληνικότητας, άλλη εκδοχή της πολιτικής. Και από όλες αυτές τις κατακτημένες διαφορετικότητες θα προέκυπτε άλλο λεξιλόγιο, άλλη εκφραστική, άλλη φυσιογνωμική σημειολογία. Σήμερα ο Α. Σαμαράς είναι για την ελλαδική πολιτική σκηνή «μία από τα ίδια», διότι τίποτε από τα όσα προϋποθέτει μια «άλλη» γλώσσα δεν μοιάζει να το διαθέτει.

Το τι σημαίνει «βαθιά το μαχαίρι στο σάπιο κόμμα», είναι προφανέστερο. Ο Α.Σ. δεν τόλμησε να αποκόψει θαρραλέα ούτε τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ανίκανων, διεφθαρμένων, μαΐστρων της φαυλότητας. Πληρώνει γραμμάτια υποχρέωσης σε υποστηρικτές της αρχηγικής εκλογής του και όσες αλλαγές τόλμησε σε διευθυντικές κομματικές θέσεις, μοιάζει απλώς να μετέβαλαν τις ισορροπίες του παραγοντισμού (όχι και τη λογική του παραγοντισμού) στη λειτουργία του κόμματος. Τα κριτήριά του για την αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας είναι εντελώς απογοητευτικά στην περίπτωση των υποψηφίων που ευνόησε για τις εκλογές αυτοδιοίκησης – ο εξοργιστικά αποτυχημένος στην πρώτη του θητεία δήμαρχος Αθηναίων, οι προσβλητικές της αξιοπρέπειας παρουσίες στο ψηφοδέλτιό του, ο ανύπαρκτος στον κοινωνικό στίβο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, και πάει λέγοντας.
Στον ορίζοντα δεν υπάρχει δυνατότητα για τιμωρό απάντηση στην ιταμότητα που μας καθιστά όλους συνένοχους της κλεπτοκρατίας.

15.10.10

ΠΕΣ ΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ...ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ 1-10-2010

Ποιοί θέλουν το πιόνι Λαζουρά στα Καλάβρυτα?

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Ο βουλευτής Θανάσης για να συγκαλύψει όλα τα σκάνδαλα των δώδεκα χρόνων της δημαρχίας του και να αποφύγει τους ελέγχους.

Η Σοκορελοκακκαβοπαρέα για να συνεχίσει το ‘τεράστιο’ πολιτιστικό της έργο στα Καλάβρυτα και την ευρύτερη περιοχή.

Ο γνωστός καφετζής για να βολεύει τις κόρες του και να τους εξασφαλίζει το yes.

Ο Τσενές για να συνεχίσει να ‘φωτίζει’ τις σκοτεινές περιοχές της περιοχής με κρατικό ρεύμα.

Ο Κοκκότης  για να μπορεί να πουλάει σκι ‘κουμαντάροντας’ το χιονοδρομικό.

Ο Βαζέος για να βάζει στη τσέπη και το τελευταίο ευρώ που του δίνουν για ‘βενζίνες’ ή που μπορεί να παίρνει από τα ‘άλλα’.

Ο γνωστός δημοσιογράφος για πολλούς ‘δικούς’ του λόγους.

Το ΠΑΣΟΚ γιατί σε τόσο μεγάλο δήμο δεν κατάφερε να βρει άλλον καλύτερο.

Α και ο Αλέξης φυσικά!

Το ερώτημα είναι ο Λαζουράς ΘΕΛΕΙ?

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Ανεξάρτητη Ανοιχτή Δημοτική Κίνηση Ανατολικής Αιγιάλειας
«Κοινωνία Ενεργών Πολιτών», αποφάσισε, κατά πλειοψηφία, στις Δημοτικές Εκλογές, για το Δήμο Αιγιάλειας, να υποστηρίξει τις υποψηφιότητες των :

1.   ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΟΣ
2.   ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ  ΜΑΡΗ

που συμπεριλαμβάνονται στο κεντρικό ψηφοδέλτιο του συνδυασμού ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ    , με επικεφαλής το Στάθη Θεοδωρακόπουλο.

Δηλώνουμε για μία ακόμη φορά ότι είμαστε αντίθετοι στον Καλλικράτη και χωροταξικό σχεδιασμό της Αχαΐας. Δεν θα πάψουμε να καταγγέλλουμε τους εμπνευστές και τους υποστηρικτές αυτού του σχεδιασμού. Επιμένουμε στον ανασχεδιασμό της διοικητικής δομής της Αχαΐας και στη δημιουργία Δήμου Ανατολικής Αιγιάλειας  για ιστορικούς, πολιτιστικούς και αναπτυξιακούς λόγους.

Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τις αρχές και τους βασικούς στόχους της κίνησής μας , όπως αυτές περιγράφονται στην ιδρυτική μας διακήρυξη και τα δελτία τύπου.

Ιδιαίτερα θα αγωνιστούμε μέσα στο Δήμο Αιγιάλειας για :
1. Να μην έρθει ούτε ένα σκουπίδι παραπάνω στο ΧΥΤΑ Αιγείρας.
2. Τη δίκαιη κατανομή των χρεών των σημερινών Δήμων ανάλογα με τα υφιστάμενα χρέη.
3. Την αποφυγή υποβάθμισης της Ανατολικής Αιγιάλειας και τη συνέχιση της αναπτυξιακής της διαδικασίας.
4. Την ανάδειξη της Ανατολικής Αιγιάλειας σαν πολιτιστικό κέντρο του νέου Δήμου Αιγιάλειας.

14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

13.10.10

«Tα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα»

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Μεγάλες πιένες στην ΥΕΝΕΔ του Μνημονίου. Προχθές είχε βραδυά cult. Αντί για δελτίο παίξανε σ’ επανέκδοση την κλασσική ταινία θρίλερ του Ματ Ο’ Μπάνον «Η επιστροφή των ζωντανών νεκρών» (Return of the living dead), που παίχτηκε στην Ελλάδα με τον πιασάρικο και χαβαλετζίδικο τίτλο «Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα». Στην πρωτότυπη ταινία τα ζόμπι έχουν για μερακλίδικο μεζέ τ’ ανθρώπινα μυαλά. Εδώ είχαμε παραλλαγή του θέματος αλλά πάλι με στόχο τ’ ανθρώπινα μυαλά.Στο ελληνικό σίκουελ έπαιζε μια μεσόκοπη κυρία με πολιτική πάρεση δεξιάς παρειάς, που ‘μοιαζε με την Όλγα, ο Γιαννάκης ο Τσαμπουκαλής, που μιλάμε το πετάει το μπουκάλι στο ταρτάν κι ένας τύπος απίθανος, κάτι μεταξύ Μπόρις Καρλώφ και Μπέλα Λουγκόζι. Αυτός ήταν λίγο πιο μεγάλος. Όταν έμπαινε η Ολγα στο Σχολαρχείο, αυτός ήδη το τέλειωνε κι ετοιμαζόταν για το Πανεπιστήμιο, λίγο πριν την 4η Αυγούστου και τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου.

Η ταινία βέβαια, είχε το πρόβλημα που έχουν όλες οι ελληνικές παραγωγές, προχειροδουλειά, φτηνή παλιά τεχνολογία κι εφέ του «κώλου». Ξέρετε, οι πιστολιές ακούγονται σαν στρακαστρούκες κλπ. Να φανταστείτε, η μεσόκοπη κυρία με το ακούνητο πρόσωπο ρωτούσε κάτι, και καλά στο αυθόρμητο, τον Μπέλα Λουγκόζι, κι ακουγόταν ο υποβολεύς. Τς, τς, τς.

Λοιπόν αδέρφια, καταλάβατε βέβαια τι σημαίνει αυτό που έγινε, έτσι; Τους έχει πάει πλέον τρεις δεκαπέντε κι έντεκα. Η ψαλίδα κλείνει, οι σφαλιάρες στην Μαύρη Κομπανία πέφτουν σύννεφο. Σε λίγο ο Λαός θα παίζει μαζί τους φατούρο και μπιζ και θα τρώνε κάτι ξεγυρισμένες. Σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα, σε οποιοδήποτε σοβαρό τηλεοπτικό σταθμό, η μεσήλιξ μαντάμ, ο υποβολεύς κι ίσως κι ο διευθυντής ειδήσεων, θα είχαν πάρει πόδι και δεν θα βρίσκανε δουλειά ούτε σε τηλεμάρκετινγκ.
Εδώ βέβαια στην Τεγκουσιγκάλπα, δυτικώς του Πακιστάν και far and away from Minesota, θα συνεχίσουν να περιφέρουν την παγωμένη μούρη τους και την «ανεξάρτητη δημοσιογραφία» τους στις τηλεοπτικές συχνότητες, που το ‘χουμε ξαναπεί, είναι όπως ο αιγιαλός: ανήκουν στο Λαό κι όχι στους μπετατζήδες της παραπληροφόρησης.

Βλέπουνε την ψαλίδα να κλείνει, τους Ταγματασφαλίτες του Μνημονίου ν’ αποσυντίθενται, νοιώθουν πλέον την ανάσα του Αντώνη στην καμπούρα τους κι έτσι αδίστακτοι αλλά και χεσμένοι που είναι, αποφάσισαν να παίξουν χοντρό παιχνίδι. Βγάλανε λοιπόν αυτόν που κάνει τα μωρά να κλαίνε και τα σκυλιά να ουρλιάζουν, τον πνευματικό πατέρα του Καρατζαφέρη και της σκυφτής – σκυφτής πολιτικής. Ο στόχος ήταν ένας και μόνον ένας: ο Αντώνης Σαμαράς. Αδέρφια, πονάνε! Και φοβούνται.

Να, τους πάει.

Δεν είναι μόνο ότι ο Αντώνης τους πήρε την «εταιρεία», δεν είναι μόνο που έκανε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και τους μείνανε στα χέρια κάτι χαρτάκια κι ο Σκυλακάκης, είναι κιόλας που βλέπουν το κακό όνειρο να οδεύει προς εφιάλτη. Σαμαράς Πρωθυπουργός σημαίνει πλήρης απώλεια ελέγχου, κομμένα τα νταραβέρια και τα πολιτικά προσύμφωνα, συνταξιοδότηση, μπικικίνια νόου, στην απόξω δια βίου. Σημαίνει δε και κάτι πολύ επικίνδυνο για το καθεστώς: οι ελεγκτικοί και διωκτικοί μηχανισμοί σε καθαρά κι εθνικά χέρια.

Αν μέχρι προχθές πιστεύατε πολλοί από σας και με σιγουριά ότι ο Αντώνης θα γίνει γρήγορα Πρωθυπουργός, από προχθές μπορείτε να είσαστε βέβαιοι ότι αυτό πιστεύει και η μεταπολιτευτική «παράγκα». Το πιστεύει κι ο πατέρας της κόρης του κι η Όλγα και το αγόρι στο κοντρόλ που διάβαζε τους διαλόγους.

Ήταν τόσο χονδροειδές αυτό που έκαναν, που δίνει αέρα στα πανιά του Αντώνη. Κανά δυο τέτοια ακόμη και άλλες μια δυο αποκαλύψεις για το τι καπνό φουμάρει ο τουρίστας Πινόκιο του Μαξίμου και δεν θα προλάβουν ούτε τα χαρτιά τους να μαζέψουν, ούτε να κάψουν τα διπλά πολιτικά βιβλία.
Ο περιφερόμενος συκοφάντης της χώρας του και του Λαού, αυτός ο τύπος που τούτος ο τόπος ανάθρεψε όλο το σόϊ του και τρεις γενιές ντερλικώνουνε τον απύλωτο, έχει το θράσσος να περιφέρεται και να βρίζει την χώρα του, εμάς όλους.

Ώστε διοικείς διεφθαρμένη χώρα; Ρε συ Γιώργο, πες μου, να χαρείς το Χαλογουίν, είσαι κανάς γενναίος πολεμιστής που γύρισε μετά από χρόνια από την Τροία; Έλειπες με τον Μαγγελάνο στον περίπλου της Γης; Είδες φως κι ανέβηκες κι έκπληκτος καταγγέλλεις τους διεφθαρμένους ιθαγενείς; Έλειπες με τον Τσε και τον Πανταγιά στη Βολιβία; Εσύ κυβερνούσες. Εσύ κι όλο το σόϊ σου κι όσοι τώρα σας γυαλίζουν το Μνημόνιο κι οι νοοτροπίες τους.

Φτύσε τα μούτρα σου, τα δευτεροξάδερφα σου στη Μινεσότα, όχι εμάς. Εδώ που ήρθες, boy, άμα έχουμε πρόβλημα με τον γιο, την κόρη μας, τον αδερφό μας το κρατάμε στο σπίτι μας και προσπαθούμε να το λύσουμε μόνοι μας, δεν ξεφτιλίζουμε τα παιδιά και τ’ αδέρφια μας. Πολύ περισσότερο δεν φωνάζεις όταν το πρόβλημα είσαι εσύ ο ίδιος.

Είχα από καιρό καταλάβει από τις επιλογές του ότι ο Γιώργος δεν πολυγουστάρει τους πασόκους αλλά τελικά φαίνεται ότι γενικώς δεν πολυγουστάρει τους Έλληνες κι η Ελλάδα του φέρνει μια δυσφορία, σαν χαλασμένο τσήζκέϊκ.

Νομίζω πάντως ότι ο Γιώργος θα ήταν καλός για κυβερνήτης της Γουέστ Βιρτζίνια, να εγκαινιάζει το Φεστιβάλ της πιο Μεγάλης Κολοκύθας, διαγωνισμούς χοτ ντογκ και καλλιστεία για γελάδες λόνγκχορν. Και με την Γουέστ Βιρτζίνια έχω πάντα το ίδιο πρόβλημα. Όλο ξεχνάω την κωλοπρωτεύουσα της. Ο Γιώργος όμως αυτά τα παίζει στα δάχτυλα. Με τα Βαλκάνια έχει ένα θέμα…

Και για να μην το ξεχάσω, αδέρφια, επειδή το ΕΣΡ έχει πάει προφανώς για τσάγαλα, ας κάνουμε κάτι. Όπου πετυχαίνετε την Όλγα και τον Γιάννη, δείξτε τους εμπράκτως κι ενθουσιωδώς τις σκέψεις και τα συναισθήματα σας. Στο δρόμο, μέσα από τα αυτοκίνητα, όπου τρώνε και πίνουν, πηγαίνετε κοντά και πείτε τους, δείξτε τους εις επήκοον όλων, τι πιστεύετε γι’ αυτούς. Δημοκρατία έχουμε, έτσι δεν είναι; Δημόσια τα κάνουν, δημόσια να τους τα πούμε κι εμείς.

10.10.10

Συνάρτηση στόχων η ανάκαμψη



Για να βγει μια χώρα από κρίση πολλαπλή (οικονομική χρεοκοπία, κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, ανεπάρκεια της κρατικής μηχανής, δραματική απώλεια κοινωνικής συνοχής) δεν αρκούν μέτρα περιστατικά και περιστασιακά, απλώς «πυροσβεστικά». Η Ελλάδα δεν μπορεί να ανακάμψει από τη σημερινή καταβαράθρωση με γιατροσόφια οικονομολόγων και αστειότητες «διαλόγου» ανάμεσα σε συντεχνίες συμφερόντων. Χρειάζεται στόχος ικανός να συνεγείρει καθολικά τις ατομικές συνειδήσεις, να προκαλέσει καινούργιο κοινωνικό συμβόλαιο.


Να καθορίσει η Ελλάδα τον ρόλο της και το περιεχόμενο του ονόματός της στη διεθνή σκηνή, τον δικό της ρόλο στον εταιρισμό με την Ε.Ε. Ο ρόλος δεν απαιτεί οπωσδήποτε ισχύ, πολεμική ή οικονομική, σημαίνει πριν από όλα, ειδοποιό διαφορά, σαφή, έμπρακτη, ενδιαφέρουσα για τους άλλους ετερότητα. Ο Βρετανός, ακόμα και το έσχατο μεθυσμένο ρεμάλι στα προάστια του Μάντσεστερ, σώζει την περηφάνια της διαφοράς του κοσμοπολίτη Αγγλοσάξονα, ο Γάλλος την καύχηση της κουλτούρας του, ο Γερμανός την έπαρση της κυριαρχικής του πάντοτε ισχύος. Δίκαιη, όμως, περηφάνια ετερότητας έχει και ο πολίτης της μικρής, ελάχιστης Φινλανδίας, ο Ούγγρος, ο Εβραίος, ο Ιρλανδός. Για δικούς του λόγους ο καθένας.


Η συνείδηση της ετερότητας δεν είναι ψυχολογική αυθυποβολή, ετικέτα φολκλορική, συλλογικός ναρκισσισμός για κατορθώματα προγόνων. Είναι συνειδητή μετοχή, έμπρακτη και με συνέπεια, σε συγκεκριμένη ευθύνη για συγκεκριμένη πρόταση: Τι το ξεχωριστό αντιπροσωπεύει μια κοινωνία, που ο ιστορικός της περίγυρος το έχει ανάγκη και άλλος δεν μπορεί να το προσφέρει. Αυτό το ξεχωριστό στοιχείο, το ιδιαίτερο, λειτουργεί σαν δελτίο ταυτότητας των πολιτών της χώρας στο διεθνές πεδίο, κυρίως των εκπροσώπων και αρχόντων της, είναι τίτλος προσδιορισμού και αναγνώρισης, αιτιολογικό γνώμης και μετοχής στα διεθνώς συμβαίνοντα.


Με το τεχνητό, μεταπρατικό μας κρατίδιο οι Νεοέλληνες προσπαθήσαμε, εκατόν εβδομήντα χρόνια, να προβάλλουμε ως συλλογική ετερότητα το κουτοπόνηρο επινόημα του Κοραή: Οτι σαρκώνουμε, σαν απευθείας απόγονοι, την αρχαιοελληνική κληρονομιά, χάρη στο όνομά μας και μόνο δικαιούμαστε αναγνώριση και μετοχή στο διεθνές γίγνεσθαι - ασχέτως αν καταλαβαίνουμε γρυ από τη γλώσσα και τα συγγράματα των αρχαίων Ελλήνων, αν χτίζουμε απέναντι από τον Παρθενώνα το αρχιτεκτονικό ανοσιούργημα του κ. Τσουμί.


Πάντως, το ιδεολόγημα της επαρχιώτικης μειονεξίας του κοραϊσμού τέλειωσε, γελοιοποιήθηκε καίρια, με τη στρατιωτική δικτατορία του 1967 - 1974. Και απόμεινε μονόδρομος ο απολυτοποιημένος οικονομισμός, δηλαδή η παραίτηση από κάθε αξίωση συλλογικής ετερότητας, ενεργού ταυτότητας, ξεχωριστού ρόλου στο διεθνές γίγνεσθαι. Αυτή η παραίτηση στο όνομα του απολυτοποιημένου οικονομισμού, είναι το τυπικό γνώρισμα τριτοκοσμικών κυρίως κοινωνιών, παγιδευμένων στη λογική μονοδιάστατης «ανάπτυξης» που θα πει, μεγιστοποίησης της κατά κεφαλήν καταναλωτικής ευχέρειας. Και ως οργανικό παράγωγο του Ιστορικού Υλισμού (από τον οποίο και συμφύονται σιαμαίοι μαρξισμός και καπιταλισμός) εξωραΐστηκε ο απολυτοποιημένος οικονομισμός σαν μονόδρομος «προόδου», παντιέρα μιας λιμασμένης για ευδαιμονισμό «Αριστεράς».


Βέβαια, στον απολυτοποιημένο οικονομισμό είχε παγιδεύσει την Ελλάδα, από τη δεκαετία κιόλας του '50, ο «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής - ανεπίγνωστα (ασφαλώς) ένοχος για ένα από τα πιο στυγερά εγκλήματα στην ελληνική ιστορία: την οικιστική ομοιομορφοποίηση του ελλαδικού τοπίου, την έμπρακτη παραίτηση από κάθε συνείδηση και ευθύνη ετερότητας, αισθητών βιωμάτων ιδιογενούς καταγωγής και συνέχειας. Στον ίδιο αυτόν μονόδρομο επανέφερε τη χώρα ο Καραμανλής και με τη μεταπολίτευση του 1974. Στον οικονομικό επέμεινε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, κατασπαταλώντας σε ψηφοθηρικές παροχές τους πακτωλούς των ευρωπαϊκών «πακέτων σύγκλισης» για να εξαγοράσει την ηδονή της εξουσίας.


Σήμερα πια, η ταυτότητα με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα τα διεθνή ΜΜΕ, η ταυτότητα που αποδίδουν οι πάντες στον Ελληνα όπου της γης ταξιδέψει, είναι αυτή του πολίτη μιας οικονομικά κατεστραμμένης και κοινωνικά διεφθαρμένης χώρας. Το όνομα «Ελλάδα», όπως ακριβώς το όνομα «Ρουάντα» δεν παραπέμπει συνειρμικά ούτε σε Ιστορία ούτε σε πολιτιστική ετερόρτητα, αλλά μόνο σε μια οικονομία ρημαγμένη από ληστρικές συντεχνίες κομμάτων, συνδικάτων και αετονύχηδων «προμηθευτών» του Δημοσίου.


Πώς μπορεί μια τέτοια χώρα να αποβλέψει σε ανάκαμψη ξεκινώντας από τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου και της ευθύνης της στον ευρωπαϊκό και στον διεθνή στίβο; Μοιάζει ουτοπικό, ανεδαφικό, αντιφατικό. Ομως, η συνειδητοποίηση της προτεραιότητας να επανακαθορίσουμε ρόλο και ταυτότητα του Ελληνα στη διεθνή σκηνή, είναι μάλλον το τελευταίο χαρτί που μένει για την αφύπνιση κοινωνικής δυναμικής, την αναχαίτιση της οικονομικής καταστροφής και της κοινωνικής αποσύνθεσης. Ουτοπικό και ανεδαφικό είναι να περιμένουμε αυτόν τον επανακαθορισμό από το ελεεινό και υπόδικο στις συνειδήσεις πολιτικό προσωπικό της χώρας. Μπορούμε να τον πετύχουμε στο πεδίο της λογικής και της δικής μας ανάγκης: αν πάρουμε απόσταση από την κομματική καφρίλα.


Η γλώσσα, παρ' όλη τη διαστρέβλωση και ατίμωσή της από όσους εγκλημάτισαν στο υπουργείο Παιδείας μετά τη μεταπολίτευση, παραμένει δυναμική ζύμη για την αποκατάσταση της συλλογικής ετερότητας των Ελλήνων. Η σπουδή και επανεύρεση της μακραίωνης εμπειρικής παράδοσης, από τον Θουκυδίδη ώς τον Μακρυγιάννη, του μεταφυσικού στόχου της πολιτικής, η εκδοχή της πολιτικής ως κοινού αθλήματος να «αληθεύει» ο βίος, μπορεί επίσης να είναι ελληνική μοναδικότητα κατεξοχήν επίκαιρη στο φθίνον «παράδειγμα» της Νεωτερικότητας σήμερα. Δεν μιλάμε για θρησκευτικά ιδεολογήματα που εγκυμονούν φονταμενταλισμούς και θεοκρατίες τύπου Χομεϊνί ή Μπους, αλλά για το πέρασμα από «το ζητείν απανταχού το χρήσιμον» στο «αποβλέπειν προς το αληθέστατον». Με την αλήθεια κατόρθωμα σχέσεων κοινωνίας, όχι νάρθηκα κανονιστικών διατάξεων.


Γλώσσα και αλήθεια, δηλαδή ελευθερία από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού και της ιδιοτέλειας, γεννούσαν πάντοτε όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της ελληνικής ιδιαιτερότητας: Το φιλότιμο (την ευγενέστερη εκδοχή της φιλοδοξίας: ανάγκη για τα «δίκαια και ανεκτίμητα εύγε»), την αρχοντιά της φιλοξενίας, τη μεγαλοψυχία της προσφοράς, την πατίνα της «ευγένειας» (nobilitas, εξοχότητας) που ήταν κατάκτηση ήθους, όχι δεδομένο βιολογικής καταγωγής.


Οσο μεγαλώνει η «μικρά ζύμη» των πολιτών των συνειδητοποιημένων σε αυτές τις προτεραιότητες, σώζεται και η ελπίδα να απελευθερωθεί κάποτε η ελληνική κοινωνία από τη σημερινή υποτέλεια στα συμφέροντα και στις ορέξεις του κομματικού, δημοσιογραφικού, συνδικαλιστικού υποκόσμου. Το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας, βασανίζει σαδιστικά τους πολλούς μόνο για τη δική του ψυχοπαθολογική ηδονή της εξουσίας και της δημοσιότητας. Ομως, όταν η συνειδητοποίηση του τι μας στερούν κερδίσει την κρίσιμη μάζα του κοινωνικού σώματος, τότε θα συμβεί η απροκαθόριστη έκρηξη, η πραγματική, όχι ρητορική εθνεγερσία.


Και ο τρόπος της εθνεγερσίας, πάντοτε, μόνον ένας: Υπηρεσιακή κυβέρνηση εξωκομματικών προσωπικοτήτων, με εντολή για τη σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και καινούργιο, εξ υπαρχής, Σύνταγμα.