29.12.10

Η Κύπρος διδάσκει Εθνική Πολιτική


Ποιος το πίστευε. Και ξαφνικά η Κύπρος έγινε μεγάλος παίχτης. Εν μια νυκτί. Η γερμανική πρεσβεία στη Λευκωσία, ενημέρωσε το προεδρικό ότι η Άγγελα Μέρκελ θέλει να επισκεφθεί το νησί.
Αυτό λίγες μόνο μέρες μετά την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Ντιμίτρι Μεντβέντεφ. Με το που κυκλοφόρησε το νέο, ο Σύριος πρόεδρος ειδοποίησε την δική του πρεσβεία να μεταφέρει στον πρόεδρο της Κύπρου, Δημήτρη Χριστόφια «ότι επιθυμεί να τον δει πριν την κυρία Μέρκελ».

Προχθές ολοκληρώθηκε και η «έκτακτη» επίσκεψη του Λιβάνιου πρωθυπουργού. Η πλειονότητα των Κυπρίων πολιτών διερωτούνται «τι έγινε και ξαφνικά όλοι αυτοί μας θυμήθηκαν;». Οι πιο υποψιασμένοι ήξεραν.

Το βράδυ της Παρασκευής έσκασε και η βόμβα: Ο κ. Χριστόφιας ειδοποίησε τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν «ότι δεν έχει χρόνο να μεταβεί στην Νέα Υόρκη γιατί πρέπει να παρευρεθεί στην σύνοδο κορυφής της ΕΕ και αμέσως μετά, θα υποδεχθεί τον Σύριο ομόλογο του, Μπασιάρ Αλ Ασσαντ». Προηγήθηκε επείγουσα πρόσκληση του Κι Μουν προς την κυπριακή κυβέρνηση και την τουρκοκυπριακή ηγεσία για τριμερή συνάντηση, με στόχο την επίλυση του Κυπριακού.
Τριάντα έξι χρόνια τώρα οι Κύπριοι χιλιοπαρακαλούσαν για μια τέτοια πρόσκληση. Και πανηγύριζαν όταν κάποιος έλληνας αξιωματούχος (ανεπίσημα πάντα για να μην ενοχληθούν οι Τούρκοι) επισκεπτόταν την Λευκωσία. Σπανίως πήγαιναν στο νησί αξιωματούχοι από άλλες χώρες, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Και τώρα ο κ. Χριστόφιας δήλωσε ότι είναι πολύ busy για να δει τον γ.γ. του ΟΗΕ!! Τι μεσολάβησε;;;

Οι γεωτρήσεις έδειξαν πετρέλαιο. Πολύ πετρέλαιο. Στα ανοικτά της Κύπρου με την Συρία, τον Λίβανο και την Αίγυπτο. Μόνο που το μεγαλύτερο μέρος πέφτει εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας. Ρώσοι, Γερμανοί και λοιποί συνωστίζονται για να εξασφαλίσουν συμφωνίες προς όφελος εταιριών της χώρας τους. Τα οικονομικά συμφέροντα ανέκαθεν υπαγόρευαν την εξωτερική πολιτική. Γι’ αυτό και η κ. Μέρκελ δεν διστάζει να επισκεφθεί την «μικρή» Κύπρο. Ο Δ. Χριστόφιας κατάλαβε που πάει το πράγμα και άνοιξε το παιχνίδι. Θέλετε κομμάτι από την πίτα; Βάλτε πλάτες να κλείσει το Κυπριακό, είπε. Την πρώτη επίσημη πλάτη έβαλε η Ρωσία. Αμέσως τσίμπησε και το Βερολίνο. Η Ουάσινγκτον, που παρακολουθεί τις εξελίξεις με ιδιαίτερη αμηχανία, χτύπησε την πόρτα της Λευκωσίας μέσω του Μπαν Κι Μουν. Μόνο που η Λευκωσία είπε no thanks guys, δεν βιαζόμαστε και άρχισε να στρώνει το χαλί βάζοντας τους δικούς της όρους.

Τα βλέπει αυτά ο Γιώργος; Έτσι θα μπορούσε να παίζεται το παιχνίδι. Όχι να μοιράζεται το Αιγαίο στα δύο. Ας πάρει κανένα μάθημα από τους «μικρούς».

ΦΚ

ΥΓ: Α, και George. Και η Κύπρος είναι υπό επιτήρηση λόγω υψηλού ελλείμματος. Η Κομισιόν έστειλε ραβασάκι ότι «μέσα σε 3 χρόνια πρέπει να μειώσετε το έλλειμμα στο 3%». Η Λευκωσία απάντησε «εμείς είμαστε αριστερή κυβέρνηση και κάνουμε κοινωνική πολιτική. Δεν υπάρχει περίπτωση να κόψουμε μισθούς και συντάξεις. Θα μειώσουμε το έλλειμμα, αλλά σε 5 χρόνια». Και αμέσως ανακοίνωσε έκτακτο επίδομα για όλους ύψους 300 ευρώ. Για να τους σπάσει τα νεύρα. Εκνευρίστηκαν οι Βρυξέλλες που πήγαν να απειλήσουν με κυρώσεις. Για να πάρουν την αποθεωτική απάντηση «εάν μας πιέσετε, θα βάζουμε βέτο σε όποια απόφαση πάει να περάσει η ΕΕ μέχρι την δευτέρα παρουσία». Φοβήθηκαν οι Βρυξέλλες ότι η «κομμουνιστική κυβέρνηση της Κύπρου» δεν το’ χει και πολύ να αποφασίσει έξοδο από την ευρωζώνη και σιώπησαν. Βρε, τσαμπουκά οι μικροί!!!

Αλήθεια, με τις γεωτρήσεις στο Αιγαίο, τι γίνεται;

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 5

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία κότα που την έλεγαν  Σωτήρη. Εκτός από το καλαμπόκι, της άρεσε και το χιόνι. Περίεργο αλλά της άρεσε. Άρχισε λοιπόν να τριγυρνά στα χιονοδρομικά, να δημοσιογραφεί, να φωτογραφίζει, να εκδίδει περιοδικά και να χαίρεται το χιόνι. 

Στη αρχή μόνος, μετά με κάτι χορηγούς, στη συνέχεια με κάτι περίεργους χρηματοδότες - ‘δεινούς’ σκιέρ. Γνώριζε σιγά σιγά τα χιονισμένα κοτέτσια, ΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ, γνώριζε τα αφεντικά τους, έπιασε φιλίες, έγινε και μέλος Συλλόγων του χιονιού, έγραφε και σε φόρα. Περνούσε κι απ’ το Καλαβρυτινό κοτέτσι συχνά πυκνά για να ‘εξασφαλίσει ‘ λίγο καλαμπόκι. Και πέρασαν τα χρόνια και πέρασαν οι μήνες και πέρασαν οι μέρες. 

Και πήρε συνεντεύξεις από υπουργούς, από δημάρχους - ψηλούς και μη -, από διεθυντάδες  του χιονιού. Και έμαθε πολλά, κατάλαβε πολλά, ζύγισε ανθρώπους και καταστάσεις στα διάφορα κοτέτσια  και πλέον γνώριζε. Αλλά η κότα κότα. Μιλιά -δηλαδή ούτε ένα κακάρισμα - για όσα ήξερε. Αντιθέτως, για κάποια φεγγάρια, έκανε με αμοιβή το γραφείο τύπου στο μεγαλύτερο κοτέτσι της χώρας στην Αράχωβα, ξεχνώντας όσα είχε ανακαλύψει ως δημοσιογράφος τόσα χρόνια στα ΠΑΡΑΝΟΜΑ χιονισμένα κοτέτσια. 

Ας όψεται  η οικονομική ανάγκη, αφού  χάθηκαν και οι ‘χρηματοδότες’ – ‘δεινοί’ σκιέρ.  Και πέρασαν τα χρόνια και πέρασαν οι μήνες και πέρασαν οι μέρες. Κι ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης κι ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα, ‘ανάγκασαν’ τον μικρό, σε όλα, Θύμιο να προσλάβει τον άνεργο Σωτήρη στα Καλάβρυτα με αμοιβή. Το τί θα έκανε κανένας δεν ήξερε. Να δημοσιογραφεί από τον Σεπτέμβριο, δύσκολο. Να φέρει πελάτες στο κέντρο, δύσκολο. Να κάνει φροντιστήριο σε θέματα χιονιού στον μικρό, σε όλα, Θύμιο κι αυτό δύσκολο. Να φέρει λεφτά στο χιονοδρομικό, εκεί να δεις δυσκολία. 

Οι μόνοι που ήξεραν (?) γιατί τον προσέλαβαν ήταν  ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης, ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα κι ο μικρός, σε όλα Θύμιος. Ήταν όμως απολύτως σίγουροι όλοι τους  ότι Ο,ΤΙ  και να έβλεπε, Ο,ΤΙ  και να αποκάλυπτε ο Σωτήρης στο χιονισμένο νέο του κοτέτσι, κότα ήταν και κότα θα έμενε. 

Ήσυχοι κάθε βράδυ έπιναν τη σοκολάτα τους. Και πέρασαν οι μήνες και πέρασαν οι μέρες. Και ξάφνου ένα μικρό κακάρισμα αναστάτωσε την κοινωνία των Καλαβρύτων. Ένα πρωϊνό η κότα έβγαλε φτερό και πέταξε μακριά από το Καλαβρυτινό κοτέτσι. Αψήφησε και το καλαμπόκι της. Έφυγε τρέχοντας μ’ αυτά που είδε και έμαθε. Να γλυτώσει τουλάχιστον τα πούπουλά της, πριν πέσει το χιόνι και τη μαδήσουν. 

Βέβαια έμεινε ΜΟΝΟ  σ‘ εκείνο το βραχνό κακάρισμα εκείνου του πρωϊνού. Ούτε μιλιά- δηλαδή ούτε κακάρισμα - ούτε τίποτα για όσα είδε και έμαθε στο Χελμό. Απομένει τώρα να αποδείξει στους ανθρώπους του χιονιού, τους δικούς του ανθρώπους,  ότι κότα δεν ήταν ποτέ. Να προλάβει τα κακά. Να σώσει ‘ζωές’ και επιχειρήσεις.  

ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΟΙΠΟΝ. 

Μέχρι και το χιόνι του δίνει χρόνο. Ή μήπως τελικά ήταν. Τα διάφορα, τώρα τελευταία, ψευτοκακαρίσματά του  στα φόρα δεν είναι σοβαρά . Είπαμε δημοσιογράφος μεταξύ άλλων.

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Διαπλοκή της βίας και της εξουσίας

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Κύριε Εισαγγελέα Πρωτοδικών Καλαβρύτων, το ξέρεις ότι ο υφιστάμενός σου, Ανθυπαστυνόμος Ν.Ρ., που υπηρετεί στο Αστυνομικό Τμήμα Καλαβρύτων και για τον οποίο έδωσες ΕΝΟΡΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΥΠΕΡΑΠΙΣΗΣ στις 30-09-2009, ότι τάχα "είναι πολύ ευσυνείδητος αστυνομικός με ηθικές αρχές και καλό χαρακτήρα', ότι "δεν μπορείς να πιστέψεις ως αληθινό ότι ο Ν.Ρ. έχει καταφύγει σε βία κ.τ.λ.", αυτός λοιπόν, που εσύ υπερασπίστηκες αφού είχαν ασκηθεί σε βάρος του διώξεις, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΔΥΟ ( 2) ΕΤΩΝ γιατί χτυπούσε το ανήλικο παιδί του, (ΣΧΕΤΙΚΗ Η ΥΠ' ΑΡΙΘ' 423/2010 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΕΛΟΥΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ) Kαι ΗΔΗ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΣΤΕΙ πιο πριν άλλους πέντε ( 5 ) μήνες φυλακή γιατί απειλούσε ότι "θα στείλει στη σακούλα" τη γυναίκα του (ΣΧΕΤΙΚΗ Η ΥΠ' ΑΡΙΘ' 265/2009 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ).

Πάντως μην ανησυχείς κύριε Τσιρώνη: Η κατάθεσή σου χρησιμοποιήθηκε και αναγνώστηκε στο δικαστήριο. 


Kρίμα που την έδωσες μετά την καταδικαστική απόφαση του Άστρους. Θα διαβαζόταν και εκεί!! 

Και όλοι θα ανατρίχιαζαν με την αποκάλυψη της απόλυτης διαπλοκής της βίας και της εξουσίας! 

Εύγε!

Συνεχείς αναβολές στην εκδίκαση υποθέσεως στο 3μελές Εφετείο Κακουργημάτων

Πρός  τόν

Εξοχώτατο  Πρόεδρο  τής  Ελληνικής  Δημοκρατίας  Κο  Κάρολο  Παπούλια

Βασ. Γεωργίου  Β΄ 2, Αθήνα, 10028



Θέμα : Συνεχείς  αναβολές  στην  εκδίκαση  υποθέσεως  στο  3μελές  Εφετείο  Κακουργημάτων


Κοινοποιήσεις (προς  ενέργειαν)

Πρόεδρο & Αντιπρόεδρο  Κυβερνήσεως, Πολιτικές  Ηγεσίες  Υπουργείων Δικαιοσύνης & Υγείας,

Πρόεδρο  & Εισαγγελέα  του  Αρείου  Πάγου,

Γενικό  Επιθεωρητή  Δημ. Διοικήσεως, Συνήγορο  του  Πολίτη,

Προέδρους  &  Μέλη  των  Διαρκών  Επιτροπών  της  Βουλής :

Οικονομικών  Υποθέσεων – Κοινωνικών  Υποθέσεων – Δημ. Διοικήσεως, Τάξεως & Δικαιοσύνης

Προέδρους  &  Μέλη  των  Ειδικών  Μονίμων  Επιτροπών  της  Βουλής :

Θεσμών & Διαφάνειας – Ισότητας, Νεολαίας & Δικαιωμάτων  του  Ανθρώπου

Κοινοποιήσεις  (προς  ενημέρωσιν  και, εάν  επιθυμούν, ενέργειαν)

Πρόεδρο  Ν. Δ., Γενική  Γραμματέα  Κ.Κ.Ε., Πρόεδρο  Κοινοβουλευτικής  Ομάδας  ΣΥΡΙΖΑ, Πρόεδρο  Δ.Α.

Πρόεδρο  & Αντιπροέδρους  της  Βουλής  των  Ελλήνων



            Αξιότιμε  κε  Πρόεδρε



     Επιτρέψτε  μου  να  θέσω  υπ’ όψιν  σας  ένα  απαράδεκτο  γεγονός, πού  αποδεικνύει  και  αυτό  ότι  στην  Πατρίδα  μας  μπορούν  …όλα  να  συμβαίνουν  κατά  ειδεχθή  τρόπο :

   1. Tόν  Νοέμβριο  του  2007  εξεδόθη  Κλητήριο  Θέσπισμα, με  το  οποίο  παρεπέμποντο  στο  Τριμελές  Εφετείο  Αθηνών  να  δικασθούν  για  κακουργήματα  8  κατηγορούμενοι.

Σας  το  επισυνάπτω  ολόκληρο (39  σελίδες).

   2. Η  υπόθεση  αφορούσε  διαδικασίες & ενέργειες  πού  διεπράχθησαν  στις  προμήθειες  πολλών  συσκευών  του  Ιατροτεχνολογικού  εξοπλισμού  για  το  νέο  Νοσοκομείο  Θηβών (2002 – 2003). Ζημία  πολλών  εκατοντάδων  χιλιάδων  ευρώ  επισημαίνεται  στο  Κλητήριο  Θέσπισμα, και  αυτό  βεβαίως  απομένει  να  αποδειχθεί  στην  ακροαματική  διαδικασία  της  δίκης  κατά  αναντίρρητο  τρόπο.

Είμαι  ένας  εκ  των  19  μαρτύρων.

   3. Στο  κλητήριο  θέσπισμα  αναγράφεται  αυτολεξεί  για  τους  παραπεμπόμενους :

«ΑΠΟ  ΚΟΙΝΟΥ, ΜΕ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ  ΑΠΟ  ΜΙΑ  ΠΡΑΞΕΙΣ, ΠΟΥ  ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ  ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ  ΤΟΥ  ΙΔΙΟΥ  ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ, ΜΕ  ΠΡΟΘΕΣΗ  ΠΑΡΕΒΗΣΑΝ  ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΤΙΚΑ  ΤΑ  ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ  ΤΗΣ  ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ  ΤΟΥΣ, ΜΕ  ΣΚΟΠΟ  ΝΑ  ΠΡΟΣΠΟΡΙΣΟΥΝ  ΣΕ  ΑΛΛΟΝ  ΠΑΡΑΝΟΜΟ  ΟΦΕΛΟΣ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΒΛΑΨΟΥΝ  ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ  ΚΑΠΟΙΟΝ  ΑΛΛΟΝ, κ.λ.π.,  και  στον  επίλογο  αναγράφεται  ΔΗΛΑΔΗ  ΓΙΑ  ΠΑΡΑΒΑΣΗ  ΤΩΝ  ΑΡΘΡΩΝ  1 , 12 , 13α , 14 , 16 , 17 , 18 , 26  παρ. 1α , 27  παρ. 1 , 45 , 51 , 52 , 53 , 59 , 79 , 94  παρ. 1 , 98 , 242 παρ. 1 , 254 , 256  περ.  γ΄- ββ΄, 259 , 386  παρ. 1  του  Π. Κ.  σε  συνδ. με  το  άρθρο  1  παρ. 1  του  Νόμου  1608 / 1950  όπως  ισχύει»

   4. Η  πρώτη  δικάσιμος  είχε  ωρισθεί  για  τον  Φεβρουάριο  του  2008, αλλά  δεν  έγινε  λόγω  ενσκυψάσης  δριμύτατης  κακοκαιρίας.
   5. ΄Ομως  από  τότε  έως  και  την  τελευταία  δικάσιμο (10 – 12 – 2010) τουλάχιστον  10  φορές,

·         Ωρίσθηκε  δικάσιμος, αλλά

·         Δίκη  δεν  έγινε, με  διάφορες  δικαιολογίες / αιτίες, δηλαδή  εδώ  και  3  ολόκληρα  χρόνια !!!



              Κύριε  Πρόεδρε



     Ο  χρόνος  πάντοτε,

   1. Αμβλύνει  την  μνήμη,
   2. Αυξάνει  τον  κίνδυνο  αντιφάσεων, αλλά  και,
   3. Στον  Νομικό, υποτιθέμενο, Πολιτισμό  μας  παραγράφει  διαδοχικά  και  κατά  σειράν  τά  αδικήματα (από  τά  ελαφρύτερα  προς  τά  βαρύτερα, συναρτήσει  του  διαρρεύσαντος  διαστήματος). ΄Ηδη, μού  λένε, τά  πλημμελήματα  της  υποθέσεως  έχουν  παραγραφεί ! Και  βαδίζουμε  ταχύτατα  προς  την  παραγραφή  ακόμη  και  των  κακουργημάτων ! Λαμπρά !!!

Τι  συμβαίνει  στην  περίπτωση  αυτή ? Γιατί  πρέπει  να  υφιστάμεθα  ασυστόλως  αυτήν

την  κοροϊδία ? Γιατί  τόσοι  μάρτυρες, αλλά  και  άλλοι, να  ταλαιπωρούνται ? Δουλειές  άλλες  δεν  έχουν ?

     Δεν  φθάνει  πού,

·         Η  έννομη  αδικία  έχει  νομοθετηθεί  στο  Κοινοβούλιο, σε  τόσα  ζητήματα, και  παραλλήλως  πραγματώνεται  στην  καθημερινή  βιοτή  από  όλους  μας,

·         Η  Πολιτική  Εξουσία  έχει  προβλέψει  την  νόμιμη  κατοχύρωση  της  ατιμωρησίας  της,

·         Πολύ  λίγες  τέτοιες  υποθέσεις  φθάνουν  στο  Ακροατήριο,

     Θα  φθάσουμε  στο  σημείο  να  μην  τελεσφορήσουν (από  διαδικαστικά  ζητήματα  πού  ανενοχλήτως  προβάλλονται / γίνονται) και  αυτές  οι  ελάχιστες ?

     Με  ενδιαφέρει, οι  όποιοι  ένοχοι  υπάρχουν  να  τιμωρηθούν  αλλά  και  οι  όποιοι  αθώοι  να  παραδοθούν  λευκοί  στην  κοινωνία. Γιατί  η  ατιμωρησία, με  τον  τρόπο  πού (δεν) λειτουργεί  η  Δικαιοσύνη  στην  Χώρα  μας, γίνεται  συστηματικά  καθολική…

    Τι  θα  έλεγαν  οι  …Κατοχικές  Δυνάμεις  της  Τριμερούς  εάν  μάθαιναν  πώς  μία  δίκη  για  κακουργήματα, πού  φαίνεται   νά  διεπράχθησαν  πρίν  από  8  χρόνια, δεν  έχει  ακόμη  γίνει?

Χώρα  της  Ευρ. Ενώσεως  υποδουλώνουν  διά  των  ανηλεών  δανεισμών  τους  ή  κάποια  τριτοκοσμική ? Θέλουμε  την  Ελλάδα  μας  πίσω, χωρίς  την  καθημερινή  ΄Υβρι  που  βιώνουμε.

     Επειδή  πιστεύω  το  ρηθέν «αναζητήσατε  την  Βασιλείαν  του  Θεού  και  την  Δικαιοσύνην  Αυτού  και  ταύτα  πάντα  προστεθήσεται  υμίν», και  επειδή  φθάσαμε  ως  ΄Εθνος, μάλλον, στο  κατώτατο  σκαλί  πρίν  την  Ολική  Εθνική  Καταστροφή,

     Σας  παρακαλώ  θερμά  όπως  παρέμβετε.

     Γνωρίζω  πώς  το  υστεροβούλως  ενισχυθέν  Πρωθυπουργοκεντρικό  Πολιτικό  μας  Σύστημα  Σάς  έχει  με  πολύ  περιωρισμένες  δυνατότητες, αλλά  είμαι  βέβαιος  πώς  όσες  έχετε, θα  αποφασίσετε  να  τις  ασκήσετε  αδόλως  προς  πάσαν  κατεύθυνσιν.



    Καλήν  επιτυχία  στό  έργο  σας.


     Ξενοφών  Καραγεωργίου, τέως  Δκτής  τού  Γ. Ν. Θηβών,

     Χρυσ. Σμύρνης  184, Βύρωνας, 16232



Υστερόγραφο – Συγχωρείστε  με  πού  θα  κοινοποιήσω  την  επιστολή  μου  στον  Τύπο, έντυπο  και  ηλεκτρονικό. Θέλω  να  καταστήσω  γνωστό  το  γεγονός, και  μία  από  τις  ελπίδες  μου  είναι  μήπως  συναισθανθούν  οι  αναγνώστες  πώς  ο  καθένας  μας  έχει, μικρό  ή  μεγάλο, μερίδιο  ευθύνης  σε  ό,τι  δομήθηκε  ως  Μεταπολιτευτική  Ελλάδα, εδώ  και  36  χρόνια… Οπότε  η  ωρίμανση  των  συνθηκών  θα  είναι  η  καλύτερη  βάση  οικοδομήσεως  των  θεσμικών  αλλαγών  πού  αδηρίτως  χρειαζόμαστε, αλλά  δεν  έχουμε  πρόθυμο  ή / και  ικανό    Πολιτικό  Προσωπικό  να  τις  υλοποιήσουν. Ανάγκα  και  θεοί  πείθονται !

Εμείς…ο οργισμένος λαός!!

εμείς που θέλουμε να λυντσάρουμε αυτούς που έκλεψαν και   πλούτισαν, ενώ απερίσκεπτα τους ψηφίζαμε τόσα χρόνια για  να κάνουμε τις  δουλειές μας.

 εμείς που ζώντας το άδικο και το ανήθικο δίπλα μας, μάθαμε να κοιτάζουμε αλλού και να σιωπούμε, πιστοί στην αισχρή και συνένοχη συνήθεια του «τι με νοιάζει εμένα».

  εμείς που τόσο εύκολα ξεπουλήσαμε αξίες και κώδικες, αφού το σωστό και το δίκιο το κρατούσαμε πάντα σφιχτοδεμένο με το προσωπικό μας συμφέρον.

 εμείς που για την άρρωστη αυτοεκτίμησή μας μάθαμε να  ξεσυνεριζόμαστε  μεταξύ μας μόνον στον πλούτο και την  ξιπασιά.

 εμείς που δυστυχώς αρνιόμαστε να δώσουμε ένα μεροκάματο στα παιδιά της ένεσης, ακόμα και τότε που είναι «καθαρά»,  μήπως και  μαγαρίσουν τις ψευδαισθήσεις  μας.

 Εμείς λοιπόν τώρα που αλλάζει ο καιρός και τα πολύ δύσκολα φτάνουνε στο κατώφλι μας, πρέπει οριστικά να αλλάξουμε  ορίζοντες, μήπως και τον εμποδίσουμε τον απειλητικό χειμώνα, μήπως και ξαναβρούμε τον χαμένο μας εαυτό.

  Και όσο νωρίτερα το καταφέρουμε τόσο πιο αληθινό ίσως και γίνει το συγνώμη που κάποτε πρέπει να πούμε στα παιδιά μας.

  Καινούργιος χρόνος λοιπόν σε λίγο, με ευχές, με ελπίδες, με όνειρα και με κάλαντα, αλλά και με απόγνωση και ικεσία για πολλούς,

  Σε αυτούς λοιπόν της ικεσίας και της απόγνωσης ας σταματήσει για λίγο η ματιά της ψυχής μας και ας ξανασκεφτεί  ο καθένας μας την σοφία της κουβέντας «ουκ εν τω πολλώ το ευ».

  Κυρίως όμως ας αγωνιστούμε όλοι μαζί να βγάλουμε την πατρίδα μας από το αδιέξοδο και τον λαό και τους εαυτούς μας από την σύγχυση, τον φόβο, την μελαγχολία και τα επίκτητα ελαττώματα.

  Καλή, καλύτερη χρονιά για όλους μας με υγεία, με δύναμη και με νέες αποφάσεις. 


ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ  ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ

25.12.10

Οι σκληροί δεν χορεύουν


(χριστουγεννιάτικο διήγημα)

By Raymod Against

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, με πιάνει μια μελαγχολία. Αλλά, δεν μπορώ να σας εξηγήσω ακριβώς τους λόγους. Σιχαίνομαι τις νοσταλγικές αναδρομές. Με αηδιάζει να αφηγούμαι παρελθόντα κατορθώματα. Ποιος νοιάζεται πλέον για νυκτερινές πτήσεις στο Βερολίνο, για μυστικά ραντεβού στο «Check Point Charlie», για φωτογραφικές επιδρομές σε χιονισμένα αεροδρόμια και τρελές κούρσες στη Βουδαπέστη; Τι μπορείτε να καταλάβετε αν σας μιλήσω για την Κάρλα, εκείνη τη νύκτα στην Πράγα; Ή τότε που με πέτυχε στην Ζυρίχη κάποιος που έψαχνα γι αυτόν και παραλίγο να αποδείξω ότι πράγματι ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει από το παράθυρο. Δεν απασχολούν πλέον κανέναν τα ντεσού της «Αγοράς του Αιώνα», τα πάμπερς του Λούβαρη, οι πράκτορες της  Στάζι και οι  υπόγειες διασυνδέσεις του Κάρλος.

Μπορώ να σας μιλήσω μόνο για κάποιους παλιούς φίλους που αφού έκαναν το καθήκον τους αποσύρθηκαν διακριτικά κι ευγενικά στο παρασκήνιο. Θα μπορούσα επίσης να αναφερθώ στο αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι κακοί νικάνε πάντα και ότι το μόνο που μπορεί να σε γλιτώσει τελικά από την εξόντωση είναι οι αποστάσεις απο τα πράγματα.

Το μόνο που βλέπει κανείς στο τέλος είναι το δικό του πρόσωπο. Δεν θυμάται κανένα άλλο. Και αναρωτιέται μόνο που θάφτηκαν τελικά τα πιστεύω του. Και για ποιο λόγο. Κανείς όμως δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι αυτό.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά και η ώρα πήγε έντεκα. O ήλιος δεν έλαμπε και η ατμόσφαιρα ήταν βρόμικη. Πέταξα το ιδρωμένο σεντόνι , κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και κοίταξα το επικίνδυνο κορμί της. Είμαι γέρος πια για όλα αυτά, σκέφτηκα. Γέρος και πολύ κουρασμένος. Έπρεπε όμως να πάω στο ραντεβού.

Σηκώθηκα και έκανα ένα καυτό ντους. Φόρεσα το γκρι κοστούμι μου, με σκούρο μπλε πουκάμισο , σινιέ γραβάτα και ασορτί μαντίλι στο τσεπάκι. Βγαίνοντας πήρα το Walther από το συρτάρι και έριξα μια ματιά στον καθρέφτη. Κρατούσα ακόμα και ήμουν μάχιμος.

Κατέβηκα, πήρα ένα ταξί και πήγα στο καφέ του Κολωνακίου. Κάθισα και παράγγειλα έναν εσπρέσο. Όλα τα τραπεζάκια ήταν πιασμένα και όταν ήρθε με ρώτησε αν μπορούσε να καθίσει μαζί μου. Κάθισε, παράγγειλε κι αυτή έναν εσπρέσο και μου ζήτησε φωτιά. Τέντωσα το χέρι μου με τον αναπτήρα κι εκείνη το φυλάκισε μέσα στα δικά της. Ήθελε πόλεμο η κυρία, αλλά εγώ δεν ήθελα να παραβώ τον κανόνα της μοναχικότητας. Και ούτε να μεταμορφωθώ σε ρεπόρτερ – τάρανδο.

Ηρέμησε της λέω και πες μου για τον γκόμενό  σου. Και άρχισε να μου λέει, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα αισθησιασμό κάθε φορά που κινούσε το χέρι της για να καπνίσει, έφτιαχνε τα μαλλιά της, ή με κοιτούσε με τα γατίσια μάτια της.

Τον γνώρισε όταν ήρθε μικρή και αθώα από το χωριό της να κάνει καριέρα στο μόντελινγκ όπως της υποσχέθηκε μια αδελφή που την είδε στην παραλία του χωριού της. Αλλά αντί για καριέρα στο μόντελινγκ, βρέθηκε να σταδιοδρομεί οριζοντίως στην ατζέντα ενός νταβατζή πολυτελείας. Ένα βράδυ ανάμεσα σε αμέτρητα μπουκάλια Στολίσναγια και σύννεφα κόκας την ερωτεύτηκε ο Κυρίαρχος της Μίζας. Τον αγάπησε κι αυτή γιατί κατά βάθος δεν της άρεσε μόνο ο λογαριασμός του στην τράπεζα, τον γούσταρε και επειδή  ήταν συμπαθητικός και λαϊκός τύπος. Αυτός δεν είχε καβαλήσει ποτέ το καλάμι και δεν τόπαιζε βαρύς κι ασήκωτος σαν τον μεγάλο αντίπαλό του.

Η κόντρα τους ήταν τόσο μεγάλη που είχαν αγοράσει τα πάντα. “Δεξιό” υπουργό ο ένας; “Προοδευτικό” ο άλλος. Την μισή κοινοβουλευτική ομάδα του συντηρητικού κόμματος ο Βαρύς κι Ασήκωτος; τα δυο τρίτα της κεντροαριστερής και της ροζ αντιπολίτευσης ο Κυρίαρχος της Μίζας. Ανταγωνιζόντουσαν για τα πάντα: Ηλεκτρονικά, όπλα, κατασκευές, κέρατα στις γυναίκες τους, κιτσάτες βίλες στην Εκάλη, τζόγος. Ο Βαρύς κι Ασήκωτος έναν πράγμα είχε στο μυαλό του το πρωί που ξυπνούσε και το βράδυ που έπεφτε να κοιμηθεί: Πως θα έβαζε τον Κυρίαρχο της Μίζας στη φυλακή. Του είχε καταστεί μανία.

Έτσι άρχισαν όλα, κατέληξε ρουφώντας μια πρέζα νικοτίνης. Όσα έχουν γραφτεί για «αιματοβαμμένες μίζες» και «πόλεμο της μαφίας » είναι παραμύθια για μικρά παιδιά μπροστά σε αυτά που μάθαινα εγώ οριζοντίως και καθέτως και καμιά φορά πάνω στον πολυέλαιο του σαλονιού.

Μου πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες της απάντησα. Αυτά που λες μπορώ να τα βρω και στο Ιντερνέτ.

Αυτόν που θα σου δώσω όμως τώρα δεν θα τον βρεις εκεί, μου απάντησε και μου έδειξε έναν τύπο που καθόταν μόνος του σε ένα τραπεζάκι. Ήταν ο Ελεγκτής.

Είχε φτάσει η ώρα της Νάγιας, της ακούραστης βοηθού μου, που περίμενε στο αυτοκίνητο. Βγήκε έξω, έστρωσε όσο μπορούσε το μίνι που φορούσε στους υπέροχους γοφούς της και προχώρησε προς τον περίεργο. Εκείνος ήταν χαμένος από χέρι. Όταν τον πλησίασε του έριξε μόνο μια ματιά κι αυτός ξέχασε αμέσως όλη την σκληρή εκπαίδευσή του. Την ακολούθησε αμέσως στην πολυτελή Μερσεντές που της είχα νοικιάσει.

Πέρασε όλο το απόγευμα, ολόκληρη η νύκτα και έφτασε το ξημέρωμα κι εγώ περίμενα καπνίζοντας και πίνοντας. Κάποτε επέστρεψε ξεθεωμένη και μου είπε : Τα ξέρω όλα, βγάλε το μπλοκ και γράφε. Η ενδιάμεση εταιρεία στην οποία έφταναν πρώτα τα χρήματα από τη Μήζενς, είναι μια «Τρούμιλαν», ή κάπως έτσι. Το ποσό που ξεπλύθηκε για την Ελλάδα φτάνει τα 5 δισεκατομμύρια δολάρια. Τους είχαν αγοράσει όλους…..

Η συνέχεια γράφτηκε σε ένα άδειο μοτέλ στους πρόποδες της Πάρνηθας. Η Νάγια πήγε από την πίσω πόρτα , για να μην μας αιφνιδιάσει κανείς. Εγώ μπήκα προσεκτικά από την  κεντρική είσοδο, με το Walther στο ένα χέρι και την βαλίτσα δεμένη με χειροπέδες στο άλλο.  Έπρεπε να μάθω οπωσδήποτε και το αντάλλαγμα ήταν μικρό για το πολύτιμο σαρκίο μου. Πενήντα έξι χιλιάδες δολάρια ακριβώς. Τόσα είχα και τόσα χωρούσαν στη βαλίτσα επειδή τα ήθελε σε μικρά χαρτονομίσματα.

Εκείνος, βγήκε από τις σκιές της άδειας και σκοτεινής αίθουσας, με πλησίασε και αφού με έψαξε για κρυμμένα μικρόφωνα άρχισε να μου διαβάζει την  τελευταία επίσημη αναφορά: “Το Φεβρουάριο του 1995, μετά το ντηλ της κυβέρνησης Σημίτη με τους εγκέφαλους έμεινε στο απυρόβλητο ο βασικός πυρήνας, εκείνος που πήρε την δάδα από τους παππούδες των Παρισίων. Ύστερα από όσα έγιναν στις δίκες και όσα ακολούθησαν ο πυρήνας πιστεύει ότι το ντηλ δεν υπάρχει και άρχισε πάλι τα κτυπήματα. Αυτή τη φορά όμως θα κτυπούν εντελώς διαφορετικά, αδίστακτα. Μιλάμε για λευκό φονταμενταλισμό”

«Ποιοι αποτελούν τον πυρήνα» τον ρώτησα

«Πρόσωπα και από τις δυο μεγάλες ομάδες του παρελθόντος που έχουν ενωθεί σε μία» μου απάντησε και χάθηκε στις σκοτεινές γωνίες του παράλληλου κόσμου…..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ!!!

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 4

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν η ΑΝΑΣΤΟΛΗ. Μια τύπισσα άσχημη, κακιά και πανούργα, που μπερδευόταν συχνά πυκνά στα πόδια των σκιέρ. Την πήγαινε και την έφερνε ο δυνατός αέρας, ο στρατηγός άνεμος.  Επισκεπτόταν και το Χελμό δημιουργώντας τεράστια προβλήματα.  

Στεναχωρούσε τον Γιώργη και τον Κώστα, νευρίαζε τον Φώτη και τον Πάνο, απογοήτευε τον Θανάση, τον Ηλία και τα άλλα παιδιά. Κι η άτιμη ΑΝΑΣΤΟΛΗ εμφανιζόταν, σα το διάολο, τα Σαββατοκύριακα και τις Αργίες με τον πολύ κόσμο. Μόνο ο Νίκος και ο Γιάννης χαίρονταν, αφού εύρισκαν την ευκαιρία να συνεχίσουν τον ύπνο τους μέσα στο ζεστό σπιτάκι του αναβατήρα. 

Και περνούσαν τα χρόνια, και περνούσαν οι μήνες, και περνούσαν οι μέρες κι η κυρία ΑΝΑΣΤΟΛΗ εκεί, να δημιουργεί όλο προβλήματα. Ώσπου μια μέρα ο ψηλός δήμαρχος βρήκε λύση. Έφερε στα Καλάβρυτα ένα θεριό ανήμερο. Τον  μικρό, σε όλα, Θύμιο. Αυτός θα τους έσωνε από την κακιά ΑΝΑΣΤΟΛΗ. 

Χαρές που έκανε ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης κι ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα. Κι άρχισε ο Θύμιος να συζητά για ώρες γύρω απ’ το τραπέζι, έστελνε επιστολές στην Αυστρία, τα έβαλε με τους εργαζόμενους, άνοιγε τα χέρια και έβαζε το στήθος του μπροστά στον αέρα, έτρεχε σε εκθέσεις και έψαχνε μηχανικούς να συζητήσει, ξεφτίλισε τον χειριστή, πίεζε το μηχανικό, άναβε λαμπάδες. Αλλά του κάκου. 

Η κυρία ΑΝΑΣΤΟΛΗ εκεί. Παρούσα στις πιο ακατάλληλες στιγμές να ταράζει το Θύμιο και να τον πεισμώνει. Ποτέ δε τη συμπάθησε ο μικρός, σε όλα, Θύμιος  αυτή τη τύπισσα. Αλλά ο Θύμιος, που ήξερε ΜΟΝΟ από λάδια, τη βρήκε τη λύση. Τα φαντάσματα του Χελμού ήταν η αιτία. Αυτοί έφταιγαν που συχνά πυκνά η κυρία ΑΝΑΣΤΟΛΗ εμφανιζόταν στο Χελμό κι ο Θύμιος έχανε τις εισπράξεις. 

Και διώχνει λοιπόν τα φαντάσματα και ησύχασε. Χαρές που έκανε ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης κι ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα. Το πρόβλημα είχε λυθεί. Στο  διάολο πλέον η κακιά ΑΝΑΣΤΟΛΗ. Ο μικρός, σε όλα, Θύμιος πρόλαβε τα νέα και στον ψηλό δήμαρχο, που τώρα είχε γίνει βολευτής. Μόνο που η λύση δόθηκε καλοκαίρι. Τότε που οι σκιέρ ήταν στα θάλασσα και τα καρεκλάκια στο χώμα. Αλλά είπαμε. Ο μικρός, σε όλα, Θύμιος ΜΟΝΟ από λάδια ήξερε. Όχι από χιόνια και ανέμους. 

Κι ήρθε επιτέλους ο χειμώνας, όπως κάνει χρόνια τώρα. Και πια νομίζετε ότι έκανε ποδαρικό στον μικρό, σε όλα, Θύμιο? Η κυρία ΑΝΑΣΤΟΛΗ βέβαια. Κάθε μέρα εκεί, κάθε πρωϊ εκεί. Τα διάφορα ΚΑΡΤΕΛ, ΚΑΡΤΕΝ κλπ  έχουν βαρεθεί να ανακοινώνουν την παρουσία της κυρίας ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ στις διάφορες ιστοσελίδες. Και στα τηλέφωνα τα ίδια. Λέτε να ερωτεύτηκε και τον μικρό, σε όλα, Θύμιο αυτή η τύπισσα?  Ο Νίκος κι ο Γιάννης, αγουροξυπνημένοι, χαμογελούν μέσα στο ζεστό σπιτάκι του αναβατήρα. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

24.12.10

Οι ανέορτοι διαχειριστές της Γιορτής


Η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος μοιάζει να κυριαρχεί στον ελληνικό χώρο σήμερα. Να θυμίσω: η θρησκεία είναι γέννημα της ατομοκεντρικής φύσης του ανθρώπου, ανάγκη ορμέμφυτη, ενστικτώδης. Γεννάει την ανάγκη ο πανικός μπροστά στο αίνιγμα του θανάτου, η αοπλία του ανθρώπου απέναντι στο «κακό»: στην αδικία, στο μίσος, στην ιδιοτέλεια του «άλλου», στην αρρώστια, στη φθορά, στον κίνδυνο. Κακεντρεχής, ίσως, όμως αποκαλυπτική η παρατήρηση ότι «μέσα σε ένα αεροπλάνο που μπαίνει σε ζώνη αναταράξεων, δεν υπάρχει κανένας άθεος»!



Η Εκκλησία εμφανίστηκε στην Ιστορία ως άρνηση των όρων της ορμέμφυτης αναγκαιότητας, στους αντίποδες της θρησκείας. Δεν είναι θωράκιση του εγώ, είναι «κοινόν άθλημα», μετοχή σε αγώνισμα αλλαγής του «τρόπου της ύπαρξης». Οχι αλλαγής της συμπεριφοράς και ηθικοποίησης του χαρακτήρα, στόχος είναι να αλλάξει ο τρόπος που υπάρχει ο άνθρωπος.

Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί από τους Ελληνες για να δηλώσει τον «δήμο» ως «πόλη»: τη μετάβαση από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς». Η Εκκλησία του Δήμου δεν ήταν απλώς μια συνέλευση για ανταλλαγή γνωμών και απόψεων, ήταν πριν από κάθε τι άλλο, γεγονός πραγμάτωσης και φανέρωσης της «πόλεως», ενός άλλου τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης:
Να συνυπάρχουμε όχι μόνο για να κοινωνούμε τη χρεία, τη χρησιμότητα του «καταμερισμού της εργασίας» (της Arbeitsteilung, που έλεγε ο Μαρξ), αλλά για την ελεύθερη, αυτοπροαίρετη μετοχή στην κοινή προσπάθεια να «αληθεύει» ο βίος: Να πραγματώνει τον τρόπο του «αληθούς», του πραγματικά υπαρκτού, τρόπο ύπαρξης ελεύθερον από αναγκαιότητες φθοράς και θανάτου – τρόπο του «αθανατίζειν». Και «αληθές» για τους Ελληνες ήταν ο «ξυνός (κοινός) λόγος»: η λογικότητα, αιώνια και αμετάλλαχτη, των σχέσεων αρμονικής συνύπαρξης των υπαρκτών, αυτή που αναδείχνει το σύμπαν σε «κόσμον» – κόσμημα.

Η χριστιανική εμπειρία βρήκε στην ελληνική λέξη «Εκκλησία», από την πρώτη στιγμή, τη δυνατότητα να δηλώσει και τη δική της θεσμική ταυτότητα: Δεν ήταν μια καινούργια θρησκεία (ατομικές πεποιθήσεις, ατομική ηθική, προσπάθεια ατομικής σωτηρίας), ήταν και πάλι ένα «κοινόν άθλημα» για την πραγμάτωση και φανέρωση του «αληθούς». Μόνο που τώρα το «αληθές» δεν ήταν η ανερμήνευτα δεδομένη (δίκην ειμαρμένης) συμπαντική λογικότητα (αδήριτος υπαρκτικός προκαθορισμός κάθε έκφανσης του υπάρχειν). Ηταν η «προσωπική» καταγωγή και αφετηρία του υπαρκτικού γεγονότος, η Αιτιώδης Αρχή του υπαρκτού ως ελευθερία από κάθε αναγκαίο προκαθορισμό φύσεως ή ουσίας, ενεργητική πραγμάτωση αυθυπερβατικής ετερότητας: η ύπαρξη που αυτοπραγματώνεται ως αγάπη.
Για την εκκλησιαστική εμπειρία και μαρτυρία η αγάπη δεν είναι συμπεριφορική αρετή, ατομικό ηθικό ιδίωμα. Είναι ο τρόπος τής όντως υπάρξεως, ο τρόπος της ελευθερίας από υπαρκτικούς περιορισμούς και αναγκαιότητες. Η φυσική νομοτέλεια αντιστρατεύεται τον λογικό – θελητικό αυτοκαθορισμό και πεδίο υποστατικής πραγμάτωσης της φυσικής νομοτέλειας είναι το φυσικό άτομο – η ατομική ύπαρξη ενεργείται με αναγκαίες ενορμήσεις ιδιοτέλειας (ιδίου τέλους): η ορμή της αυτοσυντήρησης, της κυριαρχίας, της ηδονής υπηρετούν το άτομο ως υπαρκτικό αυτοσκοπό. Η αν-ιδιοτέλεια, η προτεραιότητα της σχέσης, της κοινωνούμενης ύπαρξης, είναι το μόνο ενδεχόμενο υπαρκτικής ελευθερίας που μπορεί να σημάνει η ανθρώπινη γλώσσα. Είναι η αγάπη.

Ο Θεός της εκκλησιαστικής εμπειρίας και μαρτυρίας «αγάπη εστί». Οχι «έχει» αγάπη, αλλά «είναι» αγάπη, η ύπαρξή του δεν καθορίζεται από τη νομοτέλεια φύσης, έστω θεϊκής, πραγματώνεται ως ελευθερία, έλλογη αυτοσυνείδητη ελευθερία, δηλαδή αγάπη. Είναι ο Πατήρ: η λέξη δεν δηλώνει φυσικό άτομο (Δίας, Απόλλων), δηλώνει σχέση: Υπάρχει, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει, και τη θέλησή του την «υποστασιάζει» (την κάνει υπαρκτική πραγματικότητα) «γεννώντας» τον Υιό και «εκπορεύοντας» το Πνεύμα – τριαδική, αγαπητική η Αιτιώδης Αρχή της ύπαρξης, θρίαμβος ελευθερίας.

Από πού τα συνάγει όλα αυτά η εκκλησιαστική μαρτυρία: από υποθετικούς συλλογισμούς (suppositiones) και ευρήματα φαντασίας; Πριν από την αλλοτρίωση και θρησκειοποίησή της η μαρτυρία της Εκκλησίας είναι μόνο εμπειρική κατάθεση, δηλαδή πρωτίστως Γιορτή: «Ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν», αυτό μόνο ευγγελιζόμαστε. Οτι ο Θεός είναι ελευθερία, δηλαδή αγάπη, δηλαδή ελεύθερος και από τη θεότητά του, δηλαδή βρέφος κείμενον εν σπαργάνοις, εν Βηθελεέμ της Ιουδαίας. Σε χρόνο ιστορικό, ακριβέστατα προσδιορισμένον: «Εν έτει πέντε και δεκάτω της ηγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος, ηγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου της Ιουδαίας και τετραρχούντος της Γαλιλαίας Ηρώδου, Φιλίππου δε του αδελφού αυτού τετραρχούντος της Ιτουραίας» – στο απόγειο η ακρίβεια της ευσυνειδησίας του ιστορικού.

Υπάρχει απόηχος αυτής της εμπειρικής μαρτυρίας στην Ελλάδα σήμερα; Μέγιστο, αν και μάλλον ανεπίγνωστο δώρημα ότι λειτουργεί ακόμα το τυπικό έστω της Γιορτής: Η λατρευτική δραματουργία, η ιλιγγιώδης ποίηση, η συναρπαστική ετερότητα της μουσικής γλώσσας συνήθως παρεφθαρμένη. Αλλά το εκκλησιαστικό γεγονός, επίσημα πάντοτε και αναντίρρητα, μένει θρησκειοποιημένο – δεν μοιάζει να υπάρχει ίχνος αντίρρησης που το Σύνταγμα ορίζει την Εκκλησία σαν «επικρατούσα θρησκεία». Επίσκοποι και πρεσβύτεροι περιφέρουν στολή θρησκευτικής εξουσίας σαν τους Αγιατολάχ, το κράτος λογαριάζει σαν Εκκλησία τη διοικητική οργάνωση του θεσμού, όχι το λαϊκό σώμα.

Το πιο απελπιστικό: Ο επίσημος εκκλησιαστικός λόγος είναι απόλυτα υποταγμένος στην ανάγκη να αποδείξει τη χρησιμότητά του, όχι να μαρτυρήσει εμπειρικές ψηλαφήσεις νοήματος της ύπαρξης και της συνύπαρξης, της ζωής και του θανάτου. Είναι λόγος σταματημένος στην «κοινωνία της χρείας», παγιδευμένος στις απαιτήσεις του κυρίαρχου Ιστορικού Υλισμού. Κουκουλώνει σκάνδαλα «κοινωφελών» ιδρυμάτων της επισκοπικής ματαιοδοξίας μετονομάζοντάς τα, ανέχεται να καθορίζουν τη ζωή της Εκκλησίας χρηματολάγνοι λογιστές της συμφοράς, να εξαντλούν το έργο της σε χρησιμοθηρικό ακτιβισμό.

Αλλά η Γιορτή λειτουργεί και ερήμην των διαχειριστών της. Το μεσότοιχο του φραγμού ανάμεσα στην ελευθερία και στη νομοτέλεια αναιρέθηκε «εν φάτνη αλόγων». Η αξιοποίηση της αναίρεσης είναι συνάρτηση της δωρηματικής ελευθερίας.

Κλείστε ένα κανάλι και ανοίξτε χίλια Blogs


Όπως έχουμε παρατηρήσει όλοι το παιχνίδι της ενημέρωσης παίζεται πλέον με όρους Blogs. Αν δεν υπήρχαν τα blogs και η λυσσασμένη άμυνα του εναντίων του ΔΝΤ του μνημονίου και της κυβέρνησης του, όλα γύρω μας θα ήταν διαφορετικά. Τα γνωστά παπαγαλάκια θα κοίμιζαν το κόσμο καθημερινά από τα κλασικά ΜΜΕ τα όποια θα ανταγωνίζονταν αναμεταξύ τους για το πιο είναι το μεγαλύτερο κανάλι της χούντας και ποιο έχει τις πιο καλές πληροφορίες, ή  ποιο παίρνει τα πιο πολλά λεφτά από την  παρούσα “νέα τάξη πραγμάτων”.

Όλα θα ήταν μέλι γάλα το ΔΝΤ θα έκανε μπίζνες, οι τούρκοι θα έκαναν μπίζνες, πετρέλαιο στο Αιγαίο δεν θα υπήρχε, μαζί θα τα είχαμε φάει τα λεφτά, οι εργαζόμενοι θα ήταν λαμόγια που χρεοκόπησαν την χώρα και ο Στρος Καν θα ήταν ο θειος του Γιώργου  από την Αμερική με τα πολλά λεφτά.

Το μνημόνιο θα ήταν μηχανισμός σωτηρίας ο Παπανδρέου σωτήρας, η τρόικα  σύμβουλοι του πρωθυπουργού, ο Καραμανλής θα παρέδιδε το θρόνο του  σε κάποιο τοποτηρητή, ο Νίκος Παπανδρέου θα ετοιμάζονταν για διάδοχος και  κουτάλα θα άλλαζε χέρια  μεταξύ τους  ανά εφταετία.

Και είναι απόλυτα κατανοητό ότι οι πολιτικοί στην μεγάλη τους πλειοψηφία σνομπάρουν και αποφεύγουν, δεν ασχολούνται με τα blogs  παρά μόνο για να παραστήσουν ευκαιριακά τους bloggers.  Μιλώντας πάντα για την πλειοψηφία και όχι για όλους θα λέγαμε ότι θεωρούν  τα blogs γραφικότητα, παραξενιά, τα ταυτίζουν με εκβιασμούς και γενικός με το πόπολο. Ετσι επιλέγουν να συνομιλουν με την άρχουσα κάστα.  Περιχαρακωμένοι συνεχίζουν να μιλούν μεταξύ τους,  πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκδότες, κανόναρχος, διευθυντές ειδήσεων,   όλοι τους σε ένα παράλληλο συμπάν στο οποίο έχουμε εισβάλει και τους παίρνουμε φαλάγγι μέρα με την μέρα.

Είναι προφανώς πολύ πιο δύσκολο να «συνδιαλαγείς» με τα  χιλιάδες blogs  και απείρως δυσκολότερο από το να κάνεις μια διευθετισούλα εφοριακή ταμειακή ή άλλου τύπου με τα 5-6  κλασικά ΜΜΕ.

Σίγουρα υπάρχουν μεταξύ μας και συμφέροντα και σίγουρα διάφοροι δημοσιογράφοι μες τον χαμό εξασκούν το παλιό καλό παιχνίδι της επιρροής και της στημένης είδησης. Αλλά υπάρχουν  χιλιάδες ιστολογία και φωνές  και τέλος πάντων μεγαλύτερη αμεσότητα και διαδραστικότητα από το να βλέπεις TV.

Και εάν στην Ελλάδα τα Blogs γιγαντώθηκαν είναι γιατί στην Ελλάδα το παιχνίδι της ενημέρωσης ήταν στημένο κλειστό και οι πολίτες ευφυέστεροι από  αυτό το σύστημα.

Σίγουρα τα  περισσότερα blogs δεν ειναι ενημερωτικά αλλά μάλλον opinion makers. Όμως είναι πολύ πιο αυθεντικοί από τον Τσίμα τον Καψή τον Πρετεντέρη τον Χατζηνικολάου τον Τράγκα την Μακρή. Στα blogs δεν υπάρχουν ολοκληρωμένα σχέδια που φτάνουν να ορίζουν  κυβερνητικά  επιχειρηματικά ή πολιτικά σχέδια αλλά μικρές στιγμές  γεμάτες θυμικό και ένταση.  Ακόμη είναι σίγουρο είναι ότι εδώ μια είδηση δεν θα θαφτεί ποτέ. Είναι αδύνατον να αποσιωπηθεί. Ακόμη και ως υπερβολή η είδηση θα βγει  και θα τεθεί στην διάθεση όλων.

 

Και σίγουρα την επόμενη δεκαετία θα υπάρχουν απείρως περισσότερα blogs και ίσως ελάχιστα ενημερωτικά τηλεοπτικά κανάλια ή μέσα συγκέντρωσης και διασποράς πληροφορίας.  To MME  του μέλλοντος, μοιάζει να είναι περισσότερο info-provider και λιγότερο διαπλεκομμένος διαμορφωτής γνώμης.  Αυτό τον ρόλο παίζουν ήδη τα διαδικτυακά τμήματα των εφημερίδων  όπου απλώς υπάρχει μια συνεχής ροη ειδήσεων.

Η συγκέντρωση εξουσίας σε λίγους ισχυρούς που έγινε δυνατή δια μέσου της  μοναδικής τηλεόρασης που επέτρεψε και την συγκεντρωση ισχύος,  αμφισβητείτε πλέον ανοιχτά ως τάση καθώς ενημερωτικό μέσο γίνεται ο προσωπικός υπολογιστής. Κάθε αναγνώστης προσδίδει δύναμη στα ιστολόγια και  κάθε νέος αναγνώστης είναι μια μικρή νίκη  εναντίων της διαπλοκής.

Κλείστε  λοιπόν ένα κανάλι  και ανοίξτε χίλια Blogs. Είναι μικρές καθημερινές νίκες υπέρ της Δημοκρατίας είναι ακτιβισμος κίνημα που  αλλάζει τον κόσμο και δίνει φωνή σε έναν κόσμο που ήταν σιωπηλός επι πολλά χρόνια.

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 3

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα blog που το έλεγαν Aigio.org   Εκεί  για μήνες γράφονταν  πράματα και θάματα για τη γνωστή παρέα του χιονοδρομικού. Τον Θανάση, τον Γιώργη, τον Ηλία, τον Φώτη, τον Θύμιο, το Νίκο και την κόρη του, τον Πάνο, τον Σωτήρη, τον Δημητράκη, τον Κωστάκη και άλλους.

Μόνο για τον δικηγόρο από την Καλαμάτα δεν έχει γραφτεί κάτι ακόμα. 

Κι όλα αυτά τα διάβαζαν ΟΛΟΙ  παντού. Στα βενζινάδικα, στο δημαρχείο, στο πίσω μέρος του καφέ στο σταθμό, στο πολιτικό γραφείο, στο Χελμό, στα δημοσιογραφικά γραφεία, στο ξενοδοχείο, στην γειτονική εφορία, στη ταβέρνα, στο σοκολατοκαφέ, στο σπίτι δίπλα στις γραμμές. ΠΑΝΤΟΥ. 

Κι όλοι μέσα τους ήξεραν ότι ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. 

Ό,τι γράφτηκε ήταν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ. 

Και ανησυχούσαν. Άλλοι για το τομάρι τους κι άλλοι για τις επιταγές τους και τις επιχειρήσεις τους. Κάθε λέξη, κάθε πρόταση ήταν ΑΛΗΘΕΙΑ. Κι η αλήθεια πόναγε. Πόναγε πολύ. Κι έτσι η παρέα τα έβαλε με το blog. Της ‘έφταιγε’  δήθεν η ανωνυμία. Ε βέβαια. Πώς θα μπορούσε να θολώσει τα νερά. Η παρέα ήταν η πρώτη που γνώριζε και μάλιστα από μέσα ότι όσα γράφονταν ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Και η παραμικρή λεπτομέρεια που γράφτηκε ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΛΗΘΙΝΗ. Άρα λάσπη για τη δήθεν ανωνυμία. Να παραπλανήσουμε, για ακόμα μια φορά, τον κόσμο. 

Κι όταν άρχισαν οι παραιτήσεις ΟΛΟΙ ΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ, που γράφονταν στο blog. Κι οι αλήθειες αυτές γράφτηκαν ΕΛΕΥΘΕΡΑ στο blog. Δυστυχώς για τη παρέα αυτό σημαίνει blog στη σύγχρονη εποχή. Οι γνωστές λογοκρισίες και το θάψιμο της αλήθειας ΠΕΘΑΝΑΝ οριστικά. Όσο για την περιβόητη ανωνυμία, φίδι που τους έφαγε. 

Όταν αποκαλυφθεί, τότε οι ΑΛΗΘΕΙΕΣ θα πέσουν ακόμα πιο βαριές στα κεφάλια της παρέας. Γι’ αυτό φεεεεεετααααα. Καλά Χριστούγεννα. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Στο σφυρί ακίνητα των Καλλικρατικών Δήμων λόγω χρεών σε ιδιώτες

ΕΡΩΤΗΣΗ ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟΥ ΤΣΟΥΚΑΛΗ

    Ερώτηση προς τον υπουργό Εσωτερικών κατέθεσαν οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης και Νίκος Τσούκαλης, σχετική με την  εκποίηση ακινήτων των Δήμων της Αχαΐας λόγω χρεών σε ιδιώτες.

Στην ερώτησή τους οι δύο βουλευτές αναφέρουν:

    Στο «σφυρί» άρχισαν να βγαίνουν ακίνητα των Καλλικρατικών Δήμων λόγω χρεών σε ιδιώτες τα οποία δεν μπορούν να εξοφληθούν εξ αιτίας του τεράστιου οικονομικού προβλήματος των ΟΤΑ. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του δήμου Ακράτας όπου εκποιήθηκε μεγάλο ακίνητο που προοριζόταν για πλα­τεία.

    Τον πλειστηριασμό του οικοπέδου  1400μ με ακίνητο 600τμ, προκάλεσε ιδιώτης του οποίου ο δήμος Ακράτας ό­φειλε από απαλλοτριώσεις για την εφαρ­μογή του Σχεδίου Πόλης 140.000 ευρώ. Η αίτηση του ιδιώτη έγινε δεκτή, ενώ τον ακολούθησαν και άλλοι πιστωτές καταθέτο­ντας αιτήσεις πλειστηριασμού του ίδιου ακινήτου. Όλες οι περιπτώσεις αφορούν απαλλοτριώσεις για την εφαρμογή του Σχεδίου Πόλης.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, ο δή­μος Ακράτας οφείλει περίπου 1 εκ. ευρώ σε πιστωτές, ενώ δεν είναι ο μόνος. «Κύ­μα» αιτήσεων για πλειστηριασμούς δημο­τικής περιουσίας αναμένεται σε όλη την Αι­γιαλεία. Εκτιμάται ότι ο «Καλλικράτης» και τα ιδιαιτέρως στε­νά περιθώρια που αφήνει στα κονδύλια για την τοπική αυτοδιοίκηση θα φέρει πιο δύσκολες μέρες στους ΟΤΑ όλης της χώρας.  Ανάλογες υποθέσεις εκτυλίσσονται και σε άλλους Δήμους της Αχαΐας που ρευστοποιούν τη δημοτική περιουσία για να πληρώσουν τους πιστωτές. 

    Επειδή η απώλεια της Δημοτικής περιουσίας των ΟΤΑ, υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των πολιτών και δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες στη λειτουργία των νέων Δήμων,

Ερωτάται ο κ. υπουργός

Πως προτίθεστε να αντιμετωπίσετε το τεράστιο οικονομικό πρόβλημα των νέων Δήμων της Αχαΐας και όλης της Ελλάδας;

Σκοπεύετε να χορηγήσετε έκτακτη οικονομική ενίσχυση στους Δήμους που κινδυνεύουν να χάσουν μέρος της δημοτικής τους περιουσίας λόγω οφειλών;

Οι ερωτώντες βουλευτές
Φώτης Κουβέλης
Νίκος Τσούκαλης

23.12.10

Ο πραγματικός σφαγέας των Βαλκανίων


Δεν συνηθίζεται να κρίνεται αρνητικά κάποιος που μόλις πέθανε, όμως και ο ίδιος ο Richard Holbrooke έδωσε το κακό παράδειγμα όταν μόλις  έμαθε για το θάνατο του Slobodan Milosevic, δεν δίστασε να τον συγκρίνει με τον Χίτλερ και τον Στάλιν, χαρακτηρίζοντάς τον ως «τέρας».
Αυτό και αν δεν είναι αγνωμοσύνη. Ειδικά αν θυμηθούμε πως ο Holbrooke όφειλε την μεγάλη του επιτυχία, τη συμφωνία του Dayton του 1995, εξ ολοκλήρου στον Milosevic. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από τα απομνημονεύματά του με τίτλο  To End a War, του 1998. Όμως το μεγάλο ταλέντο του Holbrooke, με τη βοήθεια των ΜΜΕ, ήταν η ικανότητά του να περιγράφει τη πραγματικότητα σύμφωνα με το πώς τον βόλευε.

Η συμφωνία του Dayton παρουσιάστηκε ως μια ηρωική νίκη υπέρ της ειρήνης, που μπόρεσε και κατάφερε ο πανέξυπνος Holbrooke απέναντι σε  έναν διστακτικό Milosevic, που έπρεπε να βομβαρδιστεί για να καθίσει τελικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Στη πραγματικότητα όμως, οι ΗΠΑ γνώριζαν πολύ καλά πως ο Milosevic «καιγόταν» για άμεση ειρήνευση στη Βοσνία, ώστε να σώσει τη Σερβία από τις καταστρεπτικές οικονομικές κυρώσεις. Αυτός που ήθελε τη συνέχιση των εχθροπραξιών, ήταν ο Βόσνιος Μουσουλμάνος ηγέτης Alija Izetbegovic.

Στη πραγματικότητα δηλαδή, οι Αμερικανοί βομβάρδισαν τους Σέρβους για να αναγκάσουν τον Izetbegovic να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις. Και στο φινάλε, η τελική απόφαση δεν διέφερε και πολύ από αυτήν του 1992 με τη μεσολάβηση της ΕΕ, και η οποία θα μπορούσε να αποτρέψει τον εμφύλιο πόλεμο, αν δεν την υπονόμευε ο Izetbegovic ενθαρρυνόμενος από τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ Warren Zimmermann. Εν ολίγοις, η Αμερική όχι μόνο δεν ήταν ο μεγάλος ειρηνευτής των Βαλκανίων, αλλά πρώτα ώθησε  τους Μουσουλμάνους να πολεμήσουν για μια ενιαία Βοσνία, και μετά από τέσσερα χρόνια αιματοχυσίας, υποστήριξε τη δημιουργία μιας αδύναμης ομοσπονδιακής κρατικής οντότητας.

Όπως ξεκαθαρίζει στο βιβλίο του ο Holbrooke, ο σκοπός αυτής της μεθόδευσης ήταν ώστε να αποδείξουν οι ΗΠΑ πως η ΕΕ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα του οίκου της, και πως η ίδια παραμένει αναντικατάστατη. Επίσης ξεκαθαρίζει πως οι Μουσουλμάνοι ηγέτες δεν ήθελαν τον τερματισμό των εχθροπραξιών χωρίς ολοκληρωτική νίκη, και πως η διάθεση του Milosevic να κάνει κάποιες παραχωρήσεις ήταν αυτό που έσωσε τη συμφωνία του Dayton, και που κατέστησε τον Holbrooke ήρωα στα μάτια του κόσμου.

Ο λειτουργικός ρόλος της διπλωματίας του Holbrooke ήταν να αποδείξει πως η διπλωματία της ΕΕ ήταν αποτυχημένη. Η νίκη του, ήταν και η ήττα της διπλωματίας. Τόσο οι βομβαρδισμοί όσο και η ίδια η συμφωνία, ήταν σχεδιασμένα έτσι ώστε να δείξουν στο κόσμο πως μόνο η αμερικανική στρατιωτική ισχύς μπορεί να βάλει τέρμα σε τοπικές συγκρούσεις.

Ο Milosevic ήλπιζε πως οι παραχωρήσεις που έκανε θα οδηγούσαν τη χώρα του σε ειρήνη και σε επαναπροσέγγιση με τις ΗΠΑ. Η μόνη του όμως ανταμοιβή ήταν ο εκ νέου βομβαρδισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ το 1999, με σκοπό την απόσχιση του Κοσσόβου και τη πτώση του ιδίου. Και σε αυτό το σενάριο, ο ρόλος του Holbrooke ήταν κρίσιμος. Έφτασε μάλιστα σε σημείο να φωτογραφηθεί ξυπόλητος μέσα σε αντίσκηνο, παρέα με ένοπλους Αλβανούς αυτονομιστές, που μέχρι τότε χαρακτηρίζονταν ως τρομοκράτες από το State Department! Ο Holbrooke όμως τους μεταμόρφωσε σε «μαχητές της ελευθερίας».
Ο μακαρίτης είχε μια μεγάλη σταδιοδρομία, από το Βιετνάμ έως το Αφγανιστάν. Το 1977 στάλθηκε στο ανατολικό Τιμόρ, δήθεν για να υποστηρίξει τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά στη πραγματικότητα για να βοηθήσει τη δικτατορία του Suharto.

Οι Holbrooke και  Milosevic γεννήθηκαν την ίδια χρονιά, το 1941. Όταν πέθανε ο Milosevic το 2006, ο Holbrooke έκανε μια μακρυτενή δήλωση στο BBC,  χωρίς ούτε μια κουβέντα καλοσύνης και ανθρωπιάς. «Αυτός ο εγκληματίας πολέμου διέλυσε τα Βαλκάνια, προκαλώντας 4 πολέμους και πάνω από 300.000 θανάτους, και δημιουργώντας εκατομμύρια άστεγους. Ήταν ένα τέρας όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν…», είπε.

Τον εαυτό του όμως τον παρουσίαζε ως την ενσάρκωση του καλού που μάχεται το κακό. «Όταν κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με τον Milosevic, θα πρέπει να θυμάσαι πως πρόκειται για ένα τέρας που παίζει έναν τρομερό ρόλο στην ιστορία, και που προκάλεσε πολλούς θανάτους».
Ποιος όμως ήταν το τέρας; Κανένας, συμπεριλαμβανομένου και του δικαστηρίου της Χάγης όπου ο Milosevic πέθανε από έλλειψη ιατρικής φροντίδας, δεν μπόρεσε ποτέ να αποδείξει πως ευθύνονταν για τους θανάτους και για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Αυτός που θα έπρεπε να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου στο Βιετνάμ, στο ανατολικό Τιμόρ, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, και στη πρώην Γιουγκοσλαβία, ήταν ο ίδιος ο Holbrooke.

Ως αυτόκλητος ηθικός γίγαντας, ο Holbrooke έκρινε τον Σέρβο ηγέτη ως έναν καιροσκόπο χωρίς πολιτικές αρχές, ούτε κομμουνιστή, ούτε εθνικιστή, αλλά έναν απλό οπορτουνιστή που το μόνο που επεδίωκε ήταν η προσωπική εξουσία και ο πλούτος.

Στη πραγματικότητα όμως, δεν έχει υπάρξει καμία απόδειξη ότι ο Milosevic επεδίωξε ή πέτυχε ποτέ να πλουτίσει. Από την άλλη, ο Holbrooke διετέλεσε, μεταξύ άλλων, αντιπρόεδρος της Credit Suisse, διευθύνων σύμβουλος της Lehman Brothers, αντιπρόεδρος της Perseus LLC, και μέλος του Δ.Σ. της AIG, την εποχή που η εν λόγω εταιρία ασχολούνταν με επικίνδυνα κερδοσκοπικά παιχνίδια στον ασφαλιστικό τομέα, που θα μπορούσαν να κοστίσουν δισεκατομμύρια δολάρια στους φορολογούμενους προκειμένου να μη καταρρεύσει η AIG, και μαζί της ολόκληρο το χρηματιστηριακό σύστημα.

Ο Milosevic δικάζονταν επί 4 χρόνια χωρίς ποτέ να μπορέσει να παρουσιάσει την υπεράσπισή του, ενώ πέθανε υπό αμφιλεγόμενες συνθήκες. Ένα αποτέλεσμα που ο Holbrooke το ευχαριστήθηκε. Όπως είπε το 2006, «Ήξερα μόλις έφτασε στη Χάγη, πως δεν θα ξαναέβλεπε το φως της ημέρας. Η δικαιοσύνη επικράτησε τελικά, αφού πέθανε στο κελί του, και αυτό ήταν το σωστό». Πραγματικός ηθικός γίγαντας δηλαδή, ο Holbrooke.

Diana Johnstone
S.A.- Global research

22.12.10

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 2

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Θύμιος. Τσιγκούνης, μηχανικός, κοντός  και Παναθηναϊκός. Μέτραγε τις δραχμές και τις δεκάρες  Γινόταν κολλιτσίδα  σε φίλους και γνωστούς για να τον κεράσουν, μήπως και γλυτώσει τα λεφτά του. Κι ο Θύμιος  μεγάλωνε και μεγάλωνε -  δεν ψήλωνε - ώσπου πήρε σύνταξη κι ήρθε στο χωριό του, ‘καταξιωμένος’ πια, για να διώξει νέους ανθρώπους από τη δουλειά τους και να πάρει τη θέση τους. Α του δώσανε και εξουσία, που ποτέ δεν είχε μέχρι τη συνταξιοδότησή του. 

Άρχισε λοιπόν ο Θύμιος να ‘οργανώνει’ το χιονοδρομικό με αέρα ‘ανανέωσης’. Πιλοτάρει τα ίδια αυτοκίνητα που είχαν τα φαντάσματα, χρησιμοποιεί τους ίδιους συνεργάτες των φαντασμάτων, πληρώνει τα ίδια λεφτά στα συμβόλαιά τους, ‘διευκολύνει ‘ τις πληρωμές σε συνεργάτες-φιλαράκια του, κάνει ιστιοπλοΐα με το κόκκινο κασκέτο, ανακοινώνει ‘πρωτοποριακές’ υπηρεσίες, σπαταλά χιλιάδες ευρώ σε αυστριακούς και γκαρσονιέρες, σε δημοσιογράφους και γκαρσονιέρες και για είναι ‘σίγουρος’ για την ασφαλή λειτουργία του χιονοδρομικού δίνει σε πιτσιρίκια που γκομενίζουν, ερωμένες και αγράμματους φίλους θέσεις κλειδιά . 

Ο πατρώνος  Κοκκότης  βέβαια χαμογελά και του κάνει το τραπέζι σε απομακρυσμένες ψησταριές. Τα σχέδια του Πατριάρχη πάνε μια χαρά. Όσο για τη μπάζα του, μέσα σε ένα χρόνο έχει βάλει στη τσέπη πάνω από 150.000 ευρώ με ‘νόμιμο’ τρόπο αλλά και όχι.Εις το όνομα των ‘τιμίων’ Ιεχωβάδων.

 ΞΕΡΕΙ ΑΥΤΟΣ.  

Κι οι μήνες περνούν κι οι μέρες περνούν κι ήρθε ο χειμώνας. Αλλά χιόνι γιόκ. Και τώρα ο Θύμιος πληρώνει το προσωπικό για να ‘κοιτάει’ το βουνό, πληρώνει τους αυστριακούς, πληρώνει τις εταιρείες δημοσίων σχέσεων, πληρώνει τις γκαρσονιέρες, πληρώνει  τις ερωμένες, πληρώνει το γιατρό, πληρώνει τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, πληρώνει τα δάνεια, πληρώνει τους εργολάβους, πληρώνει τις ασφάλειες, πληρώνει τους προμηθευτές, υπογράφει μεταχρονολογημένες επιταγές. 

Ευτυχώς που, ‘ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ’, παραιτήθηκε ο δημοσιογράφος του και έτσι θα κάνει ‘οικονομία’. Ήρθε ΛΟΙΠΌΝ ο καιρός ΝΑ ΜΑΘΕΙ ο ‘σωτήρας’  Θύμιος  ότι κουμάντο στην επιχείρηση κάνει, πρώτος από όλους, ο ίδιος ο Χελμός. ‘Όσους  παρκαδόρους και  να μειώσει, όσα καλοριφέρ και να κλείσει, όσα κουπόνια κι αν μοιράσει, κοροϊδεύοντας τους εργαζόμενους, ο Χελμός έχει το τελευταίο λόγο.  Ήδη το έχει νιώσει στο πετσί του ο Θύμιος. Και όσους κολλητούς του και να βάλει να τον λιβανίζουν στη ‘Φωνή’, όσα δελτία τύπου και να στείλει η εταιρεία δημοσίων σχέσεων, όσους  προέδρους κι αν αλλάξει ο Παναθηναϊκός, το αποτέλεσμα θα το κανονίσει ΑΛΛΟΣ. 

Όπως ακριβώς γινόταν τόσα χρόνια. Ακόμα δεν κατάλαβε ο Θύμιος  ότι άλλο τα ορυκτέλαια και άλλο ο Χελμός? ‘Μικρός’ είναι ακόμα, θα μάθει. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ .. Η ΑΝΑΔΟΜΗΣΗ ;

Δεν υπήρξα ποτέ επαγγελματίας ηθοποιός  . . το μυαλό μου και η ψυχή μου ακολούθησε αυτό το χώρο που λέγεται θέατρο από μια ανάγκη σχεδόν ζωτική. . το σπούδασα και μετά από δέκα χρόνια συνεχόμενης προσφοράς σε εθνικές σκηνές και στο ελεύθερο θέατρο  νιώθω μια μικρή αηδία για όλα αυτά που υπόσχονται και δεν γίνονται στον τόπο μου . θα μιλήσω για την κακοδιαχείριση στο θέμα του πολιτισμού και ιδιαιτέρως στο θέμα ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ.

 Ίσως κάπου να πήρε το μάτι σας να μιλώ για την ανάγκη να  δημιουργηθεί ένα φεστιβάλ hd ταινιών στο Αίγιο . με ανθρώπους που χωρίς χρήματα καταφέρνουν να κάνουν  ταινίες που πολλά γραφεία παραγωγής θα ζήλευαν. αυτό θα μπορούσε να γίνει θεσμός για το Αίγιο μας με κέντρο τον Απόλλωνα.  Σκεφτομαι ότι ο διευρυμένος δήμος μας έχει την ευκαιρία να ενοποιήσει τις  πολιτισμικές και πολιτιστικές του δραστηριότητες από την Ακράτα μέχρι τις Καμάρες . Όλες οι ομάδες οι θεατρικές να παρουσιάζουν τα έργα τους σε ένα φεστιβάλ θεατρικού ερασιτεχνικού θεάτρου με κέντρο τον Απόλλωνα.  Αυτές είναι μόνο δυο από τις πολλές προτάσεις  που έχω να αντιτάξω πάνω στο θέμα του κλειστού κινηματοθεάτρου Απόλλωνα.


Με ρωτούν γιατί κανείς από όλους αυτούς τους ‘αιρετούς’ δεν ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό μας εδω στο Αίγιο ,ενώ είναι εμφανής η συμβολή του Αιγίου στον πολιτισμό με καταξιωμένους στο χώρο ανθρώπους  που διαπρέπουν έκτος Αιγίου όπως η Καίτη Κωνσταντίνου , η Έφη Μουρικη , ο Παναγιώτης Τσίτσας,  ο Βασίλης Χαραλαμποπουλος-κάποιοι αναφέρονται και σε εμένα , χωρίς αυτό να ακουστεί παρακαλώ εγωιστικό –κ.α.  Γιατί κανείς ‘αιρετός άρχοντας’ δεν ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Αιγιαλεία? δεν ενδιαφέρονται , απάντησα, ή δεν ξέρουν ? πιστεύω ακράδαντα το δεύτερο . κανείς δεν μπορεί να διαχειριστεί ένα θέατρο όπως τον Απόλλωνα 600 θέσεων , κανείς δεν μπορεί να το συντηρήσει εάν δεν γνωρίζει το αντικείμενο από μέσα , (αν δεν έχει δουλέψει σε μεγάλους οργανισμούς , ξέροντας τα προβλήματα ,  τις δυσκολίες, τις απαιτήσεις ενός τέτοιου ειδικού χώρου ) .Εξαιτίας αυτής της ‘άγνοιας’ αγαπημένοι μου αιγιώτες δεν έγινε η  Σόνια ,το δεύτερο κινηματοθέατρο που είχαμε, ‘φρουτακια’ οπού χάσαμε όλοι μικρές περιούσιες , αν θυμάστε καλά;



 Επειδή  εγώ δεν νιώθω άξιος να πολιτευτώ ,καλώ όλους τους φορείς πολιτισμού σε μια κουβέντα επίλυσης του προβλήματος. Ο Απόλλωνας να μην παραμείνει κλειστός , να μην αλλάξει λειτουργιά και χρηστικότητα , αντιθέτως να γίνει στέγη και φορέας πολιτισμού , να συνεχίσει να είναι αυτό που του αξίζει. Για Αυτό προτείνω  να κατατεθούν σκέψεις  προτάσεις  από όλους τους φορείς του πολιτισμού μας , να μην αφήσουμε το τελευταίο στολίδι της πόλης μας σε χέρια ιδιωτικών επιχειρήσεων, σε ανθρώπους κουλτούρας σουπερ μάρκετ, ας μην αφήσουμε να χαθεί  ο μόχθος  και ο κόπος   ανθρώπων που τόσα χρόνια με προσωπικές  θυσίες,  διδάσκουν αει διδασκόμενοι , παλεύουν να σηκώσουν το βάρος άλλων λιγότερο άξιων σε αυτό το χώρο που λέγεται πολιτισμός .

Δεν ακυρώνουμε κανέναν αιρετό ,  του προσφέρουμε το χέρι,  τον παροτρύνουμε, μαζί να βρούμε μια λύση  . να χρησιμοποιηθεί ο Απόλλωνας όπως του αξίζει.

                                                              Γεώργιος  Ρούφας

21.12.10

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ

Το απαράδεκτο δεν είναι να μην προωθείς κάτι, απαράδεκτο είναι να σαμποτάρεις τις προσπάθειες των άλλων.

Όσοι ζούμε στο Αίγιο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή ξέρουμε πολύ καλά ότι στα σχέδια της εκαστοτε δημοτικής αρχής δεν ήταν ποτέ η προώθηση του πολιτισμού.


Την περασμένη εβδομάδα λοιπόν βρέθηκα σε 2 εκδηλώσεις τοπικών σωματείων, η μια ήταν η εκδήλωση των φιλολόγων για τον Καββαδία και η άλλη ήταν η θεατρική παράσταση της Θ.Ε.Α, που έγιναν και οι δυο στο α-Πολιτιστικό Κέντρο Αιγίου.(θα μου επιτρέψετε να αποκαλώ τον συγκεκριμένο χώρο Απολιτιστικο Κέντρο Αιγίου γιατί αυτός ο χώρος μονό για αυτό κάνει, να μην προωθεί δηλαδή τον πολιτισμό).


Αφού λοιπόν συμφιλιώθηκα με την ιδέα να παρακολουθήσω αυτές τις 2 εκδηλώσεις σε έναν τόσο ακατάλληλο χώρο  διαπίστωσα ότι και στις δυο εκδηλώσεις δεν είχε θέρμανση!. Δηλαδή δεν φτάνει ότι τόσος κόσμος με ιδιωτική πρωτοβουλία κάνει κόπο και έξοδα για να μας προσφέρει μια παράσταση ή μια εκδήλωση, δεν φτάνει ότι το κοινό πλέον στο Αίγιο μέσα στα προβλήματα του και την μιζέρια του στηρίζει και αγκαλιάζει τις προσπάθειες των ομάδων (με όλες τις δυσκολίες που έχουν ), πρέπει να αντιμετωπίσουμε πλέον και την αδιαφορία των υπεύθυνων να μας παρέχουν τα στοιχειώδη(όπως είναι η θέρμανση όταν έξω έχει 5 βαθμούς) στον μοναδικό χώρο που έχει απομείνει στο Αίγιο.


Στον αντίποδα έχω να επαινέσω τον χώρο της Φιλαρμονικής και το συμβούλιο που χάριν στην ιδιωτική πρωτοβουλία είναι πάντα κατάλληλος (και ο μοναδικός ) για τέτοιου είδους εκδηλώσεις.


Και ρωτώ :


Γιατί να μη έχει το Αίγιο έναν χώρο κατάλληλο για πολιτιστικές δραστηριότητες?
Γιατί <<κλείσατε>> τον δημοτικό κινηματογράφο;


Γιατί αφού όλοι εσείς οι αιρετοί βλέπετε ότι δεν είστε ικανοί στην διαχείριση του πολιτισμού δεν κάνετε στην άκρη να αναλάβουν κάποιοι που είναι ικανότεροι;

(δεν νομίζω ότι θα αντιδρούσε ούτε ένας δημότης εάν έβγαινε δημόσια ο δήμαρχος
και έλεγε ότι για κάποια συγκεκριμένη θέση δεν υπάρχει κατάλληλος αιρετός άρα θα πρέπει να απευθυνθούμε σε κάποιον ιδιώτη πιο ικανό.)


Γιατί μας ΣΑΜΠΟΤΑΡΕΤΕ;

Κώστας Αυλωνίτης
Θεατρικός Παραγωγός- Επαγγελματίας Ηθοποιός

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Φώτης. Μουσικός, μπουζουξής, σκιέρ και Πατριάρχης. Σ’ ένα υπόγειο που μύριζε κερί βαξαρίσματος ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης και ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα, κάνανε όνειρα να γίνουν μια μέρα καπεταναίοι στο Χελμό. Και πέρναγαν τα χρόνια και οι μήνες και οι μέρες και τίποτα δε γινόταν. 

Η παρέα  των φαντασμάτων στοίχειωναν  το βουνό και οι δημάρχοι και οι προέδροι τους κρατούσαν εκεί, κόντρα στα όνειρα του Φώτη, του μικρού Βασίλη και του Γιώργη, που πηλάλαγε όλη την ώρα. Και πριόνιζαν το κλαρί, και ξαναπριόνιζαν μέρα νύχτα ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης κι ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα. 

Ώσπου έφτασε η ώρα και ένας ψηλός δήμαρχος έκανε τον Φώτη καπετάνιο του Χελμού. Του έδωσε και έναν κοντό μούτσο, συνταξιούχο του λαδιού, για παρέα. Και πέρασαν οι μήνες, και πέρασαν οι μέρες. Και ο Φώτης έδιωξε επιτέλους τα φαντάσματα από το Χελμό, για να μπορεί ανενόχλητος να καπετανεύει το βουνό. 

Και ο Φώτης τώρα με το μικρό Βασίλη και το Γιώργη, που πηλάλαγε όλη την ώρα, γελούσαν και έκαναν σχέδια. Και προσέλαβαν αδέλφια, ξαδέλφια, συζύγους, ερωμένες, φίλους και γνωστούς για να στελεχώσουν το βουνό. Και μετά περίμεναν τι άλλο? Να ρίξει χιόνι. Αλλά χιόνι γιόκ. Ρε λες να μη έφταιγαν  τα φαντάσματα? 

Ρε λες ο Φώτης, ο μικρός Βασίλης κι ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη την ώρα, να πριονίζανε μέρα νύχτα το κλαρί που είχανε οι ίδιοι καβαλήσει? 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

18.12.10

Αντιπρόταση στον δεκάλογο του κ. Στρος-Καν


Ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Ντομινίκ Στρος-Καν διατύπωσε δεκάλογο αναγκαίων μέτρων για την ανάκαμψη της χώρας μας από τη χρεοκοπία («Κ» 8/12/2010). Από τις δέκα προτάσεις του, οι δύο είναι συγκεκριμένες και ρεαλιστικές: Να συναρτηθούν τα ημερομίσθια (γιατί όχι και οι μισθοί;) προς την παραγωγικότητα και να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα. Οι υπόλοιπες οκτώ είναι γενικόλογο, καθόλου συγκεκριμένο ευχολόγιο, κοινότοπες ηθικολογίες (: Να μονοιάσουν τα κόμματα. Να παταχθεί η φοροδιαφυγή. Να επιταχυνθούν διαρθρωτικές αλλαγές. Να πληρώσουν περισσότερο οι εύποροι. Να μην πληγούν ακόμα πιο πολύ τα χαμηλά εισοδήματα. Να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότα. Να μειωθεί η γραφειοκρατία. Να αξιοποιήσει η κυβέρνηση τη «νίκη» που κατήγαγε στις εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης – νίκη με αποχή του 70% των ψηφοφόρων!).


Δεν έχει καμιά, μα απολύτως καμιά πρακτική αποτελεσματικότητα να αντιτάξει τον δικό του δεκάλογο προτάσεων για την ανάκαμψη από τη χρεοκοπία ένας απλός πολίτης, καταφανώς αμέτοχος στις ευθύνες της εξουσίας. Βεβαιωμένο, με πείρα δεκαετιών, ότι κανένα «κέντρο αποφάσεων» δεν πρόκειται να τον προσέξει. Ετσι, εξ ορισμού, και ο ρεαλιστικότερος δεκάλογος, ο εκτός κομματικού ψυχαναγκασμού, καθηλώνεται εκ των πραγμάτων στις προδιαγραφές ευχολογίου και αυτός.

Απομένει η λειτουργικότητα του παιγνίου: Να συγκριθεί ο δεκάλογος του άσημου πολίτη με τον δεκάλογο του κορυφαίου διαχειριστή της τύχης εθνών. Οχι για την ευφυΐα, μόνο για τον ρεαλισμό των προτάσεων. Σύγκριση, έστω, δίκην παιγνίου, σε ώρες συνθλιπτικής ανελπιστίας. Τα προτεινόμενα, λοιπόν, από τον πολίτη μέτρα, με αξιολογική σειρά προτεραιότητας, είναι:

1. Περικοπή κατά 50% της ετήσιας κρατικής επιχορήγησης προς τα κόμματα. Περικοπή κατά 50% κάθε μορφής αμοιβών που εισπράττουν οι βουλευτές. Επανάκριση του αιτιολογικού της πρόσληψης όλων των υπαλλήλων της Βουλής, απολύσεις των αργόσχολων, κατάργηση όλων των οικονομικών προνομίων που διαφοροποιούν τους υπαλλήλους της Βουλής από τους υπόλοιπους κρατικούς υπαλλήλους. Το πρώτο που απαιτεί η χρεοκοπία είναι να περιοριστεί το παντεσπάνι των φυσικών αυτουργών, όχι το ψωμί των θυμάτων.

2. Διάλυση, με νομοθετικό διάταγμα, όλων των εταιρειών του δημοσίου και απόλυση διοικητικών συμβουλίων και προσωπικού. Επανάκριση εξ υπαρχής από σώμα ημεδαπών και αλλοδαπών εμπειρογνωμόνων της αναγκαιότητας για την ύπαρξη κάθε τέτοιας εταιρείας και επαναπρόσληψη προσωπικού μέσω ΑΣΕΠ. Μόνο με προτεραιότητα στην πάταξη του κομματικού κράτους γεννιέται κοινωνική δυναμική ανάκαμψης.

3. Ενιαίο μισθολόγιο όλων των εργαζομένων σε δημόσιες υπηρεσίες (υπουργεία, οργανισμούς, τράπεζες, νοσοκομεία, Δικαιοσύνη, πανεπιστήμια, ένοπλες δυνάμεις). Κατάργηση κάθε μορφής «επιδομάτων» και διαφοροποίηση των μισθών με κριτήριο: α. Τους τίτλους σπουδών β. Το ποσοστό ευθυνών που διαχειρίζονται γ. Τη συνεχώς κρινόμενη ποιότητα προσφοράς έργου δ. Το ήθος συμπεριφοράς προς τους πολίτες-συμπολίτες τους.

4. Νομοθετική θέσπιση συστήματος συνεχούς αξιολόγησης, πειθαρχικού ελέγχου και ελέγχου παραγωγικότητας των υπαλλήλων του δημοσίου. Το νομοθετικό πλαίσιο να προϋποθέτει το δικαίωμα έφεσης για δυσμενή κρίση, αλλά και μηδενική ανοχή της φυγοπονίας, της ανικανότητας, της ραστώνης, της βάναυσης συμπεριφοράς. Οπως και βαρύτατες ποινές για μεροληψία, κομματισμό, υπερβολική επιείκεια των επιφορτισμένων με τον έλεγχο και την αξιολόγηση. Αν δεν αποκατασταθεί λειτουργικό κράτος με αξιοποίηση της πρωτοβουλίας και δημιουργικής φαντασίας των υπαλλήλων του, η παντοδαπή χρεοκοπία θα σέρνεται χωρίς τελειωμό.

5. Ανάκαμψη της οικονομίας και της κοινωνίας από τη διαλυτική παρακμή δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν ελευθερωθεί η χώρα από τον ζυγό του ασύδοτου συνδικαλισμού. Και όταν μιλάμε για συνδικαλισμό στη σημερινή Ελλάδα, αναφερόμαστε στις γκανγκστερικές μαφίες των επαγγελματιών του είδους που λυμαίνονται τον δημόσιο τομέα, ανυπότακτες σε νόμους και στο Σύνταγμα, αφού έχουν πείσει τα κόμματα ότι ελέγχουν δήθεν και καθοδηγούν την ψήφο της δημοσιοϋπαλληλίας.

6. Δεν μπορεί να υπάρξει αναπτυξιακή δυναμική χωρίς αλλαγή του κοινωνικού κλίματος. Πρωτεύει να εξαρθρωθούν οι παράγοντες που επενδύουν, για πλουτισμό ή για εξουσία, στην εξηλιθίωση των μαζών, στην κολακεία άλογων ορμεμφύτων. Μια σοβαρή στρατηγική ανάπτυξης προϋποθέτει τη ριζική κατάργηση του κρατικού τζόγου και της προστασίας που παρέχει το κράτος στον κρετινισμό του «επαγγελματικού» ποδοσφαίρου. Προϋποθέτει αλλαγή, με νόμο, της σύνθεσης και των αρμοδιοτήτων του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, δηλαδή την ενεργοποίηση αμείλικτου κοινωνικού ελέγχου των εμπόρων της «πληροφόρησης», «ψυχαγωγίας», αγωγής των Ελλήνων.

7. Για να τεθούν με αποφασιστικότητα σε εφαρμογή οι έξι παραπάνω προτάσεις, προϋποτίθεται η εξασφάλιση έννομης τάξης με νομοθετικές προδιαγραφές και μεθοδικές πρακτικές που ισχύουν μάλλον σε όλες τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Να μην έχει τη δυνατότητα καμιά ομάδα διαμαρτυρόμενων πολιτών να νεκρώνει ετσιθελικά τη ζωή των πόλεων θέτοντας σε ομηρεία εκατοντάδες χιλιάδων συμπολιτών της.

8. Οποιαδήποτε απόπειρα κοινωνικού μετασχηματισμού (είτε ηροστράτεια – μηδενιστική, όπως του Ανδρέα Παπανδρέου είτε τίμια και προοδευτική) προϋποθέτει μια ριζοσπαστική, από τα θεμέλια, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Από επιτελείο υπηρεσιακής (όχι κομματικής) στελέχωσης του υπουργείου Παιδείας. Να κατεδαφίσει η μεταρρύθμιση τη χρησιμοθηρική εκδοχή της σπουδής που αχρηστεύει το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα – τις δομές και πρακτικές που μεταβάλλουν το σχολειό και το πανεπιστήμιο σε πεδίο έγκαιρης άγρας κομματικών οπαδών, σε φυτώριο εγωκεντρικών διεκδικητών κατασφάλισης δικαιωμάτων. Μια κοινωνία δεν ανακάμπτει δίχως επανακατάκτηση οργανικής συνοχής, και η συνοχή προϋποθέτει «άνεμο» μιας άλλης παιδείας: Προτεραιότητα καλλιέργειας της κριτικής σκέψης, όχι της ποσοτικής πληροφόρησης – η γλώσσα ως λογική, τα μαθηματικά ως γλώσσα, η Ιστορία ως φρόνημα.

Ο χώρος της επιφυλλίδας δεν επαρκεί για να συμπληρωθεί δεκάλογος, αλλά και οι οκτώ μόνο προτάσεις ολοκληρώνουν τις προϋποθέσεις της σύγκρισης με τις αοριστολογίες του κ. Στρος-Καν. Η θεματική των προτάσεων έχει αναλυθεί πάμπολλες φορές από το «βήμα» αυτής εδώ της επιφυλλίδας χωρίς το παραμικρό ποτέ αποτέλεσμα επηρεασμού των κέντρων λήψης αποφάσεων.
Απομένει μόνο η δυναμική της σύγκρισης ως απίθανος (εντελώς) καταλύτης εκπλήξεων.

16.12.10

Οδηγός για Αρχάριους & Άσχετους Δανειολήπτες

Δανειολήπτες σε απόγνωση

 1. Τα δανεικά

   α.  Καταρχήν, η πρώτη συμβουλή είναι απλή και κατηγορηματική: Ποτέ, μα ποτέ, μα ποτέ, μην πάρετε δάνειο για κανένα λόγο, παρά μόνο για σοβαρούς λόγους υγείας, γιατί το χρέος είναι μαύρη σκλαβιά. Αν δηλαδή τα υπάρχοντα χρήματα δεν επαρκούν να καλύψουν ιατρικά έξοδα και κινδυνεύει σοβαρά η υγεία σας. Δικαιολογίες, όπως επιχειρηματική ευκαιρία ή αναγκαία κατανάλωση δεν υπάρχουν. Είναι στατιστικά αποδεδειγμένο, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό δανειοληπτών αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούν σε αδυναμία αποπληρωμής, με τις γνωστές αρνητικές συνέπειες.  Ποτέ δεν πρέπει να δανειστείτε για αγορά καταναλωτικών αγαθών, διακοπές, ταξίδια, διασκέδαση κλπ

   β.   Αν οπωσδήποτε πρέπει να πάρετε δάνειο, η σειρά προτεραιότητας, με την οποία θα επιλέξετε δανειστή είναι:   Γονείς, αδέλφια, συγγενείς, φίλοι, τράπεζα και ποτέ, μα ποτέ,  τοκογλύφος.
   γ. Όταν αναφερόμαστε σε δάνειο, εννοούμε είτε δάνειο σε μετρητά (στεγαστικό, καταναλωτικό, προσωπικό, διακοποδάνειο, εορτοδάνειο κλπ), είτε χρέωση της πιστωτικής μας κάρτας για πληρωμή αγαθών ή ανάληψη μετρητών.

2. Η τράπεζα

   Παλιά υπήρχε ένας χιουμοριστικό ορισμός της τράπεζας:  Τράπεζα, είναι το ίδρυμα, το οποίο για να σου δανείσει χρήματα, πρέπει πρώτα να της αποδείξεις ότι δεν τα χρειάζεσαι. Αυτές ήταν οι παλιές καλές εποχές, τότε που η Τράπεζα της Ελλάδας, ασκούσε αληθινή εποπτεία στις εμπορικές τράπεζες, επιτρέποντας σ’ αυτές να χορηγούν μόνο πολύ μικρά δάνεια, προστατεύοντας έτσι τους δανειολήπτες από υπερβολικό δανεισμό, ο οποίος συνήθως επιφέρει ολέθρια αποτελέσματα.
    Σήμερα, οι εμπορικές τράπεζες στη χώρα μας, λειτουργούν υπό καθεστώς πλήρους απελευθέρωσης, χωρίς σχεδόν κανένα έλεγχο από την Τράπεζα της Ελλάδας, με αποτέλεσμα στις περισσότερες περιπτώσεις να παρανομούν και να κερδοσκοπούν σε βάρος των δανειοληπτών. Οι συνήθεις παρανομίες των τραπεζών,  φαίνονται εδώ.

   Επιπλέον, τα επιτόκια που επιβάλλουν οι τράπεζες, είναι παράνομα, εφόσον είναι μεγαλύτερα από το επίσημο δικαιοπρακτικό επιτόκιο, το οποίο καθορίζεται από την Τράπεζα της Ελλάδας και μπορείτε να δείτε στον πίνακα εδώ.

   Γενικά, η τράπεζα είναι εχθρός και όχι φίλος. Σου πουλάει φιλικότητα και εξυπηρέτηση με πλατειά χαμόγελα τη στιγμή που δανείζεσαι και προσπαθεί να σε εξοντώσει, μόλις βρεθείς σε κατάσταση ανάγκης. Ποτέ μην πέσετε στην παγίδα του «έχω φίλο ή συγγενή που είναι τραπεζιτικός και θα με εξυπηρετήσει ή βοηθήσει ή εξασφαλίσει ευνοϊκούς όρους», απλά γιατί τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει.

3.  Τι προσέχουμε στην επιλογή τράπεζας

   Μπορεί η παροιμία να λέει ότι «όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη», αλλά η πρακτική αποδεικνύει ότι «μερικά γουρούνια είναι πιο γουρούνια από τα άλλα». Στην αρχική σελίδα του site μας, δείτε τη δημοσκόπηση με θέμα «ποια τράπεζα θεωρείτε ως την πιο ληστρική».
   Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο που διαλέγουμε τράπεζα. Θα πρέπει να προσέξουμε ορισμένα πράγματα:
      α.  Καταρχήν τι φήμη έχει. Σε περίπτωση που θα εμφανίσουμε αδυναμία αποπληρωμής είναι ελαστική ή για λίγα ευρώ θα κοιτάξει να μας πάρει το κεφάλι; 
      β. Τι επιτόκια χρεώνει; Τα συνήθη ληστρικά όπως όλες; Μήπως η δική μας βάζει κάτι έξτρα παραπάνω;
      γ. Με τι εξασφάλιση μας δανείζει; Ζητάει προσημειώσεις σε ακίνητα γα μικροποσά;
      δ. Προκειμένου να μας δώσει τα δανεικά, μήπως εκβιαστικά μας πουλάει πρόσθετα προϊόντα, όπως ασφάλεια ζωής ή πιστωτικές κάρτες;
      ε. Κατά τη σύναψη του δανείου, δεν δηλώνουμε ποτέ σταθερό τηλέφωνο στην τράπεζα. Δίνουμε μόνο αριθμό κινητού, λέγοντας ότι δεν έχουμε σταθερό. Δεν δίνουμε ποτέ τηλέφωνο εργασίας.

4.  Ο ήλιος λάμπει στον καταγάλανο ουρανό.

   Αυτή είναι η περίοδος, κατά την οποία έχοντας πάρει το δάνειο, κάναμε τη δουλειά μας και μη έχοντας κάποιο πρόβλημα, αποπληρώνουμε στην ώρα μας τις δόσεις. Προσέχουμε, ώστε το σύνολο των μηνιαίων δόσεων, να μην υπερβαίνει το 30% του μηνιαίου εισοδήματός μας.

5. Όταν έρχονται τα σύννεφα

   Να λοιπόν, που ήρθε η ώρα της κρίσης. Για κάποιους λόγους, δεν μπορούμε να είμαστε συνεπείς στην αποπληρωμή των δόσεων: Ξαφνική ανεργία, προβλήματα υγείας, οικονομική κρίση κλπ
   Ειδικά στις μέρες μας, ακόμα και ο πιο συνεπής πελάτης μιας τράπεζας (δηλαδή το μεγαλύτερο κορόιδο), αν δεν πληρώσει μια δόση στην ώρα του, μέσα σε πέντε μέρες θα αρχίσει να δέχεται τηλεφωνήματα από τις λεγόμενες εταιρίες ενημέρωσης οφειλετών, δηλαδή τις γνωστές εισπρακτικές εταιρίες.  Αναλυτικές πληροφορίες γι’ αυτές θα βρείτε εδώ.

   Γενικά, μπορεί οι εισπρακτικές εταιρίες να μας πρήζουν, αλλά τουλάχιστον, όσο μας ενοχλούν αυτές, η τράπεζα δεν έχει ξεκινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον μας.
   Αφού περάσουν 2-3 απλήρωτοι μήνες, οι τηλεφωνικές ενοχλήσεις γίνονται πιεστικές και η ευγενική συμπεριφορά του υπαλλήλου αντικαθίσταται από έμμεσες και ψευδείς απειλές, με σκοπό να μας πιέσουν ψυχολογικά, ώστε να «κόψουμε το λαιμό μας» για να βρούμε χρήματα.
   Οι συνήθεις «λαμογιές» των εισπρακτικών εταιριών, αλλά και ο τρόπος άμυνας του δανειολήπτη αναλύονται παρακάτω:

      α. Απειλούν ευγενικά έμμεσα, αλλά ψευδώς, τον οφειλέτη, ότι αν δεν πληρώσει τις καθυστερούμενες δόσεις, η τράπεζα θα καταγγείλει τη σύμβαση και θα γίνει απαιτητό προς πληρωμή, όλο το ποσό του δανείου ή της κάρτας. 
---- Απαντούμε: κάντε ότι νομίζετε, ευχαριστώ για την ενημέρωση, χαίρετε!
      β. Θέτουν ψευδείς προθεσμίες του τύπου «για να μην ξεκινήσουν νομικές διαδικασίες σε βάρος σας, πρέπει να πληρώσετε μέχρι την τάδε μέρα τόσα χρήματα.
---- Απαντούμε: Ωραία, θα προσπαθήσω,ευχαριστώ για την ενημέρωση, χαίρετε!
      γ. Παραπλανούν κάποιους δανειολήπτες, λέγοντας ότι αν πληρώσουν μέχρι μια ημερομηνία ένα ποσοστό, π.χ. 50% του συνολικού δανείου, τότε η τράπεζα θα διαγράψει το υπόλοιπο της οφειλής και θα τους χορηγήσει εξοφλητική απόδειξη.
---- Απαντούμε: Πάρα πολύ ωραία, μόλις η τράπεζα μου στείλει γραπτώς την προσφορά, θα κινηθώ ανάλογα. Ευχαριστώ για την ενημέρωση, χαίρετε!
      δ. Μας ζητούν να τους πούμε για πιο λόγο δεν πληρώνουμε.
---- Απαντούμε: Έχω κάποιες δυσκολίες, τις οποίες όμως δεν επιθυμώ να συζητήσω μαζί σας. Ευχαριστώ για την ενημέρωση, χαίρετε!

   Αν θέλουμε να αποφύγουμε τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα μπορούμε να περάσουμε στον κατάλογο της συσκευής μας τους αριθμούς από όπου μας τηλεφωνούν οι τράπεζες και οι εισπρακτικές (υπάρχει πίνακας που διαρκώς εμπλουτίζεται εδώ)  και ανάλογα με τις δυνατότητες της συσκευής μας, είτε δεν απαντούμε, είτε ενεργοποιούμε τη λειτουργία απόρριψης μαύρης λίστας (σχεδόν όλα τα κινητά διαθέτουν τέτοια λειτουργία).

   Αν μας τηλεφωνήσουν σε σταθερό τηλέφωνο, τους λέμε ότι κατηγορηματικά τους απαγορεύουμε να ξανατηλεφωνήσουν στον συγκεκριμένο αριθμό. Τους δίνουμε τον αριθμό του κινητού μας, ως αποκλειστικό αριθμό επικοινωνίας. Αυτό όμως συνεπάγεται, ότι θα πρέπει να απαντάμε στις κλήσεις τους, τουλάχιστον μια φορά στις πέντε μέρες.

   Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να καταγράψουμε νόμιμα τις συνομιλίες μας μαζί τους, για μελλοντική νομική χρήση, ακολουθώντας τις οδηγίες εδώ.

   Καλό είναι να διαβάσετε το Νόμο 3759/2009, περί εισπρακτικών εταιριών, εδώ.

6. Νομικές διαδικασίες

   Αφού περάσουν κάποιοι μήνες (ανάλογα με την τράπεζα και τη χρονική συγκυρία), η τράπεζα στέλνει ένα εξώδικο, το οποίο λίγο πολύ μας λέει ότι καταγγέλει τη σύμβαση και κάνει απαιτητό όλο το ποσό του δανείου άμεσα. Αυτό μας κοινοποιείται με δικαστικό επιμελητή, αλλά στην ουσία, πέρα από το να μας απειλεί, δεν μας βλάπτει.

   Μόλις περάσει η προθεσμία που μας δίνει το εξώδικο, η τράπεζα θα εκδώσει διαταγή πληρωμής σε βάρος μας. Αυτή μας κοινοποιείται με δικαστικό επιμελητή. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Αν δεν αντιδράσουμε άμεσα, η τράπεζα μπορεί να προβεί σε κατάσχεση και πλειστηριασμό των περιουσιακών στοιχείων μας. Εδώ απαιτείται άμεση επέμβαση δικηγόρου.
   Διαβάστε οπωσδήποτε τα κείμενα εδώ και εδώ.

   Αν ο δικηγόρος σας, σας συμβουλεύει να συμβιβαστείτε με την τράπεζα και να προχωρήσετε σε διακανονισμό της οφειλής, τότε είναι άσχετος με τραπεζικές υποθέσεις. Φύγετε από αυτόν, γιατί θα σας κάψει στην κυριολεξία.

   Πολύ καλή ενέργεια (ίσως η σοφότερη) είναι να γίνετε έγκαιρα μέλος του ΕΙΧΕ (Εθνικό Ινστιτούτο Χρηματοπιστωτικών Ερευνών), πληρώνοντας την ετήσια συνδρομή. Λεπτομέρειες εδώ.
   Το ΕΙΧΕ, ουσιαστικά, ανακόπτει με επιτυχία όλες τις διαταγές πληρωμής που εκδίδουν οι τράπεζες, προσφέροντας στον δανειολήπτη μια χρονική ανάσα 15-20 μήνες, μέχρι να τον ξαναενοχλήσει  η τράπεζα. Ο χρόνος αυτός, στις  δύσκολες μέρες που περνάμε είναι σωτήριος, γιατί στην ουσία, κανένας δεν ξέρει με βεβαιότητα, αν μετά από 15 μήνες, θα υπάρχουν ακόμα τράπεζες ή ελληνικό κράτος, με τη μορφή που ξέραμε μέχρι τώρα.

   Λεπτομέρειες για τα παραπάνω μπορείτε να διαβάσετε στον ιστοχώρο του ΕΙΧΕ εδώ, εφόσον γίνετε μέλη. Λόγοι πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν επιτρέπουν να αναδημοσιεύσουμε το περιεχόμενο του παραπάνω ιστοχώρου.

   Κλείνοντας, θέλουμε να πούμε στους δανειολήπτες ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απελπιστικά, όσο φαίνονται, επειδή οι ίδιες οι τράπεζες, στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, έχουν διαπράξει παρανομίες σε βάρος μας, οι οποίες μέσα στο δικαστήριο γυρίζουν σαν μπούμερανγκ εναντίον τους, εφόσον μας εκπροσωπεί το ΕΙΧΕ ή κάποιος δικηγόρος εξειδικευμένος σε τραπεζικά θέματα και όχι ο τυχαίος χασοδίκης της γειτονιάς μας.

    Επίσης, καλό είναι να γνωρίζουν οι δανειολήπτες, ότι στην παρούσα χρονική περίοδο, τα οικονομικά των ελληνικών τραπεζών είναι σε μαύρο χάλι. Ως αποτέλεσμα, κάπου έχουν αρχίσει κυριολεκτικά να παρακαλούν τους δανειολήπτες, μήπως και πληρώσουν καμιά δόση. Επιπρόσθετα, το να ξεκινήσει η τράπεζα νομικές διαδικασίες (εξώδικο - διαταγή πληρωμής) στοιχίζει αρκετά, και θα το σκεφτεί προσεκτικά, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι θα καταφέρει να πάρει χρήματα από τον δανειολήπτη.

Τοκογλύφοι

Δανειολήπτες σε απόγνωση

 «Αμεσα χρήματα σε 5 λεπτά από όλες τις πιστωτικές σας κάρτες, με ή χωρίς υπόλοιπο, σε πολλές άτοκες δόσεις από 1.000 μέχρι 50.000 ευρώ. Εξυπηρέτηση και επαρχία. Τηλ... .».
 
   Με τέτοιες αγγελίες, «φιλικές συμβουλές» από εισπράκτορες εταιρειών, «γραφεία δανεισμού» με υπόγειες διασυνδέσεις στην αλβανική και ρωσική μαφία, η τοκογλυφία αυτήν την εποχή γνωρίζει έξαρση. Οι επιτήδειοι καταληστεύουν περιουσίες, εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη ρευστού και είναι πολλοί όσοι καταφεύγουν στον «ιδιωτικό δανεισμό» για μικροποσά, λ.χ. έως 5.000 ευρώ προς κάλυψη άμεσων αναγκών, ή για πολλές χιλιάδες ευρώ σε περιπτώσεις εμπόρων και επιχειρηματιών με επιτόκια που φτάνουν ή ξεπερνούν το 10% τον μήνα.

   «Ορισμένα ιδιωτικά γραφεία που δραστηριοποιούνται στην έκδοση τραπεζικών δανείων είναι αυτά που προσεγγίζουν τους υποψήφιους πελάτες - θύματα. Μετά την απόρριψη της αιτήσεως για έκδοση τραπεζικού δανείου ή πιστωτικής κάρτας είναι οι ίδιοι που προτείνουν στον απελπισμένο πολίτη την εξεύρεση μετρητών από κάποιον γνωστό τους ιδιώτη που «θα μπορούσε να εξυπηρετήσει». Πολλές από τις παραπάνω περιπτώσεις έχουν οδηγηθεί στα δικαστήρια, καθώς τα θύματα αυτών των κυκλωμάτων κινδύνευσαν να χάσουν τα σπίτια τους. Ευτυχώς δικαιώθηκαν από την ελληνική δικαιοσύνη», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος της Εθνικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Προστασίας Πολιτών Καταναλωτών - Δανειοληπτών κ. Ευάγγελος Κρητικός.

   «Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η τοκογλυφία σαν φαινόμενο είχε υποχωρήσει την τελευταία 15ετία λόγω της εύκολης πρόσβασης των πολιτών στον τραπεζικό δανεισμό. Ομως τα δεδομένα τους τελευταίους μήνες άλλαξαν.

Οι λίστες του «Τειρεσία»

   Η λειτουργία της λεγόμενης «Λευκής Λίστας» του «Τειρεσία» -πέραν της γνωστής «Μαύρης Λίστας»- καθώς και η λειτουργία ειδικών τμημάτων στις εμπορικές τράπεζες που εκτιμούν και βαθμολογούν τη δανειοληπτική ικανότητα του καταναλωτή σε συνδυασμό με την πρωτοφανή διεθνή χρηματοοικονομική κρίση σπρώχνουν κόσμο στους τοκογλύφους» τονίζει ο κ. Κρητικός.

   Η νέα εκδοχή της τοκογλυφίας δεν περιορίζεται μόνον στον δανεισμό χρημάτων με υπέρογκο τόκο σε φυσικά πρόσωπα και επιχειρηματίες, σε άτομα που έχουν ανοιχτεί υπέρμετρα σε τραπεζικό δανεισμό (κάρτες και δάνεια) ή σε ανέργους. Χρησιμοποιεί παντοίους τρόπους, όπως λ.χ. μεταχρονολογημένες επιταγές ή «σπάσιμο» επιταγών, με τον δανειολήπτη να υποχρεώνεται να «κόψει» για ένα ποσό 80.000 ευρώ τέσσερις επιταγές των 25.000 ευρώ.

   Ποιοι είναι όμως οι σημερινοί τοκογλύφοι; Ανθρωπος που βίωσε από κοντά την υπόθεση Μανιώτη της «Ηπειρωτικής» τον Απρίλιο του 2005 -μία από τις μεγάλες υπόθεσεις τοκογλυφίας που κατέληξε στην «αυτοκτονία» του επιχειρηματία- δίνει το στίγμα των προσώπων αυτών.

   «Στην Ελλάδα έχει αλλάξει η εικόνα που είχαμε για τον τοκογλύφο του πρόσφατου παρελθόντος. Πρώτον, δεν είναι όλοι Ελληνες. Τοκογλυφικά δουλεύουν οι ξένες μαφίες, η αλβανική κυρίως και ακολούθως η ρωσική που έχουν μαζέψει πολύ χρήμα από παράνομες δραστηριότητες. Αλίμονο σε όποιον πέσει στην ανάγκη τους, είναι αδίστακτοι. Στη συνέχεια, είναι ορισμένα γραφεία «διευκόλυνσης» για την έκδοση δανείων και κάποιες εισπρακτικές εταιρείες που συνεργάζονται με τις τράπεζες. Γι' αυτές είναι γνωστό ότι έχουν «φουσκωτούς» που με τρόπους στα όρια της νομιμότητας προσπαθούν να εισπράξουν τα οφειλόμενα στις τράπεζες χρήματα και φυσικά την προμήθειά τους».

   Η τοκογλυφία στις περιφερειακές πόλεις και στις αγροτικές περιοχές γίνεται από τοπικούς επιχειρηματίες οι οποίοι δανείζουν με τοκογλυφικούς όρους τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή τους και ασφυκτιούν οικονομικά, δημιουργώντας έτσι μία δεύτερη παράλληλη σημαντική πηγή εσόδων, αφορολόγητη. Το 2009 λόγω της επερχόμενης οικονομικής κρίσης αναμένεται το φαινομένο να αυξηθεί, με δραματικές επιπτώσεις στις τοπικές κοινωνίες» συμπληρώνει ο κ. Κρητικός.

Το κόλπο με τις πιστωτικές κάρτες

   «Αμεσα διαθέσιμα μετρητά από όλες τις πιστωτικές σας κάρτες, έχουν δεν έχουν υπόλοιπο, σε δόσεις άτοκες. Εξυπηρέτηση και επαρχία». «Αμεσα δάνεια από όλες τις πιστωτικές σας κάρτες, ακόμη και με υπέρβαση ορίου σε άτοκες δόσεις. Καθημερινά 09.00 - 22.00, κ. Βάσω».

   Στις μικρές αγγελίες εφημερίδων πληθαίνουν οι αγγελίες του είδους, που υπόσχονται άμεσα μετρητά από πιστωτικές με ή χωρίς υπόλοιπο, πίσω από τις οποίες μπορεί να κρύβονται κυκλώματα τοκογλυφικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι τοκογλύφοι είναι έμποροι ή πρόσωπα τα οποία συνεργάζονται με εμπόρους που διατηρούν συμβάσεις με τράπεζες για την πώληση προϊόντων με άτοκες δόσεις μέσω πιστωτικών καρτών. 

Η κομπίνα είναι απλή. Οι τοκογλύφοι δανείζουν ζεστό χρήμα (από 1.000 ευρώ έως ποσά που υπερβαίνουν τις 30.000 ευρώ) σε κατόχους καρτών με πρόφαση την εικονική αγορά προϊόντων. Με τον τρόπο αυτόν ο τοκογλύφος, αφού δανείσει τον πελάτη, εισπράττει κατευθείαν από την τράπεζα το ποσό που δάνεισε (όπως ορίζεται στις σχετικές συμβάσεις) αλλά και τον ΦΠΑ από την εικονική πώληση. Τώρα, όσον αφορά τον δανειολήπτη που εξαναγκάστηκε να μπει σε αυτήν τη συναλλαγή, εάν έχει χρήματα θα πληρώσει κατά πολύ ακριβότερα την πιστωτική του. Εάν δεν μπορεί να ανταποκριθεί, θα κυνηγηθεί από την τράπεζα, ενώ την ίδια ώρα ο τοκογλύφος θα τρίβει τα χέρια του καθώς άκοπα, χωρίς «φουσκωτούς» και άλλους, θα εισπράττει νομιμοφανώς τους υπέρογκους τόκους.

Απαίτηση καταβολής όλων των Γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα και τους Έλληνες.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ   ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

                   Προς τον                
Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων
      Βουλή των Ελλήνων – Αθήνα
Πρόεδρο  ΠΑΣΟΚ
Πρόεδρο  ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Πρόεδρο  Κ.Κ.Ε.
Πρόεδρο  ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
Πρόεδρο  ΛΑΟΣ 
Βουλευτές Νομού Αχαΐας
Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας 
Νομάρχη Αχαΐας
     
Κοινοποίηση:
           Αξιότιμο
      Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
      Κάρολο Παπούλια - Αθήνα
Εθνικό Συμβούλιο για την διεκδίκηση των Γερμανικών        οφειλών.
Μίκη Θεοδωράκη – Μουσικοσυνθέτη.
Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της Ελλάδος περιόδου 1940-1945 και Εθνικού Δικτύου Νέων Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της Ελλάδος περιόδου 1940-1945.
Πρόεδρο Σ.Α.Ε. (Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού).
Δήμαρχο Καλαβρύτων, Καλάβρυτα,   
Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου Καλαβρύτων, για να ενημερώσει τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαβρύτων,
Γιώργο Τσενέ, Δημοτικό Σύμβουλο, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης της μειοψηφίας.       
Εφημερίδες και Ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς
Πίνακας Αποδεκτών                 
Θέμα: Απαίτηση καταβολής όλων των Γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα
            και τους Έλληνες.

          Κύριε Πρόεδρε, αξιότιμοι συμπατριώτες.

          67 ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την αποφράδα ημέρα  της 13-12-1943.
          Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαν γεννηθεί ακόμα, μα και όσοι γεννηθήκαμε έχουμε γεράσει και περιμένουμε ακόμα δικαίωση από ποιούς άλλους;
          Από τους συμπατριώτες μας.  Από την Ελλάδα μας.

          Οι νεκροί μας δεν γυρίζουν πίσω.
          Όσα και να λέγονται από την επίσημη τωρινή Γερμανία, το ξέρουμε όλοι, ότι είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Ροκανίζουν το χρόνο την ανοχή όλων υμών.
          Γιατί τους το επιτρέπετε;
          Ο πατέρας μου Ηλίας Ερμείδης πέθανε και μου άφησε μια βαριά, ιερή παρακαταθήκη. Μου είπε: «εγώ πεθαίνω χωρίς να δω από το Ελληνικό κράτος να δικαιώνει τα θύματα της σφαγής των Καλαβρύτων. Χωρίς να δικαιώνει τον αδελφό μου τον Χαρίλαο, τον οποίο σκότωσαν όπως και όλους τους άλλους Καλαβρυτινούς μάρτυρες, οι φονικές σφαίρες από τους ναζί στρατιώτες του Τακτικού Γερμανικού Στρατού. Φέρεις το όνομα του νεκρού θείου σου.  Να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να δικαιωθεί».
          Από τον θάνατο, του άδικα εκτελεσθέντος θείου μου Χαρίλαου, έχουν περάσει 67 ολόκληρα χρόνια. Από τον θάνατο του πατέρα μου Ηλία έχουν περάσει 25 χρόνια. 
          Ακόμα περιμένουν την δικαίωση τους.
          Από ποιους περιμένετε να έλθει, εκτός από εσάς; 
          Δεκάδες δεσμεύσεις υπάρχουν από μεγάλα στελέχη των εκάστοτε κυβερνήσεων του Ελληνικού κράτους ότι: «το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων δεν έχει κλείσει».
          Πολλές φορές έχουν δεσμευθεί εκπρόσωποι των κομμάτων της Βουλής των Ελλήνων μα και στελέχη των εκάστοτε κυβερνήσεων, ότι θα φέρουν το θέμα στη Βουλή των Ελλήνων και ότι θα ζητήσουν να γίνει διακομματική επιτροπή, για να ασχοληθεί με αυτό το τόσο για μας σοβαρό θέμα. 
          Θυμίζουμε μόνο δύο περιπτώσεις από αυτές.      
          1) το 1986 σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στα Καλάβρυτα για το Καλαβρυτινό Ολοκαύτωμα όλοι οι παρευρισκόμενοι εκπρόσωποι των κομμάτων δεσμεύτηκαν ότι, μόλις ανέβουν στην Αθήνα θα φέρουν το θέμα στη Βουλή και θα ζητήσουν να γίνει διακομματική επιτροπή που θα ασχοληθεί με αυτό το θέμα. Ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα!
          2) Η Βουλή των Ελλήνων, σε ημερίδα  που πραγματοποιήθηκε για τις πολεμικές επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο, δια του τότε αντιπροέδρου της Λουκά Αποστολίδη, με πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων τον Απ. Κακλαμάνη,  ανέφερε ότι «έχει συζητήσει με τον πρόεδρο της βουλής κ. Απ. Κακλαμάνη για τη δημιουργία διακομματικής επιτροπής της Βουλής με στόχο να προωθήσει, να συμβάλει  στην υπόθεση των αποζημιώσεων, των επανορθώσεων και της απόδοσης του κατοχικού δανείου». (Η μαύρη βίβλος της κατοχής έκδοση Αθήνα 2006  σελίδες 52-53, εκδότης το Εθνικό Συμβούλιο για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα).
          Δεν μπορούμε βέβαια να μην αναφερθούμε και στις πρόσφατες, με το ίδιο νόημα, δεσμεύσεις του προέδρου μας, της

Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, μα και του Πρωθυπουργού της Ελλάδας  Γιώργου Παπανδρέου.
          Μεγάλο προβληματισμό μου έχει προξενήσει η επιστολή – απάντηση, του τότε και Υπουργού Εξωτερικών ( (Α.Π.21/126/ας 257 στις 11 Μαρτίου 2010)  Γεωργίου Παπανδρέου σε ερώτηση βουλευτή του Ελληνικού κοινοβουλίου η οποία καταλήγει ότι, « η εν προκειμένω εκκρεμότητα ( αναφέρεται στο θέμα των Γερμανικών αποζημιώσεων), υπάρχει και διατηρούμε πάντα το δικαίωμα και τις δυνατότητες για το χειρισμό και την ικανοποιητική κατάληξή της,  αξιολογώντας όλες τις παραμέτρους, νομικές, πολιτικές, ανθρωπιστικές κ.α.»
          Και διερωτώμαι.
          Είναι δυνατόν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας να τολμά να μας κοροϊδεύει;
          Όλοι οι παράμετροι έχουν ελεγχθεί. Έχουν καταγραφεί όλες οι οφειλές και από το Ελληνικό κράτος και από το Γερμανικό το οποίο γνωρίζει τα πάντα. Να ρωτήσει τους αντιστασιακούς του Εθνικού Συμβουλίου, όποιος ή όποιοι ακόμα προσποιούνται ότι δεν τις γνωρίζουν.
          Επί 67 ολόκληρα χρόνια ψάχνουν οι κυβερνώντες μας Έλληνες, του Ελληνικού Κοινοβουλιού, να βρουν τις όποιες παραμέτρους;  Ποιους κοροϊδεύουν;
          Εμάς πάντως όχι.
          Έλεγξαν τις νομικές τις πολιτικές και ιδιαίτερα τις ανθρωπιστικές παραμέτρους τα ναζιστικά κτήνη του τότε τακτικού Γερμανικού στρατού, όταν ήλθαν και εκτέλεσαν εν ψυχρώ (δίνοντας και το λόγο της στρατιωτικής τους τιμής - πριν συμβεί το ολοκαύτωμα - ότι δεν θα το κάνουν), όλο τον άρρενα πληθυσμό των Καλαβρύτων;
          Για ποιες ανθρωπιστικές ιδιαίτερα παραμέτρους μιλάει σήμερα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας προς την Γερμανία. Μία Γερμανία που πνίγει την Ελλάδα με το οικονομικό Δ Ράιχ.
          Για πια ανθρωπιά μιλάμε;
          Πόσο ακόμα θα περιμένουμε και θα παλεύουμε μόνοι μας, χωρίς την συμπαράσταση της χώρας μας, των ανθρώπων που ψηφίζουμε για να μας εκπροσωπούν σε Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο;
          Στην Ελλάδα μας, που πηγαίνουμε σε δικαστήρια η σε αρμόδιους φορείς μας, λένε ότι δεν είναι αρμόδιοι, να πάμε αλλού!!! Που αλλού σε όλο τον κόσμο γίνεται αυτό;.
         Καταντήσαμε να πηγαίνουμε στη Γερμανία να διεκδικήσουμε το δίκιο μας, γιατί η Ελλάδα, μας αποπέμπει, μας περιφρονεί και κανένας δεν μιλάει.
          Και το παραπονό μας είναι αυτό.
          Πότε η Ελλάδα μας θα μας βοηθήσει;
          Πότε η Ελλάδα θα σηκώσει το αναστημά της και θα διεκδικήσει αυτά που και το μικρό παιδί ακόμα γνωρίζει ότι δικαιούμεθα να πάρουμε και να πάρει;

          Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν και πόσοι ακόμα απόγονοι των άδικα εκτελεσθέντων συμπατριωτών μας, πρέπει να φύγουν από τη ζωή με το παράπονο του πατέρα μου Ηλία Ερμείδη και του θείου μου Κώστα Ερμείδη και των τριών ακόμα αδελφών τους;
          Ήρθαν από την Κερασούντα του Πόντου καταδιωκόμενοι από του Τούρκους. Βρήκαν μία νέα πατρίδα, ρίζωσαν, πάλεψαν γι’ αυτήν, όπως παλεύουμε και εμείς οι απογονοί τους, για να γευθούν ακόμα μία μεγαλύτερη πίκρα. Να έλθουν τα Γερμανικά ναζιστικά κτήνη του Τακτικού Γερμανικού Στρατού, να σκοτώσουν αδελφούς, παιδιά, πατεράδες, παππούδες, στα Καλάβρυτα και σε όλη την Ελλάδα και αντί να ζητήσει το ίδιο το Ελληνικό κράτος  την δικαιωσή τους, μέσα από τους νόμιμους μηχανισμούς που έχει και την δύναμη που πρέπει και μπορεί να έχει, να κυνηγάμε μόνοι μας το νέο Δημοκρατικό (υποτίθεται) Γερμανικό κράτος.
          Μόνοι μας χωρίς τη συμπαράσταση τη δική σας.
ΓΙΑΤΙ;
          Αν δεν μας βοηθήσετε εσείς με τα αρμόδια για την υπόθεση, η τις υποθέσεις όργανα, από πού μπορούμε να περιμένουμε βοήθεια;
Να πάμε στους Γερμανούς να δικάσουν τους Γερμανούς; 
          Γιατί δεν μας κάνετε ακόμα μια φορά να νοιώσουμε περήφανοι ότι ήμαστε Έλληνες;
          Γιατί αφήνετε τους απογόνους των θυμάτων, 67 ολόκληρα χρόνια να παλεύουν μόνοι τους;
          Γιατί ενώ έχετε πάρα πολλές φορές δεσμευθεί δεν κρατάτε το λόγο σας;
          Την ίδια ευθύνη έχουν και οι κατά καιρούς κυβερνώντες τους Μαρτυρικούς Δήμους και Κοινότητες οι οποίοι και αυτοί επί 67 ολόκληρα χρόνια μόνο δακρύβρεχτες αποφάσεις βγάζουν και ψηφίσματα.
          Περιμένω όχι απαντησή σας αλλά δικαίωση όπως περιμένουν εκατοντάδες θύματα σε όλη την Ελλάδα.      
          Είναι στο χέρι σας.
          Οι νεκροί μας περιμένουν ακόμα δικαίωση.
          Όσες γενιές Καλαβρυτινών και να «φύγουν», θα ζητάνε, θα διεκδικούν, θα απαιτούν δικαίωση, δικαιοσύνη, όχι από τους γερμανούς ναζί, αλλά από τους Έλληνες συμπατριώτες τους.

Ο μόνιμος κάτοικος των Καλαβρύτων
 απόγονος του  Χαρίλαου Νικολάου Ερμείδη εκτελεσθέντος από τα Γερμανικά Ναζιστικά κτήνη του τακτικού Γερμανικού Στρατού
και Γενικός  Γραμματέας
της Ένωσης Θυμάτων Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος


Χαρίλαος Ηλία Ερμείδης