30.1.11

Zeitgeist 3 Moving forward ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ

ΔΩΣΤΕ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΥΡΙΕ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Από έναν νέο άνθρωπο σαν εσάς κύριε Κωνσταντίνου οι Αιγιαλεις περιμένουν να ενημερωθούν διεξοδικά και με κάθε λεπτομέρεια για την οικονομική κατάσταση που παραλάβατε από την προηγούμενη δημοτική αρχή στον δήμο Συμπολιτείας.


Σε πρώτη φάση αναφερόμαστε στον δήμο Συμπολιτείας γιατί σε αυτόν επιλεχθήκατε να υπηρετήσετε ως αντιδήμαρχος αλλά κυρίως λόγω της προηγούμενης θητείας σας ως αρχηγού της αντιπολίτευσης γνωρίζετε πρόσωπα και πράγματα πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο.


Ήρθε η ώρα νομίζουμε να πληροφορηθούν όλοι οι Αιγιαλεις ποιοι ευθύνονται για τα τεράστια ελλείμματα πριν κληθούν να βάλουν για ακόμη μια φορά το χέρι στην τσέπη.


Οι δημότες είναι επιβεβλημένο να γνωρίζουν όλες τις υποχρεώσεις που αφορούν σε δανειακές συμβάσεις, ανεξόφλητα εντάλματα, τιμολόγια που δεν έχουν ενταλματοποιηθει, υποχρεώσεις προς τρίτους (δημόσιο και ιδιώτες) καθώς και χρηματικά υπόλοιπα για κάλυψη λειτουργικών δαπανών.


Ελπίζουμε ότι πολύ σύντομα θα δώσετε στην δημοσιότητα όλα εκείνα τα στοιχεία που θα επιτρέψουν στους δημότες να κρίνουν όλους εκείνους που κατά την τελευταία δωδεκαετία διαχειρίστηκαν δημοτικό χρήμα.


Aigio.org

Πάνος Τζαβέλλας - Ο Nικημένος - Ξυπνήστε



Στίχοι - Μουσική: Πάνος Τζαβέλλας - Τραγούδια από το αντάρτικο λημέρι του


Ξυπνήστε Ξυπνήστε Ξυπνήστε Πάνος Τζαβέλλας Πάνος Τζαβέλλας Πάνος Τζαβέλλας


Στίχοι:


Φυσά στις στέγες του ντουνιά
με σηκωμένο το γιακά
πικρός διαβάτης στη νυκτιά
κλαίει, γελά, παραμιλά.
Πώς μας τη φτιάξαν τη ζωή
Μίση, πολέμοι και καπνοί
βρωμίζει ο φασισμός τη γη
σαν κότες σφάζονται οι λαοί
κι εμείς στον ύπνο το βαθύ.


Φτιασιδωμένη η ψευτιά
γυρνά στους δρόμους και γελά
μπουτίκ, βολάν και ξιπασιά
προ-πό, λαχεία, διαφθορά, ω
Κι άλλοι με ιδρώτα το ψωμί
κι άλλοι πουλάν μισοτιμή
πατρίδα λευτεριά τιμή
αρκεί να πιάσουν την καλή
να γίνουν υπουργοί...


Ήμασταν ζωντανοί νεκροί
μας δίνανε μʼ ανταλλαγή
τη μπόμπα την ατομική
το Ισραήλ για να σωθεί ω
Ακόμα ο στόλος ναυλοχεί
γεμάτη πόρνες η ακτή
κι αν φύγανε οι Γερμανοί
ήρθαν οι Αμερικανοί
καινούρια πάλι κατοχή.


Η CIA βαρά νταγερέ
χόρευε νάιλον υπουργέ
σαν καραγκιόζης στο μπερντέ
κι εσύ να κλαις πικρέ λαέ ω
Κι ο Βάρναλης μας το ʼχε πει
χωρίς καμιά περιστροφή
στης Χούντας το αλισβερίσι
λεύτερο ήταν το χασίσι
ποτέ ο λαός να μην ξυπνήσει.


Γλυκοχαράζει στα βουνά
μοσχοβολούν τα γιασεμιά
τραγούδι αρχίζουν τα πουλιά
γελά η θάλασσα πλατιά ω
κι εμείς οικόπεδα και Ι.Χ
ψυγεία έπιπλα TV
κουτόχορτο με πληρωμή
και δίπλα φεύγει η ζωή


Ξυπνήστεεε..
Ξυπνήστε νέες, ξυπνήστε νιοί
βγέστε απʼ του τάφου τη σιωπή
δέστε του κόσμου τη ντροπή
γίνετε χίλιοι κεραυνοί
και κάψτε μας ή σώστε μας
γλιτώστε μας, ή θάψτε μας.

Μπλογκς: Μήνυμα αντίστασης στις δοτές εξουσίες


Σε χθεσινή ομιλία του στην κοπή πίτας της ΝΟΔΕ Κεφαλονιάς της ΝΔ ο βουλευτής Κώστας Τζαβάρας είπε μεταξύ άλλων:

«Το πέρασμα απο την μηντιόσφαιρα στην μπλογκόσφαιρα θα σηματοδοτήσει ένα νέο δημοκρατικό σύστημα ενημέρωσης που θα αποδυναμώσει το σύστημα της κατεστημένης και επιλεκτικής ενημέρωσης που στηρίζουν τα μέσα της διατεταγμένης δημοσιογραφίας. Τα μπλογκς στέλνουν μήνυμα αντίστασης στις δοτές εξουσίες…»

H «κοινωνία» και οι «Διεθνείς»

Tου Χρηστου Γιανναρα

Λέγεται και γράφεται συχνά: O εφιάλτης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όσο ήταν ιστορικά υπαρκτός, λειτουργούσε σαν χαλινός του ασύδοτου καπιταλισμού. Yποχρέωνε τον καπιταλισμό σε κοινωνικές παραχωρήσεις: Nα εξασφαλίζει το κράτος στον πολίτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προστασία της μητρότητας, κατώτατο όριο αμοιβής εργασίας, ανώτατο όριο ωραρίου εργασίας, όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, δωρεάν παιδεία, επίδομα ανεργίας, φροντίδα για την εξεύρεση εργασίας, και όσα ανάλογα.

Eίκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το σύστημα της «ελεύθερης αγοράς» μοιάζει κυριολεκτικά αχαλίνωτο. Ως τώρα μιλούσαμε για καπιταλιστικό «σύστημα» αφηρημένα, δίχως να συγκεκριμενοποιούμε φορέα του «συστήματος». Tο κράτος, αποτελεσματικό ή ανάπηρο, ήταν στη συνείδησή μας συγκεκριμένο: η κυβέρνηση, η Bουλή, υπουργεία, δημόσιοι οργανισμοί, θεσμοί κοινωνικής λειτουργίας. Για να πάψει αυτό το συγκεκριμένο κράτος να υπηρετεί (έστω με πανάθλιες επιδόσεις) τον πολίτη και να τεθεί στην υπηρεσία ιδιωτών και ιδιωτικών συμφερόντων, φανταζόμασταν ότι έπρεπε να παρεμβληθεί πραξικόπημα ή να επιλέξει ο λαός με την ψήφο του, μαζοχιστικά, μια κυβέρνηση που τίμια είχε προεξαγγείλει καθεστώς γκανγκστερικής ασυδοσίας των κερδομανών.

Tώρα, για πρώτη φορά, το αφηρημένο καπιταλιστικό «σύστημα» αποκτά για μας συγκεκριμένο εντοπισμό, θεσμική υπόσταση, υλική παρουσία: Kαταφθάνουν στον τόπο μας τρεις κόσμιες, συνοφρυωμένες φιγούρες και υπαγορεύουν στην κυβέρνηση, που εμείς την επιλέξαμε «σοσιαλιστική» λεπτομερέστατους όρους για την αχαλίνωτη ελευθερία των ιδιωτικών συμφερόντων. Oι τρεις αυτές φιγούρες έχουν εξουσία καταφανώς υπέρτερη των εξουσιών της κυβέρνησης, αυτοί διατάζουν την κατάργηση του κατώτατου ορίου μισθών, του ανώτατου ορίου ωραρίου, τις ανεξέλεγκτες απολύσεις, τη μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε «φιλόπτωχο ταμείο» και τα μύρια όσα ανάλογα.
Eχουν τέτοιες εξουσίες (κυριολεκτικά ζωής και θανάτου) επάνω μας, γιατί εκπροσωπούν τους δανειστές μας - δανειστές που δεν τους επιλέξαμε εμείς, τους επέλεξε ερήμην μας η «σοσιαλιστική» φενακισμένη κυβέρνησή μας. Mόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τότε μόνο διαπίστωσε ότι σε ελάχιστους μήνες θα έπρεπε να κηρύξει «στάση πληρωμών», την πτώχευση-καταστροφή της χώρας. Bέβαια, μόνο ασυνειδησία ή ηλιθιότητα θα δικαιολογούσαν την ώς τότε άγνοια του προβλήματος από υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας, με βεβαιωμένη και έγκαιρη την ενημέρωσή τους από τον Διοικητή της Tραπέζης της Eλλάδος.
Kαι τότε συνέβη το εξωφρενικό και απίστευτο: Eπί επτά μήνες να περιφέρεται ο νεόκοπος πρωθυπουργός στα διεθνή κέντρα της οικονομικής και πολιτικής ισχύος και να διαφημίζει τη χρεωκοπία της χώρας και τη φαυλότητα του πολιτικού της συστήματος. H δανειοληπτική ικανότητα της Eλλάδας άρχισε να μειώνεται δραματικά, οι σχετικοί δείχτες κατρακυλούσαν ασυγκράτητοι, ο ίδιος αντιπαρήλθε, ανεξήγητα, εξαιρετικά ευνοϊκές προσφορές δανεισμού (από Pωσία και Kίνα). Mέχρι που δεν υπήρχε άλλη λύση παρά μόνο η άνευ όρων προσφυγή στο διαβόητο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Συμπαίκτες, η Kεντρική Eυρωπαϊκή Tράπεζα και το Διευθυντήριο των Bρυξελλών.

H σωρεία των εγχώριων πολιτικών εγκλημάτων που εξασφάλισαν τη δικαιολογία στον πρωθυπουργό (πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!!!) να παραδώσει τη χώρα, δίχως καν διαπραγματεύσεις, στον έλεγχο (και περίπου στην ιδιοκτησία) της Kερδοσκοπικής Διεθνούς, έχουν κατά κόρον πια αναλυθεί: Πελατειακές σχέσεις, κλεπτοκρατία, εκφαυλισμός της δημοσιοϋπαλληλίας, ασυδοσία συνδικαλιστών, εξευτελισμός των εννοιών «νόμος» και «Δίκαιο». Oμως αυτό που μάλλον παραβλέπουμε οι πολίτες μέσα στον πανικό της καταστροφής και στην οργή μας για την ατιμωρησία και ιταμότητα των ενόχων, είναι το αποκαλυπτικό ξεγύμνωμα των δάνειων ιδεολογιών και συστημάτων που τα πιστέψαμε, οι χάσκακες ξιπασμένοι, σαν «πολιτισμό των φώτων» και «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό».

Tο γεγονός ότι εμείς σήμερα, οι ελληνόφωνοι απάτριδες του βαλκανικού νότου, δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει «κοινωνία» και σε τι διαφέρει από τη societas (society, soci?t?), μας στερεί και τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας αδιέξοδο, το ανέφικτο της ανάκαμψης από τη δουλική υποταγή μας στην Kερδοσκοπική Διεθνή. H πολιτική μας γλώσσα έχει αγκυλωθεί στα παραισθησιογόνα σχήματα «Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα προσπαθούν να καμουφλάρουν τον μηδενιστικό αμοραλισμό τους με τεχνάσματα ελιγμών από τη Δεξιά στην Kεντροδεξιά, από την Aριστερά στην Kεντροαριστερά - μικρονοϊκά παιδιαρίσματα.
Tο πολιτισμικό «παράδειγμα» (τρόπος του βίου) που άσκεπτα και άκριτα πασχίζουμε, δύο αιώνες τώρα, να μιμηθούμε, προϋποθέτει τη συλλογικότητα σαν soci?tas: «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι». Zούμε σε οργανωμένες συλλογικότητες, όχι επειδή αξιολογούμε τις ανθρώπινες σχέσεις καθεαυτές ως ποθητή ποιότητα ζωής, χαρά πληρότητας της ζωής, αλλά σκοπεύοντας πρωταρχικά στη χρησιμότητα. O σοσιαλισμός πιστεύει ότι θα πετύχουμε το μέγιστο της χρησιμότητας (του ωφέλιμου για όλους), με μια κεντρική εξουσιαστική διαχείριση των αναγκών των ατόμων, τα οποία, κάτω από τον έλεγχό της, «θα εργάζονται ανάλογα με τις δυνάμεις τους και θα απολαμβάνουν ανάλογα με τις ανάγκες τους». Aντίθετα ο καπιταλισμός πιστεύει πως αν το άτομο αφεθεί ελεύθερο, στην επιδίωξη ικανοποίησης των ενστίκτων - ορμών (αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) τότε το αθροιστικό αποτέλεσμα των ατομοκεντρικών επιδιώξεων θα είναι η συλλογική ωφελιμότητα.

Eμείς, οι ελληνόφωνοι του βαλκανικού νότου, ζήσαμε κατάσαρκα τη φρίκη και το τίμημα του αίματος που κόστισε η απόπειρα κάποτε μερίδας συμπατριωτών μας να μας εντάξουν στανικά στον «παράδεισο» της σοσιαλιστικής societas. Σήμερα ζούμε αμείλικτη και την απανθρωπία της «φιλελεύθερης» society. Mε χαμένη, αλίμονο, τη γνώση και την αίσθηση της «κοινωνίας»: λέξης που καθόριζε άλλοτε την ταυτότητα, τον ορισμό της ελληνικότητας.

Τα ανθρωπάκια


Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας είναι το γεγονός ότι ανθρωπάκια, πολύ μικρά ανθρωπάκια βρέθηκαν σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης στην ελληνική κοινωνία. Μετριότατοι ακαδημαϊκοί έγιναν πρυτάνεις. Οχι λόγω λαμπρής ακαδημαϊκής καριέρας, αλλά λόγω της υποστήριξης φοιτητικών παρατάξεων, συνδικαλιστών «μονιμάδων» και δημοσίων σχέσεων. Ανθρωποι φοβισμένοι, θέλουν να περάσει η θητεία τους χωρίς μπελάδες, χωρίς αντιπαραθέσεις και, ει δυνατόν, χωρίς να αλλάξει τίποτα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Μετριότατοι δικηγορίσκοι ή άνθρωποι που δεν είχαν κολλήσει ούτε ένα ένσημο, εκτός από παρουσίες σε φοιτητικά αμφιθέατρα, βρέθηκαν επίσης σε υπουργικές καρέκλες. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να διορίζουν κανένα δικό τους, να τα έχουν καλά με τους συνδικαλιστές, να μοιράζουν κανένα παραπολιτικό σε καμιά φυλλάδα και να προσεύχονται μην τους τύχει καμιά στραβή.

Τα ανθρωπάκια βρέθηκαν σε ανώτατες θέσεις όμως και στον στρατό και την αστυνομία, στην καρδιά, δηλαδή, του κράτους όπου, θεωρητικά, δεν χωρούν εκπτώσεις. Θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω έναν ανώτατο αξιωματικό του στρατού που έπαιξε κάποιον ρόλο στα Ιμια να τρέμει και να μου λέει: «Kι εγώ δεν ξέρω πώς έφτασα στη θέση που είχα τότε, αλλά καλά να ’ναι το ΠΑΣΟΚ...». Η ξεφτίλα ήταν τέτοια, που στις προαγωγές δεν είχε σημασία αν ήξερες αγγλικά ή αν είχες σπουδάσει κάτι παραπάνω, αλλά το αν ήσουν του Σκουλαρίκη ή του Γκελεστάθη.

Τα ανθρωπάκια έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι όλοι «καλοί άνθρωποι» και δεν νιώθουν ότι είναι τόσο μικρά σε σχέση με τις προσδοκίες του θεσμού που υπηρετούν. Υποθέτω, είναι σαν να είναι κάποιος ο έκτος από τους επτά νάνους· δεν νιώθει ιδιαίτερα κοντός...
Το άλλο τους χαρακτηριστικό είναι πως όταν έρχονται τα δύσκολα, καταρρέουν. Δεν ξέρουν τι να κάνουν, δεν θέλουν μπελάδες, θέλουν την ησυχία τους. Τους είναι αδύνατον να πάρουν μιαν απόφαση με κόστος, να βρουν το θάρρος και να κάνουν αυτό που απαιτεί η θέση τους. Τα ανθρωπάκια είναι τόσο εθισμένα στην ίντριγκα, στη διαπλοκή και στις δημόσιες σχέσεις, που αδυνατούν να σκεφθούν, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, σαν ηγέτες ενός συγκροτημένου κράτους.

Από την άλλη μεριά έχεις τις φωτεινές εξαιρέσεις, τους πολλούς ανώνυμους λεβέντες του χρέους, που κάνουν τη δουλειά, τιμούν τη θέση τους και κρατούν αυτήν τη χώρα όρθια ακόμη. Μπορεί να είναι πιλότοι που πετούν στις πιο αντίξοες συνθήκες, με λίγα λεφτά, πάνω από το Φαρμακονήσι όταν εμφανίζονται προκλητικά τα τουρκικά αεροσκάφη. Μπορεί να είναι πρυτάνεις και καθηγητές σε διάφορα πανεπιστήμια, που τα προστατεύουν από τις μαφίες και τις συμμορίες χωρίς να κάνουν πολλή φασαρία. Μπορεί να είναι ένας αξιωματικός της αστυνομίας που κοιμάται στο γραφείο του, παίρνει 1.300 ευρώ τον μήνα, αλλά προστατεύει την κοινωνία από βαρεμένους, παράφρονες που θέλουν να τα κάψουν όλα αν μπορούν. Μπορεί, τέλος, να είναι ένας ικανός, έντιμος δημόσιος υπάλληλος που κρατάει μια ολόκληρη υπηρεσία, ενώ γύρω του η πλειοψηφία... πλέκει ή παίζει τέτρις και η πολιτική ηγεσία ασχολείται με ρουσφέτια.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά τους, πληρώνονται λίγο και μας επιτρέπουν ακόμη να λέμε ότι υπάρχει κράτος στην Ελλάδα. Το πρόβλημα είναι πώς θα αλλάξουμε οριστικά και αμετάκλητα τους μηχανισμούς και θεσμούς που επιτρέπουν σε «νούμερα», σε ανθρωπάκια, να φτάνουν στην κορυφή διαφόρων θεσμών του δημοσίου βίου. Η αλήθεια είναι πως σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως π. χ. στην αστυνομία ή στον στρατό, σπανίζουν πια τα «νούμερα» και συναντάς όλο και περισσότερο επαγγελματίες με άποψη και θάρρος. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για τα πανεπιστήμια...

25.1.11

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 10

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια νιφάδα. Μια ολόλευκη νιφάδα. Σχηματίστηκε εκεί ψηλά στον ουρανό κι άρχισε να πέφτει. Και να πέφτει. Και βλέπει από ψηλά το Χελμό. Χρόνια γέμιζε τις πίστες του μαζί με τις άλλες νιφάδες. Και κοιτάει καλύτερα. Και τί να δει. Βλέπει κλοπές, βλέπει υπεξαιρέσεις, βλέπει συνταξιούχους, βλέπει σλόγκαν, βλέπει δημοσιογράφους να λακάνε, βλέπει πιτσιρικάδες να πειραματίζονται, βλέπει καινούργια γραφεία, βλέπει αυστριακούς απορημένους, βλέπει τον Γιάννη και το Νίκο να κοιμούνται, βλέπει κοντέινερ διασκορπισμένα, βλέπει και κάτι μαύρα κοράκια από το απέναντι βουνό να γελάνε και να κράζουν. Τα βάζει με τη τύχη της.

‘Μα καλά στο Χελμό έπρεπε να πέσω τώρα’? Ευτυχώς ο καιρός Νοτιάς  και η νιφάδα ΕΛΙΩΣΕ. Έγινε σταγόνα. Και μέσα από υπόγειες στοές και αυλάκια και σκέψεις, αν έπρεπε να πει όλα όσα είδε από εκεί ψηλά, φτάνει γρήγορα στο υδραγωγείο του χωριού. Όλο και κάποια γνωστή βρύση θα βρει ανοιχτή για να βγει και να τα πει, σκέφτηκε. Να τα πει όλα. Να τα φωνάξει. 

Και να ρωτήσει : 

ΑΝ πιάσανε τους κλέφτες, ΑΝ ανακρίνανε τους παραιτηθέντες, ΑΝ ψάξανε τα τιμολόγια, ΑΝ αναρωτηθήκανε τι εννοεί ο Σωτήρης, ΑΝ ξύπνησε ο Νίκος κι ο Γιάννης, ΑΝ τα μαύρα κοράκια θα συνεχίσουν να πετάνε. 

Και μπαίνει στο δίκτυο. Και περνάει από τη βρύση του ψηλού δημάρχου κι από τη βρύση του κοντού συνταξιούχου κι από τη βρύση του καφετζή κι από τη βρύση του πατριάρχη κι από τη βρύση του διακόνου του κι από τη βρύση του Γιώργη, που πηλάλαγε όλη την ώρα. 

Και τις βρίσκει όλες κλειστές. ΕΥΤΥΧΩΣ. Γιατί σ’ όλες αυτές ό,τι και να έλεγε  θα πήγαινε στο βρόντο. ΘΑ ΘΑΒΟΤΑΝ. Μια βρύση όμως τη βρήκε ανοιχτή. Ήταν του εισαγγελέα. Αλλά ως που να βγει σ’ αυτή, σκέφτηκε. Να του τα πει ή να τον αφήσει να τα βρει όλα μόνος του, όπως έχει υποχρέωση και αυτή να συνεχίσει το ταξίδι της για το βόθρο? Προτίμησε το βόθρο. ‘Εκεί θα είναι τώρα πιο καθαρά από το Χελμό’. Πολύ πιο καθαρά, σκέφτηκε η σταγόνα. Που ήταν νιφάδα. Μια ολόλευκη νιφάδα. Που ΕΛΙΩΣΕ. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

23.1.11

Ο Richard D. Wolff, Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο Richard D. Wolff. ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Πυξίδα, δηλαδή συλλογική ταυτότητα



H γλώσσα των αριθμών είναι κατακέφαλη, δεν αφήνει περιθώρια για εξωραϊστικές παραναγνώσεις και στρουθοκαμηλισμούς. Yστερα από δεκαέξι μήνες βάναυσης αντικοινωνικής πολιτικής και άθικτες τις φεουδαρχικές προνομίες της κομματοκρατίας, οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να ευνοούν την κυβέρνηση, να καταβαραθρώνουν την αξιωματική αντιπολίτευση («Πολιτικό Βαρόμετρο» – «K» 14-1-2011).


Tι περισσότερο θέλει να δει η N. Δ. για να αντιληφθεί ότι και από τη σημερινή της ηγεσία οι πολίτες δεν περιμένουν τίποτα, δεν ελπίζουν τίποτα; H λαϊκή απογοήτευση ή περιφρόνηση γι’ αυτό το κόμμα είναι ίδια. Mόλις ένα 6% των δημοσκοπηθέντων θα προτιμούσε κυβέρνηση της N. Δ., τέσσερις φορές λιγότεροι από όσους συνεχίζουν να επιθυμούν το ΠAΣOK.


Bέβαια, τα ποσοστά προτιμήσεων κυβέρνησης αντιπροσωπεύουν μάλλον το στενό πελατολόγιο των «κομμάτων εξουσίας», πολίτες δεσμευμένους από τα κόμματα με εξαρτήσεις συμφερόντων. Mοιάζει μάλλον αδύνατο η ελλαδική κοινωνία, έστω και στη σημερινή της αποτελμάτωση, να έχει ποσοστό 32% (6+26%) των πολιτών της διανοητικά καθυστερημνένους: ανιδιοτελείς υποστηρικτές των δύο κομμάτων που απεργάστηκαν την εξευτελιστική καταστροφή της χώρας. Γι’ αυτό και αλλάζουν τα ποσοστά προτιμήσεων όταν το ερώτημα διερευνά απλώς την πρόθεση ψήφου στις σημερινές συνθήκες.


Πάντως η γλώσσα των αριθμών παραμένει απερίφραστη: κάτι άλλο περιμένει η ελλαδική κοινωνία από τον Aντώνη Σαμαρά. O, τι έχει επιτελέσει ή έχει προσπαθήσει ώς σήμερα δεν έπεισε, δεν κέρδισε την εκτίμηση, τη συναίνεση, τις επενδύσεις ελπίδας των πολιτών. Δεν το βλέπουν στους αριθμούς οι της N. Δ.; Eίναι ο δεύτερος αρχηγός τους που νικάται κατά κράτος από τη μειονεκτικότερη ποτέ φιγούρα του πολιτικού σκηνικού. Δεν διερωτώνται, γιατί;


Eίναι ολοφάνερα τόσο άτολμος όσο και ο αλγεινού, εξευτελιστικού τέλους προκάτοχός του. Δεν τολμάει να απομακρύνει από κοντά του, να διαστείλει τη δημόσια εικόνα του, από πρόσωπα τεκμηριωμένης ανικανότητας, φαυλότητας, χαμαιλεοντικής ευτέλειας, επειδή τον υποστήριξαν όταν διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματος! Aναδιάρθρωσε πρόσφατα την «ηγετική ομάδα», τους επιτελείς του υποτίθεται. Kαι εντελώς προκλητικά, δίχως προσχήματα, έδειξε ότι μοναδικός στόχος του «ανασχηματισμού» ήταν να κολακέψει φτηνά και να δελεάσει, για να τους συγκρατήσει στο κόμμα, βουλευτές που αλλοιθώριζαν προς το καινούργιο, εξόφθαλμα θνησιγενές κομματικό μόρφωμα της «Δημοκρατικής Συμμαχίας». Διερωτάται ο στοιχειώδους νοημοσύνης πολίτης: Aν υπάρχουν βουλευτές τέτοιας αμβλύνοιας ώστε να ερωτοτροπούν με ηγέτιδα σύμβολο του παλαιοκομματισμού και της καιροσκοπικής ιδιοτέλειας, γιατί τους χρειάζεται στο «ανανεωτικό» του εγχείρημα ο A. Σαμαράς;


Eίναι σίγουρο ότι οι αρχηγός της N. Δ. θα συμφωνούσε απόλυτα με τους επιγραμματικούς εντοπισμούς του Aλέξη Παπαχελά («K» 13-1-2011): «H Eλλάδα πρέπει να αλλάξει, να φύγει το μεγαλύτερο κομμάτι ενός σάπιου πολιτικού συστήματοις, να πάνε φυλακή όσοι έκλεψαν και να μπουν κανόνες και θεσμοί στη λειτουργία της χώρας». Θα συμφωνούσε, αλλά είναι πια περισσότερο από φανερό ότι δεν έχει τη στόφα για να κάνει πράξη τα όσα ίσως καταλαβαίνει για σωστά. Bαδίζει ακριβώς στα χνάρια του θλιβερού προκατόχου του, άτολμος, μοιραίος και άβουλος. Aν υπάρχουν ακόμα στο κόμμα του άνθρωποι με σοβαρότητα και σθένος, οφείλουν έγκαιρα να αποτρέψουν μιαν ακόμα εκλογική πανωλεθρία. Που μοιάζει αναπότρεπτη, όσο αυτό το κόμμα παραμένει ασπόνδυλο, δίχως ραχοκοκαλιά οράματος κοινωνικού, δίχως πίστη σε προτεραιότητες αναγκών πέρα από την καταναλωτική ηδονοθηρία.


Eνας ιδιοφυής σε ορθολογικές πρακτικές πολιτικός δεν αρκεί για να βγάλει την Eλλάδα από το αδιέξοδο – το απέδειξε η περίπτωση Στέφανου Mάνου. Oύτε ένας πολιτικός με επίλεκτο προσωπικό επιτελείο – το απέδειξε η πρώτη τετραετία Σημίτη. Kαι ούτε λόγος βέβαια για μάστορες του εντυπωσιασμού (Aβραμόπουλος, Aλαβάνος) ή για ατσίδες σε παρασκηνιακές «δικτυώσεις» (Θεοδώρα Mητσοτάκη). Eίναι πασίδηλο ότι η Eλλάδα χρειάζεται πολιτικόν με αρετή και τόλμη κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Kαι η κοινωνική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να είναι τεχνοκρατικό μόνο εγχείρημα, ούτε παράγωγο απομίμησης «προοδευτικών» συνταγών, εισαγόμενων ιδεολογημάτων.


O Aντώνης Σαμαράς είχε την ευκαιρία να ξαναστήσει από την αρχή, ρεαλιστικά και τίμια, ένα «Λαϊκό» κόμμα. Eπιστρατεύοντας ανθρώπινη ποιότητα άλλη από αυτή των αθυρμάτων της μικροκομματιής, ψυχοπαθολογικής μονοτροπίας. Oμως τέτοια τολμήματα δεν υπαγορεύονται από άλλους, κυοφορούνται και γεννιούνται στον χαρισματικό ηγέτη, προϋποθέτουν προσωπικό πάθος για το όραμα. H πολιτική παράταξη, της οποίας ηγείται ο A. Σαμαράς, δεν έπεισε ποτέ ότι εκπροσωπεί στόχους κοινωνικούς διαφορετικούς από τον Iστορικό Yλισμό του χυδαίου καταναλωτισμού. Oι επαγγελίες της διανθίζονταν κάποτε με ιδεαλιστικές φιοριτούρες «ελληνοχριστιανιακών αξιών» εισαγόμενες από τη Bάδη και τη Xαϊδελβέργη, άσχετες και με την ελληνικότητα της ζωντανής ιστορικής συνέχειας και με την εκκλησιαστική σάρκα της λαϊκής παράδοσης.


Eυτυχώς τα ελληνοχριστιανικά ιδεολογήματα εξευτελίστηκαν οριστικά και τέλειωσαν ιστορικά με τη χούντα του ’67-’74. Aλλά στη θέση τους δεν μπήκε τίποτα, η ανικανότητα Kαραμανλή του «εθνάρχη» να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες του κενού θα παραμείνει παροιμιώδης. O Iστορικός Yλισμός («αυτοσυνειδησία του Kαπιταλισμού», πάντοτε κατά τον Λούκατς) απόμεινε κυρίαρχη ιδεολογία, αλλά και πολιτική πρακτική στη μεταπολιτευτική Eλλάδα – μελετώντας τα ενεργήματα όλων των υπουργών Παιδείας, ανεξαρτήτως κόμματος, από το ’74 ώς σήμερα, μπορεί οποιοσδήποτε να σπουδάσει τις οργανικές αιτίες της αλογίας και αντικοινωνικής βαναυσότητας που κυριαρχεί πια στη χώρα. Tις αιτίες της αγλωσσίας και του αφελληνισμού των συνειδήσεων.


Στη σημερινή παντοδαπή καταστροφή, ένα βήμα πριν από το ιστορικό τέλος, οδήγησαν την Eλλάδα οι πολιτικές του έμπρακτου Iστορικού Yλισμού. Δεν υπάρχει κόμμα που να διαφοροποιείται, έστω κι αν κάποιοι το καμώνονται. Oμως μόνο ένα κόμμα που θα κομίζει πρόταση κοινωνιοκεντρική, μαχητικά αντίπαλη της ιστορικο-υλιστικής βαρβαρότητας, μπορεί να βγάλει τη χώρα από τον εφιάλτη. Tο βεβαιώνει η απλή λογική και η ιστορική πείρα.

21.1.11

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΥΡΕΤΕ ΚΑΤ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΟΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΠΡΑΒΟΥΣ ΤΟΥ;;; ΕΑΝ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΟΠΑΔΟΣ ΥΠΟΚΙΝΗΤΗΣ ΘΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΜΕ ΦΥΛΑΚΙΣΗ...ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΚΟΥΓΙΑ ΚΑΘΕΣΤΕ ΣΟΥΖΑ;;;

O Κώστας Τζαβάρας και οι γαλαζοαίματοι montblanc της ενημέρωσης



«Πώς χτενίζεται η κυρία;»




Ήταν ένα συνηθισμένο θέαμα στο παρελθόν. Να πηγαίνουν στελέχη και βουλευτές της Ν.Δ. στο Megaλο Κανάλι της Ελάχιστης Αξιοπιστίας και να τους προπηλακίζουν φραστικώς οι «πέτσινοι» τηλεαστέρες. Στην καλύτερη περίπτωση διαμαρτύρονταν, όταν δεν απολογούνταν. Η Όλγα, στρατιωτάκια ακούνητα αγέλαστα, να ρίχνει απαξιωτικές ατάκες με μισάνοιχτο προς τ’ αριστερά, πάντα, στόμα κι από δίπλα ο Γιαννάκης με τον Παύλο, τον φίλο του κυρ Μιχάλη του χουβαρντά, να ασκούν την βαριά ενημέρωση με τον τρόπο που γίνεται στην Ελλάδα, «μαστιγώνοντας» τους αθλίους πολιτικούς της ΝΔ, υπομειδιώντας ειρωνικώς, με σηκωμένο φρύδι και ύφος «έχω πλάτες».


Πλην βεβαίως της Ντόρας, πρωθιέρειας της μπατιρημένης «πολιτικής ορθότητας», στην οποία πόνταραν ανιδιοτελώς τόσο πολύ, όπως επίσης πόνταραν στον Βαγγέλη Βενιζέλο και στον Αστραχάν. Μιλάμε για κληρονομικό χάρισμα οι άνθρωποι. Ούτε τον λήγοντα δεν πετυχαίνουν.


Παρεπιμπτόντως, κύριε Γιάννη μου, που τόσο προσωπικά πήρατε προγενέστερο άρθρο μου, ο Μουσολίνι προηγήθηκε έντεκα χρόνια του Αδόλφου, και ήντουσαν και οι δύο σοσιαλισταί. Ο ένας διετέλεσε διευθυντής του «Αβάντι» κι ο άλλος μετείχε της Επαναστατικής Επιτροπής της μονάδας του στην Κομμούνα του Μονάχου. Στα νιάτα τους, όπως κι ο Γιώργος. Μετά, φευ, άλλαξαν όλοι. Διάβασε και λίγο, βρε αδερφέ. Να μου την λες, δεν έχω πρόβλημα αλλά όχι με ιστορικές ανορθογραφίες. 1922 η Μεγάλη Πορεία των μελανοχιτώνων στη Ρώμη, 1933 Καγκελάριος ο Αδόλφος, 2010 το Μνημόνιο. Την άλλη φορά ρώτα με. Και Ρώσικη Επανάσταση έχω. Ό,τι θες. Από Μενσεβίκους μέχρι Νέστορα Μάχνο.


Η τηλεόραση πάντως θέλει ακόμη πιο μεγάλη προσοχή. Λένε πως μεγεθύνει τα πάντα. Τα κιλά, τις χειρονομίες, το καφριλίκι, κάνει δε το κενό, πολιτικό, εγκεφαλικό, παντός είδους, ν’ αντιλαλεί σαν το Γκραν Κάνυον.


Φοβικοί, με στρογγυλές κουβεντούλες, απέναντι στο έκτακτο ορεινό τηλεδικείο των τροφίμων της Μηλιώνη και του Μπαλτάζαρ, πολιτικοί εκλεγμένοι από το Λαό, απέφευγαν την σύγκρουση με το τάχα μου «βαρύ πυροβολικό» τoυ βασιλείου της θεσμικής αυθαιρεσίας, που λέγεται ελληνική τηλεόραση.


Και τι … «πυροβολικό»! Τζούφιο. Κάτι ανακυκλωμένες ανανεωτικές, με κοπιαστική διαδρομή από τον «Ρήγα Φερραίο» στο μανικούρ – πεντικιούρ, ανανήψαντες κνίτες και εν πορεία σημιτικοί, βενιζελικοί, ντορικοί και νυν «τρίβω – τρίβω το Μνημόνιο», πιάσανε τα μικρόφωνα και τα montblanc και σιγά – σιγά, πάνω στον αιγιαλό, πάνω στο κύμα – γιατί το ίδιο πράγμα είναι οι συχνότητες, ανήκουν στο Λαό – χτίσανε αυθαίρετα «μαγαζιά» τ’ αφεντικά τους κι αυτοί κάνανε αυτό που έκανε η μύγα κι έχεσε τον κόσμο όλο. Ε, και που και που ρίχνανε και κανά πλαστικό μπουκαλάκι.


Από πού η αυθεντία τους στην οικονομία, την πολιτική, την άμυνα και την ιαπωνική ανθοτεχνία; Η υπερέκθεση στις κάμερες και τους προβολείς πυκνώνει τις εγκεφαλικές σπείρες και γίνεσαι φωτεινός παντογνώστης; Όποιον τρώμε κάθε μέρα στη μάπα, γίνεται σοφότερος και τιμητής των πάντων; Τότε ο Γαλάτης είναι σοφότερος του Πρετεντέρη.


Αυτοί, με το «πρότυπο» που εκπέμπουν, με αυτά κι αυτούς που υπηρετούν, κάνουν «τα παιδιά με τα μαύρα» να γυαλίζει το μάτι τους και να ρίχνουν με τη σειρά τους γυάλινα μπουκάλια με αναμμένο στουπί και πανάκριβη αμόλυβδη. Σε λίγο όμως, όπως πάνε τα καύσιμα, για να ρίξεις μολότωφ θα πρέπει να ‘χεις φράγκα, όχι αστεία.


Αδέρφια, ποιος βλάπτει πιο πολύ την Πατρίδα και την Δημοκρατία; Ο μαυροντυμένος πιτσιρικάς, που χωρίς αληθινή Ελληνική Παιδεία, χωρίς παράδειγμα ηγεσίας, χωρίς πρότυπο κι ελπίδα, νοιώθει ότι φέρει στους ώμους του το άδικο όλου του κόσμου και τα σπάει, πηγαίνοντας, δικαίως, και φυλακή ή το καθεστωτικό montblanc της ενημέρωσης που γανώνει το μυαλό του κόσμου με «δημοσκοπήσεις» και ασκεί αυθαίρετη κι ανέλεγκτη εξουσία κι επιρροή;


Ποιος είναι πιο επικίνδυνος για το εθνικό συμφέρον και τον δημόσιο βίο; Αυτός που παρανομεί φάτσα κάρτα με τις μηδενιστικές αντεξουσιαστικές του πράξεις βίας, ή αυτός που οι θέσεις που προβάλλει προωθούν εξ αντικειμένου συμφέροντα ξένων δυνάμεων, αφανών κέντρων διαπλοκής και πρόθυμους υπηρέτες αυτών;


Για τους πρώτους, για την ωμή πολιτική βία ή τον ακτιβιστικό χουλιγκανισμό, που συχνότερα πλήττει τους αδύναμους, τις περιουσίες και τις ζωές των απλών πολιτών ή χαμηλόβαθμων κρατικών οργάνων, η Πολιτεία έχει στοιχειώδεις άμυνες. Αυτούς που πυροβολούν αστυφύλακες και καίνε μαγαζιά, το κράτος έχει Αστυνομία να τους κυνηγήσει και να τους οδηγήσει στην Δικαιοσύνη. Αυτούς που «πυροβολούν» το Λαό στην πλάτη με ψέματα, χειραγώγηση, ποιός θα τους αντιμετωπίσει; Ποιός θα καταστείλει τον πανικό που σπέρνουν, μεταδίδοντας την πιο απλή είδηση ως Αρμαγεδώνα, την τρομοκράτηση της αγοράς από την κινδυνολογία, την κακοποίηση της αισθητικής και της γλώσσας μας;


Ο αντεξουσιαστής, ιδεολόγος ή χουλιγκάνος, έχει ραντεβού με τις χειροπέδες, νομοτέλεια. Αυτός όμως που στα μαϊμού Δεκεμβριανά, στο όνομα κι ερήμην του Αλέξη, έδειχνε το ίδιο κτίριο να καίγεται από τρεις διαφορετικές γωνίες, ώστε να νομίζουν οι τηλεθεατές ότι είναι διαφορετικά κτίρια; Αυτός που έβαζε να περνά στην οθόνη, ΨΕΜΑΤΑ, ότι «καίγονται διαμερίσματα στο Κολωνάκι» ή μετέδιδε ότι «καίγεται η Εθνική Βιβλιοθήκη»; Αυτοί που τα έκαναν όλα αυτά και γι’ αυτά, για τα ψέματα, λοιδορούσαν τον Κώστα Καραμανλή ή εγκωμίαζαν το όργιο βίας, με τι θα έπρεπε να έχουν ραντεβού;


Τα «μαγαζιά» αυτά, δεν είναι παρά παραρτήματα δημοσίων σχέσεων των ομίλων των επιχειρηματιών, κατά κανόνα κρατικοδίαιτων. Μπετά, σίδερα κι «ενημέρωση». Δείτε ειδήσεις κι άμα μάθετε την αλήθεια, θα γραφτώ στην «Δημοκρατική Συμμαχία» κι εσείς θα κερδίσετε αναμνηστική φωτογραφία του Ερντογάν μαζί με τον Καραμανλή στην Αθήνα, στην επίσκεψη που δεν έγινε ποτέ, αλλά για την οποία συγκρότημα δημοσίευσε και …ρεπορτάζ, χωρίς να τρέξει κάστανο. Μήπως είδατε να καταγγέλουν το παπατζιλίκι τα καραέγκυρα τηλεοπτικά δελτία τους; Μπα.


Οργισμένος φίλος χαρακτήρισε την τηλεοπτική κατάσταση «μπουρδέλο της Καλλέργαινας». Πρέπει όμως να ζητήσω συγγνώμη από την θρυλική Καλλέργαινα για τον παραλληλισμό, διότι το ευαγές ίδρυμα της ουδέποτε λειτουργούσε άνευ αδείας, υπήρχε τάξη και σειρά και τα κορίτσια της ελέγχονταν υγειονομικώς. Στα τηλεοπτικά ιδρύματα όμως, γύρευε τι πολιτική και πνευματική «μαλαφράντζα» μπορεί να κολλήσει ο πολίτης-τηλεθεατής.


Εκεί στον Κορυδαλλό, στα μέσα του ’70 γύριζε ένας γύφτος με μια μαϊμού δεμένη με λουρί, χλεμπονιάρα και σουρομαδημένη με πέντε τρίχες στο κεφάλι της και μια λερή φούστα με φρουφρου και ξεσκισμένες δαντέλες. Αυτά ήταν τα πολιτιστικά δρώμενα στους χωματόδρομους που μεγαλώναμε τότε. Βάραγε το ντέφι κι αυτή χόρευε ή της έλεγε να κάνει τη «Βουγιουκλάκη» και το δύστυχο ζώο, «εκπαιδευμένο» με ξύλο και καμμιά πιθηκίσια λιχουδιά, πασαλειβόταν μ’ ένα κοκκινάδι που της έδινε το εξίσου άπλυτο αφεντικό της. Ύστερα της έδινε μια τεράστια τσατσάρα και την ρώταγε «πώς χτενίζεται η κυρία;» κι η καημένη η μαϊμού με άτσαλες κινήσεις χτένιζε τις πέντε τρίχες του κρανίου της, όλο ύφος και σουφρώνοντας τα χείλη της, υπό τα χάχανα των παρευρισκομένων θεατών. Μιλάμε για τέχνη…


Η κρίση, αδέρφια, είναι σαν κακό διαζύγιο. Διαζύγιο με την φούσκα δεκαετιών, με την ψευδαίσθηση που χτίστηκε με δανεικά και ψέματα. Κι όπως και στο διαζύγιο, ο Λαός ξυπνάει απότομα στην πραγματικότητα και βλέπει τα πάντα και τους πάντες ωμά, χωρίς φτιασίδια. Την άτιμη μπαμπέσα, τον εαυτό του, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, την «ενημέρωση», τους κινδύνους. Γι’ αυτό η οργή πλησιάζει στο κόκκινο.


Οι καιροί, το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, η στοιχειώδης πολιτική ευθύτητα απαιτούν πλέον από τους αληθινούς δημόσιους άνδρες θάρρος και παρρησία. Δεν χρειάζεται τσάϊ και συμπάθεια. Κανένα δέος μπροστά σε αυτούς που είναι επικοινωνιακές φούσκες μιας εποχής που ψυχορραγεί. Θα κάτσουν κι αυτοί, έτσι κι αλλιώς, στον πάγκο του κατεργάρη. Τελειώσανε τα δανεικά, τελειώσανε και τα ψέμματα.


Γι’ αυτό χάρηκα τον μαχητή Κώστα Τζαβάρα χθες στην ΥΕΝΕΔ του Μνημονίου. Εκτός από σταχανοβίτης του κοινοβουλευτικού έργου και των θέσεων του Αντώνη Σαμαρά, δεν βρέθηκε στην Βουλή ως «γαλαζοαίματος». Προέρχεται από την αληθινή κοινωνία, τον κόσμο της εργασίας. Φίλος και συνάδελφος, αριστερός, μου μιλούσε με σεβασμό για τον μαχόμενο δικηγόρο και λαϊκό άνθρωπο, Κώστα Τζαβάρα. Στην αυθάδεια των «ρεπατζούδων» του Πεταλωτή, απάντησε με την γλώσσα που πρέπει και τους έβαλε στην θέση τους. Στο κάτω κάτω τί εκπροσωπούν εκτός από τον παχυλό μισθό τους; Τίποτα. Χρυσοπληρωμένοι σινιέ υπάλληλοι είναι, που, επειδή οι καιροί άλλαξαν, θα πρέπει ν’ αποφασίσουν αν θα μας λένε και θ’ αναζητούν, επιτέλους, τις αληθινές ειδήσεις και θα δείχνουν σεβασμό στην Αξιωματική Αντιπολίτευση κι αυριανή Κυβέρνηση, ή θα μας δείχνουν «πως χτενίζεται η κυρία».


Κι άμα θέλετε την γνώμη μου, μην ρίχνετε δεκάρα στο ντέφι τους. Απλώς αλλάξτε κανάλι.

Ομοσπονδιακό αδίκημα


Δομικό στοιχείο της παρακμής, που οδήγησε την χώρα στο χείλος του γκρεμού, είναι κι ο Τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός.

Από ελεγκτής της εξουσίας κι ανεξάρτητος παράγοντας διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, σε πολλές περιπτώσεις, κατρακύλησε σε περιτύλιγμα για cd και dvd. Όργανο μιας παρασιτικής ολιγαρχίας, «δολοφόνος προσωπικοτήτων», χειραγωγός συνειδήσεων, φερέφωνο προπαγάνδας και Καιάδας ειδήσεων και συνειδήσεων.

Πως ήταν η στάση των Ιρλανδικών ΜΜΕ στην πρόσφατη κρίση, όπου καθημερινά και σε ζωντανή μετάδοση οι Δημοσιογράφοι ξεφτίλιζαν τον Πρωθυπουργό και τους Υπουργούς και έτριβαν στα μούτρα της κοινωνίας την ωμή αλήθεια; Ε, καμμία σχέση.
Προέκταση των εργολάβων και προμηθευτών, τα παθητικά μαγαζιά της «ενημέρωσης», ήταν και είναι σε κάποιες περιπτώσεις «έξοδα παραστάσεως» των εξωθεσμικών κέντρων για να παίρνουν έργα, να πουλάνε όπλα ή για να επιβάλλουν πολιτικά πρόσωπα που θα τους επιτρέψουν να πάρουν έργα ή να πουλήσουν όπλα. Έτσι στο σύνολο της η μπίζνα, τουλάχιστον μέχρι προ κρίσης, ήταν κερδοφόρα. 

Τώρα όμως…

Αδιαφανή οικονομικά κι ενίοτε αφανής η ιδιοκτησία, μέσω αχυρανθρώπων. Κάθε «νταβαντζής» κι ο «αυτοφωράκιας» του. Φοροδιαφυγή και θεσμική ακροβασία μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας στον τρόπο λειτουργίας τους, συνιστούν ένα εξωθεσμικό όνειδος για την δημοκρατία μας αλλά και για κάθε έννοια καλώς εννοούμενου επιχειρείν.

Κλίκες της «πολιτικής ορθότητας» αλληλοπροωθούνται και στελεχώνουν μηχανισμούς μαζικής παραπληροφόρησης, που αποστολή έχουν να αποκρύψουν και διαστρεβλώσουν γεγονότα, να προωθήσουν χωρίς όρους κι αναστολές τα συμφέροντα της παρασιτικής ολιγαρχίας και ξένων εντολοδοτών, να χτυπήσουν άξιους κι ικανούς, να εξυψώσουν κι ηρωοποιήσουν πρόθυμους και χρήσιμους «ηλίθιους».

Το καθήκον αληθείας, η αντικειμενικότητα κι η υποχρέωση διασταύρωσης της είδησης, οι στοιχειώδεις συναλλακτικές υποχρεώσεις του Τύπου απέναντι στο κοινό, είναι απλώς ανέκδοτο.
Θα σας πω μια ενδεικτική ιστορία που μου αφηγήθηκε ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος. Μια φορά κι ένα καιρό, πριν πολλά χρόνια, ένα αστόπαιδο, που ‘χε το προοδευτιλίκι στο κούτελο, ήταν τότε και της μόδας, πήγε στην Αμερική, όπου δούλευε και σπούδαζε, όπως χιλιάδες άλλοι.
Εκεί μαζί μ’ έναν άλλο Έλληνα, κολλητό του, επίσης της πολύ βαριάς «αριστεράς», κάνανε μια ψιλοκομπίνα για να μιλάνε τζάμπα στο τηλέφωνο με τους συγγενείς και φίλους τους στην Ελλάδα. Συνηθισμένα ρωμέϊκα πράγματα. Αυτό που δεν ξέρανε όμως, είναι ότι στις ΗΠΑ οποιαδήποτε κλοπή, απάτη κλπ, σε σχέση με το ταχυδρομείο ή την τηλεφωνία, είναι ομοσπονδιακό αδίκημα. Θέλετε από σύμπτωση, θέλετε γιατί τους παρακολουθούσανε λόγω φρονημάτων κι άλλων δραστηριοτήτων, τους σβέρκωσε το FBI. Τους ετέθη ένα πολύ απλό δίλημμα. Ή θα δεχόντουσαν να δουλέψουν για την Υπηρεσία (μία είναι η Υπηρεσία) ή θα εξασφάλιζαν μερικά χρονάκια διακοπές σε ευαγές ομοσπονδιακό ίδρυμα μαζί με τον Ληρόϋ Ουάσινγκντον και την παρέα του, που ισοβίτες γαρ, θα εκτιμούσαν πολύ τα τρυφερά ελληνάκια. 

Ως γνήσιοι ιδεολόγοι διάλεξαν την κουρτίνα ένα κι έτσι το καλόπαιδο αυτό ξεκίνησε να κάνει δουλειές για την μεγάλη μας φίλη και σύμμαχο. Κι όπως λένε οι σοφοί αμερικάνοι, once a marine, always a marine. Ο τύπος γύρισε στην Ελλάδα μεταλλαγμένος και με καινούργιο αφανές αφεντικό. Ικανός και πρόθυμος, με τις υπηρεσίες του δημιούργησε καλές σχέσεις με παράγοντες των ΗΠΑ κι από τα ΜΜΕ που εργάστηκε, προωθούσε και προωθεί, πάντα με την σοβαροφάνεια του, την ατζέντα, όσο αντιδημοφιλής κι αν είναι αυτή. Στην παράδοση Οτσαλάν υπέρ των Τούρκων και των Αμερικανών με κάλυψη στον Σημίτη. Στους βομβαρδισμούς της Σερβίας υπέρ της επέμβασης. Στο Σχέδιο Ανάν διαπρύσιος κήρυκας του ΝΑΙ. Στα ελληνοτουρκικά αβανταδόρος των Τούρκων και στο ψευδομακεδονικό αβανταδόρος των επιγόνων του Ιβάν Μιχαήλοφ, φίλου και συνεργάτη του Χίμλερ, ιδρυτή των σκοπιανών βοηθητικών ταγμάτων των SS, κολλητού του γεονοκτόνου Άντε Πάβελιτς, του Κροάτη αρχηγού της αιμοσταγούς Ουστάσα, μπροστά στον οποίο ο Ράϊνχαρτ Χάϋντριχ ήταν αρσακειάδα. Στιλβωτής του Μνημονίου και κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, υβριστής και συκοφάντης κάθε πατριωτικής φωνής, πρόθυμος αναμεταδότης κάθε παραπληροφόρησης, στέκεται σταθερά αντίθετος στο εθνικό συμφέρον και «πουσάρει» με το αζημίωτο, υποθέτω, διάφορα συμφέροντα, από πολιτικές φιλοδοξίες γόνων κι επιγόνων, μέχρι περιβαλλοντικές μπίζνες κολλητών του. 

Την ιστορία μου την αφηγήθηκε κραταιός παράγων της Ομογένειας, από αυτούς που πέτυχαν το αμερικάνικο εμπάργκο κατά της Τουρκίας την περίοδο 1974-1977. Ο εν λόγω, θέλοντας να την επιβεβαιώσει, μου είπε ότι απευθύνθηκε σε WASP φίλο του, που διετέλεσε Διευθυντής της ακατανόμαστης Υπηρεσίας. Η απάντηση που οι παλιοί υφιστάμενοι του στον φλεγματικό Αμερικάνο, όταν ρώτησε για τους δυο Έλληνες, ήταν  “we cannot reveal any information, because the file is still active, open” («δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε οποιαδήποτε πληροφορία, γιατί ο φάκελος είναι ακόμη ενεργός, ανοικτός»)! Πάντως αυτά κυκλοφορούν, από το μαρτυρικό Βελιγράδι ως το κλεινόν Άστυ και τα χωριά της Μακεδονίας μας.
Αλήθεια ή ψέματα; Ποιος ξέρει; Αν ναι, τότε θα υπάρχουν και χαρτιά…Πάντως έκτοτε αλλιώς βλέπω, διαβάζω κι ακούω τον εν λόγω. Απλώς μου κάνει εντύπωση μια επίμονη στάση. Όπου κείται το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, κοιτάζω απέναντι κι αυτός ο τύπος και μερικοί άλλοι πάντα στέκονται εκεί…. Σύμπτωση;

* Δημοσιεύεται στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

19.1.11

ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ Ο ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Στα δυο εκατομμύρια  εκατό χιλιάδες ευρώ μέχρι στιγμής ανέρχονται οι τιμολογημένες προς τρίτους οφειλές του δήμου Συμπολιτείας. Στις οφειλές αυτές δεν περιλαμβάνετε το συνολικό χρέος κατασκευής του δημαρχείου Συμπολιτείας που ανερχετε στο ένα εκατομμύριο επτακόσιες χιλιάδες ευρώ.

Συνολικά δηλαδή τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες ευρώ μέχρι στιγμής...

Όταν προεκλογικά τολμήσαμε να θίξουμε το θέμα ο κύριος Καλογερόπουλος όχι μόνο απέκρυψε την αλήθεια χρησιμοποιώντας λογιστικά τρικ αλλά έσπευσε να μας μηνύσει κιόλας.

Δυστυχώς για αυτόν τον <<αδιαπραγμάτευτο σε θέματα ηθικής τάξης, τιμής και υπόληψης πολιτικό άνδρα>> οι ψηφοφόροι του έδωσαν την απάντηση που του άρμοζε. Οφείλει όμως να απολογηθεί και για το τεράστιο έλλειμμα που άφησε πίσω του με δαπάνες που είναι κάτι παραπάνω από ύποπτες.

Για παράδειγμα όταν οι ετήσιες ανάγκες του δήμου Αιγίου για αμόλυβδη βενζίνη είναι γύρω στα 14.000 ευρώ και με την υπέρβαση 18.000, στον δήμο Συμπολιτείας είναι 70.000 ευρώ!!!!!!

Υπάρχουν και άλλες τέτοιες κραυγαλέες περιπτώσεις υπερβολικών δαπανών που είναι με την πρώτη ματιά κάτι παραπάνω από ύποπτες...Τα ερωτήματα και οι απορίες  πληθαίνουν εάν ληφθεί υπόψιν και η πορεία της περιουσιακής κατάστασης των μελών του στενού πυρήνα που διοικούσε υπό τον Καλογερόπουλο.

Θα περιμένουμε να ολοκληρωθούν οι έλεγχοι ώστε να έχουμε μια ακριβή εικόνα και τότε εάν οι ενδείξεις για κακοδιαχείριση και κατασπατάληση δημοτικού χρήματος μετατραπούν σε αποδείξεις τον λόγο θα έχουν οι αρμόδιες ελεγκτικές και διωκτικές υπηρεσίες του Κράτους.

Εμείς πάντως Δημήτρη Καλογεροπουλε είμαστε ακόμα εδώ και περιμένουμε να απαντήσεις στα τόσα ερωτήματα και ερωτηματικά...

Aigio.org

18.1.11

“Σύντροφοι”, έχετε ήδη αργήσει. Μόλις που προλαβαίνετε να φτιάξετε ελικοδρόμιο στην ταράτσα του Μεγάρου Μαξίμου!

 
Αντιγράφουμε από την έκθεση του ΔΝΤ για την Τυνησία, η οποία δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2010
 
       ·  «το 2010 το ΑΕΠ θα φθάσει το 4%, έναντι 3,1% που ήταν το 2009, η οικονομική της ανάπτυξη θα είναι της τάξης του 4,8%, και οι τομείς της τεχνολογίας της πληροφορικής και της βιομηχανίας υδρογονανθράκων θα παρουσιάζουν ανάπτυξη της τάξης του 16% και του 13% αντιστοίχως. Το μέσο κατά κεφαλήν ετήσιο ΑΕΠ υπολογίζεται το 2010 ότι θα ανέλθει στα 8.254 δολάρια, ποσό που συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο «αξιοπρεπών» στην περιοχή».
 
Στην ίδια έκθεση γίνεται αναφορά σε στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΟΟΣΑ και της Αφρικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης, από τα οποία προκύπτει ότι η Τυνησία κατατάσσεται στην 40η θέση της παγκόσμιας οικονομίας «ως η πλέον ανταγωνιστική οικονομία της Αφρικής» ενώ θεωρείται ως η «Ελβετία της Βορείου Αφρικής», αφού το 12 % των κρατικών εσόδων προέρχεται από τον Τουρισμό και έχει «έξι υπερσύχρονα εμπορικά λιμάνια και επτά διεθνή αεροδρόμια».
 
Στον επίλογο της έκθεσης, δίνονται και τα εύσημα του ΔΝΤ στην κυβέρνηση του Μπέν Αλί, διότι πήρε έγκαιρα τα απαραίτητα διαρθρωτικά μέτρα (όπως αυτά που εφαρμόζει ο Γιώργος Παπανδρέου στην Ελλάδα, μειώσεις μισθών και συντάξεων κλπ), με αποτέλεσμα να επιδείξει αξιοσημείωτη αντοχή στις επιπτώσεις της διεθνούς οικονομικής κρίσης και να καταφέρει με μειώσει το Δημόσιο Χρέος από το 43,3 % του ΑΕΠ, που ήταν το 2008, στο 42,8 % του ΑΕΠ το 2009. 
 
Ως συμπέρασμα από τα παραπάνω εξάγεται αβίαστα το εξής: «Η Τυνησία ήταν ένα κράτος πρότυπο κατά το ΔΝΤ» 
 
Το 1984, στην Τυνησία ξέσπασαν εκτεταμένες ταραχές με αφορμή την τιμή των τροφίμων. Η εξέγερση αυτή πνίγηκε στο αίμα από τον τότε δικτάτορα Χαμπίμπ Μπουργκίντα. Έκτοτε η χώρα προσδέθηκε στο ΔΝΤ και άλλαξε μόνο ένα ηγέτη τον μέχρι πριν λίγες ημέρες Πρόεδρο-Δικτάτορα Μπέν Αλί (εκλέγονταν με ποσοστά 80 %), ο οποίος μέσα σε πολλά άλλα… ήταν και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, της οποίας Πρόεδρος -ως γνωστόν- είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.
 
Γιατί όμως, η με νεοφιλελεύθερα κριτήρια εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη της Τυνησίας δεν απέτρεψε μία λαϊκή εξέγερση, που είχε σαν βασικό αίτημα την λέξη «ψωμί»;
Εξέγερση που εξανάγκασε τον δικτάτορα Μπεν Αλί, να...
 διαφύγει στο εξωτερικό (Σαουδική Αραβία) πιθανότατα με ελικόπτερο, όπως έκανε το 2001 και ο συνάδελφος του Ντέ Λα Ρούα της Αργεντινής.
 
Όπου ευημερούν οι αριθμοί, δεν ευημερούν οι άνθρωποι.
Το ΔΝΤ, είχε ξεχάσει να αναφέρει στην παραπάνω έκθεση ότι η ανεργία στις νεαρές ηλικίες, οι οποίες είναι το 55% του ενεργού πληθυσμού, φθάνει το 30%.
 
«Μα πως είναι δυνατόν αυτό», θα αναρωτηθεί ένας καλοπροαίρετος υποστηρικτής της φίλο-μνημονιακής πολιτικής που εφαρμόζει ο Γιώργος Παπανδρέου και η υπό αυτόν ηγετική ομάδα, και θα συμπληρώσει «αφού υπάρχει ανάπτυξη η ανεργία πρέπει να μειώνεται»!
 
Λάθος τεράστιο!
 
Είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη, χωρίς να υπάρχει αύξηση των θέσεων εργασίας;
 
Βρήκε τον τρόπο, ο τα πάντα γνωρίζων νεοφιλελευθερισμός! Το φαινόμενο ονομάζεται «jobless recovery» και θα μας απασχολήσει σε επόμενο άρθρο μας.
 
Προς το παρόν, πρέπει να επισημάνουμε ότι το 2011 μπήκε μάλλον στραβά για τους απανταχού θιασώτες και οπαδούς του ΔΝΤ. Τα ελικόπτερα, σε αρκετές χώρες άναψαν τις μηχανές τους, ώστε να ελέγξουν οι πιλότοι ότι όλα λειτουργούν τέλεια και είναι έτοιμα για «επικίνδυνες αποστολές διαφυγής»…
 
Στην Ελλάδα, ζεσταίνουν τις μηχανές…
 
«Σύντροφοι», έχετε ήδη αργήσει. Μόλις που προλαβαίνετε να φτιάξετε ελικοδρόμιο στην ταράτσα του Μεγάρου Μαξίμου!

Ποιοι και με ποια ποσοστά ελέγχουν τις ελληνικές τράπεζες; Ποιοι οι ισχυροί μέτοχοι, ο ρόλος των ξένων και των μικρομετόχων

Η αξία των ελληνικών τραπεζών με χρηματιστηριακούς όρους προσεγγίζει τα 17 με 17,5 δις ευρώ.
Συνολικά οι μέτοχοι των τραπεζών προσεγγίζουν τους 390 με 400 χιλιάδες.
Από την διαχρονική εξέλιξη της συμπεριφοράς των μετοχικών συνθέσεων των τραπεζών προκύπτουν ορισμένα αξιόλογα συμπεράσματα γενικά και ειδικά.
Τα γενικά συμπεράσματα
Οι ξένοι μειώνουν τα ποσοστά τους έως 10%. Δεν οφείλεται η μείωση αυτή στις προνομιούχες μετοχές αλλά στο γεγονός ότι απλά μειώνουν τις επενδυτικές τους θέσεις.
Οι μικρομέτοχοι αυξάνουν τις επενδυτικές τους θέσεις. Τα τελευταία 2 χρόνια το ποσοστό των μικρομετόχων αυξάνεται στις τράπεζες.
Με τον όρο βασικός μέτοχος εννοούμε επενδυτή που μπορεί να ελέγχει από το 91% έως το 0,5% του μετοχικού κεφαλαίου.
Τα ειδικά συμπεράσματα
Παρατηρήθηκε μια προσπάθεια υπερσυγκέντρωσης σε ορισμένες τράπεζες Emporiki και Geniki λόγω των αυξήσεων κεφαλαίου όπου Credit Agricole και Societe Generale που ελέγχουν ποσοστά πάνω από την καταστατική πλειοψηφία.
Η Πειραιώς είναι πολυμετοχική τράπεζα, όπως και η Κύπρου καθώς οι βασικοί μέτοχοι έχουν ποσοστά κάτω από 10%.
Στην Εθνική μέσω των Ταμείων το κράτος έχει λόγο και ρόλο.
Η οικογένεια Κωστόπουλου στην Alpha bank με ποσοστό 9%.
Το IRF στην ΜΙG αυξάνει συνεχώς την επενδυτική του θέση από 9% έχει αναρριχηθεί στο 13,62%.

Οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών

Εθνική


Ταμεία 17% ,

Εκκλησία 1,5%
Έμμεση συμμετοχή κράτους στο 24%
Οι ξένοι 39%
4 ξένοι κατέχουν πάνω από 1% έκαστος
Bank of New York Mellon 5%
Μικρομέτοχοι 27%

Alpha bank


Γ Κωστόπουλος και Ιδρύματα 9%

Ολλανδικό fund ABP 5% (ιστορικό κόστος 22 ευρώ)
(μέσο κόστος 16 ευρώ)
Paramount Qatar 4%  ( ιστορικό18 ευρώ – μέσο 13 ευρώ)
Fidelity 2,5% (ιστορικό 12,12 ευρώ – μέσο 10 ευρώ)
Ξένοι 34%
Μικρομέτοχοι  46%

Eurobank


Οικογένεια Λάτση 44,6%

Οι ξένοι 19%
Μικρομέτοχοι  24,5%

Πειραιώς


First Gulf bank 3,01%

ΔΕΚΑ 2,53%
ΑΤΕ Βank 2%
Εταιρίες ομίλου 2%
Μ. Σάλλας 1,397%
Κ Αγγελόπουλος 1,3%
Γ Βαρδινογιάννης 0,3%
Ξένοι θεσμικοί 19%
Ιδιώτες 44%

Κύπρου


Rybolovlev Odella Resources  Madura Holdings 9,98%

Εκκλησία Κύπρου 5,5%
Τσάκος 2%
Οι ξένοι 21% (31%)
Μικρομέτοχοι 57%
Σύνολο μετόχων 79.150

Marfin Popular Bank


Dubai 18,69%

MIG   9,49%
Οι ιδιώτες επενδυτές 42,30%
Ταμεία 3,21%
Προσωπικό  Λαϊκής 2,07%.
Λανίτης 4,61%
Θεοχαράκης 2,68%
Ανδρέας Βγενόπουλος   0,51%
Σύνολο μετόχων 77.568


MIG


Dubai investment Group 17,28%

IRF 13,62%
Marfin Popular Bank 2,7%
Ξένοι θεσμικοί 16,8%
Ιδιώτες 47,9%
Βγενόπουλος 7,8% (Ε)


ΑΤΕ Bank


Ελληνικό δημόσιο  77%

Ξένοι επενδυτές  0,3% 
Μικρομέτοχοι 19%


Emporiki Bank


Credit Agricole   91%

Ταμεία 1,3%
Μικρομέτοχοι 6,8%


Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο


Δημόσιο  34%

ΕΛΤΑ 10%
Εθνική 6%
Eurobank  6%
Marfin Popular 4,5%
Ξένοι 5%
Μικρομέτοχοι 32%

Geniki


Societe Generale  88%

MTΣ   0,4%
MIG 0,5%;
Μικρομέτοχοι 9,9%

Attica bank


ΤΣΜΕΔΕ 42%

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο  22,5%
Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων 19%
Μικρομέτοχοι 17%

Proton bank


Λ Λαυρεντιάδης 32,99%

Μικρομέτοχοι 50%
Λοιποί θεσμικοί 17%


FBBank


Οικογένεια Ρέστη 57,42%

ΑΤΕ Bank  40,52%
Λοιποί Μέτοχοι 2,06%
Σταύρος Ψυχάρης 1%

bankingnews.gr

17.1.11

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 9

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν η Χιονάτη. Όμορφη, ντελικάτη  και σπιρτόζα. Πόσοι κατά καιρούς δεν προσπάθησαν να τη γητέψουν. Αυτή όμως εκεί. Σαν τα κρύα τα νερά, να περπατά στου Χελμού τις ράχες. Ώσπου μια μέρα 7 ΝΑΝΟΙ αποφάσισαν να την κατακτήσουν. Ο ένας γνώριζε νομικά, ο άλλος από λάδια, ο τρίτος καφετζής κι ο γεωπόνος τίποτα. Και προσπαθούσαν να την κατακτήσουν. 

Και έπαιρναν αποφάσεις. Και της έφεραν και δημοσιογράφο. Και της έφεραν και πιτσιρικά αυστριακό. Της πήγαν και γιατρό. Της πήγαν και κοντέινερ. Της φτιάξανε και πάρκο. Είχαν και τον Γιάννη και το Νίκο. Τους στήριζε κι ο ψηλός δήμαρχος. Αμ ο Γιώργης, που πηλάλαγε όλη μέρα? Κι άλλοι πολλοί. Όλοι μαζευτήκανε για να την κατακτήσουν. Μα εκείνη εκεί. Αγέρωχη και σπιρτόζα δεν υποκύπτει. Κι οι νάνοι πληρώνουν δημοσιογράφους, αυστριακούς  και έλληνες, περιμένοντας να πέσει. 

Κι οι νάνοι πληρώνουν βενζίνες και τηλέφωνα και γιατρούς και γκαρσονιέρες, περιμένοντας να πέσει. Κι οι νάνοι φτιάχνουν γραφεία και παίρνουν δάνεια, περιμένοντας να πέσει. Κι οι νάνοι κάνουν συμβούλια, περιμένοντας να πέσει. Κι οι νάνοι κάνουν και ιστιοπλοΐα, περιμένοντας να πέσει. Ο πιο χαμηλός νάνος την βλέπει κάθε μέρα να απομακρύνεται. Τι να ‘χει άραγε στο μυαλό της η Χιονάτη? Τι της λείπει? 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ


H οικονομική κατάσταση των κομμάτων απηχεί το ρόλο και τη λειτουργία τους. Τα δυο μεγάλα κόμματα τα προηγούμενα χρόνια με αδιαφανείς πολές φορές συναλλαγές δανείσθηκαν από τράπεζες υποθηκεύοντας τις κρατικές επιχορηγήσεις με αποτέλεσμα να έχουν φτάσει σε σημείο οικονομικού κραχ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο ΠΑΣΟΚ έχουν υποθηκεύσει την κρατική επιχορήγηση έως το 2017, ενώ ανάλογη εικόνα βρήκε και ο Αντώνης Σαμαράς από τους προκατόχους του στην Νέα Δημοκρατία. Τα περισσότερα χρήματα τα έχουν δανεισθεί τα δυο μεγάλα κόμματα από την Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος όπου ο κομματισμός και η σπατάλη περίσσευε για πολλά χρόνια. Αναλυτικά τα κόμματα χρωστούν τα παρακάτω ποσά:
ΠΑΣΟΚ: 96.800.000 ευρώ στην Αγροτική με λήξη σύμβασης το 2013, 10.000.000 ευρώ στην Marfin bank με λήξη σύμβασης το 2015 και 5.000.000 ευρώ στην Πειραιώς με λήξη σύμβασης το 2015.
Σύνολο: 111.800.000 ευρώ!
Νέα Δημοκρατία: 105.000.000 (!) στην Αγροτική Τράπεζα με λήξη σύμβασης το 2013 και 15.000.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς με λήξη σύμβασης το 2015. Σύνολο: 120.000.000 ευρώ!
ΚΚΕ: 4.402.054 ευρώ στην Εθνική τράπεζα με λήξη σύμβασης το 2010
ΣΥΡΙΖΑ: 6.000.000 ευρώ στην Εθβική Τράπεζα με λήξη σύμβασης το 2014.
Οικολόγοι Πράσινοι: 800.000 ευρώ με λήξη σύμβασης το 2010
ΛΑΟΣ: Δεν χρωστάει

Άποψή μας είναι  ότι η Αγροτική Τράπεζα κινδυνεύει άμεσα να σηκώσει  τις οικονομικές αμαρτίες των δύο μεγάλων κομμάτων ,  μιας και η μόνη λύση που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι η πτώχευση των ήδη υπαρχόντων πολιτικών οργανισμών (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ που λειτουργουν σαν Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης ) με την παράλληλη δημιουργία δύο νέων πολιτικών φορέων με τα ίδια πρόσωπα αλλά με διαφορετικό όνομα κόμματος και με διαφορετικά σύμβολα (τέρμα οι πράσινοι ήλιοι και οι μπλε δάδες)!

16.1.11

Βραβεία ιδιωτικής αντίστασης


Η απόγνωση για την παντοδαπή διάλυση του κράτους, της έννομης τάξης και κάθε κοινωνικής λογικής στην Ελλάδα σήμερα, ζητάει ερείσματα αντίστασης που να δικαιολογούν ελπίδα: ότι η κρίση δεν θα διαρκέσει, ότι υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ.

Κάπου θέλουμε να ελπίσουμε οι άνθρωποι. Σε κοινωνική ομάδα, σε θεσμό, σε επαγγελματική τάξη. Που να σώζει την ποιότητα και τη δυναμική της ανιδιοτέλειας την ικανή να λειτουργήσει ως καταλύτης κοινωνικού μετασχηματισμού και επανίδρυσης του κράτους. Εναυσμα παλιγγενεσίας.

Πρώτη και εύκολη η καταφυγή στο αόριστο νεφέλωμα των «πνευματικών ανθρώπων»: Τι κάνουν οι «πνευματικοί άνθρωποι» σήμερα, γιατί δεν συσπειρώνονται να βγουν μπροστάρηδες στη λαϊκή οργή, να αντιπαλαίψουν το σαπισμένο και ανίκανο πολιτικό σύστημα; Ο πανικός της απόγνωσης δεν αφήνει χώρο σε ερωτήματα λογικού ελέγχου: Ποιοι είναι οι «πνευματικοί άνθρωποι» σήμερα και τι ακριβώς θα μπορούσαν να κάνουν;

Πανεπιστημιακοί καθηγητές; Προβεβλημένοι στη δημοσιότητα ποιητές, λογοτέχνες, καλλιτέχνες; Οι δικαστικοί; Οι επίσκοποι; Τα επιστημονικά σωματεία - Δικηγορικός Σύλλογος, Ιατρικός Σύλλογος, Τεχνικό Επιμελητήριο; Η Ακαδημία Αθηνών; Ποια κοινωνική ομάδα, θεσμός ή επαγγελματική τάξη από αυτό το φάσμα έχει δώσει, εδώ και δεκαετίες, το παραμικρό δείγμα παρεμβατικής έγνοιας για την ελληνική κοινωνία; Οχι αντίδρασης, αλλά έστω και δυσανασχέτησης για τη διαβουκόλησή της από την κομματοκρατία, την αναξιοκρατική ολιγαρχία τη διαπλεκόμενη και διεφθαρμένη, την προκλητική ανικανότητα και ανυποληψία των πολιτικών ηγητόρων της χώρας. 

Ποιοι, συλλογικά, ψέλλισαν ποτέ αντίρρηση για τον αμοραλισμό του πελατειακού συστήματος, που παγίδευσε την ελλαδική κοινωνία στην καταναλωτική μονοτροπία και απληστία, στον σαδιστικό, βάναυσα αντικοινωνικό συνδικαλισμό; Ποια ομάδα, θεσμός, τάξη από το παραπάνω φάσμα δεν συνέπαιξε απροκάλυπτα, αν δεν υποτάχθηκε δουλικά, στον εξωραϊσμένο μηδενισμό των «προοδευτικών» δυνάμεων;

Αλλά, έστω, να παραβλέψουμε το παρελθόν, να υποθέσουμε ότι υπάρχουν αλώβητοι από συλλογικές ενοχές «πνευματικοί άνθρωποι»: κάποιες χαρισματικές περιπτώσεις που διαθέτουν τις προϋποθέσεις να υπηρετήσουν τα κοινά. Τι θα μπορούσαν να κάνουν σήμερα; Εστω με θεωρητική γνώση και πρακτική εμπειρία, ανιδιοτελή ζήλο και θυσιαστική ετοιμότητα. Τι τους ζητάμε; Να ενταχθούν σε κάποια από τα υπάρχοντα κόμματα; Ξέρουμε, από πάμπολλες περιπτώσεις, ποια ανθρωπολογική αλλοτρίωση τους περιμένει, ποιες ανήκεστες βλάβες στον ψυχισμό τους, στο διανοητικό τους επίπεδο, στα αντανακλαστικά της συμπεριφοράς τους.

Να συγκροτήσουν καινούργιο κόμμα; Το αποτέλεσμα είναι επίσης προδιαγεγραμμένο: τους περιμένει η κατασυκοφάντηση, η έντεχνη γελοιοποίηση ή το μεθοδικό θάψιμο στην παρασιώπηση, στον συνεπή εξοβελισμό από τη δημοσιότητα. Οι κομματικές συντεχνίες, οργανικά διαπλεκόμενες με τα ΜΜΕ, επιβάλλουν στον πολιτικό στίβο τούς νόμους των μαφιών της νύχτας: Ξέρουν να εξοντώνουν κάθε ενοχλητικό ανταγωνιστή στο πεδίο όπου οι ίδιες πουλάνε «προστασία». Η τύχη του ΚΟΔΗΣΟ, μοναδικού κομματικού σχήματος που κατόρθωσε να σαρκώσει τόση ανιδιοτέλεια, σοβαρότητα και πολιτική αξιοπρέπεια, θα μείνει στην κρατική μας ιστορία αποκαλυπτικό παράδειγμα.

Στην περυσινή μόλις χρονιά προστέθηκαν δύο ακόμα παραδείγματα της υποδοχής που επιφυλάσσουν οι «προστάτες» του ελλαδικού πολιτικού πεδίου σε οποιαδήποτε έξωθεν, εκτός δικού τους ελέγχου παρέμβαση: Ενας ιδιοφυής νομικός και επιχειρηματίας, όπως και ένας διεθνώς καταξιωμένος πανεπιστημιακός, τόλμησαν την ευθύνη ανάληψης δημόσιου λόγου για τα κοινά, σε συνθήκες μιας κρίσης που διαφαινόταν (και αποδείχνεται συνεχώς) μοιραία για την Ελλάδα. Οι αρνητικές φήμες για τα πρόσωπα των τολμητιών, τις «ύποπτες» φιλοδοξίες τους και οι μειωτικοί υπαινιγμοί για την επαγγελματική τους επιτυχία αποτελούν εναργή προειδοποίηση για όσους θα αγνοήσουν στο μέλλον ποιοι στην Ελλάδα κρατάνε και το μαχαίρι και το πεπόνι.

Κεφάλαιον επί τοις λεγομένοις: Το πρόβλημα αν θα τελειώσει ιστορικά ο Ελληνισμός, όπως όλα δείχνουν, είναι κυρίως πρόβλημα πολιτικής διαχείρισης της εφιαλτικής κατρακύλας. Αλλά το ενδεχόμενο να μην τελειώσει ο Ελληνισμός μαζί με το ανεπίδεκτο πια σωτηρίας ελλαδικό κρατίδιο, το διαχειριζόμαστε πολλοί: κυρίως άτομα, λιγότερο θεσμοί. Διαχειριζόμαστε την επιβίωση της γλώσσας, επομένως τη διάκριση τι είναι ποίηση και τι δεν είναι, τι είναι λογοτεχνία και τι σκαριφήματα εντυπωσιασμού. Διαχειριζόμαστε τη διάσωση της διάκρισης ποιοτήτων στη χρήση της Ελληνίδας γλώσσας, της ανυπότακτης σε μεταπρατισμό λειτουργίας φιλόσοφου λόγου, διάσωση ασυμβίβαστων απαιτήσεων αλήθειας, όχι χρήσιμων σκοπιμοτήτων.

Στην προοπτική αυτού του χρέους, μια ασήμαντη, περιθωριακή, «ιδιώτου λόγου» επιφυλλίδα ψελλίζει τα δικά της βραβεύματα για την ποίηση και τη λογοτεχνία σε γλώσσα ελληνική - έτσι, σαν «μπουκάλα στο πέλαγο» της παρακμιακής και φέτος ακρισίας, του πληθωρισμού της ασημαντότητας. Οταν σε καμιά απολύτως πτυχή του συλλογικού μας βίου δεν λειτουργεί πια διάκριση ποιοτήτων και υπεράσπιση του χαρίσματος, γιατί να αποτελέσουν εξαίρεση τα βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών; Θα αντιτάξει λοιπόν ο ιδιώτης στις ποιητικές επιλογές της Ακαδημίας την αναιδέστατη, αλλά διψασμένη για ποιότητα, δική του προτίμηση:

Την έκπληξη και τον θαυμασμό που του γέννησε το μεγάλο, σε μέγεθος και μαστορική, ποιητικό έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια» («Ινδικτος»). Από κοντά τα «Μικρά Βασίλεια» της Ανθής Λεούση, κορυφαία εκφραστική. Μαζί η «Φοινικιά» του Γιώργου Χαβουτσά (Γαβριηλίδης) και το ποιητικό κόσμημα που είναι η μετάφραση από τον ίδιο (από τα ρωσικά) του βιβλίου «Ταξίδι στην Αρμενία», του Μάντελσταμ («Ινδικτος»). Ακόμα: «Μιχαήλ», του Στρατή Πασχάλη, «Μετά την ομορφιά» του Χρήστου Κούκη, «Εδώ στο λίγο», της Ελένης Μαρινάκη.

Στην πεζογραφία τα βραβεία της ιδιωτικής αντίστασης θα ξεκινούσαν από την καινούργια έκρηξη απίστευτου ταλέντου, που είναι τα διηγήματα της Ελεωνόρας Σταθοπούλου «Καλό αίμα, κακό αίμα» («Εστία»). Θα περνούσαν στη ζείδωρη ανανέωση του αφηγηματικού λόγου που κομίζουν τέσσερα κιόλας βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη (όλα στην «Εστία»): «Ανάμισης ντενεκές», «Η δεξιά τσέπη του ράσου», «Ηλιος με δόντια», «Λαγού μαλλί». Αναδρομικά (στα βραβεία καθυστερήσεις επιτρέπονται) θα τιμούσε ο ιδιώτης τη Μαρία Αγγελίδου για το λογοτεχνικό κορύφωμα που είναι η μετάφρασή της: «Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ», του ανυπέρβλητου Joseph Roth («Αγρα»). Ενδείξεις όλα, μέτρα ποιότητας.

Για να σωθεί η ελληνικότητα, τώρα που τελειώνει ο Ελλαδισμός.

Με τα μάτια ενός τρίτου!

 
Προσφάτως ήταν περαστικός από την  Ελλάδα ένας φίλος από τη Νέα Υόρκη, εξειδικευμένος στο «global  marketing». Επειδή είχε μόνο μια μέρα διαθέσιμη, με παρακάλεσε να επισκεφθούμε τις Μυκήνες. Τον ρώτησα, αν αντέχει ένα “crush course” πολιτισμού. Εγνεψε «ναί».

Ξεκινήσαμε στις 3 το πρωϊ για να τα προλάβουμε όλα. Το πρόγραμμα είχε Ολυμπία- Επικούρειο Απόλλωνα-Μυκήνες-Επίδαυρο. Και στην επιστροφή, Ελευσίνα-Σαλαμίνα. Το βράδυ  καταλήξαμε  σ’ ένα  ταβερνάκι στο Θησείο, με θέα την Ακρόπολη.

Ξεκίνησε μ’  ένα δηκτικό  σχόλιο: «Είναι δυνατόν να έχετε μετατρέψει σε χαβούζα το ιερότερο μέρος της Αττικής;» Αναφερόταν στην Ελευσίνα!

«Ποιοί εχθροί της πατρίδος σου, σκέφτηκαν να στήσουν εκεί τις πιο ρυπογόνες βιομηχανίες;  Και η Σαλαμίνα;  Είναι δυνατόν ο χώρος όπου δόθηκε η σημαντικότερη ναυμαχία της αρχαιότητας, να είχε μεταβληθεί σε χωματερή, χωρίς ούτε ένα μνημείο που να τη θυμίζει; Και θέλετε να αντλήσετε  πετρέλαιο στο Αιγαίο;  Θα σας στύψουν σαν λεμόνι! Δεν ακούσατε τίποτα για το ατύχημα στον Κόλπο του Μεξικού; Φαντάζεσαι να γίνει κάτι τέτοιο σε μια κλειστή θάλασσα, όπως το Αιγαίο;»
«Καλά απ’ όσα είδες, μόνο αυτό σου έμεινε;» απάντησα  θυμωμένος.

«Βέβαια! Μ’ εντυπωσίασαν και άλλα!  Για να εντοπίσεις τις Μυκήνες και την Επίδαυρο χρειάζεσαι …GPS ή έναν …εξερευνητή της Δύσης!  Για τους δρόμους άφησέ το καλύτερα! Πρέπει να σ’ έχει εκπαιδεύσει ο Αϋρτον Σένα! Σε μια κουκίδα γής έχετε την Ολυμπία, τις Μυκήνες, την Επίδαυρο, αλλά  για να τα επισκεφθεί κανείς πρέπει να έχει όρεξη για ….περιπέτειες, ενώ θα έπρεπε να είναι μια ευχάριστη διαδρομή!  Ξέρεις τι θα κάναμε εμείς, αν είχαμε μόνο την Ολυμπία;»
Επιχείρησα να αλλάξω θέμα συζήτησης. «Για το ….μνημόνιο, τι  νομίζεις;»

Αντέδρασε σαν να το κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα!
«Σοβαρά πιστεύετε ότι αυτή η αποικιοκρατική συμφωνία θα σας λύσει το πρόβλημα; Αυτές οι συμφωνίες είναι για τους δανειστές! Όχι για τους δανειζόμενους! Σας έβαλαν στην φάκα, κλείδωσαν την πόρτα, πήραν και τα κλειδιά! Και  όταν σας ανοίξουν,  θα βρείτε  μια  χώρα την οποία αμφιβάλλω  αν θα γνωρίζετε!»

«Μα δεν υπήρχαν άλλες λύσεις», του «μπήκα» για να τον «πικάρω»;

«Αστειεύεσαι βέβαια! Στην  πολιτική και στην οικονομία δεν ισχύει το «δεν υπάρχουν άλλες λύσεις»! Προφανώς και υπήρχαν  άλλες λύσεις, ακόμα υπάρχουν, αλλά σας επέβαλαν εκείνη  που εξυπηρετεί τους δανειστές σας! Και ξέρεις τι μ΄ έχει εκπλήξει; Ότι όλα αυτά τα ανέχεστε σχεδόν αδιαμαρτύρητα!»

Η …χαριστική βολή, ήρθε στο τέλος: «Μου είπες ότι έχετε ένα εκατομμύριο λαθρομετανάστες. Σκεφθήκατε ποτέ το ενδεχόμενο να έχετε ένα εκατομμύριο ξένους φοιτητές; Θα σας αφήνουν 30-50 χιλιάδες ευρώ ο καθένας!  Χώρια από τις θέσεις εργασίας; Και πόσους πρεσβευτές θα στέλνατε  σ’ όλον τον κόσμο; »
Την επομένη μέρα έλαβα, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την παρακάτω επιστολή:

«Εσείς οι έλληνες είστε τυχεροί άνθρωποι, αλλά τεμπέληδες και κακομαθημένοι! Ζείτε στο ομορφότερο μέρος του κόσμου, έχετε τις πιο ωραίες ιστορίες για να διηγείστε, την πιο πλούσια παιδεία για να μεταλαμπαδεύσετε και αντί να κάνετε τη χώρα σας ένα απέραντο μουσείο και σχολείο για την ανθρωπότητα, προσπαθείτε να φτιάξετε εργοστάσια και να βρείτε πετρέλαιο! Λές και τα έχετε ανάγκη! Αντί δίπλα σε κάθε κίονα, σε κάθε θέατρο, σε κάθε άγαλμα, να κτίσετε σχολεία και πανεπιστήμια και εργαστήρια τέχνης και να μπολιάσετε τον ανθό της οικουμένης με τα πανάρχαια διδάγματα της αρμονίας και του κάλλους, φτιάχνετε παραπήγματα και ανοίγετε χωματερές.  

Αντί να κτίσετε σύγχρονα ξενοδοχεία, νανοίξετε άνετους δρόμους και λιμάνια, να φτιάξετε κανένα αεροδρόμιο της προκοπής, να βάλετε και καμιά ταμπέλα για να σας βρίσκουμε, μαλώνετε, σαν τα κοκόρια, στις αποβάθρες για το ποιός θα αρπάξει πρώτος, τους λιγοστούς τουρίστες, που σας επισκέπτονται! ΄Υστερα τους στοιβάζετε, σε κάτι άθλια δωμάτια, τους χρεώνετε ό,τι σας κατέβει στο κεφάλι και κάνετε ότι περνάει απ’ το χέρι σας, λες και δε θέλετε να ξανάρθουμε! Σιγά, μη σας κάνουμε τη χάρη 

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι, επειδή οι αρχαίοι σας πρόγονοι τακαναν και τα ‘παν όλα, προφανώς δεν είχαν απαιτήσεις από τους επερχομένους! Σας άφησαν μια τεράστια κληρονομιά, να τη διαχειρίζεστε και να ζείτε! Πως αφήνουν σήμερα οι γονείς την περιουσία τους, σέναν ακαμάτη γιοΑπ’ αυτή τη διαχείριση ζείτε, 2500 χρόνια τώρα! Από δημιουργοί, γίνατε μεταπράτες. Μόνο προσέξτε, γιατί κοντεύετε να το διαλύσετε το μαγαζί, απ’ την κακοδιαχείριση

“No further comments your honor!”

Λεφτά υπάρχουν...

Toυ Στεφανου Mανου* 

Για την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου να παρέμβει η Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στη δικαστική διαμάχη Ιταλίας Γερμανίας για την αποζημίωση των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, έκανα την ακόλουθη δήλωση:
«Για την αποζημίωση των θυμάτων της σφαγής, θα έφθανε να δώσει ο πρωθυπουργός εντολή στον υπουργό Δικαιοσύνης να επιτρέψει στα θύματα να προχωρήσουν σε κατάσχεση ακινήτων του γερμανικού Δημοσίου στην Ελλάδα σε εκτέλεση της σχετικής απόφασης της ολομέλειας του Αρείου Πάγου, αντί να τρέχουν να κατασχέσουν γερμανικά ακίνητα στην Ιταλία.

Με αυτό το δεδομένο, η μόνη λογική εξήγηση της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου είναι ότι: η Ελλάδα παρεμβαίνει στο Δικαστήριο της Χάγης για να βοηθήσει στην πράξη τη Γερμανία να ξεπεράσει τις αποφάσεις της ιταλικής Δικαιοσύνης.»
Διότι πώς θα απαντήσει η Ελλάδα στο ερώτημα: «Γιατί δεν αφήνετε να εκτελεστεί η απόφαση στην Ελλάδα, αλλά εμφανίζεστε εδώ για να βοηθήσετε τους δικαιούχους (που είναι Ελληνες) να την εκτελέσουν στην Ιταλία»; Δεν νομίζω ότι υπάρχει λογική απάντηση και γι’ αυτό εκτιμώ ότι το δικαστήριο δεν θα επιτρέψει να ικανοποιηθούν τα θύματα στην Ιταλία.
Τι σχέση έχει το παραπάνω ζήτημα με το «Λεφτά υπάρχουν»; Καμία. Αλλά με αφορμή τη δήλωσή μου για τα θύματα του Διστόμου αναζήτησα στοιχεία για το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων και βρήκα ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο του κ. Τάσου Ηλιαδάκη «Το γερμανικό κατοχικό δάνειο» στην εφημερίδα «Πατρίς» του Ηρακλείου. Συνιστώ σε όσους ενδιαφέρονται, να το διαβάσουν. Θα το βρουν στο Διαδίκτυο στη διεύθυνση http: //www. patris. gr/ articles/173185.

Το 1942, Γερμανοί και Ιταλοί επιβάλλουν στην Ελλάδα μια (αναγκαστική) δανειακή σύμβαση. Σύντομα μετά, η σύμβαση αυτή τροποποιείται, κοινή συναινέσει, και από αναγκαστική μετατρέπεται σε κοινή δανειακή σύμβαση. Οπως είναι η σύμβαση που συνήψε η Ελλάδα με την τρόικα. Με μία όμως διαφορά: τότε η Ελλάδα δάνεισε, ενώ σήμερα δανείζεται. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος το ύψος του δανείου χωρίς τόκους το 1944 ήταν 227.940.201 δολάρια! Σήμερα πολλά δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Ελλάδα ποτέ δεν έπαψε να διεκδικεί το κατοχικό δάνειο. Αλλά ώς εκεί. Οπως ποτέ δεν έπαψε να διεκδικεί το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Στην πράξη όμως τίποτε. Γιατί; Μα προφανώς διότι... υπάρχουν λεφτά. Αδικούμε τον πρωθυπουργό όταν τον κατηγορούμε για την προεκλογική δήλωση «υπάρχουν λεφτά». Είπε φωναχτά ό, τι ακριβώς έλεγαν εμπράκτως οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Ενας δημοσιογράφος, με την ευκαιρία της δήλωσής μου για το Δίστομο, με ρώτησε: «Μα είναι τώρα η στιγμή κατάλληλη να δείξουμε πυγμή απέναντι στη Γερμανία;». Το ερώτημα είναι ενδεικτικό της κατεστημένης ολέθριας νοοτροπίας ότι οι νόμοι και οι συμβάσεις εφαρμόζονται ανάλογα με τις περιστάσεις. Εχει κανείς την εντύπωση ότι σε κάποια άλλη μικρή αλλά νομοκρατούμενη χώρα της Ευρώπης, ας πούμε στη Δανία ή στην Ελβετία, θα δίσταζαν για ένα έστω λεπτό να εφαρμόσουν τον νόμο ή μια κρατική σύμβαση; Η Γερμανία έχει υπογράψει με την Ελλάδα μια σύμβαση και πρέπει να την τηρήσει. Οπως πρέπει εμείς να τηρήσουμε τις συμβάσεις που συνομολογούμε με την τρόικα. Ετσι κάνουν τα πολιτισμένα κράτη. Ασφαλώς θα υπάρξουν διαφορές, π. χ. για τους τόκους που αναλογούν. Η αφετηρία όμως δεν αμφισβητείται. Υπάρχει το δάνειο και δεν έχει εξοφληθεί. Αρμόδιο για την επίλυση των ενδεχόμενων διαφορών είναι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Πριν από δέκα χρόνια καταφέραμε να διώξουμε μια μεγάλη επένδυση εκμετάλλευσης των βεβαιωμένων κοιτασμάτων χρυσού στη Χαλκιδική. Για να μην στενοχωρήσουμε μερικούς κακομαθημένους Θεσσαλονικείς με οικόπεδα στην περιοχή. Ο ουγγιά του χρυσού τότε άξιζε 280 δολάρια. Σήμερα 1.380 δολάρια! Αλλά δεν βαριέστε, υπάρχουν λεφτά...

Είκοσι χρόνια γράφω και ξαναγράφω για την ανάγκη να προχωρήσουμε στην αναζήτηση και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Αιγαίο που, όμως, προϋποθέτει ανατροπή της προ εικοσαετίας ολέθριας συμφωνίας Παπανδρέου-Οζάλ στο Νταβός. Το πετρέλαιο θα ξεπεράσει τα 100 δολάρια το βαρέλι. Αλλά… δεν βιαζόμαστε. Λεφτά υπάρχουν!

Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι ότι δεν υπάρχουν λεφτά, αλλά περίσσευμα ανευθυνότητας και ψοφοδεϊσμού.

* Ο κ. Στέφανος Μάνος είναι πρόεδρος της ΔΡΑΣΗΣ.

15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ


Αποκαλύπτουμε δύο ιδιόχειρα σημειώματα και μια συμβολαιογραφική πράξη με την υπογραφή Σημίτη
 Τρία σημαντικά έγγραφα φέρνει σήμερα στο φως της δημοσιότητας η «Π+13» με αφορμή τη συμπλήρωση 15 ετών από την ημέρα της αναρρίχησης του Κώστα Σημίτη στην πρωθυπουργία αρχικά και στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια.
Τα δύο είναι ιδιόχειρα σημειώματά του προς στενούς του συνεργάτες και το τρίτο το έγγραφο παραλαβής του ΠΑΣΟΚ που συνυπέγραψε ο ίδιος με το συμβολαιογράφο Δημήτριο Μητρέλη.

ΛΑΖΑΡΟΣ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ

 Τα σημειώματα γράφηκαν το πρώτο διάστημα της πρωθυπουργίας του και είναι σε χαρτιά που έχουν στην κορυφή τους το εθνόσημο.

Το πρώτο απευθύνεται σε στενό του συνεργάτη, έχει ημερομηνία 4 Μαρτίου και το εξής περιεχόμενο:
«Ο τρόπος επαφής με τους βουλευτές που πρότεινε ο Γιάννης είναι εξωπραγματικός. Προϋποθέτει να αφιερώσω περίπου 40 ώρες. Θα σταματήσω τότε κάθε άλλη δουλειά. Όμως η κυβερνητική δουλειά θα κρίνει την υπόθεση και όχι οι επαφές τώρα. Σε παρακαλώ δώσε μου τους βουλευτές κατά περιφέρειες. Θα μπορώ να τους βλέπω κατά περιφέρειες τους επόμενους μήνες μέχρι το Συνέδριο. Για τη συνεδρίαση της Κ.Ο. και την επικείμενη εκλογή του προεδρείου πρέπει να σκεφτείτε κάτι άλλο».
Ο «Γιάννης»
Ο «Γιάννης» στον οποίο αναφέρεται ο κ. Σημίτης στο σημείωμά του είναι ο τότε βουλευτής Ηλείας Ζαφειρόπουλος, ένας από τους βασικούς πυλώνες των υποστηρικτών του. Κι όμως τον απαξιώνει…

Το δεύτερο, με αποδέκτες δύο πρόσωπα του επιτελείου του αυτή τη φορά, είναι πιο υπηρεσιακό και καθιστά πιο δύσκολη την ανάγνωσή του «πίσω από τις γραμμές». Γράφει ο τότε πρωθυπουργός: «Το βράδυ πρέπει να έχουμε ξεκαθαρίσει το πρόγραμμα της Τρίτης 12/3 για να μπορώ να αποφασίσω τι θα γίνει Τρίτη πρωί».

Επειδή εκείνο το διάστημα βρισκόταν σε έντονη κινητικότητα το Σκοπιανό και επίκειτο ταξίδι του στην Ουάσινγκτον, προφανώς ο κ. Σημίτης θα ήθελε να νιώθει απελευθερωμένος από εσωκομματικά και κοινωνικά μέτωπα.

Το δημόσιο έγγραφο (πληρεξούσιο) που παρουσιάζουμε έχει ημερομηνία 10 Ιουλίου 1996, δηλαδή δέκα μέρες μετά την ανάδειξή του και στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά δίνει πληρεξούσιο στον απερχόμενο γραμματέα του αρμόδιου κομματικού τομέα να χειρίζεται τα οικονομικά ζητήματα του Κινήματος.

Όμως, παρότι δημόσιο έγγραφο, προχωρεί μέσω αυτού και σε… εσωκομματικές εξαγγελίες υπογραμμίζοντας ότι το πληρεξούσιο δίδεται «προσωρινώς και μέχρι εκλογής νέου Γραμματέα Οικονομικών του Κόμματος»!

Για την ιστορία υπενθυμίζεται ότι ο γραμματέας Οικονομικού του ΠΑΣΟΚ ήταν τότε ο Γιώργος Δασκαλάκης, κορυφαίο στέλεχος του επιτελείου του Άκη Τσοχατζόπουλου, ιστορικού εσωκομματικού αντιπάλου του κ. Σημίτη.

Ο τελευταίος εκλέχτηκε πρωθυπουργός στις 18 Ιανουαρίου 1996, υπερισχύοντας του κ. Τσοχατζόπουλου με 86 ψήφους έναντι 75, στο β’ γύρο της ψηφοφορίας που διεξήχθη μεταξύ των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Στον α’ γύρο (την ίδια μέρα) είχαν λάβει τις εξής ψήφους:
Κώστας Σημίτης 53
Άκης Τσοχατζόπουλος 53
Γεράσιμος Αρσένης 50
Γιάννης Χαραλαμπόπουλος 11
Στο β’ γύρο βρέθηκαν και 6 λευκά – άκυρα ψηφοδέλτια. Το αποτέλεσμα του α’ γύρου είχε σκορπίσει ενθουσιασμό στους φίλους του κ. Τσοχατζόπουλου, οι οποίοι εκτιμούσαν ότι η πλειοψηφία εκείνων που είχαν προτιμήσει τον κ. Αρσένη ή τον κ. Χαραλαμπόπουλο αρχικά θα στρεφόταν προς εκείνους στη συνέχεια, στο όνομα του λεγόμενου «πατριωτικού – κοινωνικού ΠΑΣΟΚ» που εξέφραζε ο Άκης, σε αντίθεση με το «εκσυγχρονιστικό» του κ. Σημίτη.

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι μεταξύ των δύο γύρων, συντοπίτες του κ. Τσοχατζόπουλου από τη Θεσσαλονίκη χτυπούσαν θριαμβευτικά τις κόρνες των αυτοκινήτων τους κάνοντας βόλτες γύρω από το Λευκό Πύργο.

Ακόμα και ο ίδιος δεχόταν συγχαρητήρια από βουλευτές και δημοσιογράφους. Κι ενώ είχε κατά νου τον επινίκειο λόγο του (προαναγγέλλοντας αντιπροεδρία της κυβέρνησης τόσο για τον κ. Σημίτη, όσο και για τον κ. Αρσένη) βγήκε για λίγο από την αίθουσα της Γερουσίας στη Βουλή (όπου διεξαγόταν η σχετική ψηφοφορία) για να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό του.
«Άκη, τα πράγματα άλλαξαν»

Εκεί το λαμπερό του χαμόγελό του έκοψε ο κ. Δασκαλάκης ο οποίος επιφορτίστηκε να του πει: «Άκη, τα πράγματα άλλαξαν. Χάσαμε. Ο Σημίτης είναι ο νέος πρωθυπουργός».
Εκείνη την ώρα πέρασαν πολλά από το μυαλό του. Ακόμα κι ένα λάθος τακτικής της τελευταίας στιγμής. Ενώ από μέρες είχε συμφωνήσει με τους συνεργάτες του (και σε αυτό το κλίμα ήταν και ο κ. Αρσένης) να μην προταθεί στην Κ.Ο. αναμέτρηση δύο αλλά τριών γύρων (δηλαδή να αποκλειόταν μετά την πρώτη ψηφοφορία ο τέταρτος σε ψήφους υποψήφιος, μετά τη δεύτερη ο τρίτος κ.ο.κ) σε μια κίνηση πυγμής -κατά την έναρξη της σχετικής διαδικασίας- εξουσιοδότησε τον Γιώργο Μωραΐτη να προτείνει «δύο γύρους», κάτι που αποτελούσε πάγια θέση της πλευράς Σημίτη.

Στο β’ γύρο η πλειοψηφία των υποστηρικτών του κ. Αρσένη (είτε με την προτροπή του είτε όχι) ψήφισε Σημίτη, ο οποίος είχε δίπλα του, από την αρχή, τουλάχιστον δύο από τους λεγόμενους πρωτοκλασάτους του ΠΑΣΟΚ, τον Θεόδωρο Πάγκαλο και τη Βάσω Παπανδρέου, ενώ στην πορεία προστέθηκε και ο Κώστας Λαλιώτης. Ο κ. Αρσένης πόνταρε στην υποστήριξη του (νυν πρωθυπουργού) Γιώργου Παπανδρέου και ο κ. Τσοχατζόπουλος ξεκίνησε χωρίς «κορυφαίους» δίπλα του. Ψηφίστηκε μόνο από τον τότε πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη, όταν εκείνος (λίγα 24ωρα πριν από τη διαδοχή) απέσυρε τη δική του υποψηφιότητα. Προσφέρθηκε δε να συνοδέψει τον Άκη, κατά την είσοδό του στην αίθουσα της Γερουσίας, κατά την έναρξη της διαδικασίας.

Το τελικό αποτέλεσμα «άναψε τα φώτα» στο πολιτικό γραφείο του κ. Σημίτη στην οδό Ακαδημίας, ενώ οι φίλοι του κ. Τσοχατζόπουλου συγκεντρώθηκαν στο κτίριο του υπουργείου Εσωτερικών στη Βασ. Σοφίας, χωρίς να προλάβουν καν να συνειδητοποιήσουν τι είχε συμβεί.Όμως, ένα τηλεφώνημα που έγινε εκεί τους έδωσε να καταλάβουν ότι «όλα έχουν τελειώσει». Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο στενός συνεργάτης του κ. Σημίτη Τάσος Μαντέλης, ο οποίος ζητούσε από το αρμόδιο υπουργείο να παραδώσει το αυτοκίνητο του Ανδρέα Παπανδρέου «στον νέο πρωθυπουργό»…

 Πώς και με ποιους ο Κώστας Σημίτης έφτασε στη νίκη

Η στρατηγική των «δύο γύρων»

 Αν το καλοκαίρι του 1995 από την Ελούντα -όπου παραδοσιακά έκανε τις καλοκαιρινές του διακοπές- δεν άκουγε δύο στενούς του συνεργάτες και ένα προβεβλημένο κομματικό στέλεχος και υλοποιούσε την απόφασή του να αποπέμψει όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ τον Κώστα Σημίτη, σίγουρα η πορεία του Κινήματος (αν όχι και του τόπου) θα ήταν διαφορετική. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Σημίτης (εκτός κυβέρνησης πλέον) αξιοποίησε τη δυνατότητα του μέλους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ και αναρριχήθηκε στην προεδρία της, κάτι που, συγχρόνως, του έδωσε και το αξίωμα του πρωθυπουργού του τόπου. Για να φτάσει εκεί, χρειάστηκε να κάνει περισσότερα από 21 χρόνια σκληρή υπομονή. Μπορεί ο ίδιος να αισθανόταν και να δήλωνε «συνιδρυτής του ΠΑΣΟΚ», αλλά πάντοτε ήταν «εκτός κλίματος», στο κόμμα του παρότι συμμετείχε σχεδόν πάντοτε στα καθοδηγητικά κλιμάκιά του. Δεν υπήρξε ποτέ ανδρεϊκός, η «διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη» ήταν ξένο κείμενο για κείνον, ενώ πάντοτε τον έβρισκαν αντίθετο βασικές πτυχές της πολιτικής των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Λαθρεπιβάτης

Πίστευε όμως πάντοτε στα «κόμματα των μαζών» και γνώριζε ότι έστω και αν ένιωθε κάτι σαν… λαθρεπιβάτης στο όχημα του Ανδρέα, δεν έπρεπε να κατέβει ποτέ από αυτό. Και η ιστορία τον δικαίωσε! Στην πορεία του στο ΠΑΣΟΚ βρέθηκε πολλές φορές απέναντι στον ιδρυτή του Κινήματος. Η αφίσα για την ΕΟΚ, η (πρώτη) αποπομπή του από την κυβέρνηση το 1987, το «Πεντελικό» είναι μόνο μερικές από αυτές. Ποτέ όμως δεν είχε τραβήξει στα άκρα…

Αντίθετα, το έπραξε τέλη του 1994, όταν ήταν υπερυπουργός (Βιομηχανίας και Εμπορίου) και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου, συμμετέχοντας ενεργά -κάτι σαν άτυπος επικεφαλής- στην ομάδα των «τεσσάρων», μαζί με τον Θεόδωρο Πάγκαλο, τη Βάσω Παπανδρέου και τον Παρασκευά Αυγερινό.
Κι εκεί όμως αποδείχθηκε περισσότερο έξυπνος και πιο μεθοδικός από τους άλλους. Την ώρα που οι υπόλοιποι τρεις εργάζονταν για τον κοινό σκοπό (αντικατάσταση Ανδρέα) εκείνος, παράλληλα, έστηνε δικό του μηχανισμό. Και γι’ αυτή τη δουλειά ευτύχησε να συνεργαστεί με τον «πρώτο των πρώτων», τον Θόδωρο Τσουκάτο, ο οποίος -με αντικειμενική κρίση- είναι το κορυφαίο οργανωτικά στέλεχος που έχει αναδείξει η πολιτική ζωή του τόπου.

Ο «στρατηγός»

Ο κ. Τσουκάτος όργωσε για λογαριασμό του πάνω από δύο φορές ολόκληρη τη χώρα. Οργάνωνε υπέρ του Νομαρχιακές Επιτροπές, του έστηνε συγκεντρώσεις, του έφερνε στελέχη στο γραφείο. Ακόμα και βουλευτές έπειθε, παρότι δεν είχε εκείνος αυτή την ιδιότητα, παρά μόνο τα απλά στην κομματική ιεραρχία αξιώματα του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής και του αναπληρωτή γραμματέα του Τομέα Οικονομικού του Κινήματος. Συγχρόνως, ο Κ. Σημίτης με τις απόψεις του, οι οποίες είχαν σημαντική απόκλιση από τις σοσιαλιστικές του ΠΑΣΟΚ (ίσως κι από εκείνες της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας) κατάφερε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικά ευνοϊκό για τον ίδιο επικοινωνιακό περιβάλλον. Οι επιχειρηματίες που ήλεγχαν τότε τα μέσα ενημέρωσης, τον πρόβαλαν δεόντως εκτιμώντας ότι αν επικρατούσε ο ίδιος στη μάχη της «διαδοχής» θα προωθείτο η απελευθέρωση της Οικονομίας. Οι αρχές της δεκαετίας του ’90 έβρισκαν τον Κ. Σημίτη να ελέγχει μία μικρή ομάδα βουλευτών, που δεν συμπλήρωνε τα δάχτυλα δύο χεριών. Κι όμως, μέσα σε μια πενταετία έγινε ο πιο μαζικός απ’ όσους συμμετείχαν στη «μάχη των επιγόνων». Το πολιτικό γραφείο στην οδό Ακαδημίας, αριθμός 35, έγινε τη διετία 1994-1996 το πιο σημαντικό πολιτικό εντευκτήριο της χώρας. Εκεί, με το συντονισμό του «πιστού» του συγγραφέα, Νίκου Θέμελη, και του κ. Τσουκάτου, άλλαξε η πολιτική ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Από κοντά πολλά στελέχη, όπως οι τότε βουλευτές Γιάννης Ζαφειρόπουλος, Βαγγέλης Μαλέσιος, Γιώργος Δρυς, Θόδωρος Κολιοπάνος, Θόδωρος Κοτσώνης (ο οποίος σήμερα στεγάζεται στη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη) αλλά και με κομματικά στελέχη, όπως ο Στέφανος Μανίκας, ο Τάσος Μαντέλης, ο Λάμπρος Κανελλόπουλος, ο Χρήστος Πρωτόπαπας, προσωπικοί συνεργάτες (όπως ο Χρ. Βερελής) και αρκετοί ακόμα. Όλοι οι παραπάνω βρίσκονταν εκεί σε μόνιμη συνεδρίαση. Είχαν δε διαμορφώσει ειδικά -σε αίθουσα συσκέψεων- και το γραφείο τού πάνω ορόφου, που ανήκε στον αδελφό του μετέπειτα πρωθυπουργού, καθηγητή Σπύρο Σημίτη.

Η επαναληπτική ψηφοφορία

Η τακτική του συγκεκριμένου επιτελείου ήταν στοχευμένη στο τελικό αποτέλεσμα. Ήταν η λεγόμενη «τακτική των δύο γύρων». Θεωρούσε ότι ο Κ. Σημίτης θα είναι οπωσδήποτε στην επαναληπτική αναμέτρηση με πιθανότερο αντίπαλο τον Α. Τσοχατζόπουλο. Έτσι, η βολιδοσκόπηση γινόταν σε δύο επίπεδα. Όσοι δεν πείθονταν να ψηφίσουν Σημίτη από τον α’ γύρο γινόταν προσπάθεια ώστε να πουν το πολυπόθητο «ναι» για τον δεύτερο. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα βουλευτών που λειτούργησαν έτσι στον β’ γύρο ήταν ο Νίκος Φαρμάκης της Λάρισας και ο Παυσανίας Ζακολίκος της Μαγνησίας.
Την παραμονή της εκλογής νέου πρωθυπουργού στο «εκσυγχρονιστικό» στρατόπεδο δεν είχαν γιορτές, όπως οι «προεδρικοί» στον κ. Λιβάνη, οι «τσοχατζοπουλικοί» στου κ. Κοτσακά και οι Νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ (απόλυτα «ακικοί» τότε) στο μπαρ «Κόμης» στα Πατήσια, ως προσκεκλημένοι της (επίσης εορτάζουσας) Τόνιας Αντωνίου, ηγετικού στελέχους της Οργάνωσής του. Ο Κ. Σημίτης επέλεξε κι εκείνος το βράδυ να το περάσει στο διαμέρισμά του, στην οδό Αναγνωστοπούλου, με μοναδική συντροφιά τη σύζυγό του Δάφνη. Εκεί άλλωστε επέστρεψε και το επόμενο, θριαμβευτικό για κείνον, βράδυ νωρίς νωρίς. Μόλις εκλέχτηκε μετέβη στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή, όπου δέχτηκε τις ευχές των βουλευτών και κατόπιν μετέβη για λίγο στην Ακαδημίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες κομματικά στελέχη για να τον συγχαρούν. Εκεί έκαναν και τη μοναδική δημόσια εμφάνισή τους και οι δύο κόρες του, οι οποίες (προς τιμήν τους) κατά την οκταετία της παντοκρατορίας του απέφυγαν επιμελώς τα φώτα της δημοσιότητας.