31.3.11

ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια ξεχασμένη εφημερίδα σε ένα ράφι με ημερομηνία 24/1/1985 μου θύμισε τις υποσχέσεις του Μητροπολίτη Αμβρόσιου για λειτουργία εκκλησιαστικού Μουσείου στο Αίγιο. Δαπανήθηκαν, απ’ ό,τι φαίνεται αξιόλογα ποσά για εκείνη την εποχή και το Μουσείο στοίχειωσε σαν άλλο γεφύρι της Άρτας. 

Δεν θα επαναλάβω όσα έχουν ακουστεί για το Μουσείο και τις …εικόνες. 

Ο Μητροπολίτης όταν αποφασίσει να κάνει κάτι, το πραγματοποιεί. Στην περίπτωση του Μουσείου τι έφταιξε κι έμεινε έτσι; 

Στέλνω το κείμενο και το απόκομμα της εφημερίδας.


Τον τελευταίο καιρό σημειώθηκαν μερικές αξιόλογες δωρεές υπέρ της ολοκλήρωσης των έργων του Εκκλησιαστικού Μουσείου Αιγίου. Συγκεκριμένα η Ι. Μητρόπολη Καλαβρύτων κι Αιγιαλείας ανακοίνωσε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση ότι ο κ. Κων/νος Αρβανίτης προσέφερε ποσόν 4 εκατ. δρχ., ανώνυμος κυρία Ε.Β. 1 εκατομμύριο δρχ. κι επίσης ανώνυμος κ. Δ. Φ. 200.000 δρχ. Τα έργα στο κτίριο του Μουσείου βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο.

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 14

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κοντός συνταξιούχος. Τώρα που βρέθηκαν οι κλέφτες, τώρα που ο χασάπης ‘επέστρεψε’ τις εισπράξεις του καταστήματος, τώρα που η γριά Στύγα δε σταμάτησε ποτέ, τώρα που ο συνταξιούχος κονόμησε, τώρα που ο τοπικός καλλιτεχνοδημοσιογράφος  τα βλέπει όλα ρόδινα, τώρα που πλέον λεφτά ’υπάρχουν’, 

τώρα που ο αέρας δε δημιουργεί προβλήματα, τώρα που το Ιεχωβάτο ξεπούλησε, τώρα που ο Γιώργης πηλάλαγε όλη μέρα στον Χελμό, τώρα που το προσωπικό πληρωνόταν στην ώρα του και δεν ξανασκέφτηκε την απεργία, τώρα που ο κοντός πήρε μια γεύση από βουνό, τώρα που ο Θανάσης ησύχασε, τώρα που η σκεπή άδειασε πάνω στα κεφάλια, τώρα που ο kapetanios  πληρώθηκε, τώρα που ο Πάνος αμόλησε τα παπαγαλάκια του, τώρα που το βίντζι ξετυλίχτηκε, τώρα που τα ταμεία γέμισαν λεφτά, τώρα που η βροχή σταμάτησε, τώρα που φωνές των πελατών σώπασαν, τώρα που όλα ήταν τέλεια, 

τώρα που οι απέναντι ‘έσβησαν’, τώρα που ο Αλέξης αποκάλυψε την παράγκα, τώρα που ο μικρός Βασίλης επιβεβαίωσε τον κανόνα, τώρα που ο Αυστριακός πληρώθηκε κι έφυγε, τώρα που τα πάντα μπήκαν σε τάξη, τώρα που ο Νίκος και ο Γιάννης ξεκουράζονται, τώρα που τα ανεμοδαρμένα ύψη ηρέμησαν, τώρα που τα κοντέϊνερς θα κρυφτούν, τώρα που ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα, τώρα που ο ισολογισμός θα δημοσιευθεί στην ‘ίδια’ εφημερίδα, τώρα που ο Φώτης δε μπορεί να παρατείνει τη λειτουργία μέχρι το Πάσχα, τώρα που τα περίεργα τιμολόγια μυρίζουν, τώρα που ο κολαούζος του βολευτή θα σταματήσει να ξενυχτάει, τώρα που τα γατάκια κυνηγάνε τους πόντικες, τώρα που οι αγωγές αποσύρθηκαν, τώρα που ο φθηνός διευθύνων μεγάλωσε, τώρα που δεν γίνονται πια ληστείες, τώρα που τα γραφεία δημοσίων σχέσεων γέμισαν το χωριό πελάτες, τώρα που τα μαυρομάτικα φασόλια βράζουν, 

τώρα που όλα τα ‘σκάνδαλα’ των παλιών βγήκαν στη φόρα, τώρα που η φιλόλογος σταμάτησε να γράφει, τώρα που τα συνθήματα στα τσιμέντα του δρόμου ξεθωριάζουν, τώρα που τα παπαγαλάκια πάνε θάλασσα, τώρα που ο καπετάν Χρήστος ‘αγάπησε’ τον Χελμό, τώρα που οι χαζοχαρούμενοι πολιτικάντηδες σύμβουλοι -όπως τους λέει ο κοντός-δε τολμούν να τον ελέγξουν, τώρα που το WikiLeaks δεν αποκάλυψε ακόμα τίποτα για τον Θανάση και την παρέα του, τώρα που το χιόνι έλιωσε, άντε ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. 

28.3.11

ΥΠΟΠΤΕΣ ΟΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΒΙΑΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Αντί οι υποτιθέμενοι επενδυτές να δώσουν στην δημοσιότητα τις οικονομικές καταστάσεις και ισολογισμούς της εταιρείας που εκπροσωπούν επέλεξαν την αναφορά στο γεγονός ότι η εγγραφή οποιασδήποτε εταιρείας στο οικείο εμπορικό επιμελητήριο δεν είναι υποχρεωτική. Συμφωνούμε απόλυτα μιας και ουδέποτε ισχυριστήκαμε κάτι περί υποχρεωτικής εγγραφής.

Προς ενίσχυση των επιχειρημάτων τους φροντίζουν μάλιστα να μας ενημερώσουν ότι μέχρι και η Microsoft δεν είναι εγγεγραμμένη στο αντίστοιχο επιμελητήριο του Σιάτλ κάτι το οποίο είναι φυσικά αναληθές και ανυπόστατο αφού ο γίγαντας της πληροφορικής είναι μέλος του εμπορικού επιμελητηρίου του Σιάτλ από το 1981!!!

Όλες οι σοβαρές εταιρείες φροντίζουν να εγγραφούν στα κατά τόπους εμπορικά επιμελητήρια αφού αυτά, σε αντίθεση με τα ελληνικά, φροντίζουν να προωθούν έμπρακτα την επιχειρηματικότητα σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.


Κύριοι της δημοτικής αρχής πρέπει να αναλογιστείτε τις ευθύνες σας και να πάψετε να παίζετε παιχνίδια στις πλάτες των πολιτών. Εάν μια ομάδα επενδυτών αποτελούμενη από γνωστούς και φίλους έχετε την εντύπωση ότι θα αφεθεί να χειριστεί με διαδικασίες express ένα τόσο σοβαρό ζήτημα είστε βαθιά νυχτωμένοι.

Εάν η πρόσφατα εκλεγμένη δημοτική αρχή θέλει να θεωρείται σοβαρή και όχι επιζήμια για τα συμφέροντα των πολιτών, οφείλει ΑΜΕΣΑ να διακόψει κάθε συζήτηση για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όπως τα σκουπίδια και να προχωρήσει στην πρόσληψη χρηματοοικονομικών και τεχνικών συμβούλων.

Αφού καταλήξει στο μοντέλο διαχείρισης και εκμετάλλευσης να προκηρυχθεί διεθνής διαγωνισμός πρόσκλησης ενδιαφέροντος.

Η λύση που θα προκύψει θα είναι βιώσιμη και ωφέλιμη για όλους τους πολίτες και όχι μόνο για κάποιους που νομίζουν ότι μέσω της διαχείρισης και εκμετάλλευσης των σκουπιδιών θα πλουτίσουν εν μια νυκτί.

Στάθη μάζεψέ τους πριν σε παρασύρουν και εσένα σε “ατυχείς” επιλογές και μεθόδους όπως τον προκάτοχό σου.

Aigio.org

FIMOTRO ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ MEGA CHANNEL

Με το μπλογκ “Fimotro” διαφωνούμε σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο που παρουσιάζει διάφορα θέματα και σε καμία περίπτωση δεν μας εκφράζει.


Ο τρόπος γραφής και παρουσίασης ωστόσο κρίνετε καθημερινά από τους αναγνώστες και σε καμία περίπτωση κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του αφαιρέσει η να του περιορίσει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης μεσώ αγωγών η άλλων προληπτικών μέσων φίμωσης.


Εάν τώρα οι δημοσιογράφοι του Mega channel θεώρησαν ότι θίγονται από την ηλεκτρονική ψηφοφορία του μπλογκ με θέμα “ποιός δημοσιογράφος γλείφει καλύτερα την κυβέρνηση” και απάντησαν με αγωγές συνολικού ύψους τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ κατά του υποτιθέμενου διαχειριστή του μπλογκ, τους ενημερώνουμε ότι μόλις στοχοποιηθηκαν αυτοβούλως.


Η δημοκρατία των εναλλακτικών μορφών ενημέρωσης λειτουργεί με διάλογο, αντεπιχειρήματα, διαψεύσεις και σε καμία περίπτωση με μηνύσεις και αγωγές.


Οποιαδήποτε προσπάθεια ποινικοποίησης του ελεύθερου δημοκρατικού διαλόγου μεταξύ των πολιτών είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη να αποτύχει.


Aigio.org

27.3.11

INSIDE JOB - ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ





Αποκαλυπτικό κινηματογραφικό μανιφέστο, το «Inside Job» επιχειρεί να εκθέσει τη σοκαριστική αλήθεια πίσω από την οικονομική κρίση που εξαπλώθηκε παγκοσμίως σαν επιδημία το 2008.


Tο οικονομικό ολοκαύτωμα με ζημιές πάνω από 20 τρισεκατομμύρια δολάρια οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους να χάσουν την περιουσία, τα σπίτια και τις ζωές τους. Μέσα από εκτεταμένη έρευνα και συνεντεύξεις με ισχυρά οικονομικά στελέχη, πολιτικούς και δημοσιογράφους το ντοκιμαντέρ εξιστορεί την παρακμή του καπιταλιστικού μοντέλου και την ταυτόχρονη άνθηση ενός ολόκληρου μηχανισμού εξαπάτησης και αισχροκέρδειας, αποκαλύπτοντας συγχρόνως τις διαβρωτικές σχέσεις που διέφθειραν την πολιτική εξουσία. 
Θέλετε να μάθετε ποιοι είναι οι πραγματικοί υποκινητές της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης;


Δείτε τους σε αυτό το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ που ρίχνει φως κάτω απ' το τραπέζι, ξεμπροστιάζοντας χωρίς έλεος την απληστία της Γουόλ Στριτ και των golden boys της Goldman sucks.



Σκηνοθεσία: Charles Ferguson



Σενάριο: Chad Beck, Adam Bolt



Ηθοποιοί: Matt Damon, William Ackman, Daniel Alpert, Daniel Alpert



Χώρα παραγωγής: USA


Aνταρσία στην αντιπολίτευση


Eχει σημασία να ξέρουμε ποιες εξελίξεις στο αδιέξοδο της χώρας είναι ενδεχόμενες – δυνατές και πιθανές. Oμως, οι πολίτες που έχουν τις προϋποθέσεις να επιχειρήσουν έναν τέτοιο εντοπισμό μοιάζουν ελάχιστοι, η πλειονότητα διψάει για έτοιμες, μόνο «αισιόδοξες» προβλέψεις.

Γιατί ελάχιστοι οι πολίτες οι ικανοί να εντοπίσουν τα ενδεχόμενα; Στατιστικές εκτιμήσεις της κριτικής ικανότητας, της αμεροληψίας, της νηφαλιότητας δεν υπάρχουν. Oι αφορισμός δεν διεκδικεί «αντικειμενικότητα», συνάγεται από την υποκειμενική αξιολόγηση του επιπέδου της δημοσιογραφίας, των τηλεοπτικών «συζητήσεων», της τυφλής, συνδικαλιστικής ιδιοτέλειας. Συνάγεται και από την έκπληξη για την πλημμυρίδα ακρισίας και μικρόνοιας που κατακλύζει σχόλια και απόψεις (ανώνυμες συνήθως) στο Διαδίκτυο – καινούργια αυτή λοιμική τρομακτικής ανευθυνότητας, αναιρετικής κάθε ίχνους «κοινωνίας των πολιτών».

Θα μπορούσε να συναχθεί ο αφορισμός και από τη «φυσιογνωμική» (τη μελέτη της σχέσης που έχει η μορφική ιδιαιτερότητα του προσώπου με τον χαρακτήρα, τον ψυχισμό, την καλλιέργεια του ανθρώπου). Aν την ασκήσει κανείς προσεκτικά, πιστοποιεί στις φυσιογνωμίες έκτυπα τα αποτελέσματα της μεθοδικής εξηλιθίωσης των μαζών που κατορθώνουν οι κυβερνήσεις με την πανκυρίαρχη «ποδοσφαιροφιλία», τον κρατικό τζόγο, την ευτέλεια της εμπορικής τηλεόρασης. Συνδυάζοντας τη «φυσιογνωμική» με το ερώτημα: «ποια ευθύνη για την ψήφο του μπορεί να έχει αυτός ο άνθρωπος;», ο απελπισμός του κοινωνικού παρατηρητή ολοκληρώνεται.

Bέβαια, όταν λειτουργεί δημοκρατία (έστω και το ερζάτς της «αντιπροσωπευτικής»), τότε το δικαίωμα της καθολικής ψήφου συναιρεί τη σοβαρότητα (κριτική βάσανο) με την επιπολαιότητα και τη μικρόνοια. Στη φεουδαλική όμως κομματοκρατία, ο ενορχηστρωμένος αποκλεισμός της κριτικής σκέψης, της διάκρισης ποιοτήτων, θέτει αδυσώπητο το ερώτημα: Oταν ελάχιστοι από τους ψηφοφόρους μπορούν να διαχειριστούν υπεύθυνα την ψήφο τους, κατά πόσο οι εκλογές είναι φενάκη και πρόσχημα; Kαι κατά πόσο οι προβλέψεις ενδεχόμενων εξελίξεων της συντελεσμένης καταστροφής είναι εφικτές;

Eχει σημασία να ανιχνεύουμε τα πιθανά ή διαφαινόμενα, όχι για να γαντζωθούμε σε ελπίδες, αλλά για να στοχεύσουμε ενεργά. Nα προβληματιστούμε προσγειωμένα, με ποιες έννομες, δημοκρατικές διαδικασίες μπορεί η ανθρώπινη ποιότητα, η σαφώς μειοψηφική, να εξοβελίσει από τη διαχείριση των κοινών την εδραιωμένη φαυλότητα και αρρωστημένη αρχομανία, την πολυπλόκαμη κλεπτοκρατία. Nα αλλάξει τη νοο-τροπία μιας ολόκληρης κοινωνίας εθισμένης αυτονόητα στην αναξιοκρατία, στην αυθαιρεσία, στην αλογία αντικοινωνικών συμπεριφορών.

Oσο το έθνος-κράτος διατηρούσε τη (συμβατική έστω) ανεξαρτησία του, την κυριαρχική του αυτεξουσιότητα, αν συνέβαινε να εμφανίσει συμπτώματα διαλυτικής παρακμής, κατάρρευσης του πολιτικού του συστήματος, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα αυτόκλητων ενθοσωτήρων (συνήθως παρανοϊκών) λειτουργούσε σαν δικλείδα εκτόνωσης, ανατροπής των δεδομένων του αδιεξόδου: Φαύλοι και ανίκανοι πολιτικοί εξαναγκάζονταν σε απόσυρση, η «επανάσταση» συνέτασσε καινούργιο Σύνταγμα, η αντίσταση στους πραξικοπηματίες έφερνε στο προσκήνιο καινούργια ηγετικά ταλέντα, καινούργιο πολιτικό προσωπικό, καινούργιους κομματικούς σχηματισμούς.

Σήμερα ένα τέτοιο ενδεχόμενο έχει αποκλειστεί. Oχι, δυστυχώς, επειδή παγιώθηκε θριαμβικά η δημοκρατία, αλλά επειδή το έθνος-κράτος τείνει να αφομοιωθεί από ευρύτερα (πολυεθνικά) σχήματα πολιτικής, οικονομικής, «αμυντικής» συνεργασίας ή και νομισματικής ένωσης. Eτσι οι δυνατότητες να εκτονωθούν τα αδιέξοδα γίνονται ακόμα πιο ισχνές, αμφίβολες.

Περιορίζονται σε διεργασίες που μπορούν να συντελεστούν μόνο στο εσωτερικό των πυρήνων της κοινωνικής παρακμής και της πολιτικής εξαχρείωσης. Mόνο μέσα στα κόμματα.
Eσωτερική ανταρσία στο ΠAΣOK δεν θα είχε κανένα νόημα: αυτό το κόμμα έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο με την καταψήφιση του Eυάγγελου Bενιζέλου. Aποδέχθηκε ad hoc όχημα της αρρωστημένης εξουσιολαγνείας των Παπανδρέου (με παρενθετική εξαίρεση την πρώτη τετραετία Σημίτη). Θα διαλυθεί από μόνο του, αν κατορθώσει ποτέ η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση να συγκροτηθεί σε κόμμα με ιδεολογική ραχοκοκαλιά (κοινωνικούς στόχους), έμπρακτη πατριωτική ανιδιοτέλεια, πειστική ετοιμότητα για τολμηρές ρήξεις.

Eχει αποδειχθεί πια περίτρανα ότι σε καμιά από αυτές τις ιστορικές απαιτήσεις δεν μπορεί να ανταποκριθεί ο Aντώνης Σαμαράς. Σεμνός, μετρημένος, συμπαθής, αλλά χωρίς τη στόφα του ριζοτόμου ηγέτη. Tου χαρίστηκε το προνόμιο να πρέπει να αντιπολιτευθεί τον πιο μειονεκτικό σε προσόντα αρχηγό του κομματικού προσκηνίου, όπως και να απαλλαγεί, σχεδόν ουρανόσταλτα, από την πιο οιηματική, εσωκομματικής αντιπολίτευσης πομφόλυγα. Kαι αυτός καυγαδίζει με τον μειονεκτικό κατεβαίνοντας απελπιστικά στο ίδιο ευτελές επίπεδο, ενώ παράλληλα τρέμει μήπως και διολισθήσει η κομματική του δευτεράντζα προς δορυφορίαν της πομφόλυγος.

Tόσο η «σκιώδης κυβέρνηση» του κ. Σαμαρά όσο και οι επιλογές του στην περίπτωση των υποψηφίων του κόμματός του για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, έπεισαν τον έμφρονα πολίτη ότι στο κόμμα αυτό δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Mένει απαράλλαχτη η εικόνα που άφησε στις συνειδήσεις η εξαετία της «γαλάζιας παρένθεσης» - πρόκληση οργής και αηδίας. Oμως αποπομπή του κ. Σαμαρά, μόλις ενάμισο χρόνο από την ανάδειξή του στην ηγεσία, θα οδηγούσε και τυπικά στη διάλυση του κόμματος. H δε αναμονή μιας ακόμα εκλογικής αποτυχίας για να δικαιολογηθεί η αποπομπή, θα ήταν εκφυλισμός του κόμματος σε κουκλοθέατρο.

Aπόμενει μία και μόνη δυνατότητα: η εσωκομματική ανταρσία. Που θα επιβάλει στον κ. Σαμαρά να συναποφασίζει με επιτελική ομάδα τριών ή τεσσάρων προσωπικοτήτων, προκειμένου να τολμηθεί η εκ θεμελίων ανασύνταξη του κόμματος. Mε στόχο τα στοιχεία που πρέπει να χαρακτηρίζουν σήμερα ένα αυθεντικά «Λαϊκό Kόμμα»: τίμια δημοκρατικές λειτουργίες, στελέχωση με κριτήριο την ευφυΐα, την ανιδιοτέλεια, τη δοκιμασμένη στον κοινωνικό στίβο δημιουργικότητα. Kόμμα με ιδεολογική ραχοκοκαλιά, αδιαπραγμάτευτους κοινωνιοκεντρικούς στόχους, πατριωτισμό που να κομίζει «νόημα» και να απαιτεί καλλιέργεια – να αποκλείει πρακτορικές πολιτικές εθνομηδενισμού και στανικού «πλουραλισμού».

΄H καινούργιο κόμμα ή ακόμα βαθύτερος βυθισμός στην ντροπή.

26.3.11

Το λαμόγιο


Με την επική πένα του JZ


Μόλις πάτησε το πόδι του ο Ανδρέας στην Ελλάδα, αισθάνθηκε πως έφτασε στη γη της επαγγελίας. Ο θεός του, ή μάλλον, οι θεοί του, ήταν σαφείς στις εντολές που του έδιναν όταν τον τάϊζαν και τον πότιζαν με άφθονο “λίπασμα” για να τον πασάρουν ως εθνοφύλαρχο του – κατ’ αυτούς – ελληνιστάν. Κάθε -σταν είχε άλλωστε και τον φύλαρχό του, που η σκούφια του κρατούσε άλλοτε από τζάκια, κι άλλοτε από κούτσουρα και μάλλιστα “νότια”, υγρά.


Ο Ανδρέας έγινε η πεπσικόλα, αφού ο μαγκούφης με τα φρύδια πρόλαβε το ρόλο της κοκακόλα, ύστερα από μειοδοτικό διαγωνισμό που έγινε στις κατά τόπους αμερικάνικες πρεσβείες. Ήταν η εποχή που οι “ηγέτες” δεν κρεμιόντουσαν στα μανταλάκια αν πρώτα δεν ξελαρυγγιάζονταν στα μπαλκόνια και δε λιώναν τις παλάμες τους στη χαιρετούρα. Με τη μετριοφροσύνη που τους διέκρινε, πλέρωσαν το διευθυντή σκηνής, ώστε όλα τα προβόλια να πέφτουν στις φάτσες τους υιοθετόντας τις “γκαντάφειας” αισθητικής τίτλους του “σωτήρα” και του “εθνάρχη”.


Με ένα σώβρακο κι ένα ζιβάνγκο ξεμπάρκαρε στο Ελληνικό. Έφερε μαζί του ένα σωρό καθρεφτάκια και χάντρες, όλες μάντε ιν γιούσα, κι όλες είχαν άϋλη μορφή. “Πύρινους” λόγους κατά της ευεργέτιδός του αμερικής, και κάτι αντιστασιακά πιστοποιητικά που τα πήρε όταν η χούντα τον τσάκωσε να λουφάζει σα κλεφτρόνι στη σοφίτα του σπιτιού του. Την ώρα που τα ξερονήσια “βέλαζαν” απ’ το βάρος των ορίτζιναλ αντιστασιακών, αυτός “την έκανε” άρχοντας για έξω… Ποτέ δεν κατάλαβε κανείς πως μια τόσο σκληρή χούντα άφησε να της φύγει μέσα από τα χέρια της ένα τόσο μεγάλο αντιστασιακό “κεφάλαιο” όπως ο Ανδρέας …ένας Τσέ των Βαλκανίων.


Η διαδρομή είναι λίγο πολύ γνωστή. “Αντιστασιακός” τουρισμός σε Σουηδίες κι Αμερικές, ώσπου οι Αμερικάνοι να “αδειάσουν” Πατακούς και Ιωαννίδηδες για να πασάρουν στους ιθαγενείς τη γιαλαντζί δημοκρατία που επικύρωσε το “ΕΔΩ ΛΑΔΟΚΟΜΕΙΟ”.


Η “εποχή Ανδρέα” θα μείνει στην ιστορία ως η χρονική περίοδος που η πολιτική σκηνή κατακλύστηκε από “νάνους” που ανέλαβαν να παίξουν ρόλους “σεντόνια” χωρίς να γνωρίζουν ούτε το “Λόλα να ένα μήλο”. Ποτέ ξανά στην Ελληνική ιστορία δεν εμφανίστηκαν τόσοι άχρηστοι, ανίκανοι, εγωπαθείς, χαζομουνάκιδες, γυφτοκόμηδες και λιγδιάρηδες μέσα στην Βουλή. Όσα ποδάρια και να’ σπαγε ο διάολος δεν θα ταν δυνατόν να γίνει σε τόσο μικρό χώρο μια τόσο μεγάλη σύναξη από ΛΑΜΟΓΙΑ.


Όλα τα δεινά της μοίρας μας έχουν εκεί τη ρίζα τους. Η αισθητική των προτύπων που αποτυπώνεται σ’ εκείνη την εποχή ζέχνει σκυλάδικο, 316 “Μπαβάρια” και πλασική σημαία με ήλιους και πυρσούς. Η πολιτική συμπυκνώνεται στο “δώστα όλα” και η παιδεία στον σχολικό συνδικαλισμό των κοματικών πιτσιρικάδων. Η “αυλή” του Ανδρέα ήταν πολυεπίπεδη. Για συνεργάτες επέλεξε κάτι αμέμπτου ήθους και εγνωσμένης ακεραιότητος τύπους σαν τον Τσοχαζόπουλο που μάλλον τ’ όνομά του το πήρε όταν έκανε “τράκες” στις χαρτοπαιχτικές από τους έλληνες αρμπάϊτερς στη Φράνκγουρτ και κάτι ΔΗΚΗγορίσκους όπως ο “γίγαντας” Τσοβόλας που έπιασε δουλειά “καλησπεράκια” στο Μίζονε & Οικονομικόνε.


Σε μια χώρα που όποιο χώμα και να σκάψεις θα σκοντάψεις στον Αριστοτέλη, βρέθηκαν να κυβερνούν κάτι βραδύνοες τρομπαδούροι με το μισό ημισφαίριο καμένο και το άλλο μισό να ρετάρει αμερικάνικα. Κι επειδή πρώτη φορά στη ζωή τους είδαν αβαλσάμοτο αστακό και ξιφία στο τραπέζι τους, αποφάσισαν πως πρέπει να αποζημιώσουν τους εαυτούς τους για το “αντιστασιακό” τους παρελθόν. Ο καλύτερος τρόπος ήταν αυτός που τους ‘μάθαν όβερσίς, δηλαδή να σταθούν εκεί που κυλάει το χρήμα και να γίνουν οι τροχονόμοι του. Μπαστακώθηκαν λοιπόν ανάμεσα στην περιουσία του λαού και τις χρηματοροές που προκύπτουν απ’ αυτή, και το αδηφάγο εγχώριο κι αλοδαπό κεφάλαιο. Μπήκαν σφήνα εισάγοντας τον μαγικό οικονομικό όρο ΤΗΣ ΜΙΖΑΣ.


Η ΜΙΖΑ, στη συνέχεια θα είναι και ο κύριος ρυθμιστής του πολιτικού συστήματος. Οι “πακέτοι” επινόησαν τις φυλάδες που έγιναν λουριά και φίμοτρα για τους πολιτικάντηδες. Όσοι δεν κάθονταν στ’ αυγά τους, θα έβλεπαν τον κώλο και τα βυζιά της παστρικιάς τους στα μανταλάκια.


Κάπως έτσι έφυγε κι ο Ανδρέας πασάροντας το δαχτυλίδι στο χαμογελαστό τυπάκι και τη ΜΙΖΕρη ομήγυρή του. Έκαναν την εμφάνισή τους στρατηγοί του κώλου με μόνο σχέδιο το πανέλα από τη Ζήμενς στο Μαξίμου και τούμπαλιν με το ανάλογο παντελόνιασμα για τον κόπο τους. Ίσως η πιό σιχαμένη περίοδος που έζησαν οι πραγματικοί Έλληνες. Ήταν τότε που πληρωμένοι τσογλαναράδες αποκαλούσαν τους Έλληνες οπισθοδρομικούς πουλώντας φθηνιάρικο εκσυγχρονισμό. Απαταιώνες που ξεπούλησαν την Πατρίδα μας για βίλες και δεκάμετρες καρίνες. Την ίδια στιγμή που έφτυναν την Ελλάδα έσκουζαν πως “δεν είναι κανείς περσσότερο πατριώτης”, ακριβώς την ίδια στιγμή που το παχύδερμο έψαχνε δικαιολογίες επιπέδου φλυτζανοδιαβάστρας για την σημαία των Ιμίων.


Το ΛΑΜΟΓΙΟ έγινε το πρότυπο επιτυχίας. Επαγγελματικής, κοινωνικής, πολιτιστικής αλλά κυρίως, πολιτικής. Τα παρατράγουδα της Πάνιας ωχριούν εμπρός στα τυπάκια που βρέθηκαν στο προσκήνιο διαχειριζόμενα όλες τις πηγές της ζωής στην Ελλάδα. Όσο ο Bravogiorgos χοροπηδούσε κατσικίσιο ζεϋμπέκικο, ο χλέμπουρας Κωστόπουλος δίδασκε στα δεκαπεντάχρονα ποιές στάσεις μπορούν να γίνουν πάνω σε πλυντήριο που στίβει. Η Σκύλα και η Χάρυβδη με όλα τους τα σόγια εγκαταστάθηκαν στη χώρα με χορηγία Ζήμενς. Όπου και να κοιτούσες μόνο λαμόγια, λαμόγια, λαμόγια, πετυχημένοι αεριτζήδες του χρηματιστηρίου, και “επιχειρηματίες” του κώλου, απ’ αυτούς που κάνουν φιλανθρωπίες με ότι περισσέψει απ’ το μιζαμπλί της κυράτσας τους… Γέμισε ο τόπος από “ευαίσθητους”, από χορηγούς, από “πετυχημένους”. Κι αναρωτιόμασταν… Αυτή είν η Ελλάδα μας;


Όχι. Ήταν ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ. Σοσιαλιστές της αρπαχτής, της μίζας και της μειοδοσίας που έβριζαν αυτοί και τα σκυλιά τους όσους δεν γούσταραν “πολυπολιτισμούς”, συνοριοπήδουλες, εκσυγχρονισμούς, “ελληνοτουρκικές φιλίες”, αμερικανολαγνείες… Ο κάθε κυβερνητικός είχε και τις εμμονές του, άλλος με τον Πουλιανό επειδή βρήκε τον προπάππου του Έλληνα να είναι ντόπιος, άλλος να στέλνει τα κόκκαλα των Μαραθωνομάχων στα αμερικάνικα εργαστήρια για να τους βαπτίσει σιμήτες, άλλος να σκίζει τα σώβρακά του για να πείσει τους Θρακιώτες πως έιναι τούρκοι, κι άλλος να γλύφει τις πατούσες του Γκρουέφσκι σα πιστό σκυλί του Σόρος… Ξεσάλωσαν κι αποφασίζαν για ότι κατεβάζει η γλάβα τους μια και τα αναχώματα που στήσαν έδειχναν ν’ αντέχουν.


Το πρώτο ανάχωμα ήταν οι “και καλά” δημοκρατικές διαδικασίες εκλογής τους. Το κάθε λαμόγιο αφού πρώτα συνδικαλίζονταν στα πράσσινα λιβάδια γινόταν “Πρωτοπαπας” και “Ρέπας” υπουργός. Όλο το συνδικαλιστικό σύστημα στηρίχτηκε σε λιγδιάρηδες που με την πρώτη ευκαιρία πρόδιδαν τους εργαζόμενους για να γίνουν η τσατσά τους αλλάζοντας το αφμ της χώρας σε μπουρδέλου.


Το δεύτερο ανάχωμα ήταν τα δημοσιογραφικά καρακόλια, γνωστά τα τεκταινόμενα να μή τα ξαναλέμε, αρκεί να θυμηθείτε το μεσόκοπο τυπάκι εκείνο που τους εκπροσωπεί όταν οι καπνννοίιιι γίνονται πυκνννννοίιιι… Στο παρουσιαστικό του αποτυπώνεται το ανάστημα της δημοσιογραφίας.


Και το τρίτο το πρωϊνομεσημεριανό τηλεπουταναριό που μεγαλώνει τα παιδιά μας. Δόθηκε βήμα στο κάθε ανωμαλίδιο επιτρέποντάς του να μπαίνει στα σπίτια μας. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα πουστράκια γνωρίζουν εποχές δόξας χάι-ντεφινίσιον. Κάθε κάδρο κι ένας κύναιδος. Κάθε εκπομπή και μια λουλού. Κάθε σήριαλ και μια ανωμαλία.


Και οι τρείς κατηγορίες είναι γέννημα-θρέμα, ΛΑΜΟΓΙΑ. Με το κυάλι ψάχνεις να βρεις ένα ισορροπημένο άτομο στην κάστα τους. Και όλοι τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ και ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ για τα κοινά. Όταν το 3-4% που αντιπροσωπεύουν όλοι αυτοί ελέγχει το υπόλοιπο τότε μιλάμε για ένα νέο είδος δια-κυβέρνησης, τη ΧΟΥΝΤΑ των ΛΑΜΟΓΙΩΝ.


Έτσι, ανενόχλητοι από τον κοιμησμένο λαό, οι διαδρομές του χρήματος είναι οι εξής: Μεγάλα έργα & παραχωρήσεις -> μίζα + υπερκοστολόγιση -> τσαπατσουλοδουλειά ->βίλες, κότερα, αμύθητος πλούτος σε δέκα τσέπες.


Σημερα δεν υπάρχει Έλληνας που να μη κατάλαβε τι του είχανε στημένο. Το σύστημα κατέρευσε επειδή το καύσιμο του ΛΑΜΟΓΙΟΥ είναι η μίζα και οι τετράπαχοι μισθοί, και τα φράγκα δυστυχώς γι αυτούς, τελείωσαν. Το ρίσκο έγινε μεγάλο και δύσκολα θα διακινδυνεύσουν για ψίχουλα να φτύνουν σημαίες, αγώνες, πατρίδες, ιερά και όσια. Η οργή είναι παντού, πίσω από κάθε γωνιά, σε κάθε στενό υπάρχουν και πενήντα ερωτίλοι Έλληνες έτοιμοι να δείξουν την αγάπη τους στα λαμόγια τύπου ΣΚΑΪ. Κάποιοι το συνειδητοποίησαν κάποιοι όχι. Κάποιοι άρχισαν να χάνουν τον έλεγχο των σωματικών τους υγρών στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου.


Να τους υπενθυμίσουμε πως ο Ελληνικός Εθνικός Ύμνος έχει τίτλο:


ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ.


Kατανοητόν;

22.3.11

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ Η ΠΡΟΚΡΙΘΕΙΣΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ;

Ύστερα από δημοσιεύματα τοπικών εφημερίδων σχετικά με τις προτάσεις που υποβλήθηκαν στην επιτροπή περιβάλλοντος θεωρήσαμε σκόπιμο να διερευνήσουμε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της εταιρείας που προκρίθηκε.

Μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ενώ στο δημοσίευμα της Πρώτης της Αιγιαλειας (21/3/2011) αναφέρετε ότι:  


"η εταιρεία ήδη λειτουργεί 4 εργοστάσια στη Σαραγόσα, 28 στην Αμερική, 16 στον Καναδά, 3 στη Γερμανία και έχει συνάψει συμφωνία για άλλες 34 μονάδες στην Ρωσία"

ύστερα από ένα γρήγορο ψάξιμο στο διαδίκτυο η επίσημη ιστοσελίδα της εν λόγω εταιρείας είναι μια και μοναδική σελίδα που πολύ σύντομα αναφέρει στους σκοπούς της χωρίς κανένα περαιτέρω στοιχείο επικοινωνίας (εκτός από ένα email) και καμία αναφορά στις επενδύσεις της ανά την υφήλιο.

Εξαιρετικά περίεργο κατά την γνώμη μας...


Εν συνεχεία ανακαλύψαμε πως το διαδικτυακό όνομα χώρου της εν λόγω εταιρείας έχει κατοχυρωθεί μόλις πριν 2-3 μήνες!

Καμιά επίσημη καταχώρηση στο εμπορικό επιμελητήριο του Τέξας δεν υπάρχει για την συγκεκριμένη εταιρεία αφού όπως μας πληροφορεί το άρθρο η εταιρεία έχει έδρα το Χιούστον.

Θεωρούμε εξαιρετικά περίεργο το γεγονός ότι μια εταιρεία τέτοιου διαφημιζόμενου μεγέθους να μην έχει επίσημη ιστοσελίδα που να πληροφορεί τους ενδιαφερόμενους για τα μεγέθη της αλλά και το ακριβές αντικείμενο ενασχόλησής της. Με λίγα λόγια με τα μέχρι στιγμής διαθέσιμα στοιχεία μιλάμε για εταιρεία φάντασμα.

Σχετικά τώρα με τα πρόσωπα που υπέβαλλαν και υπέγραψαν την πρόταση προς τον δήμο Αιγιαλείας βρήκαμε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία.

Ο κ. Δημήτρης Βασιλικός και κ. Joseph B. Clancy είναι μέτοχοι στην ίδια εταιρεία στην οποία ως αντάλλαγμα για τις συμβουλευτικές τους υπηρεσίες έλαβαν μετοχές.

Η εταιρεία HELLENIC SOLUTIONS CORPORATION κατέθεσε στις 9/2/2011 ενημερωτικό δελτίο για εισαγωγή προς διαπραγμάτευση στην χρηματιστηριακή αγορά του NASDAQ.

Από το εν λόγω δελτίο αντλούμε τις παρακάτω πληροφορίες..

Τόπος ίδρυσης της εταιρείας είναι τα νησιά Cayman και έδρα της εταιρείας το Γαλάτσι Αθήνας.

Ύστερα από διαδοχικές εξαγορές της Aegean Earth S.A και Temhka S.A η εταιρεία ενεργοποιείτε στην κατασκευή, επισκευή και συντήρηση μονάδων διαχείρισης και τυποποίησης διαφόρων αγροτικών προϊόντων κυρίως. Η χρηματοδότηση των εν λόγω επενδυτικών σχεδίων βασίζετε κυρίως σε κοινοτικές επιδοτήσεις.

Με κύκλο εργασιών το 2009 περίπου 35 εκατομμυρίων δολαρίων και καθαρά κέρδη 3.2 εκατομμύρια δολάρια, η εταιρεία δεν παρουσιάζει εμφανή σχέση με την κατασκευή και διαχείριση εγκαταστάσεων για διαχείριση αστικών αποβλήτων στο βαθμό τουλάχιστον που δηλώθηκε στον τύπο.

Δεν είμαστε κατά τέτοιων πρωτοβουλιών αλλά θεωρούμε ότι λύσεις σε τόσο σοβαρά προβλήματα μπορούν να δοθούν μόνο μέσω της προκήρυξης διεθνούς διαγωνισμού πρόσκλησης ενδιαφέροντος, πρόσληψης χρηματοοικονομικών και τεχνικών συμβούλων ώστε να διασφαλιστούν στο μέγιστο δυνατό τα συμφέροντα των δημοτών.

Παρακαλούμε πολύ τους ιθύνοντες να μας διαφωτίσουν...

Aigio.org

20.3.11

Kαινούργιο Σύνταγμα;


Δεν είμαι συνταγματολόγος, ούτε καν νομικός. Θα τολμήσω ελάχιστες συντομογραφικές παρατηρήσεις μόνο για τη λογική προφάνεια της ανάγκης να συνταχθεί Σύνταγμα της Eλλάδας καινούργιο, εξ υπαρχής.

Aπό το οθωνικό Σύνταγμα του 1844 ώς σήμερα, τα Συντάγματα της Eλλάδας δεν έχουν ευδιάκριτο χαρακτήρα «κοινωνικού συμβολαίου». H λογική που τα διέπει δεν αποβλέπει σε όρους συλλογικής συνύπαρξης, σχέσεων κοινωνίας, κατασφάλισης κοινωνικών προτεραιοτήτων, δηλαδή λαϊκής κυριαρχίας. Tα Συντάγματα κωδικοποιούν οριοθετήσεις εξουσιών: εξουσίας ατόμων και εξουσίας θεσμών.

Eιδικά από το Σύνταγμα του 1985 και μετά, η λογική της συνταγματικής νομοθεσίας κατατείνει στην όλο και μεγαλύτερη αυτονόμηση της εξουσίας των κομμάτων σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας. Mε μια φαινομενικώς ακραία, αλλά ρεαλιστική διατύπωση, θα έλεγε κανείς ότι το αντιπροσωπευτικό σύστημα, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τείνει συνεχώς να υποκατασταθεί από το διαστροφικό φαινόμενο της κομματοκρατίας.
Tα κόμματα έχουν κατ’ αποκλειστικότητα την εξουσία να συντάσσουν, μέσω «αναθεωρήσεων», τα Συντάγματα. H προκήρυξη εκλογών για «αναθεωρητική Bουλή» δεν προσθέτει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο στις αυτονομημένες εξουσίες των κομμάτων. Tο Σύνταγμα αναθεωρείται για να εξυπηρετηθούν κομματικές, όχι κοινωνικές ανάγκες.

H λογική των Συνταγμάτων απηχεί την εμπορευματοποίηση της πολιτικής: H εξουσία είναι εμπόρευμα, τα κόμματα συντεχνίες εμπόρων της εξουσίας, ο λαός καταναλωτής. Kαλλιεργείται στον πολίτη η ψευδαίσθηση ελευθεριών επιλογής, όμως οι επιλογές του είναι σαφώς κατευθυνόμενες. H «δημοκρατία» καταλήγει να είναι ό,τι ακριβώς και το μάρκετινγκ: ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Tα κόμματα εμπορεύονται εντυπώσεις, δεν απασχολούνται με το πώς θα λύσουν προβλήματα, αλλά πώς θα κερδίσουν τις εντυπώσεις, πώς θα υποκλέψουν την ψήφο του πολίτη.

Oι πολίτες ούτε εκλέγουν ούτε ελέγχουν την εξουσία. Eκλέγουν την εξουσία τρεις παράγοντες: O μάγειρας του εκάστοτε εκλογικού νόμου, οι κομματικοί αρχηγοί που καταρτίζουν τα ψηφοδέλτια και οι κεφαλαιούχοι που χρηματοδοτούν την προεκλογική διαφήμιση των κομμάτων.
Mελέτες αγοράς βεβαιώνουν ότι ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό των ψηφοφόρων ψηφίζει χωρίς αξιολογικά κριτήρια, χωρίς λογικό ειρμό, μόνο με ψυχολογικές παρορμήσεις, επιδερμικές εντυπώσεις.

Xρειαζόμαστε καινούγιο Σύνταγμα, γιατί αυτός ο τρόπος λειτουργίας του κομματικού συστήματος οδήγησε τη χώρα σε διάλυση, χρεοκοπία, διεθνή εξευτελισμό. Xρειαζόμαστε Σύνταγμα που να οριοθετεί θεσμικά δημοκρατικές εσωκομματικές λειτουργίες. Nα αποκλείει πρακτικές εμπορευματοποίησης της πολιτικής και πελατειακής ψηφοθηρίας, να επανασυνδέει το υπούργημα του βουλευτή με την εκπροσώπηση των ψηφοφόρων του.

Θεωρητικά, τον ρόλο κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας τον έχουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ο συνδικαλισμός. Σήμερα και οι δύο αυτές καίριες λειτουργίες της δημοκρατίας είναι εξαρτημένες ή απολύτως ελεγχόμενες από τα κόμματα. O συνδικαλισμός υπηρετεί κομματικές στρατηγικές, όχι συμφέροντα των εργαζομένων – στα Δ.Σ. των συνδικαλιστικών σωματείων εκπροσωπούνται κόμματα, όχι μαχητές κοινωνικών αιτημάτων. Kαι τα MME επιβιώνουν και λειτουργούν, μόνο επειδή οι κομματικές κυβερνήσεις πληρώνουν από το υστέρημα των φορολογουμένων τα τεράστια χρέη των εμπόρων του τηλεθεάματος.

Kαινούργιο Σύνταγμα σημαίνει, διαφορετική λογική συνταγματικής νομοθεσίας. Oριοθέτηση θεσμικών λειτουργιών που να αποδώσουν τον συνδικαλισμό και τα MME στη διακονία των κοινωνικών αναγκών και στόχων, όχι των κομματικών - συντεχνιακών. Παράδειγμα: Oπως ισχύει συνταγματική απαγόρευση απεργίας των δικαστικών λειτουργών και των σωμάτων ασφαλείας, να επεκταθεί κατά λογική συνέπεια η απαγόρευση σε κάθε απεργία, «πορεία» ή «κινητοποίηση» που αποβλέπει σε «κοινωνικό κόστος»: σε εκβιασμό, βασανισμό ή ομηρεία πολιτών.

H ριζική αλλαγή της λογικής του Συντάγματος προϋποθέτει δημοψηφισματική διασάφηση της σκοποθεσίας του: Nα συνομολογήσουμε οι σημερινοί Eλληνες, κατά πλειοψηφία, τι είδους κοινωνία θέλουμε, ποιες προϋποθέσεις συνύπαρξης επιλέγουμε. Θέλουμε την ελληνικότητα ως κρατική απλώς υπηκοότητα, δηλαδή ως εθνικότητα, ιδεολογική συνιστώσα του έθνους - κράτους, όπως την όριζε η φιλοσοφία του Διαφωτισμού; Mας αρκεί μια συλλογικότητα «πλουραλιστική», ανεκτική της ακοινωνησίας που επιβάλλει στανικά η επιθετική «διαφορετικότητα», η εκδοχή του ανθρώπου ως καταναλωτικής αποκλειστικά μονάδας; ΄H εκδεχόμαστε και θέλουμε την ελληνικότητα ως πρόταση πολιτισμού, πρόταση «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, που το ελλαδικό κράτος καλείται να τη διαχειριστεί ως ιδιαιτερότητα, ικανή όμως να διακονήσει πανανθρώπινη ανάγκη;

Aπό τη δημοψηφισματική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα εξαρτηθεί αν μπορεί ο κάθε τυχάρπαστος κομματικός υπουργός Παιδείας να σπάζει τη συνέχεια δύο χιλιάδων χρόνων της ελληνικής γραφής καταργώντας τόνους και πνεύματα. Να αποκλείει τους σημερινούς Ελληνες από την πρόσβαση στο διαχρονικό γίγνεσθαι της γλώσσας τους καταργώντας τη διδασκαλία των αρχαίων. Ή να «αποδομεί» την ιστορική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας κατασυκοφαντώντας βάναυσα το παρελθόν στις συνειδήσεις των παιδιών της.
Είναι κυριολεκτικά παράλογο, εξωφρενικό, να αναθέτουμε στους αυτουργούς κοινωνικών εγκλημάτων να μας απαλλάξουν από τις προϋποθέσεις και τις πρακτικές που οι ίδιοι επινόησαν και επέβαλαν, προκειμένου να εγκληματίσουν. 

Γι’ αυτό και είναι εντελώς παρανοϊκό να περιμένουμε από το σημερινό πολιτικό σύστημα, το υπαίτιο για την εφιαλτική καταστροφή της χώρας, να «αναθεωρήσει» το Σύνταγμα με όρους αυτοαναίρεσης της Κομματοκρατίας και αποκατάστασης της δημοκρατίας.

Περιμένουμε από τον νομικό κόσμο της χώρας, φορέα των ευθνών της τρίτης στη δημοκρατία εξουσίας, να φωτίσει δυνατότητα εξόδου από το ασφυκτικό αδιέξοδο: Χρειαζόμαστε καινούργιο Σύνταγμα και δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τη σύνταξή του σε πολιτικό προσωπικό που, κατ’ εξακολούθησιν, ευτέλισε τη συνταγματική λογική.

18.3.11

ΑΧΑΪΚΗ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ - ΕΛΕΓΧΟΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ Η ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;


Αναστάτωση και πολλά σχόλια στον εμπορικό και επιχειρηματικό κόσμο της Πάτρας για τον έλεγχο που διενεργούν στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδος στην Αχαϊκή Συνεταιριστική Τράπεζα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Κόσμος" ο έλεγχος έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες και επιβεβαιώθηκε από στέλεχος της Τράπεζας της Ελλάδος που μίλησε στην εφημερίδα. Στελέχη της τράπεζας από την πλευρά τους ισχυρίζονται πως πρόκειται για μία τυπική διαδικασία, όμως πληροφορίες της εφημερίδας και με βάση όσα λέγονται στην «πιάτσα» από εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου της περιοχής και μάλιστα άτομα φερέγγυα και με κύρος, ο έλεγχος ενδέχεται να αφορά και συγκεκριμένους «φακέλους» επιχειρηματιών που είχαν οικονομικές συναλλαγές με το συνεταιριστικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, και οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Δεν αποκλείεται ο έλεγχος να έχει σχέση και με το γνωστό θέμα των παράνομων επιδοτήσεων προς επιχειρηματίες της περιοχής. Πρόκειται για την υπόθεση που είχε αποκαλυφθεί το καλοκαίρι από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος και είχε προκαλέσει σάλο στον επιχειρηματικό κόσμο της πόλης. Και στις δύο περιπτώσεις επιχειρηματιών..... τις οποίες ο τότε Περιφερειάρχης Τάσος Αποστολόπουλος είχε στείλει στον Εισαγγελέα, είχε εμπλοκή η Αχαϊκή Τράπεζα. Να υπενθυμίσουμε ακόμη πως για την διερεύνηση της υπόθεσης υπήρξε παρέμβαση του Προϊσταμένου της Εισαγγελίας κ. Μπισμπίκη, της Οικονομικής Επιθεωρήτριας του Αρείου Πάγου, ενώ προ μερικών εβδομάδων έφθασαν στην Περιφέρεια και οι επιδοτήσεις.

Ένα ακόμη ζήτημα που σύμφωνα με όσα λέγονται στην «πιάτσα» διερευνούν τα στελέχη της Τραπέζης της Ελλάδος, είναι τυχόν προβλήματα σε δανειοδοτήσεις συγκεκριμένων επιχειρηματιών της πόλης που πλέον αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα και θεωρείται βέβαιον πως δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις συναλλαγές τους. Είναι δε χαρακτηριστικό πως σε κάποιους από αυτούς έχουν σφραγιστεί... δεκάδες επιταγές, κι όμως κατά τα λεγόμενα τρίτων εξακολουθούν να τυγχάνουν ασυλίας όχι απαραίτητα από την συγκεκριμένη τράπεζα.

13.3.11

«Η λύση του Κυπριακού περνάει από τη Μόσχα»

Πρώην διπλωμάτης (1975-1981), ο Βρετανός λέκτορας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Γουίλιαμ Μάλινσον, ο οποίος ζει μόνιμα στην Ελλάδα, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Πικρές Ελιές» -που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες από τις εκδόσεις της Εστίας- ανατρέχει στην ιστορία της Κύπρου και τις ποικίλες περιπέτειες που ο λαός τής μαρτυρικής Μεγαλονήσου βίωσε, ενώ στη συνέντευξή του στην «Ε» μιλά και για το σήμερα, το Αιγαίο, το Καστελόριζο, τα πετρέλαια, την ελληνοκυπριακή προσέγγιση με το Ισραήλ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.
Πρώην Βρετανός διπλωμάτης, ο Γουίλιαμ Μάλινσον καταγράφει στο βιβλίο του «Πικρές Ελιές» (εκδ. Εστία) μερικές πικρές αλήθειες για την Κύπρο 
Πρώην Βρετανός διπλωμάτης, ο Γουίλιαμ Μάλινσον καταγράφει στο βιβλίο του «Πικρές Ελιές» (εκδ. Εστία) μερικές πικρές αλήθειες για την Κύπρο  

Από τη διπλωματία γιατί φύγατε;
 
«Ισως παραήμουν ευθύς χαρακτήρας για διπλωμάτης. Αν και ο σοβαρότερος λόγος ήταν η αίσθηση ότι η Βρετανία είχε πάψει πλέον να είναι ανεξάρτητη, συνεπώς, στο υπόλοιπο της καριέρας μου, δεν θα δούλευα για την πατρίδα μου αλλά για την Αμερική...». 

Και πώς φτάσατε στη συγγραφή ενός βιβλίου με θέμα την Κύπρο;
 
«Οταν βρέθηκα το 1994 με υποτροφία στην Ελλάδα για το διδακτορικό μου, που ήταν σχετικό με τον Ψυχρό Πόλεμο, ανακάλυψα ένα έγγραφο του 1975, υπαγορευμένο από τον επικεφαλής του Φόρεϊν Οφις, το οποίο έλεγε: "Πρέπει να διαιρέσουμε τους Ελληνες και τους Τούρκους". Δεν πίστευα στα μάτια μου, οπότε αποφάσισα να το ερευνήσω περισσότερο. Στην πορεία συνειδητοποίησα τη σημασία του θέματος της Κύπρου, παρότι οι Ελληνες μάλλον τείνουν να το αποφεύγουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο θέμα της παροχής των ντοκουμέντων για την Κύπρο, οι Ελληνες με δυσκόλεψαν περισσότερο από τους Βρετανούς!». 

Για ποιο λόγο οι Ελληνες «ζορίζονται» με το θέμα της Κύπρου;
 
«Επειδή υπάρχουν πολλοί "σκελετοί στο ντουλάπι τους". Προσωπικότητες του δημόσιου βίου που έκαναν πολύ άσχημα πράγματα στο θέμα της Κύπρου και είναι ακόμη εν ζωή... Επίσης, η ελληνική ιντελιγκέντσια και οι πολιτικές τάξεις δεν θέλουν να αναφέρονται ιδιαίτερα στο θέμα, επειδή υπήρξαν φορές στο παρελθόν που η "κυπριακή ουρά έσερνε το ελληνικό σκυλί": η ιστορία του Μακάριου, η ιστορία της τουρκικής εισβολής, η ιστορία της χούντας κ.λπ. δημιούργησαν ένα κλίμα στην Ελλάδα όχι ευνοϊκό για δημόσιες συζητήσεις σχετικά με την Κύπρο. Υπάρχει μια διάθεση να κρατιούνται χαμηλοί τόνοι κι ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο φόβος της Τουρκίας».


Φόβος για ποιο πράγμα;
 
«Για αύξηση της στρατιωτικής επιθετικότητας της Τουρκίας. Οι Τούρκοι κατόρθωσαν να συνδέσουν το θέμα της Κύπρου με το θέμα του Αιγαίου. Γι' αυτό η ελληνική κυβέρνηση δεν θέλει το ένα θέμα να επηρεάζει το άλλο. Ενώ, αντίθετα, η τουρκική επιθυμεί να εξετάζονται αυτά μαζί. Για να το πω πιο ωμά, χρησιμοποιώντας "ορολογία Κίσινγκερ", η τουρκική κυβέρνηση κρατάει την ελληνική από τα αρχ...α...». 

Δηλαδή, εάν η Ελλάδα αποφασίσει ένα πρωί να σηκώσει τους τόνους στο θέμα της Κύπρου, τι θα γίνει;
 
«Θα υπάρξει ένταση, ίσως υπάρξουν "καινούργια Ιμια", ίσως κάτι χειρότερο». 

Αρα, λέτε ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα φοβάται την Τουρκία.
 
«Δεν ακούγεται πολύ ευχάριστο, αλλά ναι». 

Θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά εάν, τα 37 χρόνια που μεσολάβησαν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η Ελλάδα κυβερνιόταν από πιο ισχυρές προσωπικότητες, πολιτικούς, διπλωμάτες κ.λπ.;
 
«Θεωρώ ότι στο θέμα της Κύπρου, όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξε από την πλευρά της Ελλάδας μια έλλειψη επιμονής. Από τη μια είχες τη δημόσια ρητορική του Ανδρέα Παπανδρέου, μπλα-μπλα-μπλα, μετά την ήπια προσέγγιση του Καραμανλή στη Ρωσία, αλλά κάπως αυτά δεν συνδυάστηκαν ποτέ. Κι αυτό είναι χαρακτηριστικό της Ελλάδας: οι Ελληνες δεν δείχνουν διάθεση να ενεργήσουν ομαδικά, πριν φτάσει το τελευταίο λεπτό. Κυρίως για κομματικούς λόγους. Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, η Ελλάδα δεν ελέγχει απολύτως το τι συμβαίνει». 

Για ποιο λόγο;
 
«Υπάρχουν τεράστια συμφέροντα, αυτή τη στιγμή με το θέμα του πετρελαίου γίνονται πολλά στο παρασκήνιο με την Κύπρο, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Τουρκία, όπως π.χ. το Καστελόριζο, με την Τουρκία να διεκδικεί τις περιοχές γύρω από αυτό, διεκδίκηση που φαινομενικά δεν έχει σχέση με την Κύπρο αλλά φυσικά εντάσσεται στη γενικότερη τουρκική εξωτερική πολιτική. Ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έχουν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους αλλά σίγουρα θα την κάνουν στον επόμενο γύρο, διεκδικώντας πρόσβαση στα πετρελαϊκά αποθέματα της περιοχής: οι Ρώσοι. Οπότε, για να είμαι δίκαιος με τους Ελληνες, υπάρχουν διπλωμάτες που γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά γνωρίζουν επίσης ότι οι Αγγλοσάξονες υποστηρίζουν την Τουρκία περισσότερο από την Ελλάδα. Κι ότι αν τα πράγματα φτάσουν σ' ένα κρίσιμο σημείο, η Αμερική και η Βρετανία στο τέλος θα πάνε με το μέρος της Τουρκίας. Παράλληλα, η Ευρώπη είναι αδύναμη. Δεν έχει δείξει το κουράγιο που απαιτείται για να παίξει ρυθμιστικό ρόλο σε όλα αυτά». 

Πρόσφατα, με αφορμή το πετρέλαιο, υπήρξε προσέγγιση Κύπρου-Ισραήλ.
 
«Νομίζω ότι η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει τη συγκεκριμένη προσέγγιση για να διαιρέσει την Ελλάδα και την Κύπρο. Βέβαια, και ο Παπανδρέου "χόρεψε πολύ" με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου. Θεωρώ ότι ήταν ένας "χορός τακτικής"...». 

...ο οποίος δεν βοήθησε την Ελλάδα;
 
«Οχι, επειδή εκνεύρισε τον Ερντογάν. Είναι καλή ιδέα να ερεθίζεις τον Ερντογάν; Εντάσσεται στα συμφέροντα της Ελλάδας να είναι πάρα πολύ κοντά στο Ισραήλ ή μήπως είναι καλύτερο να κρατά κάποιες αποστάσεις;». 

Πώς αντιμετωπίζει η Ελλάδα την προσέγγιση Κύπρου-Ισραήλ;
 
«Προφανώς η Ελλάδα θέλει να διασφαλίσει ότι η Κύπρος δεν θα κάνει κάτι που θα προκαλέσει προβλήματα σε σχέση με τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, όπως π.χ. συμβαίνει ήδη με το Καστελόριζο. Η Ελλάδα προς το παρόν δεν μπορεί να εξορύξει το δικό της πετρέλαιο, π.χ. στη Λήμνο, αφού η Τουρκία απειλεί. Συνεπώς η Ελλάδα ασφαλώς και θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί το τι κάνει η Κύπρος, κρατώντας όμως το Αιγαίο "εκτός"». 

Και η Τουρκία; Πώς θα διαχειριστεί τη νέα κατάσταση;
 
«Η Τουρκία, εξαιτίας αυτής της προσέγγισης και εξαιτίας των πετρελαίων, θα γίνει πιο εχθρική απ' ό,τι ήδη είναι. Θα προσπαθήσει να κερδίσει όσο περισσότερα μπορεί, και αυτό θα αυξήσει την ένταση». 


Ποιος θα ήταν ο ιδανικός, κατά την άποψή σας, τρόπος χειρισμού της όλης κατάστασης από την Ελλάδα;
 
«Να υποστηρίξει αυτό που κάνει η Κύπρος. Βέβαια φοβάμαι ότι ίσως η Κύπρος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την προσωρινή κόντρα Τουρκίας - Ισραήλ. Ωστόσο, μην ξεχνάτε ότι οι δύο χώρες συνεχίζουν να έχουν μεταξύ τους στρατιωτικές συμφωνίες, ενώ η Αμερική και η Βρετανία δουλεύουν πολύ πολύ σκληρά για να εξασφαλίσουν ότι οι ισραηλινοτουρκικές σχέσεις θα συνεχίσουν στο στρατιωτικό επίπεδο, αν και όχι δημοσίως. Και δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει αυτή η δημόσια εχθρότητα». 

Δηλαδή, πιθανόν η Κύπρος να παγιδευτεί υπερεκτιμώντας αυτήν τη φαινομενική κόντρα Τουρκίας -Ισραήλ;
 
«Θα μπορούσε. Αλλά γεγονός είναι ότι η Κύπρος βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο: και αυτή τη φορά όχι μόνο για γεωπολιτικά παιχνίδια αλλά και για πετρελαϊκά. Και πάλι υπάρχει ένα γαϊτανάκι: Τουρκία, Κύπρος, Ισραήλ (που σημαίνει Λίβανος και Συρία), την ίδια στιγμή έχουμε κάποια "προβληματάκια" στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ενώ δεν είμαι σίγουρος ότι η Αμερική και η Βρετανία έχουν καταλήξει σε μια δική τους πολιτική, αφού πιθανότατα περιμένουν να δουν πού θα "κάτσει η μπίλια" σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Ταυτόχρονα η γαλλο-γερμανική πολιτική είναι διαφορετική από την αγγλοσαξονική, ιδίως στη Βόρεια Αφρική, ενώ η Ρωσία δρα αργά, υπομονετικά, σταθερά και μεθοδευμένα, όπως πάντοτε έκανε στην ιστορία της, περιμένοντας ενδεχομένως να επωφεληθεί από την όλη σύγχυση που επικρατεί. Ιστορικά, οι Ρώσοι θεωρούσαν πάντοτε την πρόσβασή τους στη Μεσόγειο εξαιρετικά σημαντική. Μην ξεχνάτε ότι οι Ρώσοι εναντιώθηκαν απόλυτα στο σχέδιο Ανάν και θα το ξανακάνουν εάν δουν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους, τα οποία στην Κύπρο είναι τεράστια. Ημουν εκεί πριν από λίγες μέρες και μπορούσες να δεις τους Ρώσους παντού. Οι Ρώσοι είναι εκεί και περιμένουν. Απλώς οι Αμερικανοί παίζουν ντραφτ, όπου ενεργείς γρήγορα, ενώ οι Ρώσοι σκάκι, όπου σκέφτεσαι πολύ πριν κάνεις την κίνησή σου. Η Ρωσία είναι πολύ έξυπνη στην εξωτερική της πολιτική. Μερικές φορές, όταν θεώρησε αναγκαίο, υποστήριξε και την Τουρκία. Αλλά το μεγάλο πετρελαϊκό παιχνίδι που πλέον παίζεται συνδέεται με την Κύπρο. Αν δεις το χάρτη, η εικόνα είναι φρικτή». 

Τι εννοείτε με το «φρικτή»;
 
«Εννοώ ότι είναι γεμάτη από αγωγούς πετρελαίου και αερίου. Ο ένας πηγαίνει στην νότια Ιταλία, ο Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη συνεχίζει να μην είναι έτοιμος, τον οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου δυστυχώς δεν υποστήριξε όσο θα έπρεπε. Οι Ρώσοι τα βλέπουν όλα αυτά και είναι θυμωμένοι. Επίσης, η Ρωσία προμηθεύει την Ευρώπη με αέριο αλλά αυτό είναι το όπλο της και μπορεί να απειλήσει να "κλείσει τη στρόφιγγα" εάν δει να απειλούνται τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο. Η Ρωσία συνήθως υποστηρίζει την επίσημη θέση της κυπριακής κυβέρνησης. Η Ρωσία συνήθως δεν υποστηρίζει την ισραηλινή πολιτική εναντίον των Παλαιστινίων. Αυτό που θα ήθελε η Ρωσία, στον επόμενο "γύρο", σε λίγους μήνες, είναι να εκμεταλλευτούν οι ρωσικές εταιρείες το αέριο στα νερά της Μεσογείου. Τώρα υπάρχει μια αμερικανική εταιρεία που έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον και μια ισραηλινή. Θα υπάρξουν και άλλες στο μέλλον: γερμανικές, γαλλικές, ρωσικές κ.ά. Συνεπώς η κυπριακή πλευρά θα πρέπει να έχει καλές σχέσεις με όλους. Θυμήσου τον Μακάριο, πώς ισορροπούσε ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση». 

Η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πιο δυναμική στο θέμα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών της αποθεμάτων;
 
«Κατά την άποψή μου, η Ελλάδα θα έπρεπε να ζητήσει πολύ μεγαλύτερη βοήθεια από τη Ρωσία για πετρελαϊκές έρευνες. Παραδοσιακά, αφήνοντας έξω την ιδεολογία και τα υπόλοιπα, η Ρωσία έχει υπάρξει η λιγότερο εχθρική μεγάλη δύναμη απέναντι στην Ελλάδα. Η Ρωσία τώρα έχει λόγους να μην εμπιστεύεται την Ελλάδα. Στη διάρκεια της κρίσης η Ρωσία προσφέρθηκε να δώσει ένα μεγάλο φθηνό δάνειο, το οποίο ίσως οδηγούσε στην αποφυγή του ΔΝΤ. Ο Παπανδρέου είπε "όχι", απέρριψε την προσφορά, με τη δικαιολογία ότι θα βρισκόμασταν κάτω από τον έλεγχο των Ρώσων. Είναι άραγε βέβαιο ότι θα βρισκόμασταν κάτω από το ρωσικό έλεγχο με τον ίδιο τρόπο που βρισκόμαστε τώρα κάτω από τον έλεγχο του ΔΝΤ; Δεν είμαι αριστερός, απλώς προσπαθώ να ακολουθήσω την κοινή λογική. Συνεπώς, η διπλωματία της ελληνικής πλευράς με τη Ρωσία δεν μελετήθηκε τόσο στενά όσο θα έπρεπε και δεν υπήρξε τόσο αποτελεσματική όσο θα μπορούσε. Και ο μόνος λόγος που μπορώ να σκεφθώ είναι η αγγλοσαξονική πίεση και ελληνικά ιδρύματα, όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ, με τους κ. Βερέμη και Κουλουμπή, που εκφράζουν την αμερικανική θέση στην Ελλάδα». 

Οι πρόσφατες εξεγέρσεις στην Αίγυπτο, την Τυνησία, τη Λιβύη κ.λπ. πώς μπορούν να επηρεάσουν την Ελλάδα;
 
«Η Ελλάδα πάντοτε προσπαθούσε να ισορροπήσει τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο και το Ισραήλ. Τώρα, με τη συνεργασία της με το Ισραήλ, το πράγμα μπερδεύεται λιγάκι...» 

Η Τουρκία μπορεί να ενδυναμωθεί από αυτές;
 
«Ναι, επειδή μπορεί να παρουσιαστεί ως ο εγγυητής της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή». 

Η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει αυτό;
 
«Η Ελλάδα έχει προσπαθήσει να το κάνει αυτό. Αλλά δεν είναι στη Μέση Ανατολή». 

Η Κύπρος είναι;
 
«Γεωγραφικά, ναι. Διανοητικά, όχι και τόσο. Βέβαια η Κύπρος μπορεί να παρουσιαστεί ως εστία σταθερότητας. Οπως έγινε με την κρίση στον Λίβανο: πόσο χρήσιμη αποδείχθηκε η Κύπρος, όπου συνέρρεαν οι πρόσφυγες κ.λπ.». 

Για την ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. τι λέτε;
 
«Υποστηρίζω τη γαλλογερμανική θέση για μια ειδική σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη. Ασπάζομαι την άποψη του Ζισκάρ Ντ' Εστέν ότι η ένταξη της Τουρκίας θα είναι το τέλος της Ευρώπης. Αφού η Τουρκία δεν είναι στην Ευρώπη. Επειτα, πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζουν η Αμερική και η Βρετανία την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, όταν η Τουρκία κατέχει μέρος της Ευρώπης, το οποίο δεν αναγνωρίζεται; Αν και είμαι βέβαιος ότι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί δεν θέλουν δύο επίσημα αναγνωρισμένα κράτη στην Κύπρο, γιατί τότε τι θα γίνει με τις Συνθήκες, τι θα γίνει με τις βάσεις τους στο νησί; Θέλουν μια αδύναμη κεντρική κυβέρνηση ενώ ο μεγαλύτερος φόβος τους, παρότι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, είναι η Ρωσία. Συνεχίζουν να διακατέχονται από αυτή την εμμονή». 

Συνεπώς, ο Ψυχρός Πόλεμος δεν έχει ακόμη τελειώσει;
 
«Ασφαλώς και όχι. Αλλωστε και ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν για την ιδεολογία, η οποία απλώς αποτελούσε τη δικαιολογία. Ηταν περί συμφερόντων οικονομικών. Κι αυτό συνεχίζεται με έναν πιο μαλακό τρόπο δημόσια αλλά με σκληρό στο παρασκήνιο. Οι Ρώσοι δεν ακούγονται πολύ τον τελευταίο καιρό κι αυτό είναι ενδιαφέρον. Ισως σύντομα στην Κύπρο κάποιες μοσχοβίτικες τρομπέτες ηχήσουν...» 

Τους Βρετανούς, οι Κύπριοι πώς τους βλέπουν;
 
«Τους αρέσει ο βρετανικός τρόπος ζωής, οι βρετανικές ιδέες, η βρετανική οργάνωση, αλλά δεν εμπιστεύονται τις βρετανικές κυβερνήσεις. Και νομίζω ότι έχουν πολύ καλούς λόγους γι' αυτό. Γνωρίζουν ότι η βρετανική κυβέρνηση είναι σε συνεννόηση με την αμερικανική. Οι Κύπριοι έχουν επίσης πολύ υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και πολύ υψηλό ποσοστό δαπανών για την παιδεία. Το 8% του προϋπολογισμού τους πηγαίνει στην εκπαίδευση ενώ στην Ελλάδα είναι, πόσο, 2-2,5%; Στην πραγματικότητα οι Κύπριοι είναι λίγο παραπάνω Ευρωπαίοι από τους Ελληνες. Δεν είναι Βαλκάνιοι, είναι κοσμοπολίτες. Επίσης, είναι πιο οργανωμένοι από τους Ελληνες ενώ και οι "πελατειακές σχέσεις" που διακρίνουν την ελληνική κοινωνία βρίσκονται στην Κύπρο σε χαμηλότερο επίπεδο· υπάρχει μεγαλύτερη διαφάνεια». 

Η Ελλάδα βγήκε κερδισμένη από τη διαχρονική σχέση της με τη Βρετανία και την Αμερική;
 
«Γενικά, η Ελλάδα δεν υπήρξε τόσο ικανή όσο η Τουρκία στο να κερδίσει τη στρατηγική και πολιτική στήριξη της Βρετανίας και της Αμερικής ή ακόμη και της Γαλλίας και της Γερμανίας. Επειδή τα ελληνικά πολιτικά κόμματα δεν θα συμφωνήσουν ποτέ σε μια κοινή πολιτική. Η Ελλάδα φοβάται να πάρει ρίσκα, να μπλοφάρει, ενώ η κατάσταση απαιτεί κάποια ρίσκα, έστω υπολογισμένα. Η Αμερική είναι στην άλλη άκρη του κόσμου, η Ρωσία είναι δίπλα της. Η Ελλάδα πρέπει να κερδίσει μεγαλύτερη υποστήριξη από τη Ρωσία και, αν χρειαστεί, την Κίνα, για να φτάσει σε λύση με την Τουρκία για την Κύπρο. Βέβαια χρειάζεσαι πολύ σπουδαία διπλωματία για να το πετύχεις αυτό. Η Τουρκία είναι καλύτερη στις διεθνείς δημόσιες σχέσεις, χρησιμοποιεί μεγάλα ξένα γραφεία για να υποστηρίζουν τις υποθέσεις της. Η Ελλάδα είναι πολύ διχασμένη, κοιτά πολύ το τώρα, δεν βλέπει σε βάθος χρόνου και δεν μπορεί να δουλέψει ομαδικά. Υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο με τους Ελληνες και τους Γιαπωνέζους: Ενας Ελληνας είναι θαύμα, ένας Γιαπωνέζος είναι ένας "καθυστερημένος". Δύο Ελληνες είναι δύσκολοι, δύο Γιαπωνέζοι είναι απλώς βλάκες. Είκοσι Ελληνες είναι καταστροφή, είκοσι Γιαπωνέζοι είναι ένα θαύμα...». 

Αρα, τα προβλήματα της Ελλάδας είναι η διχόνοια και ο ατομισμός.
 
«Και, σε επίπεδο κοινωνίας, η ξενομανία της. Η Ελλάδα έχει τάση να εισάγει οτιδήποτε ξένο, ανεξαρτήτως αν είναι καλό, κακό ή άσχημο. "Είναι ξένο, ω!, πρέπει να είναι καλό! πρέπει να είναι καλύτερο από τα δικά μας!". Δείτε την υπουργό Παιδείας, τη Διαμαντοπούλου: είναι ένα τέτοιο παράδειγμα στην εκπαίδευση· θα σκοτώσει την εκπαίδευση αν συνεχίσει έτσι! Προσπαθεί να αντιγράψει αγγλοσαξονικές αηδίες, να ρωτάς το μικρό παιδί "ποια είναι η ταυτότητά σου;" κ.λπ. Υπάρχει καλό εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, δεν χρειάζεται να εισαχθούν νέες ιδέες, χρειάζεται απλώς να αξιοποιηθούν οι υπάρχουσες. Υπάρχουν όμορφα πράγματα εδώ, όμως οι Ελληνες δεν είναι υπερήφανοι γι' αυτά, θαυμάζουν πολύ τα ξένα πράγματα. Αλλά αυτός ο θαυμασμός δείχνει κάτι: ότι δεν μπορείς να κάνεις τη διάκριση μεταξύ τού τι είναι πράγματι καλό και τι είναι κακό. Υιοθετούνται θεωρίες από το εξωτερικό στην Ελλάδα και "η πλάκα", πολλές φορές, είναι ότι η ρίζα αυτών των θεωριών βρίσκεται στην αρχαία Ελλάδα! Θα ήθελα να δω λίγο παραπάνω αυτοσεβασμό στους Ελληνες. Ακούω πολλούς να λένε: "Με το ΔΝΤ χάνουμε τον αυτοσεβασμό μας". Μα, αυτό έπρεπε να το σκεφτείς είκοσι, τριάντα χρόνια πριν, όχι τώρα! Τι διάολο έκανες τόσον καιρό;». *

Η εύγλωττα ένοχη αποσιώπηση


Το έγκλημα της «έσχατης προδοσίας» προτού να είναι νομικός καταλογισμός, είναι πράξη - συντελεσμένη, κοινωνικά πιστοποιούμενη. Αν σκοπιμότητες επιβάλλουν να μη λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν σημαίνει ότι μπορούμε και να εξαλείψουμε τα πράγματα, τα πεπραγμένα της έσχατης προδοσίας.

Προδοσία θα πει: προδίδω, παραδίδω, καταδίδω φίλο, ευεργέτη, πολύτιμο κληροδότημα σε εχθρό, αντίπαλο, άνθρωπο επίβουλο και δόλιο. Το κάνω εισπράττοντας αμοιβή, «ξεπουλάω» ιερά και όσια, για χυδαίο ατομικό συμφέρον. Και «έσχατη» προδοσία, κορύφωμα, σε υπέρτατο βαθμό προδοσία, είναι να ξεπουλάω από ιδιοτέλεια την ίδια μου την πατρίδα: Την κοινωνία που με γέννησε, τη γλώσσα που με δόμησε λογικό υποκείμενο, την ιστορική συνείδηση που με μπολιάζει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Ξεπουλάω, σε αλλότρια συμφέροντα, εδάφη ή θάλασσες που δεν είναι υλική απλώς κοινή περιουσία, αλλά κοιτίδες και όρια πολιτισμού, μήτρες που γέννησαν «νόημα» βίου, πανανθρώπινα μέτρα και στόχους συλλογικότητας.

Εσχατο έγκλημα να προδίδω την πατρίδα μου για να κερδίσω αξιώματα, αλλοδαπή υποστήριξη προκειμένου να αναρριχηθώ στην εντόπια εξουσία. ΄Η και μόνο για χρήματα. Να συμπράττω με ξενικά συμφέροντα, επίβουλη ιδιοτέλεια αλλογενών, να ξεγελάω ομόγλωσσους, ομόρριζους συμπατριώτες που με εμπιστεύονται και με τιμούν. Να τους παραδίνω ανυποψίαστους στην εκμετάλλευση και απληστία των εντολέων πατρώνων μου.

Ομως, για να κριθεί ως ειδεχθής συμπεριφορά η προδοσία και έγκλημα στυγερό η «έσχατη» (της πατρίδας) προδοσία, προϋποτίθεται κοινή και προηγμένη «αίσθηση» πατρίδας, αίσθηση του «ιερού», της τιμής, της αξιοπρέπειας, της φιλίας, της εμπιστοσύνης, της ευεργεσίας. Οταν ο Αισχύλος λέει: «Τους γαρ προδότας μισείν έμαθον» (Προμηθέας Δεσμώτης 1068), συνοψίζει μια κοινή «αίσθηση», ένα συλλογικό αισθητήριο κρίσης και αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας. Για να οικοδομηθεί αυτό το κοινό αισθητήριο χρειάζονται αιώνες κοινωνικής καλλιέργειας, ενώ, για να «αποδομηθεί», δεν απαιτούνται παρά ελάχιστα χρόνια και κυβερνήσεις εντολοδόχων τσαρλατάνων.

Βέβαια η «αίσθηση» πατρίδας προϋποθέτει για τον Ελληνα, τουλάχιστον και Ελληνίδα μάνα, ελληνίδα γλώσσα μητρική, παιδικά βιώματα αναστροφής με ινδάλματα ηρώων, σαρκωμένη τη γενναιότητα, την αυτοθυσία, την ασυμβίβαστη επιλογή «ελευθερία ή θάνατος» σε μυθικά και ιστορικά πρόσωπα - από τον Ηρακλή και τον Θησέα ώς τον Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά, τον Σαμουήλ στο Κούγκι. Πλάθεται ο αποτροπιασμός για την προδοσία με αρχέτυπα φιλοπατρίας και αυταπάρνησης, όπως και με εικόνες, οσμές, αφή της ιδιαιτερότητας του ελληνικού τοπίου, εγκεντρισμό βιωματικό σε «νόημα» της κοινωνίας του βίου που αντλείται από το έμπρακτο, σε ήθη και έθιμα, κάλλος εμπειρικής μεταφυσικής παράδοσης.

Στο σημερινό εν Ελλάδι καθεστώς της προεδρευόμενης (διακοσμητικά) Κομματοκρατίας το ενδεχόμενο της έσχατης προδοσίας έχει απαλειφθεί από το Σύνταγμα - αναφέρεται μόνο στο πρόσωπο του απογυμνωμένου από κάθε πολιτική ευθύνη Προέδρου της Δημοκρατίας!

Φανερά και ομολογημένα έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους τα κόμματα την απόλυτη απαγόρευση χρήσης του όρου «έσχατη προδοσία», σε οποιαδήποτε περίπτωση. Ακόμα κι όταν πρόκειται για κλοπή δημόσιου χρήματος προορισμένου για την αγορά αμυντικού εξοπλισμού της χώρας (αεροπλάνων, υποβρυχίων, αρμάτων μάχης) ή όταν υπογράφει πρωθυπουργός την παραίτηση της χώρας από το κυριαρχικό δικαίωμα υποθαλάσσιων ερευνών στα χωρικά ύδατα (ακόμα και στο Ιόνιο), όπως και από το δικαίωμα να υψώνεται σημαία σε οποιαδήποτε βραχονησίδα του Αιγαίου, ή για τη συναίνεση και προπαγανδιστική στήριξη σχεδίου εξάλειψης της ελληνικότητας της Κύπρου (του Σχεδίου Ανάν) κ. λπ. κ. λπ.

Θα είχε τεράστια σημασία για την αξιοπιστία και λειτουργικότητα του πολιτικού συστήματος η συνταγματική πρόβλεψη της «έσχατης προδοσίας», με ταυτόχρονη πρόνοια ενδεχόμενης αμνήστευσης προσώπων για το κορυφαίο αυτό των αντικοινωνικών εγκλημάτων, και όχι αποσιωπώντας το έγκλημα. Για να επουλώσει ο «εθνάρχης» Καραμανλής τις πληγές του αδελφοκτόνου σπαραγμού που προκάλεσε η ένοπλη ανταρσία του ΚΚΕ, δεν αρκέστηκε στη γενική αμνηστία. Νομιμοποίησε την ανταρσία, δηλαδή τον θεσμό (το κόμμα), που το καταστατικό του επιβάλλει να στοχεύει πάντοτε στην ανταρσία: στην κατάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στον ολοκληρωτισμό της «δικτατορίας του προλεταριάτου». Ετσι στέρησε ο «εθνάρχης» την Ελλάδα από τη δυνατότητα η πολιτική δυναμική της Αριστεράς να υπηρετεί τίμια τη δημοκρατία, να είναι αληθινά κοινωνιοκεντρική.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει και συνταγματικό περιθώριο να ελεγχθούν, να καταδικαστούν ή να αμνηστευθούν, και τα καμώματα του σημερινού, απελπιστικά μειονεκτικού, πρωθυπουργού μας: Θα άξιζε να διερευνηθεί δικαστικά το περιεχόμενο των επαφών του με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (με τον Paul Thomsen, δύο μήνες πριν από την ανάληψη της πρωθυπουργίας, και με τον Dominique Strauss-Kahn, λίγο μετά την ανάληψη). Αν μπορούν να συσχετιστούν αυτές οι τόσο έγκαιρες (με πρεμούρα που εκπλήσσει) επαφές (και μάλιστα, εν αγνοία των Βρυξελλών) με την εν συνεχεία παράδοσή του άνευ όρων στην τρόικα, δηλαδή στη συνταγή «θεραπείας» της ελληνικής οικονομίας με βάση τα πιο απάνθρωπα μέτρα αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού. Θα άξιζε να διευρευνηθεί ο συσχετισμός, μήπως και στοιχειοθετεί το ενδεχόμενο, η άνευ όρων υποταγή στον εφιάλτη να ήταν έγκαιρα εντεταλμένη και οι εντολοδόχοι ακόμα πιο έγκαιρα επιλεγμένοι.

Παρά τη μεθοδική, πολύχρονη προσπάθεια να απαλειφθεί από το λεξιλόγιο των σημερινών Ελλήνων το σημαίνον «έσχατη προδοσία», έχει ζωτική σημασία να πιστοποιηθεί το πεπραγμένο σημαινόμενο. Το να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ο ρεαλιστικότερος προσδιορισμός της ελευθερίας. Η έμπρακτη απόδειξη αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας.

11.3.11

Παρέμβαση Τσούκαλη για το εργοστάσιο απορριμμάτων

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΗΜΟΠΡΑΤΗΣΗΣ ΑΝΤΙΒΑΙΝΕΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΟΔΗΓΙΑ


Η μέθοδος δημοπράτησης του εργοστασίου απορριμμάτων της Αχαΐας, αντιβαίνει τις διατάξεις του ΠΔ 60/2007 και την Οδηγία 2004/18 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού θεωρεί την υπόψη σύμβαση ως σύμβαση παραχώρησης Δημοσίου Έργου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται περί σύμβασης παραχώρησης υπηρεσιών. 
 
Τα παραπάνω αναφέρουν σε ερώτηση που κατέθεσαν στη βουλή, οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς Νίκος Τσούκαλης, Θανάσης Λεβέντης και Γρηγόρης Ψαριανός, οι οποίοι ερωτούν τον υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων εάν προτίθεται να ακυρώσει τη σχετική απόφαση, λόγω του κινδύνου, (πέραν των προβλημάτων νομιμότητας) να οδηγήσει σε πρόσθετες μεγάλες καθυστερήσεις τη δημοπράτηση του έργου.

Το κείμενο της ερώτησης έχει ως εξής:

Ο εγκεκριμένος ΠΕ.Σ.Δ.Α. της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας προβλέπει την κατασκευή μιας μονάδας επεξεργασίας στερεών αποβλήτων για την εξυπηρέτηση όλων των Δήμων της Αχαΐας. Οι διαδικασίες ωρίμανσης του έργου βαίνουν σε ολοκλήρωση, αφού για τη δημοπράτησή του εκκρεμεί μόνο η έγκριση των τευχών δημοπράτησης. 
 
Τα τεύχη δημοπράτησης προβλέπουν τη κατασκευή του έργου «Μελέτη, κατασκευή, χρηματοδότηση και παραχώρηση της εκμετάλλευσης για 20 έτη Μονάδας Επεξεργασίας Απορριμμάτων Νομού Αχαΐας» προ εκτιμώμενου προϋπολογισμού κατασκευής 70.110.000 ευρώ με Φ.Π.Α.

Το έργο πρόκειται να δημοπρατηθεί με τη μορφή της Σύμβασης παραχώρησης Δημοσίου έργου με το σύστημα υποβολής προσφοράς που περιλαμβάνει Μελέτη και Κατασκευή (άρθρο 8 του Ν 3669/2008), σε συνδυασμό με το σύστημα υποβολής προσφοράς που περιλαμβάνει άλλα ανταλλάγματα (άρθρο 11 του Ν 3669/2008). Η Δημόσια χρηματοδότηση ανέρχεται στο ποσό των 60.000.000 ευρώ.

Σύμφωνα με τη Διακήρυξη της δημοπρασίας, ο μεν παραχωρησιούχος δεσμεύεται να κατασκευάσει τη μονάδα επεξεργασίας των απορριμμάτων καταβάλλοντας ενδεχομένως μικρό μέρος του κόστους κατασκευής , ο δε κύριος του Έργου (ΚτΕ) δεσμεύεται να διαθέτει στον ανάδοχο προς επεξεργασία 170.000 τόνους απορρίμματα κάθε έτος επί 20 έτη, έναντι τιμήματος (τέλη εισόδου των Α.Σ.Α.) αναπροσαρμοζόμενου ανά έτος με αύξηση ίση με τον επίσημο ετήσιο πληθωρισμό. Το προϋπολογιζόμενο από τη μελέτη τέλος εισόδου των Α.Σ.Α. είναι 64,60 ευρώ/τόνο χωρίς Φ.Π.Α.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το κύριο αντικείμενο της συγκεκριμένης σύμβασης παραχώρησης αποτελεί η παροχή εκ μέρους του παραχωρησιούχου της υπηρεσίας επεξεργασίας των απορριμμάτων του Κυρίου του έργου έναντι ανταλλάγματος, προϋπολογισμού 270.157.200 ευρώ, ενώ η μελέτη και κατασκευή της μονάδας επεξεργασίας των απορριμμάτων, προϋπολογισμού 70.110.00 ευρώ, αποτελεί παρεμπίπτον αντικείμενο της συνολικής σύμβασης.

Στο άρθρο 2 του ΠΔ 60/2007 με το οποίο προσαρμόστηκε η Ελληνική Νομοθεσία στις διατάξεις της Οδηγίας 2004/18/ΕΚ «περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών» αναφέρεται : «δ) Δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών είναι δημόσιες συμβάσεις, πλην των δημοσίων συμβάσεων έργων ή προμηθειών, οι οποίες έχουν ως αντικείμενο την παροχή των υπηρεσιών που αναφέρονται στο Παράρτημα ΙΙ…… Δημόσια σύμβαση, η οποία έχει ως αντικείμενο υπηρεσίες που αναφέρονται στο Παράρτημα ΙΙ και η οποία δεν περιλαμβάνει δραστηριότητες που αναφέρονται στο Παράρτημα Ι παρά μόνο παρεμπιπτόντως σε σχέση με το κύριο αντικείμενο της σύμβασης, θεωρείται ως δημόσια σύμβαση υπηρεσιών». Σημειώνεται ότι οι εργασίες αποκομιδής απορριμμάτων και συναφείς εργασίες περιλαμβάνονται στη κατηγορία 16 του Παραρτήματος ΙΙ, εντάσσονται δηλαδή στις Υπηρεσίες.

Παρόλα αυτά, ο Υπουργός Μεταφορών Υποδομών και Δικτύων με την υπ΄ αριθμ. Δ17α/306/6/ΦΝ 440/1-11-2010 Απόφασή του, η οποία εκδόθηκε κατόπιν σχετικής Γνωμοδότησης του Τεχνικού Συμβουλίου του Υπουργείου, θεώρησε την υπόψη σύμβαση ως σύμβαση παραχώρησης Δημοσίου Έργου και ενέκρινε τη Δημοπράτησή του με το σύστημα υποβολής προσφοράς «Μελέτη – Κατασκευή» (Ν. 3669/08 άρθρο 8), κατά παρέκκλιση των παραπάνω διατάξεων.

Μετά τα παραπάνω και δεδομένου ότι:
α) Η παραπάνω Υπουργική απόφαση αντιβαίνει στις διατάξεις του ΠΔ 60/2007 και την Οδηγία 2004/18/ΕΚ, αφού θεωρεί την υπόψη σύμβαση ως σύμβαση παραχώρησης Δημοσίου Έργου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται περί σύμβασης παραχώρησης υπηρεσιών.
β) Η παραπάνω Υπουργική απόφαση εκδόθηκε θεωρώντας λανθασμένα ότι τα τεύχη δημοπράτησης έχουν εγκριθεί, ενώ το αληθές είναι ότι ακόμα εκκρεμεί η έγκρισή τους.
γ) Το υπόψη έργο, λόγω μεγάλου προϋπολογισμού εμπίπτει στη κατηγορία των «μεγάλων έργων» και επομένως κατά τη διαδικασία ένταξης του έργου στο ΕΣΠΑ, το είδος του προκρινόμενου διαγωνισμού θα αποτελέσει αντικείμενο διαβούλευσης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ελέγχου της νομιμότητάς του.
Ερωτάται ο κ. Υπουργός :
  1. Tι σκοπεύετε να κάνετε για την επίλυση του προβλήματος που έχει ανακύψει με τη μέθοδο δημοπράτησης ;

  1. Προτίθεσθε να ακυρώσετε ή όχι την παραπάνω απόφαση, η οποία αντιβαίνει προς την Ευρωπαϊκή Οδηγία, με κίνδυνο, πέραν των προβλημάτων νομιμότητας, να οδηγήσει σε πρόσθετες μεγάλες καθυστερήσεις τη δημοπράτηση του έργου ;

Οι ερωτώντες βουλευτές
Νίκος Τσούκαλης
Θανάσης Λεβέντης
Γρήγορης Ψαριανός

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 12 (ξεχασμένη)

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Νίκος, ο Γιάννης, ο κοντός, η κοντή, ο καπετάνιος, ο Θανάσης, ο ψηλός, η ΣΤΥΓΑ και τα παπαγαλάκια. Τα πληρωμένα - με ελευθέρας και άλλα - παπαγαλάκια. Στη παρέα προστέθηκε και ο δημοσιογράφος. Κι όλα πήγαιναν καλά. Μέχρι και σελίδα βρήκαν τα ανώνυμα παπαγαλάκια στη φυλλάδα. Και να τα χαμόγελα. Και να τα πάρτυ. Και να οι μισθοί. Ώσπου η ΣΤΥΓΑ αποφάσισε, μετά τον στρατηγό άνεμο, να βάλει κι αυτή τα πράγματα στη θέση τους. Και να τα συγνώμη. Και να οι επιστροφές χρημάτων. Και να οι δικαιολογίες. Τι ‘χες Γιάννη τί ‘χα πάντα. Το τέλος της ιστοριούλας ας το γράψει ο καθένας όπως νομίζει. Το ΤΕΛΟΣ θα είναι ακριβώς το ίδιο. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

9.3.11

ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΔΑΚΡΥΑ ΚΥΡΙΕ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΕ...

Ο μάρτυρας υπεράσπισης συντρόφων του, ψευτοπροοδευτικων κλεπτών πνευματικής ιδιοκτησίας θυμήθηκε λίγο αργά ποιος είναι ο σκοπός του λειτουργήματος που ασκεί.

Με αφορμή την αντικατάσταση του συζύγου της αδερφής του, Αντώνη Χατζηβασιλειου από την έμμισθη θέση του αντιπρόεδρου της ΔΕΥΑ από τον μπατζανάκη του νυν δημάρχου Λάμπη Χριστοπούλου, “ξεσπάθωσε” μέσω της εφημερίδας ιδιοκτησίας του Βήμα της Αιγιαλειας μιλώντας για οικογενειοκρατία και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Όσο φυσικά το μέλος της δικής του οικογένειας ελάμβανε επί τέσσερα περίπου συναπτά έτη το ποσό των 3.000 ευρώ μηνιαίως δεν υπήρχε θέμα οικογενειοκρατίας από την πλευρά του δημοσιογράφου. Φυσικά αυτή η παροχή εξασφάλιζε σε σημαντικό βαθμό και την ασυλία της προηγούμενης δημοτικής αρχής από την ενοχλητική κριτική μιας εφημερίδας. Η επιδερμική κριτική των πεπραγμένων της πιο αποτυχημένης δημοτικής αρχής από την εφημερίδα του δημοσιογράφου-υπερασπιστή  πρωτόδικα καταδικασμένων κλεπτών πνευματικής ιδιοκτησίας μόνο τυχαία δεν ήταν.

Η ουσία βέβαια του θέματος είναι ότι πέρα από το διαβρωμένο ρόλο των υποτιθέμενων ελεύθερων φωνών η σημερινή δημοτική αρχή συνεχίζει απτόητη στα χνάρια της προηγούμενης. Βολευουνε στις έμμισθες θέσεις κλειδιά τα δικά τους παιδιά δίχως να τολμούν να απευθυνθούν στην ελεύθερη αγορά ώστε να στελεχωθούν αυτές οι θέσεις από τους ικανότερους και όχι από τους αρεστούς.

Αποδεικνύεται περίτρανα ότι ελεγκτές και ελεγχόμενοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για τα ιδιοτελή προσωπικά και οικογενειακά συμφέροντά τους αγνοώντας επιδεικτικά όλους αυτούς που τους έστειλαν εκεί που βρίσκονται σήμερα για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των πολλών και όχι για να αποκαταστήσουν οικονομικά τα μέλη των οικογενειών τους.

Στάθη η περίοδος χάριτος έλαβε τέλος!

Aigio.org

Η ναοδομία της Εκκλησίας αρπάζει τον έλεγχο των αυθαιρέτων της


Κρατική εξουσία αρπάζει η Eκκλησία και... ελέω Θεού όχι μόνον θα εκδίδει οικοδομικές άδειες, αλλά θα νομιμοποιεί αυθαίρετα, θα ελέγχει, θα επιβάλλει και θα εισπράττει τα πρόστιμα! Όλα αυτά μέσω κανονισμού της Διαρκούς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 135/Α/ 9.8.2010 με τον τίτλο "Κωδικοποίησις και συμπλήρωσις διατάξεων περί λειτουργίας της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών ". 

Έτσι "το γραφείο ναοδομίας και εκτελέσεως εκκλησιαστικών τεχνικών έργων" , "λειτουργούντος παρά τη Ιερά Συνόδω", σύμφωνα με άλλον κανονισμό (66/93) αναβαθμίζεται σε διεύθυνση με πλήθος αρμοδιοτήτων οι οποίες ανήκουν στις πολεοδομίες. Ήτοι η εφαρμογή του νόμου Τρίτση 1337/83, άρθρο 17 για τα αυθαίρετα κτίσματα, του Προεδρικού Διατάγματος 276 ΦΕΚ Α/98, το οποίο καθορίζει τις διαδικασίες χαρακτηρισμού και κατεδάφισης των νέων αυθαιρέτων και το ύψος των προστίμων. Σε αυτά προστίθεται και η Κοινή Υπουργική Απόφαση του 2004, η οποία κατηγοριοποεί τις αυθαίρετες κατασκευές και αλλάζει τον τρόπο υπολογισμού των προστίμων ανέγερσης και διατήρησης. Όλες οι αρμοδιότητες περιγράφονται στο άρθρο 19 του φρέσκου κανονισμού, ο οποίος και αυτός θεωρητικά στηρίζεται στον νόμο 590/1977 "καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδας".

Μόνο τα πρόστιμα από τα αυθαίρετα στη Μονή Πεντέλης είναι ενάμιση εκατομμύριο!

Το άρθρο 47 (παράγραφος 2) προέβελπε ότι για την ανέγερση η επισκευή μη μητροπολιτικών μεγάρων, ιερών μονών και ιερών ναών "μετά των κτισμάτων αυτών" την άδεια εκδίδει ο κατηργημένος από το 1988 Οργανισμός Διαχείρισης Εκκλησιαστικής Πολεοδομίας, ενώ οι πολεοδομίες ελεγχούν μόνο την εφαρμογή των όρων δόμησης. Έτσι αναπτύχθηκε και γιγαντώθηκε το καπετανάτο της ναοδομίας, ανενόχλητο, ενώ το 1985 προστέθηκε η δυνατότητα γνωμοδότησης των Επιτροπών Πολεοδομικού και Αρχιτεκτονικού Ελέγχου.

Η γιγάντωση του καπετανάτου της Εκκλησίας αποκαλύφθηκε με αφορμή την έκθεση αυτοψίας της πολεοδομίας της Νομαρχίας Αθηνών το 2006 για την ανέγερση από το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας στον περίβολο της Ιεράς μονής Πεντέλης στην Παλαιά Πεντέλη έξι αυθαίρετων κτισμάτων, συνολικού εμβαδού 270 τετραγωνικών μέτρων συν 125 τετραγωνικών ημιυπαίθριων. Καταλόγιζε πρόστιμο ανέγερσης 992.158 ευρώ και πρόστιμο διατήρησης 496.079 ευρώ.

Η Μονή Πεντέλης κατέθεσε το 2008 ένσταση στην Επιτροπή Κρίσεως Αυθαίρετων Κατασκευών της Νομαρχίας Αθηνών. Η εν λόγω επιτροπή επανεξέτασε την υπόθεση και τον Νοέμβριο του 2010. Κρίνει εαυτόν αναρμόδιο και λόγω του κανονισμού, βάσει του άρθρου 19 επιστρέφει τον φάκελο στο Τμήμα Ελέχγου Κατασκευών της Εκκλησίας. Η εγκύκλιος της αρμόδιας Διεύθυνσης του ΥΠΕΚΑ προς τις πολεοδομίες, η οποία εκδόθηκε τον Ιούνιο, παρ' ότι ξεκαθάριζε ότι η ναοδομία έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα έκδοσης οικοδομικών αδειών ανέγερσης, προσθήκης για τα κτίσματα της παραγράφου 2 του άρθρου 47 του Ν. 590/7, αναθεώρησης των οικοδομικών αδειών αυτών καθώς και ανάκλησής τους ως εκδούσασ αρχής και πέραν αυτού ουδέν, δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Επιπλέον... διευκρίνιζε ότι οι πολεοδομικές υπηρεσίες έχουν αρμοδιότητα θεώρησης των ισχυόντων όρων και περιορισμών δόμησης, καθώς και ελέγχου των κατασκευών και εφαρμογής των ισχυουσών περί αυθαιρέτων διατάξεων. Στο υπόμνημά της η Μονή Πεντέλης ισχυρίζεται ότι ο κανονισμός "έχει ισχύ νόμου".

Σε κάθε περίπτωση πάντως το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος ορίζει ότι η ανάπτυξη, πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του κράτους με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης...



ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:

http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=09.03.2006,id=11784408

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_3_12/09/2009_329094

http://www.iospress.gr/mikro2004/mikro20040117.htm

http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=21.08.2001

http://www.ixorcosmos.gr/ic1/el/enimerosi/katalogos-i-stili-tou-baggeli-mpexi/203-ta-thaumata-tis-noadomias

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catid=1&artID=559965