30.5.11

Απάντηση στoν Μητροπολίτη Aμβρόσιο περί αποτειχίσεως

(Οι αντιφάσεις του κ. Αμβρόσιου και η παρουσία στο Αίγιο του ανεπιθύμητου
σε άλλες μητροπόλεις μητροπολίτη Βρεσθένης Θεόκλητου Κουμαριανού)


Προ μηνός περίπου έστειλα εξωδίκως στον Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιο μία θεολογική μελέτη (βιβλίο) περί Αποτειχίσεως και την αντίστοιχη «Δήλωση». Τούτο συνηθίζεται για τέτοια κείμενα, ώστε να έχει κανείς τα αποδεικτικά στοιχεία της επιδόσεως, αφού ο Καλαβρύτων έχει δώσει πλείστα όσα δείγματα αναξιοπιστίας απέναντί μου.

Ο κ. Αμβρόσιος, όμως, με δημοσίευμα στις εφημερίδες γνωστοποίησε αυτό το εξώδικο, χωρίς όμως να ασχοληθεί με την ανατροπή της κατηγορίας που του αποδίδεται. Αρκέστηκε μόνο με το δημοσίευμά του αυτό, να μου αποδώσει μομφή, επειδή δεν το έστειλα με το ταχυδρομείο.

Γιατί, όμως, τότε δημοσιοποίησε το εξώδικο, καθόσον μάλιστα έχει δηλώσει ότι δεν θα ασχοληθεί ξανά μαζί μου; Φαίνεται πως προέβη σ’ αυτή την κίνηση, γιατί ήθελε να δείξει ότι δεν τον φοβίζει τίποτα, πως η ορθοδοξία ενός Δεσπότη είναι υπεράνω κάθε υποψίας και κριτικής. Και ενεργεί έτσι, γιατί έχει εξασφαλίσει ασυλία να αυθαιρετεί αναπολόγητος σε ζητήματα Πίστεως, αφού οι ασχολούμενοι με αυτά Αιγιώτες (ιερείς, θεολόγοι, πιστοί, εκκλ. σωματεία), είτε αγνοούν την θεολογική πλευρά των θεμάτων, είτε την γνωρίζουν, αλλά αρνούνται να πάρουν θέση, προτιμώντας να τα έχουν καλά με το Δεσπότη, παρά με την συνείδησή τους, την αλήθεια, τον Θεό. Μη απαντώντας, όμως, ο κ. Αμβρόσιος επί της ουσίας, δείχνει αδιαφορία για όσους προβληματίστηκαν ή και σκανδαλίστηκαν με την δημοσίευσή του αυτή και φανερώνει την άρνησή του (για άλλη μια φορά) να ασχοληθεί με θεολογικά προβλήματα που τέθηκαν.
Επιβάλλονται όμως μερικά σχόλια για την δημοσίευση στην οποία προέβη.

Γράφει ότι με το νέο βιβλίο, τον αποκηρύσσω, θεωρώντας τον «αιρετικό και οικουμενιστή».

Ασφαλώς, καμία σημασία δεν έχει, ποια άποψη έχω γι’ αυτόν. Έχει μεγάλη σημασία όμως, ποια άποψη έχουν για τους επισκόπους που παραβαίνουν Ιερούς κανόνες οι Άγιοι. Αυτούς επικαλούμαι, αυτούς ακολουθώ  και αυτοί είναι οι κατήγοροί του, επειδή –αν και επίσκοπος– δεν εφαρμόζει τη διδασκαλία τους. Και επειδή δεν μπορεί να απαντήσει και να αναιρέσει με θεολογικό-πατερικό λόγο τις προσαπτόμενες κατηγορίες, τις αντιπαρέρχεται και εστιάζει το ενδιαφέρον του στο αν δηλαδή έστειλα το βιβλίο με το …ταχυδρομείο ή με …εξώδικο!

Αλήθεια! Ο κ. Αμβρόσιος καταναλίσκει τόσο χρόνο και μεγάλος μέρος της δραστηριότητάς του για ενημέρωση και ανάλυση ποικίλων εθνικών και πολιτικών θεμάτων, για τον έλεγχο πρωθυπουργών, υπουργών, τραγουδιστών κ.α., και χρησιμοποιεί μακροσκελή κείμενα και επιχειρήματα καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα όλων αυτών. Τόσο δύσκολο είναι να εξοικονομήσει λίγο χρόνο για να αντικρούσει τις κατηγορίες που άπτονται θεολογικών θεμάτων; Όταν ερωτάται γι’ αυτά, γιατί τότε «ποιεί την νήσσαν»; Δηλαδή, έχουν μεγαλύτερη αξία οι πολιτικές-κοινωνικές αναλύσεις από την ενασχόληση με εκείνα που  αποτελούν την κυρίως αποστολή του και για την οποία εξελέγη επίσκοπος και ποιμένας;

Ας επανέλθω, όμως, στο θέμα, παραβλέποντας πολλές αντιφάσεις σε θέματα, όπως π.χ. περί filioque, περί αιρετικών, περί συμπροσευχών, περί μεταμοσχεύσεων κ.ά. Με το τελευταίο, λοιπόν, βιβλίο που του έστειλα εξωδίκως περί Αποτειχίσεως (γεμάτο από πατερικά κείμενα), δηλώνω πως εφαρμόζω ένα ισχύοντα Κανόνα της Εκκλησίας και της Ιεράς Παραδόσεως που ορίζει πως, ο πιστός που διαπιστώνει ότι ο επίσκοπός του αυθαιρετεί και αιρετίζει, δύναται (και οφείλει) να απομακρύνεται απ’ αυτόν φροντίζοντας για την σωτηρία του και θέλοντας να μη γίνει συνυπεύθυνος των ανομιών του. Με το βιβλίο αυτό αποδεικνύεται πως ο κ. Αμβρόσιος παραβαίνει Ι. Κανόνες εφαρμόζοντάς την Παράδοση της Εκκλησίας κατά το δοκούν. Δηλαδή:

α) Εκφράζει για κάποιο θέμα αιρετίζουσες απόψεις και άλλοτε –για το ίδιο θέμα– εκφέρει την …ορθόδοξη εκδοχή(!). Τούτο είναι το κύριο χαρακτηριστικό των αιρετικών του αιώνα μας, των Οικουμενιστών, οι οποίοι ξέχασαν «το ναι, ναι και το ου, ου» που δίδαξε ο Χριστός.
β) Παραβαίνει συγκεκριμένους Νόμους που έχουν σχέση με την Πίστη και τη δικαιοσύνη, ενώ άλλους που έχουν σχέση με το κύρος και την εξουσία του, τα περιουσιακά, την τιμωρία πιστών τις τηρεί με άκρα αυστηρότητα και ευλάβεια.

γ) Κατηγορούσε ο κ. Αμβρόσιος για ανήθικες θέσεις και ως αιρετικό τον μητρ. Ζακύνθου Χρυσόστομο –αντηλλάγησαν μάλιστα μεταξύ τους δημοσιεύματα με αγοραίες εκφράσεις– και κατόπιν τον καλεί στην Μητρόπολη και συλλειτουργεί μαζί του, αν και ο Ζακύνθου, όχι μόνο σε τίποτα δεν άλλαξε τις αιρετικές θέσεις του, αλλά και θριαμβολογούσε γιατί επέτυχε (τότε) να μη καταδικασθεί! Ξιφουλκεί ο κ. Αμβρόσιος κατά της ομοφυλοφιλίας και ενώ γνωρίζει τους κανονισμούς του μοναχισμού και τους πειρασμούς στους οποίους εκτίθεται ένας ιερομόναχος που διαμένει στον κόσμο, δίνει «ευλογία» σε ιερομόναχο να συνοικεί με αλλοδαπό, προκαλώντας σκανδαλισμό. Όσο κι αν ο συγκεκριμένος αρχιμανδρίτης μπορεί να είναι ηθικός και αγνός, δεν παύει όμως να έχει προκαλέσει την επέμβαση της αστυνομίας κατηγορούμενος μετά του αλλοδαπού για αφαίρεση προϊόντων, γεγονός που επιτείνει τις υποψίες και τον σκανδαλισμό (Αιγίοχος 5/3/2011, Φιλόδημος, Τ. Αιγιάλειας, 10/3/2011 και aigio.org/2011/04/show.html).

δ) Τέλος, ως προς τον μητροπολίτη κ. Θεόκλητο Κουμαριανό. Το συγκεκριμένο πρόσωπο ο κ. Αμβρόσιος θεωρούσε ότι δεν είχε τις προϋποθέσεις για να γίνει επίσκοπος και αντέδρασε στην εκλογή του. Ο κ. Κουμαριανός όμως, κατάφερε να γίνει μητροπολίτης. Στη συνέχεια κατηγορήθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά και εμπλοκή στο παραδικαστικό κύκλωμα και εξ αιτίας αυτών των κατηγοριών παραιτήθηκε από την Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος! Παρά τις βαρύτατες αυτές κατηγορίες δεν απαίτησε να δικασθεί για να αποδείξει την αθωότητά του, αλλά αποδέχτηκε την λύση του τότε Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου: να παραιτηθεί, ώστε να μη γίνει δικαστική έρευνα, να κουκουλωθεί το θέμα και αργότερα να αποκατασταθεί σε άλλη Μητρόπολη! Τότε μάλιστα ο κ. Θεόκλητος αναφέρθηκε στον «ρόλο που έπαιξε η Χρυσοπηγή (και ο κ. Αμβρόσιος) στην καρατόμησή του». Στην συνέχεια ετέθη σε ενέργεια το επανόδου και προτάθηκε ως μητροπολίτης Μεσσηνίας. Όμως εκεί αντέδρασε σθεναρά ο λαός και ο Δήμαρχος και απετράπη αυτή η ασέβεια (Εθνος 14/2/05 Κυριακάτικη, 6 και 13/03/05, 19 και 26/06/05, 10/07/05, Βήμα, 06/02/05, 11/03/07, Ελευθεροτυπία 29/3/08). Κάτι παρόμοιο έγινε και όταν συζητήθηκε το όνομά του για την Κόρινθο: «οι Κορίνθιοι επιθυμούν έναν ιεράρχη που το όνομά του να μην έχει αναμειχθεί, δικαίως ή αδίκως, σε σκάνδαλα» (Κυριακάτικη, 20/08/06).

Σήμερα, όμως, ο κοπτόμενος για «δικαιοσύνη και αλήθεια» κ. Αμβρόσιος θεώρησε πως ξεχάστηκαν τα γεγονότα εκείνα και ενώ γνωρίζει πως οι Ι. Κανόνες απαγορεύουν τέτοιες μεθοδεύσεις, έφερε τον κ. Θεόκλητο στο Αίγιο, τον φιλοξενεί στον «Άγιο Χαράλαμπο», του επιτρέπει να προΐσταται ακολουθιών την Μ. Εβδομάδα (σκανδαλίζοντας όσους πιστούς έχουν ακόμα μνήμη), να τελεί τη Θ. Λειτουργία, να τελεί αντ’ αυτού μυστήρια του γάμου (απρόσκλητος;) σε οικογένειες ευσεβών πιστών (δυσχεραίνοντας έτσι την παρουσία πιστών στο μυστήριο) και να προωθείται (τα δημοσιεύματα δεν διαψεύστηκαν) ως αντικαταστάτης του.
Πώς είπατε: «Και τι σε ενδιαφέρουν εσένα αυτά;». Με ενδιαφέρουν και πολύ μάλιστα. Όποιος αισθάνεται το Χριστό και την Εκκλησία ως το μεγαλύτερο πράγμα της ζωής του, και βλέπει ότι κακοποιούνται, και βλέπει ακόμα πως κανείς από τους καλοβολεμένους πιστούς δεν τα υπερασπίζονται, έχει καθήκον να αντιδράσει ως ένας εκ των τελευταίων πιστών, τόσο τουλάχιστον, όσο άλλοι φωνάζουν για την ομάδα τους, το κόμμα, το κουτσούρεμα του μισθού και του εφάπαξ, την πτώχευση, τα σκουπίδια κ.ά. Η αδιαφορία εξάλλου για τα πρώτα, είναι ακριβώς εκείνη που συντελεί να επιδεινώνονται τα δεύτερα.

Ελπίζω να μη πουν κάποιοι προσκείμενοι στον μητροπολίτη, ότι λόγω της αποτειχίσεως δεν έχω λόγο να παρεμβαίνω στα της Εκκλησίας, γιατί συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η αποτείχιση είναι εφαρμογή εκκλησιαστικού Κανόνα και πραγματοποιείται όχι από τους εκτός της Εκκλησίας, αλλά από τα μέλη της. Έτσι κάθε μέλος της Εκκλησίας έχει το δικαίωμα (παραμένοντας μέσα στην Εκκλησία) να εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία του, απομακρυνόμενος όχι από την Αλήθεια της Εκκλησίας, αλλά από τον Μητροπολίτη (και τους δορυφόρους του) που αμαυρώνουν αυτή την αλήθεια και αφήνουν τα πράγματα της Εκκλησίας να διολισθαίνουν όλο και περισσότερο προς την εκκοσμίκευση και την παναίρεση του Οικουμενισμού.

Αίγιο, 29/5/2009
Σημάτης Παναγιώτης
____________________________
(Η Δήλωση αποτειχίσεως και άλλα παρόμοια ενδιαφέροντα άρθρα δημοσιεύονται στο 7ο τεύχος του περιοδικού «Κοσμάς Φλαμιάτος» που κυκλοφορεί).

ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ ΜΙΚΡΟΝΟ'Ι'ΚΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ

Μέσα από την γνωστή φυλλάδα “Πρώτη της Αιγιάλειας” κύριο φορέα παραπληροφόρησης και διασποράς ψευδών ειδήσεων στην πόλη του Αιγίου, ο ανώνυμος συντάκτης της στήλης “Το Στίγμα της Εβδομάδας - 30/5/2011”  για ακόμη μια φορά αναφέρεται στο Aigio.org θίγοντας δυο συγκεκριμένες αναρτήσεις (πρώτη - δεύτερη) που αναρτήθηκαν στο ιστολόγιό μας.

Πρώτα απ'ολα οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι συγκεκριμένες αναρτήσεις αποτελούν προϊόν έκφρασης αναγνωστών μας τις οποίες δημοσιεύσαμε αυτούσιες.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι γιατί οι θιγόμενοι αντί να σπεύσουν να απαντήσουν μέσω του ιστολογίου μας επιλέγουν τη στήλη του ανώνυμου μικρονοϊκου συντάκτη που δεν τολμά να αναφέρει ούτε το όνομα του ιστολογίου μας.

Μοναδική εξήγηση ίσως να αποτελεί το γεγονός ότι όπως όλα σχεδόν τα δημόσια πρόσωπα έτσι και αυτοί τρέμουν στην ιδέα αντιπαράθεσης με την κοινωνία δίχως μεσάζοντες. Έτσι έχουν μάθει τόσα χρόνια. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα ότι οι εποχές άλλαξαν και η αμφίδρομη επικοινωνία αποτελεί μια νέα πραγματικότητα.

Χάνεται η οποιαδήποτε εναπομείνασα σοβαρότητα όταν θιγόμενα δημόσια πρόσωπα επιλεγούν ως μέσο εκπροσώπησής τους στην κοινωνία τα αλλοτριωμένα παραπαίδια της εκάστοτε εξουσίας. Αυτά τα μικρά ασήμαντα εγωκεντρικά ανθρωπάκια που προεκλογικά δείχνουν τα δόντια τους εκβιάζοντας για χρηματική ικανοποίηση με αντάλλαγμα προβολή και εν συνεχεία υποτάσσονται ολοκληρωτικά στην εξουσία.

Η μικρόνοια τους καταντά κωμική όταν οι υπαινιγμοί τους φθάνουν έως του σημείου ταύτισης τους  με τους μπλογκερς του Aigio.org.

Η συμπλεγματική φύση του εν λόγω ανώνυμου συντάκτη αδυνατεί να κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ ανωνυμίας και ψευδωνυμίας αλλά αυτό είναι κάτι που θα αναλύσουμε σε επόμενη ανάρτηση.
Διερωτάται κανείς πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει μια φυλλάδα όταν η βασική της ύλη αποτελείται από λογοκλοπές από αυτό εδώ το ιστολόγιο αλλά και άλλες τοπικές εφημερίδες αφού το νοητικό και επαγγελματικό επίπεδο των συντακτών της είναι πιο κάτω από αυτό συντακτών σχολικής εφημερίδας.

Ο απύθμενος παραδημοσιογραφικός κουτσαβακισμος δεν έχει τέλος αφού αυτός σιγοντάρετε καθημερινά από πολιτικούς και δημόσια πρόσωπα που αδυνατούν να αντιπαρατεθούν με τους πολίτες αφού είναι πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά γυμνοί.

Μέχρι λοιπόν να αποφασίσετε να αντιπαρατεθειτε ανοικτά μαζί μας θα συνεχίσετε να μας βρίσκετε διαρκώς μπροστά σας και σε μέρη που ούτε καν φαντάζεστε.

Aigio.org

ΥΓ. Ειδικά στον ανώνυμο συντάκτη της στήλης αφιερώνουμε το παρακάτω περιστατικό:

Όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου κάποτε υβρίσθηκε από ένα βουλευτή αντιπάλου κόμματος ρώτησε: «Ποιος το είπε αυτό;» «Εγώ», απάντησε κάποιος. «Α, τότε δεν έχει καμιά σημασία», ανταπάντησε ο Γεώργιος Παπανδρέου.

29.5.11

Tο ανέφικτο της παλαμικής πτεροφυΐας


Η πιστοποίηση επαληθεύεται, επί πολλά χρόνια, σε πολλές επιμέρους περιπτώσεις: Aνθρωποι με έκτακτη ευφυΐα, ζηλευτές σπουδές, διαυγέστατη ανιδιοτέλεια: μόλις ενταχθούν στο «πολιτικό προσωπικό» κόμματος εξουσίας, έστω και με «χαλαρή» ένταξη, χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα. Eχοντας αρράγιστη τη βεβαιότητα ότι, χάρη στην ένταξή τους, διαθέτουν την αμεσότερη δυνατή και ρεαλιστικότερη αντίληψη των πραγμάτων.

Πώς όμως μπορεί να κριθεί το ποιος έχει επαφή με την πραγματικότητα και ποιος δεν έχει; Σε αυτή την κρίσιμη σύγκριση ο αναγνώστης θα επιτρέψει τον φαινομενικά υπερφίαλο, αλλά καθόλου αυτάρεσκο ισχυρισμό του επιφυλλιδογράφου, ότι τεκμηριωμένα πλεονεκτεί σε σύγκριση με τον πολιτικά εντεταγμένο: Yπάρχουν τα κείμενα, οι δημοσιευμένες καταγραφές των εκκλήσεων, ικεσιών, προειδοποιήσεων, καταγγελιών, που οι πολιτικοί αγνόησαν με προκλητική αδιαφορία και εξωπραγματική αυτοπεποίθηση. Kαι δικαιώθηκε μέχρι κεραίας ο όποιος πείσμων στην ελευθερόστομη «κινδυνολογία» επιφυλλιδογράφος.

Για τη λογική που λειτουργεί κριτικά ήταν αμέσως φανερό, από τις πρώτες κιόλας πενήντα ημέρες, πού οδηγούσε η διακυβέρνηση Mητσοτάκη, το 1990, πού η πρώτη (ομολογουμένως συνετή, αλλά κοινωνικά ανεπαρκέστατη) διακυβέρνηση Σημίτη, πού η άφρων δεύτερη, ποια αναπόδραστη κατάληξη θα είχε η πρωθυπουργία του βραχέος Kαραμανλή. «Για το σημερινό εντεταλμένο κυβερνητικό σκαρίφημα δεν χρειάζονταν προβλέψεις: οι μοιραίες συνέπειες τόσο μακρόχρονης αποκοπής της πολιτικής από την πραγματικότητα οδηγούσαν προγραμματισμένα στον ολίγιστο τωρινό διαχειριστή τους). Aν βρεθεί αναγνώστης που θα ανατρέψει στην κριτική επιφυλλιδογραφία, από το 1990 ώς και το 2007, δεν πρέπει να απορήσει για τη συναρπαστική ευθυβολία των προβλέψεων. Δεν πρόκειται για χάρισμα, αλλά μόνο για έγκαιρα λογικά συμπεράσματα.

Aπό τα τέλη κιόλας της δεκαετίας του '80 ήταν περισσότερο από φανερό ότι το κόμμα της N.Δ. δεν είχε τίποτε να αντιτάξει στον «κοινωνικό μετασχηματισμό» του Aνδρέα Παπανδρέου. Δεν είχε αντιπρόταση, δεν ιδρύθηκε για να θέσει και να υπηρετήσει κοινωνικούς στόχους, πίστευε ότι αποτελεί τον αυτονόητο για την Eλλάδα φορέα διαχείρισης της εξουσίας. Γι' αυτό και δεν αντέταξε την παραμικρή αντίρρηση, διαμαρτυρία ή κριτική, όταν το ΠAΣOK ισοπέδωνε μεθοδικά κάθε κοινωνική ιεραρχία, καταργούσε οποιαδήποτε αξιοκρατική στελέχωση στον δημόσιο τομέα, διέλυε (κυριολεκτικά) τα πανεπιστήμια με τον διαβόητο νόμο 1268 του '82, ανασκολόπιζε τα σχολειά και το ήθος της εκπαίδευσης, καταργούσε την ιστορική συνέχεια της ελληνικής γραφής, επιβάλλοντας το μονοτονικό, υπονόμευε την κοινωνική συνοχή με χίλια δυο ψηφοθηρικά διχαστικά δολώματα.
Oχι μόνο δεν πήρε καν είδηση η N.Δ. τον ξεθεμελιωτικό «κοινωνικό μετασχηματισμό» που πραγματοποιούσε το ΠAΣOK, αλλά και ξιπάστηκε με το «προοδευτικό» βερνίκωμα του αμοραλισμού - τόσο χαμηλό ήταν το επίπεδο των στελεχών της. Προσπαθούσαν απεγνωσμένα να αντιγράψουν τον παπανδρεϊσμό, ο εκπασοκισμός του κόμματος φάνταζε συνταγή πολιτικής επιτυχίας. Oποιοι κοινωνικοί στόχοι ταυτίζονταν (επιθυμητικά ή φαντασιωδώς) με την «παράταξη» αποσιωπήθηκαν με ενοχική ντροπή και έμπρακτα αποκηρύχθηκαν - η φιλοπατρία (επίγνωση καταγωγής και συνέχειας) η κατά κεφαλήν καλλιέργεια με προτεραιότητα της γλώσσας, δηλαδή της κριτικής σκέψης, η κοινωνική συνοχή, ο αυτοσεβασμός των Eλλήνων.

H αλυσιδωτή μετακύλιση της πολιτικής αποτυχίας, από τον K. Mητσοτάκη στον K. Σημίτη και στον βραχύ Kαραμανλή είχε αναπόφευκτη κατάληξη τη σημερινή καταστροφή, οικονομική, κοινωνική, κρατική που ζει ο Eλληνισμός, με ψηλαφητή την απειλή του ιστορικού αφανισμού του (τουλάχιστον ως ετερότητας «νοήματος», δηλαδή πρότασης πολιτισμού). H εδώ κριτική επιφυλλιδογραφία επιμένει (από το «Finis Graeciae», του 1986, ώς σήμερα) ότι η καταστροφή ήταν ήδη συντελεσμένη με τον ηροστράτειο «κοινωνικό μετασχηματισμό» του Aνδρέα Παπανδρέου. Kάθε μια από τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν έδειχνε να πιστεύει ότι μπορεί να ασκήσει πολιτική, ανγοώντας τον παπανδρεϊκό «μετασχηματισμό» της ελλαδικής κοινωνίας. Kαι κατέληγε νομοτελειακά στην επονείδιστη αποτυχία. Tην ίδια πλάνη διαιωνίζει και ο Aντώνης Σαμαράς, το απέδειξε ακόμα μια φορά με το «Zάππειο II».
Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική αλλαγή στην Eλλάδα δίχως χαρακτήρα κοινωνικής «αντιμεταρρύθμισης» του παπανδρεϊκού «μετασχηματισμού». Aυτό που κατέρρευσε είναι το παπανδρεϊκό μοντέλο κοινωνίας και κράτους, θεσμοποιημένο με το εκτρωματικό Σύνταγμα του 1985. H ανυπαρξία αντιπολίτευσης στον εκπασοκισμό της πολιτικής, η απουσία κόμματος που να θεμελιώνει την πολιτική του πρόταση σε ρεαλιστική - θεσμική ανατροπή του παπανδρεϊκού «μετασχηματισμού», μεταβάλλει την κατάρρευση του αμοραλιστικού πασοκικού μοντέλου σε εθνική καταστροφή της ελληνικής, συγκροτημένης σε πολιτεία συλλογικότητας.

Δεν το καταλαβαίνει ο κ. Σαμαράς, και οι εξ απορρήτων του τον διαβεβαιώνουν ότι οι εμμονές της επιφυλλιδογραφίας δεν συνιστούν «πολιτική». Πολιτική είναι να εξασφαλίζεις «συνοχή» του οποιασδήποτε ποιότητας πολιτικού σου προσωπικού, να αποτρέπεις διαρροή (δηλαδή αυτοχειρία) προς την «ντόρεια» θνησιγένεια, να «βελτιώνεις» την ειλωτεία που επιβάλλει το «Mνημόνιο», προκειμένου οι δημοσκοπήσεις να σου δώσουν προβάδισμα μιας μονάδας έναντι του μειονεκτικότερου που θα μπορούσε να σου τύχει αντιπάλου.

Eτσι, όλα τα προγνωστικά δείχνουν ότι ενδεχόμενο να υπάρξει πολιτικός ηγέτης με συνείδηση κοινωνικού αναμορφωτή, ανατροπέα της παπανδρεϊκής λοιμικής, δεν διαφαίνεται στον κομματικό ορίζοντα. H ελλαδική κοινωνία μοιάζει αυτοκαταδικασμένη να κατεβαίνει σκαλοπάτι - σκαλοπάτι «του κακού τη σκάλα» ώς τον πιο ντροπιαστικό πυθμένα. Kαι στον πυθμένα του αυτεξευτελισμού δεν υπάρχει περίπτωση να φυτρώσουν παλαμικά «φτερά». Aπλώς βεβαιώνεται η αποχώρηση από την Iστορία.

28.5.11

Μήνυμα της Γενικής Γραμματέα προς την Διευθύντρια του 1ου Λυκείου Αιγίου, κα Ρέλλα-Παπασημακοπούλου

Αγαπητή Αρχοντούλα,


Η πράξη ανθρωπιάς των μαθητριών του Λυκείου σας, Ειρήνης και Ευτυχίας Δεσύλλα που βρήκαν και αμέσως παρέδωσαν στην ιδιοκτήτρια φάκελο με χρηματικό ποσό, αποτελεί για όλους μας ένα μάθημα ζωής και εντιμότητας.

Θέλω να συγχαρώ τις δύο μαθήτριες, εσάς προσωπικά, το Σύλλογο Διδασκόντων του Σχολείου και φυσικά τους πολύτεκνους γονείς των δύο κοριτσιών, που σε μια περίοδο απαξίωσης των θεσμών, καταφέρνετε και κάνετε πράξη όχι μόνο την άρτια εκπαιδευτική κατάρτιση των μαθητών αλλά και την ολοκληρωμένη διαπαιδαγώγηση και διάπλαση των ακέραιων χαρακτήρων τους.

Μας γεμίζετε με αισιοδοξία και μας αποδεικνύετε ότι στην τοπική κοινωνία του Αιγίου υπάρχει σήμερα, μεγάλο απόθεμα αξιών.

Είστε παράδειγμα προς μίμηση.

Θερμά Συγχαρητήρια.



Με εκτίμηση

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ-ΜΠΑΣΤΑ

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΗΠΕΙΡΟΥ-ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

25.5.11

Βαρθολομιό Ηλείας: Ξεφόρτωσαν σκουπίδια του Αιγίου στο δάσος των Θινών!



Όπως αποκάλυψε το ρεπορτάζ του Ionion FM, το μεσημέρι του Σαββάτου φορτηγό ιδιωτικής εταιρείας "επισκέφθηκε" το εξαιρετικού φυσικού κάλλους δάσος των Θινών στο Βαρθολομιό και τον - όχι του ανάλογου κάλλους - σκουπιδότοπο που... βρίσκεται εκεί όχι για να πάρει σκουπίδια, όπως θα θέλαμε να... ονειρευόμαστε, αλλά για να ξεφορτώσει σκουπίδια της πόλης του Αιγίου!

Οι εξηγήσεις που δόθηκαν στον δήμαρχο Πηνειού Αλέξη Καστρινό, όπως o ίδιος ανέφερε στον αέρα του ...ραδιοφωνικού σταθμού (ακούστε εδώ), ήταν πως το φορτηγό βρέθηκε εκεί για να παραλάβει νάιλον που είχε χρησιμοποιηθεί σε καλλιέργειες καρπουζιού, με σκοπό την ανακύκλωση.

Όμως όπως επιβεβαίωσαν αθίγγανοι ρακοσυλλέκτες, μιλώντας στους δημοσιογράφους, το φορτηγό μόλις είχε ξεφορτώσει.

 Μάλιστα στο φωτορεπορτάζ του Ionion FM οι ρακοσυλλέκτες εμφανίζονται να ψάχνουν τα άρτι αφιχθέντα "φρέσκα" σκουπίδια, ανοίγοντας σακούλες όλων των ειδών που φέρουν ονομασίες επιχειρήσεων και φορέων του Αιγίου...

Πηγή: IliaTora.gr

ΠΑΚΤΩΛΟΣ ΜΑΥΡΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΣΕ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΑΙΓΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΕΚ

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Απίστευτη ρεμούλα στην περιοχή της Αιγιάλειας και συγκεκριμένα κάτω από τα πόδια μας . Ο Εμπορικός Σύλλογος Αιγίου που προσπαθεί να λύσει τις ανάγκες των εμπόρων καταθέτει στα μη ελεγχόμενα ταμεία του υπέρογκα ποσά από τα επιδοτούμενα σεμινάρια, χωρίς παραστατικά και με συνοδεία δώρων στην διοίκηση. Το κάθε σεμινάριο αποφέρει περίπου 3,500 ευρώ στα μαύρα ταμεία του εμπορικού και αν αυτό πολλαπλασιαστεί επί πέντε σεμινάρια που θα γίνουν την περίοδο 2011  2012 μας κάνουν σύνολο 17,500 ΕΥΡΩ. Φυσικά τα στόματα παραμένουν κλειστά ακόμα και της αντίπολίτευσης του εμπορικού που από υποψήφιος πρόεδρος μεγάλων προσδοκιών κατέληξε μέλος. Τα επόμενα χριστούγεννα θα υπάρχουν χρήματα για εκδηλώσεις ή θα την πληρώσουν πάλι κάποιοι καλοθελητές έμποροι της κλ.οικονόμου??? Εκτός και αν έχουν καταλήξει στις γνωστές τσέπες.................................
Ομως μία ακόμα ρεμούλα γίνεται και στην γνωστή επιμελητηριακή παράταξη ΠΑΕΚ. Σεμινάρια και εκεί λιγότερα από του εμπορικού με το κόστος κάθε επιδοτούμενου σεμιναρίου να αγγίζει τις 4,000 ευρώ περίπου, έσοδα και αυτά χωρίς παραστικά στο ταμείο της ΠΑΕΚ. Φυσικά το βιομηχανικό πάρκο δεν προχώρησε και έτσι οι καρεκλοκένταυροι αναζητούν άλλους τρόπους για να γεμίσουν τις κοιλιές τους.
Μήπως τελικά οι τσακωμοί μεταξύ ευαγγελίου και τηλιγάδη είναι εικονικοί για να μας βουλώσουν τα στόματα και να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια??? Είναι τυχαίο που τα σεμινάρια γίνονται την ίδια περίοδο και στα δύο σωματεία???  Τελικά μήπως ο εμπορικός και η παεκ είναι η κρυφή ΜΑΦΙΑ που λυμαίνεται όλο το μαύρο χρήμα της Αιγιάλειας και δεν το έχει πάρει χαμπάρι ούτε το ΔΝΤ.???

ΣΤΑΘΗΣ ΚΕΡΝΑΕΙ...ΣΠΥΡΟΣ ΠΙΝΕΙ

Αγαπητέ κύριε Διαχειριστά,

σε αυτή μου την επικοινωνία με το blogg σας, θα ήθελα να μοιραστώ με τους αναγνώστες σας κάποιες εύλογες (θεωρώ) απορίες, που μου δημιουργήθηκαν,
διαβάζοντας στον τοπικό μας τύπο καποια δημοσιεύματα, που αφορούσαν την αποκατάσταση επιτέλους του τέταρτου εταίρου, του πολιτικού (συνοθυλευματικού τύπου) σχηματισμού που διεκδίκησε (ελέω τοπικού βουλευτού) και τελικά κέρδισε την δημαρχία Αιγιάλειας.

Φυσικά και αναφέρομαι στην περίπτωση του κου Σπύριδωνα Παπαδόπουλου, ο οποίος «αδέσποτος» ών μέχρι πριν λίγο θεσμικά, απεκαταστάθη ή πρόκειται ν’αποκατασταθεί από τους (περιστασιακούς) συντρόφους του,στην θέση του Γεν.Γραμματέως του Δήμου, θέση με βαρύνουσα σημασία στα διοικητικά του νέου δήμου, άν πιστέψουμε τα γραφόμενα στις εφημερίδες.

Ο ίδιος ο κύριος Παπαδόπουλος στις τελευταίες εκλογές, αν και υποψήφιος του δημαρχιακού συνδυασμού, δεν κατάφερε να εκλεγεί ούτε δημοτικός σύμβουλος,μη τυγχάνων ως φαίνεται της προτίμησης του εκλογικού σώματος.

Έχοντας λοιπόν αυτή την ουσιαστική παράμετρο υπ’όψιν ερωτώ την δημοτική αρχή:
Κύριοι υπό ποίαν έννοιαν κόπτεσθε για την αποκατάσταση στις τάξεις της διοίκησης του δήμου,του «συντρόφου» Παπαδόπουλου, ενώ η νωπή ακόμη λαϊκή ετυμηγορία έχει δείξει οτι δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο;Υπάρχουν κάποιες προεκλογικές δεσμεύσεις που πρέπει να τηρηθούν, παρά την περί του αντιθέτου λαική βούληση κι άν ναί ποιές είναι αυτές;
Ο συγκεκριμένος κύριος, δεν έτυχε όχι μόνον της λαϊκής εντολής αλλά και της αντιπροσωπευτικής εντολής, του νέου δημοτικού συμβουλίου, αποτυχών να εκλεχθεί «συμπαραστάτης του δημότη», προσφάτως και τώρα με το «ζόρι» πρέπει να αναλάβει γεν.γραμματέας του δήμου;

Βέβαια υπάρχει και η απόφαση του Δ.Σ.που χρειάζεται, για να επικυρωθεί η «αποκατάσταση» του κου Παπαδόπουλου άν το κρίνει απαραίτητο ο κος Δήμαρχος αλλά απο τα δημοσιεύματα μάθαμε, για άτυπη ανάληψη καθηκόντων, απο τον εν λόγω κύριο και ερωτούμε, η τελική απόφαση του Δ.Σ. για μια τόσο σημαντική διοικητικά θέση, έχει προαλλειφθεί και ξέρετε ήδη οτι θα είναι καταφατική ή δεν έχει και τόσο σημασία για σάς τελικά κε Δήμαρχε και δεν την κρίνετε απαραίτητη;

Η θέση του Γεν. Γραμματέα του δήμου αν και προβλέπεται απο τον «Καλλικράτη»γιατί υλοποιείται ειδικά για τον τέταρτο «εταίρο», που έμεινε (δημοκρατικότατα) απ’έξω και γίνεται μια προσπάθεια να «βολευτεί» κι αυτός (αντιδημοκρατικότα
τα), κόντρα στη θέληση των ψηφοφόρων αλλά κι ορισμένων δημοτικών συμβούλων, απ’ό,τι φαίνεται έως τώρα τουλάχιστον;

Η θέση αυτή είναι αμοιβόμενη ή αποτελεί δωρεάν εθελοντική προσφορά του ενδιαφερομένου κυρίου προς το κοινωνικό σύνολο του καταχρεωμένου δήμου μας ;
Έχω την πεποίθηση οτι τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο η δημοκρατία μας δεν λειτουργεί προσχηματικά,και θα τύχω κάποιων απαντήσεων στα ερωτήματα που θέτω και μοιράζομαι με εσάς και τους αναγνώστες σας.

Η όποια κριτική μου θέση είναι καλοπροαίρετη και πηγάζει απο την αγωνία μου γι’αυτόν τον τόπο, που ζω εγώ και η οικογένειά μου και καλούμαι τώρα να πληρώσω τα «σπασμένα»,πέραν των άλλων κι ενός καταχρεωμένου δήμου, που δεν ξέρω αν χρειάζεται κι έναν Γεν.Γραμματέα πλεόν των υπολοίπων στην υγεία του «κορόϊδου του δημότη» κι ερήμην της ετυμηγορίας του.

Κλείνοντας να θυμίσω στον κο Δήμαρχο την φράση του Κ.Καραμανλή του πρεσβύτερου που είπε οτι «στην πολιτική γίνονται πράγματα που δεν λέγονται και λέγονται πράγματα που δεν γίνονται» συμπληρώνοντας οτι η πραγματική δημοκρατία είναι η γνώμη και η απόφαση των πολλών κι όχι το «μαγειρείο» των λίγων.

Με εκτίμηση
Drummatic Style
blogger

23.5.11

Ανεκμετάλλευτο δημόσιο ακίνητο στο Αίγιο


Η πρώην Κλινική Καλαμπόκα, ιδιοκτησίας του Νοσοκομείου, ένα πολυλειτουργικό οίκημα στο καλύτερο σημείο της πόλης, φαίνεται ότι είναι...ανεπιθύμητο από τους διαχειριστές του και το έχουν παρατήσει στο έλεος των ανέμων, μετά τη στήριξή του από τα μικροπροβλήματα που του δημιούργησε ο σεισμός του 1995. 

Ένα σημαντικό έσοδο για το κράτος , αν νοικιαζόταν αλλά και για το Δήμο μια λύση που αναζητά κτίριο να στεγάσει τις υπηρεσίες του. Υπάρχει καλύτερη περίπτωση; 

 Γιατί το Νοσοκομείο δε δημοπρατεί τη χρήση του, οπότε θα ολοκληρωθούν και οι εργασίες που υπολείπονται, προκειμένου να καταστεί λειτουργικό, οικονομικά παραγωγικό και αισθητικά θα συμπληρώσει την περιοχή, που βλέπει στον Κορινθιακό και είναι το καλύτερο μπαλκόνι με απέραντη θέα; Πουλάμε ή νοικιάζουμε δημόσια περιουσία για ν’ αντιμετωπίσουμε το εθνικό χρέος και δε βρέθηκε ένας ελεγκτής της δημόσιας διοίκησης, να επιβάλει ποινές στους αρμόδιους που διορίζονται με κυβερνητική εύνοια, για ασύγγνωστη αμέλεια περί τη διαχείριση της περιουσίας του ιδρύματος που διοικούν. 

Επειδή, εκτός άλλων, αποβαίνουν και επιζήμιοι, αφήνοντας έσοδα να διαφεύγουν.

Σε προωθημένη θέση ο Σπύρος Παπαδόπουλος


Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι! 

Όλα μπορούν να συμβούν.  

Ο πρώην επικεφαλής της ΔΑΔΔΑ, μαχητικό δημοτικό στέλεχος Σπύρος Παπαδόπουλος, από την απώλεια της έδρας στο δημοτικό συμβούλιο, με το διορισμό του ως Γενικού Γραμματέα του Δήμου Αιγιαλείας, γίνεται ξαφνικά ο πρώτος μετά τον ένα. Δηλαδή ο δεύτερος τη τάξει. Δήμαρχος – Γενικός Γραμματέας. 

Έτσι δεν είναι και στα υπουργεία; Απ΄αυτόν θα περνάνε τα πάντα, όσα αφορούν τον καλλικράτειο Δήμο μας. Κορυφαία η θέση, χωρίς τα βάσανα και τις υποχρεώσεις της εκλογής. Άξιος κατά πάντα και γνώστης της αποκέντρωσης των ΟΤΑ, ξεφορτώνει το δήμαρχο από θέματα καθημερινότητας και ρουτίνας. Τον αφήνει απερίσπαστο, να ασκεί τον επιτελικό του, συντονιστικό ρόλο. Η θέση προβλεπόταν από το νέο Οργανισμό (Καλλικράτειο). Φυσικά και ένα τέτοιο στέλεχος δε θα έπρεπε να μένει παροπλισμένο και ανενεργό. Περίπου, αυτό το πόστο κατείχε και στην τελευταία περίοδο Μέγαρη. Αλλά τότε, ως εκλεγμένος σύμβουλος. Πολλές ιδέες του έχουν υλοποιηθεί, όπως, για παράδειγμα, ο κανονισμός λειτουργίας της ΔΕΠΑ. 

Πιστεύουμε ότι ο νέος Δήμος έχει να ωφεληθεί πολλά από την εμπειρία του και την αθόρυβη εργατικότητά του.Ο διορισμός του γίνεται απευθείας από το Δήμαρχο και αναλαμβάνει υπηρεσία μόλις δημοσιευθεί στο ΦΕΚ. Σοβαρός δημοτικός παράγων χαρακτήριζε ευτυχή τη σύμπτωση, να τοποθετηθεί στη θέση αυτή ένας παλαίμαχος αυτοδιοικητικός και θεωρεί ευτυχέστερο το δήμαρχο που θα ξεφορτωθεί – κατά κάποιο τρόπο – όλα τα προβλήματα των πρώην Δήμων, που πριν διευθετηθούν χρειάζονται επεξεργασία, για να εισαχθούν στο δημοτικό συμβούλιο, όσα απ’ αυτά απαιτούν αποφάσεις του Σώματος. Να ευχηθούμε καλορίζικος και ας μην έχει γίνει ευρύτερα γνωστή η είδηση του γεγονότος αυτού.

22.5.11

Κοράκια στην δημόσια περιουσία


Θυμάστε, την εποχή του Γέλτσιν; Τότε που σκάσανε μύτη κάτι απίθανοι τύποι, ένας από αυτούς είχε πάγκο σε λαϊκή αγορά,  κι αρπάζανε διυλιστήρια, ορυχεία, τις σάρκες της Σοβιετίας; Με τις πλάτες του μπεκροκανάτα, που τρέκλιζε σε αεροδρόμια και παγκόσμιες διασκέψεις, μια νέα τάξη κλεπτοκρατών καταλήστευσε τον δημόσιο πλούτο. Ενώ ο ρωσικός λαός ψωμολυσσούσε, πρώτες ύλες, βιομηχανίες, εμπορικοί κολοσσοί, βρέθηκαν με απίθανες μεθοδεύσεις στα χέρια ασήμαντων μικροστελεχών της γραφειοκρατίας ή λούμπεν ψιλοαπατεώνων, που είχαν όμως τις κατάλληλες προσβάσεις στην νέα εξουσία του Κρεμλίνου. Γύρω τους δημιούργησαν και τα αντίστοιχα ΜΜΕ, ώστε να παίζουν παιχνίδι και να γανώνουν τον εγκέφαλο των δύσμοιρων και σαστισμένων Ρώσων. Ο πιο φτωχός λαός στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου.

Έτσι διάφοροι τύποι, που μέχρι πριν λίγο μύριζε το χνώτο τους από την πείνα, βρέθηκαν στην χλιδή κι έφτασαν ν’ αγοράζουν στην Εσπερία ομάδες ποδοσφαίρου από τους μπατιρημένους λόρδους με τον προγναθισμό. Σε λίγο θα δείτε και κανέναν Σερ Αμπραμ Κατσικοκλέφτοβιτς. Η συμμορία αυτή γιγαντώθηκε και για καιρό στην Ρωσία είχε χαθεί η μπάλα της πολιτικής. Την παίζανε «αμερικάνικο» μεταξύ τους, αν θυμάστε τι είναι οι παλιοκαραβάνες σαν εμένα στις αλάνες του Κορυδαλλού, κι η εξουσία από το Κρεμλίνο είχε περάσει στα σαλόνια της γύφτικης κλεπτοκρατίας.

Ύστερα βέβαια ήρθε ο καγκεμπίτης με το παγωμένο βλέμμα και το σταυρουδάκι στο λαιμό κι άρχισε με ατσάλινο χέρι να σβερκώνει ορισμένα από τα καλόπαιδα. Με το τοκάρεφ πάνω στο τραπέζι και το κνούτο στο χέρι, με επιδρομές εισαγγελέων, αστυνομίας κι εφορίας στα γραφεία, τα κανάλια και τις φυλλάδες τους, όσους δεν υποτάχθηκαν, τους οδήγησε στην φυλακή ή στην φυγοδικία στην εξορία.
Σήμερα στην Πατρίδα μας έχουμε ήδη μια λούμπεν «επιχειρηματική» τάξη. Κρατικοδίαιτοι, πολυπράγμονες, έχουν στρώσει βωδίσιο σβέρκο από τα τσιμπούσια επί του κρατικού προϋπολογισμού. Τον ελεύθερο ανταγωνισμό δεν τον ξέρουν, δεν τους ξέρει.

Περιττό να επαναλάβω το πως έχουν περιπλέξει τους μηρούς τους με προμήθειες, έργα και τα παθητικά ΜΜΕ, που δημιούργησαν για να ποδηγετούν τον Λαό και να εκβιάζουν και «σωφρονίζουν» την πολιτική ηγεσία. Σήμερα αγωνιούν κι αυτοί. Οι μπαταρισμένοι όμιλοι τους έχουν από παντού απώλειες. «Πέτσινοι» κολοσσοί, δεν χτίστηκαν μέσα από το ελεύθερο επιχειρείν και τον υγιή ανταγωνισμό αλλά μιλημένα, νταβαντζιλίδικα και με την απληστία αυτών που σέρνανε το γκουβέρνο από την μύτη. Όπως έλεγε ο Κ. Καραμανλής ο Α΄, «κάποτε γύρω από κάθε πολιτικό υπήρχε ένας κύκλος επιχειρηματιών, σήμερα γύρω από κάθε επιχειρηματία υπάρχει ένας κύκλος πολιτικών».

Μετρητό λοιπόν δεν έχουν, έργα δεν γίνονται, οι προμήθειες πετσοκομμένες. Η κρατική πίττα δεν είναι πια ούτε τόση δα τυρόπιττα. Τα τμήματα Προπαγάνδας και Εκβιασμών, που υποδύονται τα ΜΜΕ, ήταν συνήθως παθητικά ή φόδρα πανί, αλλά ως βραχίονες της συνολικής μπίζνας κι αν είχαν παθητικό, όταν το σύνολο του νταραβεριού άφηνε κέρδος, δεν είχε σημασία. Πήρανε π.χ. συμβάσεις 5 δις, τους κόστισε κανάλι, ραδιόφωνο, εφημερίδα 700 εκατομμυριάκια. Καλή σερμαγιά. Ήταν απλώς «έξοδα παραστάσεως». Τώρα όμως η συνολική δουλειά έκατσε στη λάσπη. Μπικικίνια γιοκ. Η διαφημιστική πίτα, κύριο έσοδο των ιδιωτικών ΜΜΕ, λόγω κρίσης έχει πέσει πάνω από 40% και με συνεχώς καθοδικό δείκτη. Ένα κανάλι ήδη φούνταρε κι ετοιμάζεται και δεύτερο, πιο μεγάλο. Μεγάλος όμιλος ετοιμάζεται να κλείσει το καθημερινό του φύλλο και να κρατήσει μόνο το κυριακάτικο, ενώ άλλη πάλαι ποτέ μεγάλη εφημερίδα πάει σέρνοντας από μήνα σε μήνα.

Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι πολίτες προτιμούν το διαδίκτυο, γιατί γλιτώνουν κόστος, έχουν ταχύτητα κι αμεσότητα στην ενημέρωση, έχουν δυνατότητα αμφίδρομης επικοινωνίας και παρέμβασης, χωρίς να κρέμονται από τους αχαμνούς δίδυμους αδένες του κάθε συγκροτηματάρχη. Κυκλοφορούν και στην μπλογκόσφαιρα εκβιαστές, λαμόγια και μισθοφόροι αλλά με δυο λεπτά ανάγνωση τους πήρες χαμπάρι. Τέρμα το ολιγοπώλιο. Όποιος γράφει καλά κι ειλικρινά παίρνει τον κόσμο, όποιος όχι, πάει για τσάγαλα.

Γιατί νομίζετε οι μπετατζήδες και τα τσανάκια τους, οι πριμαντόνες της διαπλοκής και του Μνημονίου, δεν φτιάχνουν πολιτικά – ενημερωτικά ιστολόγια, που να έχουν αληθινή ελεύθερη επικοινωνία με σας; Παίδες, βλέπω ήδη το μάτι σας που γυαλίζει πονηρά. Πού να βγουν και τί να πουν; Τα κείμενα τους είναι για καρπαζιές κι έξω από την προστασία του κοντρόλ θα τους έτρωγε ζωντανούς η αμείλικτη κριτική σας. Θυμηθείτε το: ποτέ δεν θα βγουν εδώ στα ίσα. Γιατί εδώ δεν μπορούν να σας πουν ανερυθρίαστα την προπαγάνδα που πλασάρουν διατεταγμένα και να μπορείτε να σχολιάσετε ελεύθερα. Θα θέλουν οκτώ φίλτρα προστασίας και moderation  του moderation.  Θα πέφτει ο σέρβερ από τις ηλεκτρονικές σφαλιάρες. Στο χαζοκούτι ο κάθε φίτσουλας μπορεί να κάνει τον μορφονιό ή τον ξερόλα, εδώ όμως θα τρώει φάπες από το Αλλενάκι, τον S.A., τον Αρχαιοπτέρυγα και τον Προφήτη και στην γωνία θα τον αφαλοκόβει ο Επώνυμος με τον Μικρό Οδυσσέα.

Έτσι λοιπόν, τα καθεστωτικά κοχίμπα μαζεύονται στα τέννις κλαμπ και στα επιφανή κωλάδικα που συχνάζει ο «καλός κόσμος» και  ξύνουνε την γκλάβα τους για το τι μέλλει γενέσθαι. Έργα, προμήθειες, ευρωπαϊκά κονδύλια γιοκ, το μνημονιακό δάνειο είναι ίσα για να πληρώνει φως, νερό, τηλέφωνο και τα κερατιάτικά του βερεσέ βαλκανικού σοσιαλισμού ο Παπακωνσταντίνου, το παιδί με τη σάκα και τους μαρκαδόρους.  Οπότε τι μένει; Μα φυσικά αυτό που επιτάσσει το μνημόνιο. Ιδιωτικοποιήσεις! Το κράτος έχει στα κουμάντα του από ενέργεια και λιμάνια, μέχρι ορυχεία, οικοπεδάρες σαν το Ελληνικό, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, αεροδρόμια, Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ΔΕΚΟ να φαν κι οι κότες, πολύ πράμα. Υπάρχει και σαβούρα αλλά υπάρχουν και φιλέτα. Ακόμη όμως και την σαβούρα, άμα την πάρεις κοψοχρονιά και σου έχει λύσει το γκουβέρνο με τον φόβο και τον πανικό ψιλοζητήματα, όπως εργασιακά δικαιώματα κλπ, τότε κι από κει κάτι θα βγάλεις. Παίρνεις το κουφάρι, βρε αδερφέ, και το πουλάς για σκυλοτροφή.

Τα καλά παιδιά λοιπόν σκέφτηκαν ότι το καλύτερο κόλπο, το μόνο κόλπο, θα είναι να ελέγξουν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Μόνο εκεί έχει φράγκα τώρα. Θα είχε και στο ελεύθερο επιχειρείν αλλά  που να τρέχουν τώρα. Δεν ξέρουν απ’ αυτά. Θέλουν να λειτουργήσουν σαν τα «κοράκια» στους πλειστηριασμούς. Όλοι στο κόλπο, πλην του δύσμοιρου καθ’ ού η εκτέλεση, που είναι εν προκειμένω εσύ, μνημονιακέ δανειολήπτη Λαέ μου. Τι κάνουν τα «κοράκια» στον πλειστηριασμό; Λαδώνουν τους πάντες με κάτι ψιλά ώστε να κρατηθεί η τιμή πολύ χαμηλά κι ένας απ’ αυτούς να χτυπήσει χαμηλά, πολύ χαμηλότερα από την πραγματική αξία του, το ακίνητο του οφειλέτη. Έτσι, εκεί που περίμενε ο δύσμοιρος να ξοφλήσει και να του μείνει και κάτι, χάνει τα πάντα και χρωστάει ακόμη. Βέβαια για να γίνει καλά η φτιάξη, πρέπει να  είναι στο κόλπο και οι υπάλληλοι του πλειστηριασμού.

Για να δούμε τους Συμβούλους που ορίστηκαν, κυρίως οι ελληνικές τράπεζες. Τι εμπειρία έχουν από τέτοιου μεγέθους και φύσεως δουλειές; Ποιός από αυτούς, πού και πότε έχει ξανακάνει τέτοιους διαγωνισμούς; Με ποιους νταραβερίζονται; Κι ακούστε κάτι πράγματα: ένας μνημονιακός διευθυντής ΜΜΕ και χρόνια κολλήγας εντιμότατης αλλοδαπής Μαντάμ, πήρε, λένε, Υπουργό για να τον ψιλοαπειλήσει, ώστε να αποκλειστεί Σύμβουλος, ο ΜΟΝΟΣ που είχε εμπειρία από τέτοιες δουλειές. Μα γίνονται τέτοια πράγματα;

Και για να δούμε ποιοι μουστερήδες θα σκάσουν μύτη ως ενδιαφερόμενοι αγοραστές εκ των εγχωρίων ή ως συνεταίροι μουσαφιραίων εκ της αλλοδαπής.
Εδώ είμαστε…
Και πως το ‘πα ότι το ‘κανε ο Βλαδίμηρος; Πιστόλι, κνούτο, εισαγγελέας, αστυνομία κι εφορία;

19.5.11

Η συγκατοίκηση ιερέων με νεαρούς Αλβανούς και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος

Ο Αμβρόσιος του Αιγίου είναι αντιρατσιστής
Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Ομολογώ πως το γεγονός που περιγράφω υπήρξε για εμένα μια ευχάριστη έκπληξη. Θεωρούσα τον άγιο Αμβρόσιο  εθνικιστή, ομοφοβικό και εχθρό των μεταναστών, ερμηνεύοντας προφανώς επιδερμικά κάποιες σχετικές δηλώσεις του. Επηρεάστηκα μάλιστα από το γεγονός πως ο άγιος είναι πνευματικό τέκνο του ιερού Καλλίνικου και εν Χρυσοπηγή αδελφός του μακαρίου Χριστόδουλου, απηνών διωκτών αμφοτέρων, της ομοφυλοφιλίας  συκοφαντηθέντων όμως για ομοφυλοφιλία.
Από ένα ατυχές γεγονός πληροφορήθηκα πως ο κ.Αμβρόσιος έδωσε άδεια σε ιερέα του να συγκατοικήσει με νεαρό Αλβανό. Αυτό το θεωρώ ως άμεση απόδειξη της υπερεθνικής φύσης της Ορθοδοξίας και μια ισχυρή διάψευση πως ο Αμβρόσιος διακατέχεται από φυλετικό ρατσισμό. Μάλιστα θυμήθηκα πως και ο ίδιος ο Χριστόδουλος έστελνε σε δικαστές συστατική επιστολή υπέρ νεαρού Αλβανού εμπόρου ναρκωτικών, πνευματικού τέκνου του πνευματικού του τέκνου Θεόκλητου Βρεσθένης, αμφοτέρων δε πνευματικών πατέρων του τ.αρχιμανδρίτη (και μετέπειτα ναύτη του Π.Ν.) κ.Σ.Κ. (γνωστού ως Κωλοσούζα)
Δεν πάει λοιπόν πολύς καιρός που διάβασα: «Άφωνη η τοπική κοινωνία από τις αποκαλύψεις που διαδέχονται η μία την άλλη. Κληρικός της Μητρόπολης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας συνελήφθη πριν από λίγες μέρες στο σούπερ μάρκετ «Βασιλόπουλος» του Αιγίου, επειδή έκλεβε προϊόντα. Οι υπεύθυνοι του εν λόγω καταστήματος, τον είχαν παρακολουθήσει επισταμένως για πάνω από τέσσερις φορές και είχαν διαπιστώσει να γεμίζει ένα καλάθι και στη συνέχεια να φεύγει δίχως να περάσει από το ταμείο, μαζί με έναν αλλοδαπό που πάντοτε είχε μαζί του. Σύμφωνα με πληροφορίες ο ιερέας διάλεγε τα προϊόντα, έφευγε και το δύσκολο έργο της κλοπής των προϊόντων αναλάμβανε ο αλλοδαπός. Όταν κλήθηκε η αστυνομία συνέλαβε τον κληρικό και τον αλλοδαπό και τους πήγε στο τμήμα. Μάλιστα, όπως λέγεται στην πόλη του Αιγίου μένει μαζί του στο σπίτι!».
Οι καλοθελητές δημοσιογράφοι γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως: «Όπως είναι λογικό, στο Αίγιο ξέσπασε σάλος και το συμβάν έφθασε μέχρι και τα αυτιά του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιου, ο οποίος φέρεται ιδιαίτερα ενοχλημένος με το περιστατικό και πιθανότατα θα λάβει σκληρές αποφάσεις…».
Σιγά τον πολυέλαιο. Ο Αμβρόσιος κάλυψε τον παπά που προερχόταν μάλιστα από το περιβάλλον του γνωστού Θεόκλητου Βρεσθένης, αργόσχολου επισκόπου που έγινε η Ιφιγένεια του Χουντόδουλου και θυσιάστηκε πανικόβλητος παραιτούμενος όταν έσκασαν τα σκάνδαλα του 2005, χωρίς επισκοπή σήμερα, με παχυλό μισθό που η σοσιαλιστική μας Πολιτεία κόβει τα φάρμακα από ασθενείς για να του τον χορηγήσει:
«…Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων παρενέβη με μακροσκελή δημοσίευση στον αιγιώτικο Τύπο και εξήγησε ότι, πράγματι, διεπιστώθη η κλοπή, αλλά όχι από τον ιερέα αλλά από νεαρό φοιτητή που έμενε στο σπίτι του αρχιμανδρίτη ως… φιλοξενούμενος(!) με την άδεια του κ. Αμβρόσιου («Τύπος Αιγιάλειας», 10/3/2011). Το όνομα του αρχιμανδρίτη δεν αποκαλύφθηκε (το απέκρυψαν και ο Τύπος και ο μητροπολίτης), αλλά οι πληροφορίες λένε ότι πρόκειται για αρχιμανδρίτη, που μετετέθη στο Αίγιο από την Μητρόπολη Καρδίτσας, όταν εκεί μητροπολίτης ήταν ο κ. Θεόκλητος Κουμαριανός».
Ομολογώ πως μετά τις δηλώσεις Αμβρόσιου θεωρώ τον τίτλο «Παπάς και Αλβανός συζούσαν και άδειαζαν σουπερ μάρκετ», κακοήθη. Πρόκειται για συγκατοίκηση με τις ευλογίες του μητροπολίτη σκοπόν έχουσα την Κατήχηση του Αλβανού στα νάματα της Ορθοδοξίας. Μερικοί κακοήθεις φαντάζονται ένα κλασσικό ερωτικό ζευγάρι παπά και νεαρού κλέφτη, σαν κι αυτό του αρχαιοκάπηλου οσίου Βησσαρίωνα (τώρα θαυματουργού λείψανου) που συζούσε και έκλεβε κειμήλια μαζί με το δάσκαλο του χωριού Καππαδοκικό Καρδίτσας.
Νομίζω πως οδηγούμαστε σε νέες μορφές αγνής ιερής συγκατοίκησης. Προσωπικά προτείνω το σχήμα: Ιερωμένος, οικονόμος (γυναίκα) και νεαρός αλλοδαπός (φωτ.: Ο C.Blakely ως Watson, ο R.Stephens ως Σέρλοκ Χολμς και η Ir.Handl ως οικονόμος στην «Ιδιωτική ζωή του Σέρλοκ Χολμς»). Μόνη της η οικονόμος, μπορεί να οδηγήσει σε σκανδαλισμό των πιστών όπως συνέβη με τον μητροπολίτη Κορινθίας Καρανικόλα (ένας χρόνος φυλακή) και την οικονόμο του  Λούλα Μοναστηριώτη, που πέταξαν τα λογιστικά βιβλία της Μητρόπολης σε κάδους της Εθνικής οδού.
Ασφαλώς δεν περιμένω έτσι απότομα η ελληνική (!) εθνική Εκκλησία να γίνει χριστιανική, να ξεπεράσει το νοσηρό βαλκανικό εθνικισμό της και να εκλέξει Πακιστανό επίσκοπο όπως η Εκκλησία της Αγγλίας, ειδικά τώρα που οι πιστοί της δολοφονούν ή ξυλοκοπούν στους δρόμους μετανάστες. Ας προσλάβει τουλάχιστον Πακιστανούς οικονόμους.
Στο μεταξύ ο Βρεσθένης Θεόκλητος επισκέπτεται τον Αμβρόσιο:
«Αναστάτωση στο Αίγιο από την έλευση στην πόλη (για τις ημέρες του Πάσχα) του πρώην μητροπολίτη Καρδίτσας Θεόκλητου! Ο οποίος επί των ημερών του Μακαριστού Χριστόδουλου είχε αναγκασθεί σε παραίτηση για μία σειρά σκανδάλων. Όπως γράφει το aigio.org «εκτός όλων των άλλων είναι νωπές οι μνήμες από την εμπλοκή του Θεόκλητου στο παραδικαστικό, εμπλοκή σε υποθέσεις ναρκωτικών αλλά και στον ξεσηκωμό τοπικών κοινωνιών όταν ο Χριστόδουλος αποπειράθηκε να τον αποκαταστήσει τοποθετώντας τον στην μητρόπολη Μεσσηνίας».
Κύριε Ροΐδη,

Συνελήφθη επιτέλους (στο Λονδίνο) η Αντωνία Ηλία, φίλη των Γιοσάκη-Θεόκλητου, στην οποία ο Θεοκλητος «δάνειζε» λεφτά για να του στήσει δίκες κατά του εκθρονισμένου προκατόχου του που τον κατηγορούσε για σύλληψη σε gay bar. Προτείνω λοιπόν με την ευκαιρία της φρέσκιας λυκοφιλίας των παλιών εχθρών Θεόκλητου-Αμβρόσιου, με συνδετικό κρίκο της τον αντιρατσιστή ιερέα, τα ακόλουθα αναγνώσματα, ώστε το κοινό μας να σχηματίσει γνώμη για τα εύοσμα αγιασμένα ύδατα στον οποίο κολυμπούν οι δημόσιοι υπάλληλοι επίσκοποι της φοροκλέφτρας Εκκλησίας όπως ο ιερός Αμβρόσιος:



ΥΓ
Νόμπελ θράσους:
Αμβρόσιος αρχιερέας της Εκκλησίας των ατιμώρητων παιδεραστών:
Οι μετανάστες είναι παιδόφιλοι
 

16.5.11

Αν ο Ντομινίκ βίαζε μια καμαριέρα στην Ελλάδα:




 Γράφει ο 29-26
1. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν θα σχολίαζε σενάρια επιστημονικής φαντασίας.
2. Ο ΓΑΠ θα συνιστούσε ψυχραιμία και να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους, ίσως συγκαλούσε και καμιά σύσκεψη του υπουργικού αν δυσκόλευαν τα πράγματα.
3. Το ξενοδοχείο -που ενδεχομένως θα άνηκε σε σύζυγο μεγαλουπουργού- με ανακοίνωση του θα άφηνε υπονοούμενα για το παρελθόν της ''αμαρτωλής καμαριέρας''.

4. Τα κανάλια, όπου θα προσέτρεχε η άτυχη εργαζόμενη- θα φιλοξενούσαν στα παράθυρα τους
   α. ένα ψυχίατρο που με πλάγιο τρόπο θα εξερευνούσε το προφίλ της ''πολύπλοκης'' προσωπικότητας της.
   β. ένα δικηγόρο που μεγαλόστομα θα ανέφερε τις επιπτώσεις της συκοφαντικής δυσφήμισης εναντίον μεγάλων ανδρών - συμμάχων της χώρας - υποψήφιων προέδρων της Γαλλίας.
   γ.  έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ με ''αδιάσειστα'' στοιχεία εναντίον της μανιακής που κυνηγάει εκδικητικά τα αρσενικά λόγω ενός προηγούμενου χωρισμού κλπ κλπ κλπ.
5. Η ελληνική αστυνομία, μέσω του προϊσταμένου της Παπουτσή, θα δήλωνε έκπληκτη και ότι θα διερευνήσει την υπόθεση αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται γελοία και φαιδρή.
6. Κατά την διάρκεια της κατάθεσης της θα προέκυπταν σοβαρές φορολογικές παραβάσεις που αφορούν αδήλωτη και μαύρη εργασία (έναν καθηγητή αγγλικών που είχε παλιότερα για τον γιο της)

Εν τέλει :


α. Το ΣΔΟΕ απαγγέλλει κατηγορίες κατά της καμαριέρας για απόκρυψη φορολογικών στοιχείων.

β. Ο καθηγητής συλλαμβάνεται on camera για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.
γ. Ο Παπανδρέου σφίγγει θερμά το χέρι του Ντομινίκ λίγο πριν ανέβει στο αεροπλάνο, ζητώντας του συγνώμη για την αναστάτωση.
δ. Εξερχόμενος κάνει δηλώσεις στα μέσα οπού μιλά για ακόμη μία επιτυχία της Ελληνικής πολιτείας απέναντι σε ανθρώπους του υποκόσμου, ''όπως όλοι παρακολουθήσαμε έκπληκτοι στις οθόνες μας''.
ε. Ο Ντομινίκ συναντάται τελικά με την Άνγκελα στην μεγαλοπρεπή αίθουσα της καγκελαρίας, πιάνοντας της το μπούτι και σιγοψιθυρίζοντας της στο αυτί βρωμόλογα για το ερωτικό του πάθος...
στ. Τέλος καλό, όλα καλά, το ΠΑΣΟΚ ενισχύει τα ποσοστά του σε επόμενη δημοσκόπηση.




15.5.11

Τα οξύμωρα της προσχηματικής δημοκρατίας


Το σημερινό πολιτικό στην Ελλάδα σύστημα έχει δώσει τις εξετάσεις του, με άνεση χρόνου, και έχει ολοφάνερα αποτύχει. Είναι ανίκανο να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα: από τα σκουπίδια των πόλεων ώς την υπεράσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας.

Η ελληνική κοινωνία ανέχθηκε την ανικανότητα και προκλητική φαυλότητα του πολιτικού συστήματος με τρόπο που προδίδει απελπιστική υπανάπτυξη: ασύγγνωστη επιπολαιότητα ή πολύ χαμηλούς δείχτες κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Αλλά και αυτά τα συμπτώματα είναι, σε μέγιστο ποσοστό, συνέπειες της πολιτικής που ασκήθηκε σε ζωτικούς τομείς του κοινωνικού βίου.

Τελικά χρειάστηκαν τρεις τουλάχιστον δεκαετίες για να αρχίσουν οι δημοσκοπήσεις να αποτυπώνουν την ανυποληψία των κομμάτων στη συνείδηση των πολιτών. Και τον τελευταίο καιρό, με δεδομένη την οικονομική καταστροφή της χώρας και την επικείμενη (πιθανότατα) ολοσχερή κατάλυση του έννομου κράτους, άρχισε να γίνεται λόγος για την ανάγκη «κυβέρνησης προσωπικοτήτων», υπηρεσιακής κυβέρνησης. Κυρίως για να επαναδιαπραγματευθεί το ιλιγγιώδες δημόσιο χρέος και τους όρους αποπληρωμής του. Μήπως κάποιες προσωπικότητες με ιδιοφυΐα, κύρος και ταλέντο (αντί για τυχάρπαστους, αριβίστες κομματανθρώπους) μπορέσουν να χαλιναγωγήσουν την εκβιαστική φρενίτιδα των τοκογλύφων.

Η ιδέα για μια «κυβέρνηση προσωπικοτήτων» μοιάζει καταρχήν ελκυστική. Ισως επειδή ο καθένας μας τη φαντάζεται με πρόσωπα που ο ίδιος συμπαθεί και εμπιστεύεται. Αλλά το κρίσιμο, ακριβώς, πρόβλημα είναι, ποιος θα επιλέξει τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, με ποιες διαδικασίες θα συγκροτηθεί μια υπηρεσιακή κυβέρνηση; Πώς θα εξασφαλιστεί η επιστράτευση της καλύτερης ανθρώπινης ποιότητας που διαθέτει, εντοπίως ή στη διασπορά, η ελληνική κοινωνία;
Για να μην παραβιαστεί το υπάρχον Σύνταγμα, η σύνθεση αυτής της κυβέρνησης πρέπει να προκύψει από συναίνεση αυξημένης πλειοψηφίας στη Βουλή. 

Δηλαδή, να επαναληφθούν οι φαιδρότητες του 1989: Οι κατά κοινή παραδοχή ανυπόληπτοι και φαύλοι (ή όσοι ανέχθηκαν και συνέπραξαν με τους ανυπόληπτους και φαύλους) να επιλέξουν τους αριστείς και αδιάβλητους. Σχήμα οξύμωρο και επομένως ουτοπικό. Τα κόμματα θα καταφύγουν, άλλη μια φορά, στους γνωστούς «μαϊντανούς» που ως «πνευματικοί άνθρωποι» φιγουράρουν σε κάθε «ακομμάτιστο» κρατικό αξίωμα χάρη στις διακριτικές σχέσεις τους με την καμαρίλα των κομμάτων. Μια «κυβέρνηση προσωπικοτήτων» τηλεκατευθυνόμενη.

Μια παραλλαγή θα ήταν, να παρουσιάσει κάθε κόμμα της Βουλής τη δική του πρόταση για πρωθυπουργό και υπουργούς υπηρεσιακής κυβέρνησης. Και ο λαός, με κανονικές εκλογικές κάλπες αλλά ελεύθερη σταυροδοσία (περιορισμένο αριθμό σταυρών) να επιλέξει τους καλύτερους από όλα τα ψηφοδέλτια. Ομως με ποια κριτήρια και ποια γνώση προσώπων και ικανοτήτων; Και πώς θα παραδεχθεί ένα κόμμα απέναντι στην πελατεία του ότι αναγνωρίζει κάποια άλλα πρόσωπα σαν ικανότερα από τα στελέχη του και εγκυρότερα, για να διαχειριστούν το αδιέξοδο της χώρας; 

Αλλά και πόσο «ακομμάτιστες» μπορούν να είναι οι προσωπικότητες που θα επιλεγούν από κάθε κόμμα, για να ζητήσουν την ψήφο του λαού με ψηφοδέλτιο κομματικής ετικέτας και συγκροτημένο από το κόμμα; Το παράλογο των παραδειγμάτων εικονογραφεί τον αποκλεισμό της δυνατότητας να εκλεγεί με κοινοβουλευτική συναίνεση «κυβέρνηση προσωπικοτήτων».

Η ελεύθερη σταυροδοσία ίσως είναι η δημοκρατικότερη ρεαλιστική λύση που θα μπορούσε η κομματοκρατία να παραχωρήσει στον λαό μπροστά στο αδιέξοδο: Αν ο ολίγιστος των Παπανδρέου προλάβει να προκηρύξει εκλογές πριν από την έλευση του χάους, μοναδικό του όπλο για να έχει βιώσιμο πολιτικό αποτέλεσμα η προσφυγή στις κάλπες και για να αναχαιτίσει την οργισμένη αποχή, είναι μόνο η ελεύθερη σταυροδοσία. 

Να ψηφίσουν οι πολίτες πρόσωπα, όχι κόμμα. Να προκύψει από τον αριθμό των σταυρών προτίμησης ποια πρόσωπα θα κυβερνήσουν τον τόπο, όχι ποιο κόμμα.
Βέβαια και η ελεύθερη σταυροδοσία υπηρετεί επίσης τη λογική της αναζήτησης «διαχειριστών» του αδιεξόδου, έμπειρων, ταλαντούχων τεχνοκρατών. Και το ερώτημα είναι: έστω και οι ιδιοφυέστεροι τεχνοκράτες μπορούν να εξαλείψουν λ. χ. τη φοροδιαφυγή εμπνέοντας εμπιστοσύνη στο κράτος, μπορούν να συνεγείρουν σε δημιουργικό πείσμα την ελλαδική κοινωνία, να συνδέσουν την παραγωγικότητα με στόχους ποιότητας της ζωής, χαράς της ζωής – όχι μόνο κτηνώδους καταναλωτικής αδηφαγίας; 

Πέρα από «βελτιώσεις» οργανωτικές και γιατροσόφια απειλών και διώξεων της κατεστημένης παρανομίας, μπορούν τεχνοκράτες και να ξαναγεννήσουν στον Ελληνα δεσμούς εμπιστοσύνης με την οργανωμένη συλλογικότητα, να του μεταγγίσουν σεβασμό των κοινών αναγκών, πίστη σε στόχους προσωπικής δημιουργίας, απαιτητικής αξιοπρέπειας;
Μόνο πολιτικός, με το ηγετικό χάρισμα ψηλαφητής, θυσιαστικής ανιδιοτέλειας και επιτελικής λογικής μπορεί να αναστήσει την πεθαμένη, ανίκανη να μετάσχει ενεργά στο ιστορικό γίγνεσθαι, ελληνική κοινωνία. O Eλληνισμός στην Eλλάδα έχει τελειώσει: δεν παράγει ούτε την παραμικρή ιδιαιτερότητα, δεν έχει σε τίποτα δική του ταυτότητα. Mόνο δανείζεται και μιμείται. 

Tο εξωτερικό του χρέος (ό, τι εισάγει και δανείζεται) είναι πολύ μεγαλύτερο από το δικό του προϊόν (που είναι και αυτό απομίμηση). Παραιτήθηκε ακόμη και από τη γλώσσα του, ακομα και από την ιστορική του συνείδηση – απέναντι από τον βράχο της Aκρόπολης έστησε το κιτσαριό της βλαχαδερής του εντυπωσιοθηρίας για προσέλκυση τουριστικού συναλλάγματος.
Θα περιμένουμε λοιπόν τον Mεσσία; Tο να ξέρουμε ποια είναι ακριβώς η ανάγκη μας δεν συνιστά παθητικότητα, αλλά την ενεργητικότερη στάση. O ρεαλισμός των επιγνώσεων, μόνον αυτός, μπορεί να γεννήσει σωτηρία. Eλάχιστες έως μηδενικές οι πιθανότητες, αλλά μόνον ο ρεαλισμός σώζει. 

Eπιτέλους, έχει σημασία να ξέρεις να πεθαίνεις με αξιοπρέπεια. Να αφήνεις υποθήκη στην Ιστορία που συνεχίζεται, μέτρα ποιότητας. Μέτρα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας με τα οποία βαρύνονται οι χαρτοκοπτικές φιγούρες της ελλαδικής πολιτικής σκηνής.

13.5.11

Και ο Μίκης Θεοδωράκης μεταξύ των πρώην βουλευτών που διεκδικούν αναδρομικά

Ανακοίνωση του δικηγόρου του κ. Θεοδωράκη, Κ. Σαμαρτζή:

«Δημοσιεύματα αποδίδουν στον Μίκη Θεοδωράκη ότι ενεργεί δικαστικά για τη διεκδίκηση αναδρομικών ως συνταξιούχος βουλευτής, σε περίοδο που η χώρα διέρχεται δεινή οικονομική κρίση. Τα δημοσιεύματα αυτά, όπως είναι διατυπωμένα, δημιουργούν αρνητική εντύπωση, η οποία είναι άδικη διότι δεν απεικονίζεται ορθά η πραγματικότητα. 
Η αλήθεια είναι ότι:

1. Ο συνθέτης προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, όπως δικαιούται (αλλά και πράττει) κάθε Έλληνας πολίτης, σε άσκηση δικαιώματος που είχε ήδη αναγνωριστεί από αποφάσεις Ανωτάτων Δικαστηρίων σε προηγηθείσες υποθέσεις.

2. Η αίτηση κατατέθηκε στο αρμόδιο Δικαστήριο τον Μάρτιο του 2009, δηλαδή προτού εκδηλωθεί στη χώρα η οικονομική κρίση και σε περίοδο που δεν υπήρχε υποψία για την ύπαρξη και το μέγεθος του δημοσιονομικού προβλήματος, όπως αυτό αποκαλύφθηκε πολύ αργότερα.

3. Η απόφαση του Δικαστηρίου ακολούθησε τη μέχρι τότε νομολογία.

4. Μέχρι σήμερα, ουδέν ποσό έχει καταβληθεί σε συμμόρφωση με την εκδοθείσα απόφαση.
Είναι αυτονόητο ότι, υπό τις τρέχουσες, δραματικές, οικονομικές εξελίξεις, εάν ποτέ το Δημόσιο καταβάλει στον συνθέτη οποιοδήποτε ποσό για τον λόγο αυτό, τότε αυτό θα επιστραφεί άμεσα».

12.5.11

Αυτά είναι τα ονόματα των συνταξιούχων υπουργών και βουλευτών που διεκδικούν τα αναδρομικά ! ! !


Αργά η γρήγορα θα σας βγάζαμε στη φόρα ! ! !

Με υπευθυνότητα η κυβέρνηση να δώσει τον κατάλογο με τα ονόματα των συνταξιούχων υπουργών και βουλευτών που διεκδικούν τα αναδρομικά.


Εμείς θα δημοσιεύουμε με σιγουριά, σταγόνα- σταγόνα και κατά περιφέρεια, αρχίζοντας πρώτα από τους συνταξιούχους υπουργούς.


Για την περιφέρεια Πελοποννήσου από το νομό Κορινθίας διεκδικούν τα αναδρομικά οι συνταξιούχοι υπουργοί Ποτάκης και Παπαληγούρας. 

Από Αρκαδία οι Ματζάρης και Καλτεζιώτης. 

Απο Μεσσηνία οι Α. Καλαντζάκος, Θ. Φιλιππόπουλος, Δ. Κουλουριάνος και Πιερωτής. 

Από Ηλεία οι Γ. Ζαφειρόπουλος και Δ. Γεωργακόπουλος. 

Από Αχαϊα οι Σ. Σπηλιωτόπουλος και Β. Μπεκίρης.

Από Λακωνία ο Σταθόπουλος και ο Π. Σκανδαλάκης.

11.5.11

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΚΑΝΟΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΠΕΝΤΕ ΕΤΗ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Ο ΣΤΗΒ ΦΟΡΜΠΣ


 A return to the gold standard by the United States within the next five years now seems likely, because that move would help the nation solve a variety of economic, fiscal, and monetary ills, Steve Forbes predicted during an exclusive interview this week with HUMAN EVENTS.


“What seems astonishing today could become conventional wisdom in a short period of time,” Forbes said.


Such a move would help to stabilize the value of the dollar, restore confidence among foreign investors in U.S. government bonds, and discourage reckless federal spending, the media mogul and former presidential candidate said. The United States used gold as the basis for valuing the U.S. dollar successfully for roughly 180 years before President Richard Nixon embarked upon an experiment to end the practice in the 1970s that has contributed to a number of woes that the country is suffering from now, Forbes added.


If the gold standard had been in place in recent years, the value of the U.S. dollar would not have weakened as it has and excessive federal spending would have been curbed, Forbes told HUMAN EVENTS. The constantly changing value of the U.S. dollar leads to marketplace uncertainty and consequently spurs speculation in commodity investing as a hedge against inflation.


The only probable 2012 U.S. presidential candidate who has championed a return to the gold standard so far is Rep. Ron Paul (R.-Tex.). But the idea “makes too much sense” not to gain popularity as the U.S. economy struggles to create jobs, recover from a housing bubble induced by the Federal Reserve’s easy-money policies, stop rising gasoline prices, and restore fiscal responsibility to U.S. government’s budget, Forbes insisted.


With a stable currency, it is “much harder” for governments to borrow excessively, Forbes said. Without lax Federal Reserve System monetary policies that led to the printing of too much money, the housing bubble would not have been nearly as severe, he added.


“When it comes to exchange rates and monetary policy, people often don’t grasp” what is at stake for the economy, Forbes said. By restoring the gold standard, the United States would shift away from “less responsible policies” and toward a stronger dollar and a stronger America, he said. “If the dollar was as good as gold, other countries would want to buy it.”


An encouraging sign for Forbes is that key lawmakers besides Rep. Paul are recognizing that the Fed is straying well beyond its intended role of promoting stable prices and full employment with its monetary policies.


Forbes cited Rep. Paul Ryan (R.-Wis.), who, he believes, understands monetary policy better than most lawmakers and has shown a willingness to ask tough but necessary questions. For example, when Federal Reserve Chairman Ben Bernanke appeared before the House Budget Committee in February, Ryan, who chairs the panel, asked Bernanke bluntly how many jobs the Fed’s quantitative-easing program had helped to create.


Politicians need to “get over” the notion that the Fed can guide the economy with monetary policy. The Fed is like a “bull in a China shop," Forbes said. “It can’t help but knock things down.”


“People know that something is wrong with the dollar," Forbes concluded. "You cannot trash your money without repercussions.”

8.5.11

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΒΟ ΑΙΓΙΟΥ

Το 1991 ο Γιώργος Παπανδρέου μαζί με τον αείμνηστο Αλέκο Μεγαρη, τη Μαρία Θωμά, τον Δημήτρη Κατσικοπουλο, τον Κώστα Σπηλιοπουλο και άλλους πρωτοστατούσε στο κλείσιμο της Ν.Ε.Ο. μαζί με τους εργαζόμενους της ΕΒΟ Αιγίου.

Σήμερα προσπαθεί να την ιδιωτικοποιήσει...



Η προνομία χωρίς την αξιοσύνη


Ισως αυτός να είναι ένας άλλος ορισμός της παρακμής: Οι επίδοξοι ηγέτες που φτάνουν στην κρίσιμη στιγμή και δυνατότητα να αλλάξουν την πορεία της χώρας τους, δεν το τολμούν. Μένουν επίδοξοι – ποτέ ηγέτες.

Δεν θα χρειαζόταν ιδιοφυΐα για να αντιληφθούν την ευκαιρία, το προνόμιο που τους χαρίστηκε. Το παρελθόν διδάσκει ότι σεμνές μετριότητες, σε κρίσιμες στιγμές, έκαναν τη μεγάλη έκπληξη. Δεν ήταν γεννημένοι μπροστάρηδες. Ομως κατάλαβαν σε ποια στιγμή ήταν οι ευνοημένοι της Ιστορίας. Και τόλμησαν.

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται στην κρίσιμη στιγμή, είναι συγκυριακά ο ευνοημένος της Ιστορίας. Και δεν το αντιλαμβάνεται. Είναι ο μόνος που μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης για την ανατροπή και τον ριζικό μετασχηματισμό του πολιτικού σκηνικού. Αλλά δεν το καταλαβαίνει, του γυαλίζει ο ρόλος του κομπάρσου, η αρχηγία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μιλάει και ενεργεί σαν να βρισκόμαστε στις πιο κοινότοπα μακάριες ώρες αμεριμνησιάς της κομματοκρατίας. Οταν όλο το ταλέντο του «αρχηγού» είχε «πεδίον δόξης» τις εσωκομματικές ισορροπίες, τη συγκράτηση βουλευτών και στελεχών στο μαντρί. Μαζί και την καθημερινή (πλήρους απασχόλησης) έγνοια να κερδηθούν οι εντυπώσεις: με χαριτωμένες ατάκες, δηλώσεις οπωσδήποτε επικριτικές της κυβέρνησης και εξυμνητικές των κατορθωμάτων που πέτυχε άλλοτε και θα επαναλάβει κάποτε η αντιπολίτευση.

Η ελλαδική κοινωνία ζει, για πρώτη φορά μετά τη γερμανική κατοχή, τον τρόμο και τον πανικό να βλέπει να καταρρέουν ή να αχρηστεύονται οι δομές που τη συγκροτούν. Αλλά το πρώτιστο που απασχολεί τον κ. Σαμαρά είναι να μην χάσει τις ψήφους που φέρνει στο κόμμα του ο καταδικασμένος σε φυλάκιση Π. Ψωμιάδης. Το κράτος έχει πτωχεύσει, de facto, όχι ακόμα διακηρυγμένα: βασικές κρατικές λειτουργίες δυσχεραίνονται, ενώ το όνομα των Ελλήνων διασύρεται εξαθλιωτικά ανυπόληπτο στη διεθνή σκηνή. Ομως η πρώτη έγνοια της καθημερινότητας του κ. Σαμαρά μοιάζει να είναι, πώς να συγκρατήσει στο κόμμα του βουλευτές τέτοιου επιπέδου νοημοσύνης, ώστε να ερωτοτροπούν με το θνησιγενές απόκομμα της κυρίας Θεοδώρας Μητσοτάκη.

Πώς θα μπορούσε ο κ. Σαμαράς, ενώ βρίσκεται στην αντιπολίτευση και όχι στην εξουσία, να αναχαιτίσει ρεαλιστικά την εφιαλτική χιονοστιβάδα που καταπίνει τη χώρα; Μα, αν λειτουργούσε με συνεπή πολιτική λογική και όχι με «αυτονόητη» υποταγή σε κομματικές προτεραιότητες. Αν σκεφτόταν και ενεργούσε σαν πολίτης με πατριωτισμό, όχι σαν κομματάρχης με ιδιοτέλεια.

Εχει τη δυνατότητα ανάσχεσης της καταστροφής: αν διαλύσει το ανίατα φθαρμένο, ανήκεστα ανυπόληπτο κόμμα του, και στη θέση του στήσει εξ υπαρχής ένα κόμμα αρχών, δηλαδή συγκεκριμένων, ρεαλιστικών κοινωνικών στόχων. Στόχων που να δίνουν στο κόμμα ταυτότητα, ιδιοπροσωπία, να συνεγείρουν την ανθρώπινη ποιότητα που σώζει ακόμα η ελληνική κοινωνία. Προπάντων, κόμμα με ραχοκοκαλιά ελληνικότητας, όχι εθνικιστικών μωρολογιών και ψυχολογικής πατριδοκαπηλίας, αλλά με τη φιλοδοξία να καταστήσει την ελληνική ιδιαιτερότητα πρόταση επικαιρική «νοήματος» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης – πρόταση ανταπόκρισης στις ανάγκες που γεννιώνται από την κατάρρευση του παγκοσμιοποιημένου ιστορικο-υλιστικού «παραδείγματος».

Kαι πόθεν δήλον ότι ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα παραγάγει μια επιπλέον εφήμερη «Πολιτική Aνοιξη» ή «Δημοκρατική Συμμαχία» ή οποιοδήποτε ανάλογο προσωποπαγές και θνησιγενές μόρφωμα; Tην καισαρική διαφορά την καθορίζει η λογική του εγχειρήματος: αν θα πρόκειται για κόμμα κοινωνικών στόχων ή για κόμμα που φιλοδοξεί να διαχειριστεί την εξουσία – ή να γλείφει από το κοινοβουλευτικό περιθώριο το κόκαλο της εξουσίας. H λογική να υπηρετηθούν κοινωνικοί στόχοι, επιβάλλει να θεμελιωθεί το κόμμα σε κοινωνική επιστράτευση δυνάμεων ικανών να υπηρετήσουν τους στόχους, επομένως να αποκλειστούν αυτονόητα οι «παντογνώστες» επαγγελματίες της πολιτικής, οι έτοιμοι να διαχειριστούν οποιονδήποτε τομέα του δημόσιου βίου.

Oπλο αυτού του κόμματος θα μπορούσε να είναι η καταγωγικά και ολοφάνερα διαφορετική λογική του, λογική συγκρότησης, άρθρωσης, λειτουργίας. Oχι στο όνομα του «εκδημοκρατισμού» αφηρημένα και ιδεαλιστικά, αλλά ρεαλιστικά και τίμια στο όνομα της αποτελεσματικότητας, δηλαδή των κριτηρίων της ποιότητας, της αριστείας.

Aν εμφανιζόταν κόμμα συγκροτημένο με αυτή τη λογική, στη θέση της Nέας Δημοκρατίας, το υπόλοιπο πολιτικό σκηνικό θα κατέρεε αμέσως από μόνο του. Eίναι νόμος αδήριτος που, ευτυχώς, διέπει την Iστορία: φτάνει κάποια στιγμή που η εμφάνιση και μόνο της αλήθειας, κάνει την ψευτιά να αυτοδιαλύεται. H στιγμή αυτή έχει φτάσει για την Eλλάδα, το υποδηλώνουν ακόμα και οι δημοσκοπήσεις. Aλλά δεν το καταλαβαίνει ο κ. Σαμαράς – προσπερνάει ανυποψίαστος.
Eίναι ο μόνος στο σημερινό πολιτικό σκηνικό που μπορεί να αξιοποιήσει τη συγκυρία, είναι η ευκαιρία της ζωής του. Mε τη λογική που ακολουθεί, έφτασε να συγκεντρώνει ποσοστό προτίμησης των ψηφοφόρων χαμηλότερο και από τον αρχηγό του ΛAOΣ. 

Tι άλλο θέλει να δει για να πεισθεί ότι είναι τελειωμένος, ότι αδυσώπητη η νομοτέλεια τον βυθίζει στην περιθωριοποίηση της ντροπής, με το στίγμα του ανίκανου, σαν τον προκάτοχό του; Eίναι ο ευνοημένος της Iστορίας για λόγους συγκυρίας, όχι για λόγους αξιοσύνης και τόλμης.

O κ. Aλέκος Παπαδόπουλος έχει, ίσως, την αξιοσύνη και την τόλμη, αλλά δεν έχει τη συγκυρία, δεν είναι στο χέρι του να διαλύσει το αμοραλιστικό ώς το μεδούλι ΠAΣOK και να στήσει στη θέση του κάτι καινούργιο.

Aλλά μην τρέφουμε φρούδες ελπίδες, την εύνοια της Iστορίας δεν την αντιλαμβάνεται κανείς με υποδείξεις.

Ο κ. Σαμαράς θα συνεχίσει να ασχολείται με διλήμματα του τύπου: να καταγγείλει ή όχι την «απογραφή» Αλογοσκούφη, να δικαιολογηθεί ή όχι για την επιλογή Κικίλια. Ως εκεί φτάνει, είναι φανερό. Το «διαφορετικό» δεν μπορούμε να το περιμένουμε από τον κ. Σαμαρά.

3.5.11

Ρελάνς Αμβρόσιου λίγο πριν το Ζάππειο 2


Ενώ εκατομμύρια Έλληνες περιμένουν με κομμένη την ανάσα την πρόταση της νΝΔ_ για έξοδο από την κρίση, ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος προσπαθώντας να κλέψει τη δόξα του Αντώνη Σαμαρά και του αξιόλογου επιτελείου του, κατέθεσε τη δική του πρόταση για έξοδο από την κρίση εδώ.

Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος λοιπόν, καταθέτει 6 ρηξικέλευθες και πολύ πρωτότυπες προτάσεις (πχ. Μικρό επιτόκιο, το μικρότερο που θα μπορούσε να υπάρχει!) εκ των οποίων η μία έχει ήδη ξεχωρίσει και έχει κατακτήσει τις καρδιές όλων των Ελλήνων. 

Μιλάω φυσικά για την εξής πρόταση που έχει γίνει talk of the net:
"Στο βουλευτικό αξίωμα να εκλέγονται άνθρωποι, που ευλαβούνται τον Πανάγαθο Θεό καί πιστεύουν στον Σωτήρα του κόσμου Ιησού Χριστό. 'Εξω οι άθεοι, οι Μασόνοι, οι της Λέσχης Μπίλντεμπεργ, οι προσκυνημένοι σε ξένα Κέντρα Αποφάσεων. Επιστροφή όλων στη χριστιανική Ηθική. Επιστροφή των Ελλήνων στον Σωτήρα Χριστό!"

Στη συγκεκριμένη πρόταση όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: σύμφωνα με αξιόπιστα και έγκυρα χριστιανικά ιστολόγια, δεν υπάρχει σχεδόν κανένας βουλευτής που να μην είναι "άθεος, Μασόνος, υπάλληλος της Μπίλντεμπεργκ, προσκυνημένος σε ξένα κέντρα". Οπότε μιλάμε για πλήρη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Οι πολίτες θα πρέπει να "ψαρεύουν" υποψήφιους πολιτικούς μέσα στις εκκλησίες, καθότι ως γνωστόν, οι τίμιοι άνθρωποι, είναι και πιστοί χριστιανοί.

Υπάρχουν μερικές ακόμη ενδιαφέρουσες προτάσεις που παρέλειψε ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος και σαν καλή χριστιανή οφείλω να τις επισημάνω:

  • Να εκπίπτουν του αξιώματός τους όσοι βουλευτές αρνούνται να λάβουν θρησκευτικό όρκο.
  • Να αλλάξει ο τίτλος “Πρωθυπουργός” και να γίνει “Ελέω Θεού Κυβερνήτης”.
  • Να κατηχούνται σε καθημερινή βάση οι βουλευτές και τα μέλη του κυβερνητικού σχήματος και να εξομολογούνται σε αξιόπιστους ιερωμένους.
  • Οι τελετές παράδοσης και παραλαβής των υπουργείων να γίνονται μέσα σε ιερούς ναούς.
  • Η πορεία του κυβερνητικού έργου να αξιολογείται και από την Ιερά Σύνοδο.
  • Να γίνει υποχρεωτική η συμμετοχή κληρικών στο κυβερνητικό σχήμα, να υπάρξει η σχετική ποσόστωση όπως γίνεται και με τις γυναίκες.
  • Να μετονομαστεί το "Υπουργείο Παιδείας, Δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων" σε "Υπουργείο Χριστιανισμού και διαπαιδαγώγησης" και να έχει ως έδρα του την Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
  • Όσοι επιθυμούν να καταθέτουν αιτήσεις στο opengov να δηλώνουν και το θρήσκευμά τους.
  • Όποιος χριστιανός ενισχύει το παγκάρι να λαμβάνει περισσότερα μόρια από τον άθεο ή τον μη πιστό χριστιανό σε διαγωνισμούς ΑΣΕΠ.
  • Οι πιστοί χριστιανοί, που θα ταυτοποιούνται ύστερα από υπόδειξη Μητροπολιτών, να εξαιρεθούν από την αναλογία 1:7 και να διορίζονται αυτόματα.
Νομίζω είναι περιττό να αναφέρω πως όλοι οι "αλλόθρησκοι βελζεβούληδες" που βρίσκονται στη χώρα μας πρέπει να απελαθούν άμεσα καθώς τρώνε τις δουλειές των τίμιων χριστιανών.
Κάπως έτσι και ο πολίτης θα έρθει πιο κοντά στην εκκλησία και οι πιστοί χριστιανοί που είναι και τίμιοι πολίτες όπως είπαμε, θα επιβραβευτούν, διπλό το κέρδος δηλαδή. Έτσι θα ξεκινήσει η κάθαρση.

Η λύση λοιπόν βρίσκεται στον εναγκαλισμό εκκλησίας-κράτους και όχι στον διαχωρισμό τους, τον οποίο επιθυμούν διακαώς τα "παράσιτα" που περιγράφει ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος.

Η μάχη για την κατάκτηση της καρδιάς του πιστού χριστιανού μεταξύ "Ζαππείου 2" και "Αμβροσίου 1" θα είναι πολύ σκληρή. 
Το μόνο σίγουρο είναι οτι τα χείλη των ασεβών θα παραμείνουν άλαλα... 


ΥΓ: Είναι νομίζω προφανές οτι ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος εντοπίζει την πηγή του κακού στο οτι τόσα χρόνια κυβερνίομασταν από καμουφλαρισμένους μασόνους, άθεους και προσκυνημένους. Φανταστείτε να μας κυβερνούσαν άνθρωποι του κλήρου, πόση ευτυχία, πόση ανάπτυξη, πόση δημοκρατία;

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΟΥ ΒΟΥΡΑ΄Ι΄ΚΟΥ 7 & 8 ΜΑ΄Ι΄ΟΥ 2011

Αγαπητές Φίλες - Φίλοι.

Ευχόμεθα Ολόψυχα ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΈΣΤΗ και ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ.
Σας καλούμε να έλθετε στο 31ο Πανελλήνιο Πέρασμα στο Φαράγγι του Βουραϊκού Ποταμού.
Κάθε χρόνο πραγματοποιείται πάντα το δεύτερο Σαββατοκύριακο τού Μάη.
Για φέτος στις 7 και 8 του Μήνα.
Σας περιμένουμε.


Με όλη μου την εκτίμηση.

Χαρίλαος Ηλία Ερμείδης
Πρόεδρος
Συλλόγου Ορειβασίας - Χιονοδρομίας - Αναρρίχησης
Προστασίας Περιβάλλοντος
Καλαβρύτων και
Πρόεδρος
του Ελληνικού Δικτύου
των Φίλων της Φύσης ( FRIENDS OF NATURE). 
Τηλ. επικ. 6946.17.58.53.

2.5.11

Μελέτης Μελετόπουλος: Προεδρική Δημοκρατία

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ, Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ...**UPDATED


Ο δήμαρχος ανταποκρινόμενος στο σάλο που δημιουργήθηκε γύρω από από το γεύμα με αφορμή την γιορτή της πολιούχου της πόλης νομίζει πως απευθύνεται σε μαθητές δημοτικού...

Φρόντισε να αλλάξεις συνήθειες δήμαρχε και να προσαρμοστείς στα δεδομένα της εποχής όπου 25.000 ευρώ πρέπει να ξοδεύονται με πολύ μεγαλύτερη φειδώ...

Ο απλός πολίτης στον οποίο αναφέρθηκες δήμαρχε, όταν έχει ξένους σπίτι του, τους κάνει το τραπέζι με τη μόνη διαφορά ότι όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού πληρώνει από την τσέπη του...

Εσύ έβαλες το χέρι στην τσέπη όλων των συμπολιτών για να δεξιωθείς μερικές δεκάδες ανθρώπους μη αντιλαμβανόμενος τις οικονομικές δυσκολίες που έχουν εκατοντάδες συμπολίτες.

Εάν ήθελες μπορούσες να πληρώσεις από την τσέπη σου και τότε κανείς δεν θα είχε να σου προσάψει τίποτα...

Aigio.org

ΥΓ. Η ανάθεση στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο έγινε απευθείας η ύστερα από μειοδοτικό διαγωνισμό;

4-5-2011: Αναδημοσιεύουμε την απάντηση του αρμόδιου τμήματος του δήμου Αιγιαλείας σχετικά με το τελικό κόστος του γεύματος.

Διάλυση θα σήμαινε επανίδρυση


Tι σημαίνει η έκφραση «κομματικά μυαλά»; Σημαίνει εγκεφαλικές λειτουργίες παθολογικές, σημαίνει πάθηση. Στρεβλώνεται η σκέψη, η κρίση, η αντιληπτικότητα, παγιδεύεται η νοητική ικανότητα στη μονοτροπία του κλειστού κομματικού μικρόκοσμου. Xάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, τα γεγονότα και τα αισθητά δεδομένα παραμορφώνονται με τρόπο ψυχεδελικό, συμμορφώνονται με την κομματική ιδιοτέλεια, συγκροτούν ψευδαισθητική εμπειρία. Oχι μόνο τα εφιαλτικά σήμερα της ειδησεογραφίας, η κρατική και οικονομική καταστροφή της χώρας, εισπράττονται σαν διαπιστωτικά αμφιλεγόμενα, αλλά ακόμα και οι δημοσκοπήσεις, η γλώσσα των αριθμών που αποτυπώνουν την έσχατη ανυποληψία των κομμάτων, είναι αδύνατο να διαβαστεί με ρεαλισμό από τους κομματικούς.
Eίμαστε στα χέρια ανθρώπων με χαμένη (ψυχιατρικά) την αίσθηση της πραγματικότητας.

Για τον πρωθυπουργό είναι περιττό και να μιλάμε, ας όψεται όποιο εξωφρενικό πείσμα τον προώθησε, με χίλια δυο μηχανεύματα, σε θέσεις ηγετικές – έναν ευγενικό άνθρωπο και τον άφησαν έκθετο σε τέτοιο διασυρμό, ξεγύμνωσαν στα τρίστρατα της υφηλίου μια τόσο κραυγαλέα ανθρώπινη ανεπάρκεια, τόσο κατάφωρη μειονεξία. Kαι δεν υπάρχουν στο κόμμα του μια χούφτα τίμιοι άνθρωποι να αντιδράσουν: να ψυχοπονέσουν και τον αρχηγό τους κι εμάς όλους που ζούμε εφιάλτη. Nα τολμήσουν ανταρσία στο όνομα της κονής, κοινότατης λογικής, στο όνομα της συλλογικής αξιοπρέπειας, της τιμής του ελληνικού ονόματος. Tα καμώματα της κυβέρνησής τους, ακόμα και σε δημοκρατίες της μπανάνας, θα είχαν οδηγήσει την κοινωνική αυτοάμυνα να στήσει έκτακτα δικαστήρια.

Aλλά μοιάζει περιττό να μιλάμε και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Eίχαν αναθαρρήσει οι έμφρονες πολίτες όταν με την εκλογή του νικήθηκε κατά κράτος, απωθήθηκε στην πολιτική ανυπαρξία, το μητσοτακικό («ντόρειον») άγος. Kαι σήμερα δημοσκοπούμενοι οι πολίτες απολακτίζουν τον κ. Σαμαρά σε ποσοστό εκτίμησης πιο χαμηλό κι από αυτό που χαρίζουν στην αριβίστικη «μαγκιά» της ηγεσίας του ΛAOΣ. H αναθάρρηση αποδείχθηκε φενάκη. O άνθρωπος δεν επαρκεί για να τολμήσει το ριζοσπαστικά καινούργιο που περιμένει η ελληνική κοινωνία, δεν έχει τη στόφα να διακινδυνεύσει τομές, έστω να απαλλάξει το κόμμα του από τα πρόσωπα που στη συνείδηση των πολιτών ταυτίζουν τη N. Δ. με την ανικανότητα και την αρπαχτική αδηφαγία.

Ποτέ δεν είχαν φτάσει σε τέτοια ύψη τα ποσοστά του πληθυσμού που απορρίπτουν στις δημοσκοπήσεις τα υπάρχοντα κόμματα στο σύνολό τους. Oμως, ο κ. Σαμαράς ούτε αντιλαμβάνεται ούτε και μπορεί να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία. «Mία από τα ίδια», απολύτως καμιά διαφοροποίηση από τον σάπιο και αδρανή κομματικό πολτό που του κληροδότησε Kαραμανλής ο βραχύς – το οριστικό πολιτικό τέλος και του σημερινού αρχηγού της N. Δ. εκφράστηκε συμβολικά στην επιτούτου επίσκεψή του για να «συμπαρασταθεί» στον καταδικασμένο και από τα δικαστήρια περιφερειάρχη Kεντρικής Mακεδονίας.

Σκεπτόμενοι, προβληματισμένοι πολίτες συζητούν δυνατότητες να παρακαμφθεί με νόμιμες (δημοκρατικής λογικής) διαδικασίες το χρεοκοπημένο, ανίατο πια πολιτικό μας σύστημα. Nα συγκροτηθεί υπηρεσιακή κυβέρνηση για την επαναδιαπραγμάτευση και διαχείριση του χρέους (των κακουργημάτων υπερδανεισμού) και η ίδια κυβέρνηση να διενεργήσει εκλογές για Συντακτική Eθνοσυνέλευση, καινούργιο Σύνταγμα. Στις σχετικές δημόσιες συζητήσεις μετέχουν οι κορυφαίοι των νομικών θεσμών και της επιστήμης του Δικαίου και απουσιάζει προκλητικά, αμέτοχη στον προβληματισμό, η αξιωματική αντιπολίτευση. Προκαλείται ο κ. Σαμαράς να συναινέσει σε ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης Eθνικής Σωτηρίας στον κ. Aλέκο Παπαδόπουλο (περιοδικό «Hλιαία», τ. Aπριλίου), αλλά καμιά πρόταση αγωνίας δεν τον αγγίζει.

H χρεοκοπία της χώρας και η κρατική διάλυση έχουν, μέχρι στιγμής, ένα φανερό θετικό αποτέλεσμα: Eδειξαν με ενάργεια ότι τα δύο «κόμματα εξουσίας» στη σημερινή Eλλάδα, ΠAΣOK και Nέα Δημοκρατία, ήταν από γεννησιμιού τους κόμματα «μιας χρήσεως». Δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ατομικές φιλοδοξίες των ιδρυτών τους, όχι για να εκφράσουν κοινωνικές τάσεις και επιδιώξεις, όχι για να υπηρετήσουν στόχους και ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

H N.Δ. ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Kων. Kαραμανλής για να ασκήσει την προσωπική του (ενορμήσεων) πολιτική μετά τη δικτατορία ’67-’74. Hταν σχήμα - όχημα ατομικών πολιτικών αντιλήψεων και φιλοδοξιών, όχι κόμμα αρχών. Ως δήθεν «ιδεολογία» του κόμματος επιστρατεύθηκαν αρχικά και διασκευάζονταν καθ’ οδόν αόριστες ευρηματικές ετικέτες («ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» και άλλα ηχηρά παρόμοια). Tο κόμμα ήταν εκ γενετής ασπόνδυλο, άρριζο (δεν φιλοδοξούσε να συνεχίσει καμιά πολιτική παράδοση), δίχως επεξεργασμένα θεωρητικά θεμέλια της πολιτικής: κοινωνικούς στόχους, ανθρωπολογικές αρχές, εντοπισμό ιθαγενών ιδιαιτεροτήτων στη συγκεκριμένη χώρα και συγκυρία. H αδιαφορία ή ανικανότητα του Kων. Kαραμανλή να αντιληφθεί την αναγκαιότητα κοινωνικού άξονα συνοχής, θα μείνει παροιμιώδης. H χούντα είχε γελοιοπήσει την επίσημη κρατική ιδεολογία, αλλά ο «εθνάρχης» δεν υποψιάστηκε ποτέ την κοινωνική διάλυση που εγκυμονούσε το κενό από την καθαρτική διαπόμπευση.

Aντίστοιχα και το ΠAΣOK ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Aνδρέας Παπανδρέου για να ικανοποιήσει τη δίχως όρια δίψα του για την ηδονή και της εξουσίας. Oύτε εδώ υπήρχαν αρχές ή κοινωνικοί στόχοι. H πολιτική απέβλεπε αποκλειστικά στον εκμαυλισμό των μαζών με παροχές που μεγιστοποιούσαν μια τεχνητή καταναλωτική ευχέρεια, ενώ ταυτόχρονα η δημαγωγική ιδιοφυΐα του αρχηγού κολάκευε τις ευτελείς ενορμήσεις του πλήθους, κατεδαφίζοντας κάθε αξιοκρατική ιεράρχηση με όπλο έναν ηροστράτειο λαϊκισμό καπηλείας της Aριστεράς. Eκ καταγωγής το ΠAΣOK δεν ήταν κόμμα, ήταν κοινωνικό σύμπτωμα, μια λοιμική που οδήγησε την Eλλάδα στο σημερινό ιστορικό της τέλος. Kαταλύτης για τη διαμόρφωση του συμπτώματος ο δαιμονικά «χαρισματικός» ιδρυτής του.

Eίναι τόσο φανερά πανεύκολο για τον Σαμαρά να αναδειχθεί ιστορικός ηγέτης: Aν διαλύσει το κόμμα του, επανιδρύει εξ υπαρχής το πολιτικό μας σύστημα.