31.7.11

Κίτρινος Τύπος και Εκκλησία

Η σιωπή της Αριστεράς
Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος
 


Κύριε Ροΐδη,

Δημοσιογράφος ενός μικρού καναλιού αποκάλυψε πρόσφατα πως ιερωμένος φερόμενος ως στενός συνεργάτης του αρχιεπισκόπου, ψάρευε εραστές στο Διαδίκτυο.

Οι κλασσικές δημοσιογραφικές υποκριτικές αντιδράσεις που συνοδεύουν συνήθως αυτές τις ειδήσεις είναι: «Πρωτοφανές, απίστευτο» κλπ και απλά αποδεικνύουν πως στη χρεοκοπημένη ηθικά Νέα Ελλάδα, ο φαρισαϊσμός αποτελεί καθεστώς και στα ΜΜΕ και στους αναγνώστες-θεατές τους. Δεν πιστεύω πως υπάρχει έστω και ένας νοήμων άνθρωπος που να πιστεύει πως οι άγαμοι ρασοφόροι ασκητεύoυν, πως είναι ποτέ δυνατόν αυτή η τάξη των μαλθακών καλοπερασάκηδων, που κατά κανόνα ολοφάνερα ενδίδει σε κάθε ανθρώπινο πάθος, να μην ικανοποιεί το σεξουαλικό ένστικτο που ο Θεός ή η Φύση όρισαν ως πρωταρχικό.

Είναι ηθική αυτή η δημοσιογραφική πρακτική της παραβίασης της ιδιωτικής ζωής των υψηλών ρασοφόρων; Υπό ορισμένες προϋποθέσεις ναι, αλλά εδώ σίγουρα δεν συντρέχουν. Η αποκάλυψη της ομοφυλοφιλίας των επισκόπων έχει την ηθική νομιμοποίηση πως αποκαλύπτεις μια νοσηρή διπροσωπία εξουσιαστών που δεν αποτελεί αυστηρά ιδιωτική υπόθεση. Οι άνθρωποι αυτοί μολύνουν την κοινωνία με τον ιό της υποκρισίας ή ακόμη παίρνουν στο λαιμό με τα υποκριτικά κηρύγματά τους τους αφελείς που παλεύουν μια ζωή ενάντια στη φύση και στον εαυτό τους με όλα τα επακόλουθα για τους ίδιους και για την κοινωνία. Σε περιπτώσεις μάλιστα κληρικών, όπως ο Χριστόδουλος, που αν και ομοφυλόφιλοι και ίσως και παιδεραστές, βρίζουν χυδαία τους ομοφυλόφιλους και βάζουν αθέμιτο βέτο στις όποιες εκσυγχρονιστικές προθέσεις των πολιτικών, η αποκάλυψη της διπλοπροσωπίας τους είναι δημοσιογραφικό χρέος. Άλλωστε η ίδια η «Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων», με αφορμή την προσπάθεια του υβριστή των ομοφυλόφιλων Χριστόδουλου να καλύψει την ομοφυλοφιλία των επισκόπων και τη δική του (φωτ.2), γνωμάτευσε πως εδώ το πράγμα διαφέρει, η ιδιωτική σφαίρα έχει άλλες διαστάσεις για τα δημόσια πρόσωπα, που δεν μπορούν να υποκρίνονται ανεξέλεγκτα και να πράττουν ιδιωτικά αντίθετα από αυτά που δημόσια επαγγέλλονται και διαδίδουν με το κύρος της θέσης τους. «Στις 12 Aπριλίου 2005 η Aρχή εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 25 απόφασή της, «περί του δημοσιεύειν τα σκάνδαλα των κληρικών». (…) Στην απόφαση αναφερόταν ρητά ότι «η δημόσια γνώμη δικαιούται να γνωρίζει αν ένας μητροπολίτης που προβάλλει εαυτόν ως στερούμενο προσωπικής ζωής και ως παράδειγμα αρετής, αγνότητας, αγαμίας, πενίας κ.λπ. και ζητεί από το ποίμνιό του να μιμηθεί το παράδειγμά του, διάγει πράγματι βίο άκρως αντίθετο και σκανδαλώδη».

Είναι όμως ολοφάνερο πως οι (λαϊκοδεξιοί κατά κανόνα) δημοσιογράφοι αυτού του είδους των αποκαλύψεων, όχι μόνο δεν έχουν επιδείξει κανένα ενδιαφέρον για ζητήματα σεξουαλικής απελευθέρωσης της κοινωνίας και ηθικής κάθαρσης του κλήρου, καταπολέμησης του κοινωνικού συντηρητισμού και του φαρισαϊσμού, αλλά στην καλύτερη περίπτωση αποβλέπουν σε κυνήγι μαγισσών και ανεβασμένη ακροαματικότητα. Είναι γνωστά τα περιστατικά ακροδεξιών ευσεβών δημοσιογράφων λαθρόβιων εντύπων, που πλούτισαν εκβιάζοντας τους Ιεράρχες και είναι επίσης γνωστό πως συχνά οι αποκαλύψεις αυτές είναι αποτέλεσμα εμφύλιου πολέμου αλληλοεξόντωσης μεταξύ επισκόπων, ειδικά όταν χηρεύουν επισκοπικές έδρες και οι μνηστήρες δίνουν τη μάχη της διαδοχής.

H συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω πως εντάσσεται στην προσπάθεια προειδοποίησης, ή απλά έκθεσης, του φιλικού στην κυβέρνηση αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου από τη λαϊκή Δεξιά. Η προέλευση όμως της αποκάλυψης, δεν μπορεί να εμποδίσει όσους θέλουν να προχωρήσει η κοινωνία να κάνουν διαφανή χρήση αυτών που ατιμώρητα και μέρα μεσημέρι χωρίς αντίδραση των θιγόμενων δημοσιοποιήθηκαν με σκοπό την αφύπνιση της κριτικής σκέψης και των συνειδήσεων, χωρίς βέβαια να επιδοθούν σε κυνήγι εντοπισμού προσώπων κλπ.

 

Την αυτονόητη για τους συντηρητικούς πολιτικούς στάση στο θέμα αυτό, περιγράφει ο Σπύρος Μαρκεζίνης. Λέω αυτονόητη γιατί τα δεξιά κόμματα έχουν κάθε πολιτικό και οικονομικό συμφέρον να συντηρούν την εκκλησιαστική Μαφία. Στο βιβλίο του “Τα εις Εαυτόν”, αποκαλύπτει πως όταν έγινε πρωθυπουργός, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄, του περιέγραψε “τα της Εκκλησίας ως ανεπανόρθωτα. Εκτός της ανωμάλου οικονομικής διαχειρίσεως….μου επέδειξε σωρείαν φωτογραφιών αρχιερέων και πάντως ιερωμένων, εις ασέμνους στάσεις με τας ‘ανηψιάς’ των ή παιδάρια“. Το συμπέρασμα στο οποίο οδηγήθηκε ο Μαρκεζίνης, ήταν πως “πρέπει να αποφεύγεται οποιαδήποτε ανάμειξις με τα εκκλησιαστικά“. Μη θίγετε λοιπόν τα κακώς κείμενα.

Γεννιέται ένα ερώτημα: Γιατί ο προοδευτικός Τύπος και τα αριστερά κόμματα, αφήνουν ελεύθερο το γήπεδο στον Κίτρινο Τύπο, σιωπούν και συγκαλύπτουν αυτά τα νοσηρά φαινόμενα αντί να τα αναδείξουν, όχι σκανδαλοθηρικά με αναφορές σε ονόματα, λεπτομέρειες κλπ αλλά διαφωτιστικά και εποικοδομητικά για την κοινωνία στην κατεύθυνση της επίλυσης του προβλήματος της υποκρισίας και του αδικαιολόγητου κοινωνικού στιγματισμού της ομοφυλοφιλίας Είναι μάλιστα βασιλικότεροι του βασιλέως γιατί για να εξασφαλίσουν τη λήθη και το κουκούλωμα, δεν δημοσίευσαν ούτε την ανακοίνωση της ίδιας της Αρχιεπισκοπής η οποία κατά τα συνήθη δηλώνει πως δήθεν θα ερευνήσει κλπ χωρίς βέβαια να διευκρινίζει το είδος της υπόθεσης η οποία θα ακολουθήσει την κλασσική οδό της συγκάλυψης για τον κληρικό που είναι και υποψήφιος μητροπολίτης και που τώρα ως εκβιάσιμος έχει σχεδόν βέβαιη την εκλογή του: «Σχετικά με κληρικό της Ι.Αρχιεπισκοπής Αθηνών, για την περίπτωση του οποίου έγινε αναφορά στο πλαίσιο τηλεοπτικής εκπομπής, ο Μακαριώτατος διέταξε την άμεση διενέργεια ένορκης διοικητικής εξέτασης ….».

Είναι βέβαιο πως τίποτα δεν θα ανακοινωθεί και το χειρότερο, κανείς δεν θα ρωτήσει το γιατί, ούτε, φοβάμαι, ο δημοσιογράφος που έκανε την αποκάλυψη.

Αναρωτιέμαι ποια είναι η αμοιβή αυτής της Ομερτά; Αποκλείω πάντως η Αριστερά να αρκείται σε προσευχές του Αρχιεπισκόπου για άφεση των αμαρτιών της. Αν πάλι κίνητρό τους είναι η σταθερή τους θέση πως προστατεύουν ένα θύμα μιας (ανέντιμης ασφαλώς και συμφωνώ καταδικαστέας) υποκλοπής, ας βγουν παλικαρίσια να καταγγείλουν τις μεθόδους του δεξιού συναδέλφου τους, και ας ζητήσουν από την ΕΣΗΕΑ να πράξει τα δέοντα. Δεν μπορείς να τα έχεις και με την Κική και με την Κοκό. To λιγότερο που έπρεπε να επισημανθεί από τα έντυπα της Αριστεράς είναι πως ενώ η Εκκλησία προστατεύει τις ροζ κασέτες του κλέφτη μητροπολίτη Παντελεήμονα, παριστάνει πως ζητά ανακρίσεις για το video του αρχιμανδρίτη. Τηρούνται δυο μέτρα και δυο σταθμά λοιπόν; Από τη στιγμή που η Αριστερά ανάγει την κρατική Εκκλησία σε σοβαρό θεσμικό παράγοντα του δημόσιου βίου, γιατί αδιαφορεί για τα αίσχη της;

Η Δύση άνοιξε το στόμα της και μιλά ανοιχτά για την ανηθικότητα του κλήρου, για τις κακουργίες του σε βάρος παιδιών και για τις συνενοχές του πάπα Βενέδικτου. Στην Ανατολή όμως  βασιλεύει η Ομερτά, ειδικά σε περιπτώσεις παιδεραστίας που ολοφάνερα συγκαλύπτει ο πατριάρχης.

Το γεγονός που αποκαλύφθηκε στη σκανδαλοθηρική εκπομπή του δεξιού δημοσιογράφου δεν είναι μεμονωμένο ή τυχαίο. Ούτε αποτελεί σύμπτωση πως τέτοια γεγονότα συμβαίνουν στις αρχιεπισκοπικές αυλές. Μια κοινωνία που έπιασε πάτο και υποτίθεται πως τώρα βρίσκεται σε φάση ανασυγκρότησης και αποβολής κακών συνηθειών οφείλει να πει φωναχτά πως αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο. Όταν η Εκκλησία μπαίνει φραγμός στο (ξεχασμένο και από το ΠΑΣΟΚ που το είχε εισηγηθεί με σχέδιο Νόμου, και από τους ΣΥΡΙΖΑ-Δημ.Αρ.) σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλόφιλων, δεν οφείλει κάποιος να της μιλήσει για το σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου και να την αναγκάσει να πάψει να παριστάνει τον Εισαγγελέα της Ηθικής και να ενεργεί ως ανάχωμα στη θεσμική πρόοδο; Δεν χρειάζεται η απαρίθμηση σκανδάλων του ιερατείου, αρκεί η κοινή λογική. Αυτοί που ενοχοποιούν το σεξ, αυτοί που δηλώνουν πως ζουν αφύσικα, δεν δικαιούνται να στερούν τα ατομικά δικαιώματα κανενός και να ενοχοποιούν την ειλικρίνεια.

Παραδοσιακά η Αριστερά δεν ασχολείται με τα εκκλησιαστικά. Καλύπτει αυτή την πρόδηλη αδυναμία της με την ανόητη δικαιολογία πως είτε δεν την αφορούν, είτε πως δεν ασχολείται με κουτσομπολιά και καλλιεργεί σχέσεις με επισκόπους που μπορεί καμιά φορά έχουν το όνομα του «φωτισμένου», αλλά ποτέ και τη χάρη του. Είναι προφανές πως αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις και απλά δεν θέλει να ανοίγει μέτωπα με τον κοινωνικό συντηρητισμό και με τη νοσηρή λαϊκή θρησκευτικότητα. Ξεχνά πως ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να το κάνει για δυο κυρίως λόγους

Α. Γιατί η Μαφία της Ιεραρχίας είναι τμήμα του πιο αντιδραστικού κομματιού του παρακρατικού μηχανισμού το απέδειξε επανειλημμένα στην ιστορική διαδρομή του Χριστιανισμού, από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους και πρόσφατα στην Κατοχή, στον Εμφύλιο, στη Χούντα. Παράλληλα η μαύρη Εκκλησία είναι κρατική υπηρεσία και μάλιστα  πολυπλόκαμη, πολυδάπανη, ληστρική, διαπλεκόμενη, ανάλγητη, προκλητική, διεφθαρμένη, με μη θεσμικές παρεμβάσεις, με αντισυνταγματική συμπεριφορά με χιλιάδες ανθρώπινα θύματα, κυρίως στο χώρο των ανηλίκων, των γυναικών, των ηλικιωμένων, των ανισόρροπων και των αγράμματων.

Β. Προσποιείται η αργόμισθη, συντηρητική Αριστερά πως ξεχνά την ιστορική της υποχρέωση να πολεμά τις προκαταλήψεις, την αμάθεια, τον συντηρητισμό, την υποκρισία, τη διαφθορά, την αγυρτία, το σκοταδισμό, το ψέμα, τη μισαλλοδοξία, το φασισμό, το ρατσισμό, τον εθνικισμό όλα δηλαδή τα Άνθη του Κακού που θρέφει η Εκκλησία, έχοντας μάλιστα φροντίσει να παρεμβαίνει αθέμιτα στη ζωή των ανθρώπων από τη βρεφική τους ηλικία με τη βάπτισή τους και από τα χρόνια της αθωότητας με προσηλυτισμό στα σχολεία και με σεξουαλική χειραγώγηση που διαστρέφει τον χαρακτήρα τους από την εφηβεία.

Η Αριστερά επαγγέλλεται τη ριζική αλλαγή της Κοινωνίας, ένα κομμάτι της θέλει και την Επανάσταση, αλλά αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με αποβλακωμένους, εγκλωβισμένους και χειραγωγούμενους από σκοτεινούς κύκλους, πολίτες. Η στάση της Αριστεράς, όπως μάλιστα εκδηλώνεται απροκάλυπτα τώρα μάλιστα που η χώρα χρειάζεται επειγόντως εντιμότητα, κάθαρση και οικονομική ανόρθωση, είναι ανήθικη, πολιτικά ύποπτη και γίνεται αισχρή όταν πουλάει ακόμη και αυτονόητες θέσεις της, όπως η φορολόγηση της ζάπλουτης Εκκλησίας, η διερεύνηση των οικονομικών της σκανδάλων, η πάταξη της επιρροής της στη Δικαιοσύνη, η παρεμπόδιση της κακουργηματικής της δράσης στο χώρο των ανήλικων και ο χωρισμός της από το Κράτος,   με άγνωστο αντίτιμο. Πρόσφατα ο Βαγγέλης Βενιζέλος προκάλεσε το κοινό αίσθημα με τα οικονομικά του κλήρου και προκάλεσε σωρεία επιθετικών αντιδράσεων από τους αναγνώστες του φιλοκυβερνητικού Βήματος, που για πολλοστή φορά διέλυσαν το μύθο που διακινεί συστηματικά η Αριστερά για να δικαιολογήσει την αβελτηρία της, πως τάχα ο λαός συμφωνεί με τις κλεψιές και με τα προνόμια της Εκκλησίας. Η Αριστερά κράτησε το στόμα της κλειστό για μια ακόμη φορά. Αυτού του είδους οι εκπτώσεις της όμως, που έχουν μάλιστα και πολιτικό κόστος, δεν μπορεί να γίνονται μόνο από ανοησία.
ΥΓ
Η ανήθικη Ηθική της Εκκλησίας.
Ι. Σύνοδος: Ίσως Εβραίοι-άρα αναξιόπιστοι οι εμπειρογνώμονες που θα εξετάσουν τις ροζ κασέτες του κλέφτη Αττικής Παντελεήμονα!!!

Τα τρία σημάδια παλιγγενεσίας


Aμέσως μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο, τη γερμανική κατοχή, τον λιμό της κατοχής και την πολυαίμακτη κομμουνιστική ανταρσία, οι πρώτοι «τουρίστες» που έφτασαν μαζικά στη συφοριασμένη Ελλάδα ήταν Ελληνοαμερικανοί. Ερχονταν να ξαναβρούν όσους συγγενείς επέζησαν, να μετρήσουν νεκρούς, να κομίσουν όποια ιδιωτική βοήθεια ήταν μπορετό, κυρίως σε ρουχισμό.

Πρέπει αυτές οι επισκέψεις να έγιναν αισθητές στην ελλαδική κοινωνία, ήταν εκτεταμένο φαινόμενο. Ο Ελληνοαμερικανός συγγενής αποτέλεσε αξιοπερίεργη παρουσία, σχολιάστηκε, κρίθηκε, ταξινομήθηκε: Η αμερικανίζουσα προφορά των ελληνικών, η διάνθισή τους με ελληνοποιημένες αμερικάνικες λέξεις, οι περίεργες αμφιέσεις, οι συνεχείς συγκρίσεις του αμερικανικού με τον ελληνικό τρόπο του βίου, μαζί και μια αφέλεια εμπιστοσύνης τις ανθρώπινες σχέσεις (σε αντίθεση με την οξυμμένη πάντοτε καχυποψία των Ελλαδιτών), όλα αυτά μαζί, συγκροτούσαν τον τύπο που χαρακτηρίστηκε σκωπτικά: ο «μπρούκλης» (προφανώς από τον κάτοικο του Brooklyn) ή «το αμερικανάκι».

Η ελλαδική κοινωνία έβγαινε τότε από μια συντελεσμένη καταστροφή, η χώρα ήταν ερειπωμένη, πάρα πολλά χωριά εγκαταλελειμμένα, στέρηση και φτώχεια απροσμέτρητη, η ανασφάλεια κυρίαρχο αίσθημα. Κι όμως ο Ελλαδίτης έβλεπε τον φανταχτερό σε όλα του «μπρούκλη» με συμπάθεια αλλά αφ' υψηλού. Δεν παραδόθηκε με κεχηνότα θαυμασμό στο «μοδέρνο» και στο φανταχτερό, στάθηκε όχι απλώς κριτικά, αλλά και με σκώμμα, που σημαίνει: με κάποια συναίσθηση υπεροχής.

Ειρωνεύτηκαν και σατίρισαν οι Ελλαδίτες την αισθητική των Ελληνοαμερικανών και τη γλωσσική τους υποβάθμιση. Δεν μπορούσαν, τότε, να μην περιγελάσουν (διακριτικά ή εκ των υστέρων) το θέαμα ενήλικου άνδρα με πολύχρωμα σορτς και λουλουδάτο πουκαμισάκι ή της ώριμης γυναίκας με ξέχειλα από μαραμένες σάρκες εξώπλατα φορέματα και πελώρια ντεκολτέ. «Σνόμπαρε» αυτή την ανεμελιά για την αισθητική ο Ελλαδίτης, όπως τη σνομπάρει πάντοτε κάθε καλλιεργημένος άνθρωπος, που ξέρει να ξεχωρίζει το τι του ταιριάζει από το τι ομοιότροπα επιβάλλει η μόδα. Καθόλου τυχαία ο αισθητικός εκβαρβαρισμός της αμφίεσσης στις ΗΠΑ συμβαδίζει με τα τεράστια ποσοστά παχυσαρκίας του πληθυσμού και τα ανάλογα ποσοστά των «λειτουργικώς αναλφαβήτων».

Λειτούργησε επίσης τότε, ως αφορμή αφ' υψηλού θεώρησης των «μπρούκληδων», η κακή γλωσσική τους εκφραστική: γελούσαν οι Ελλαδίτες με τα γραμματικά και συντακτικά λάθη στη γλώσσα τους. Καταστραμμένοι, ρημαγμένοι, ζώντας με μεγάλες στερήσεις, επέμεναν να αξιολογούν τους ανθρώπους από τη γλώσσα που μιλούσαν, όχι από τα λεφτά τους, όχι από τις χρυσές καδένες. Ο Μποστ, ιδιοφυής σκιτσογράφος, κατάκτησε την ελλαδική κοινωνία ποντάροντας ακριβώς στη γραμματική και συντακτική ευαισθησία (και κατάρτιση) των Ελλήνων - σήμερα κανένας δεν θα γελούσε με το καυστικό του χιούμορ, αφού το στραπατσάρισμα της γλώσσας που χαρακτήριζε άλλοτε τους απαίδευτους και τους ολιγόνοες είναι σήμερα γνώρισμα υπουργών και πρωθυπουργών.

Είναι συναρπαστικό να μελετήσει κανείς την παραλληλία γλωσσικής ευαισθησίας (ακόμα και άσχετης από σχολική φοίτηση και σπουδές) με τις αισθητικές απαιτήσεις στην ένδυση, σε προγενέστερα χρόνια. Να μελετήσει κυρίως το πώς προσέλαβαν το δυτικό ένδυμα οι Ελληνες στο ελλαδικό κράτος και πώς οι Ελληνες οι εκτός ελλαδικού κράτους. Γιατί κάποτε η Ελληνίδα της Αλεξάνδρειας, της Σμύρνης, της Οδησσού, της Τραπεζούντας φορούσε τη μακριά τουαλέτα με την τέλεια άνεση της οποιασδήποτε Ευρωπαίας, ενώ η Ελλαδίτισσα που πρωτόβαλε τέτοιο φόρεμα στο Μπρούκλιν ή στο Σικάγο έμοιαζε αμέσως να μιμείται κάτι ξένο και γι' αυτό να μοιάζει κωμική. Το ίδιο και ο άντρας με το φράκο ή το σμόκιν.

Το μυστικό πρέπει να ήταν ότι οι Ελληλνες οι εκτός ελλαδικού κράτους ένιωθαν περήφανοι για την ελληνικότητά τους, ζούσαν την ελληνικότητα ως πολιτισμική υπεροχή, ως ποιότητα ζωής. Με αυτή τη βιωματική σιγουριά είχαν την αυτονόητη άνεση να προσλαμβάνουν οτιδήποτε καινούργιο που το εύρισκαν ταιριαχτό με τα γούστα τους, να το αφομοιώνουν στον «αέρα» της ευγενικής τους καταγωγής. Αυτή τη στάση πρέπει να υπονοούσε ο Γιάννης Τσαρούχης όταν έλεγε: «Για να είσαι κοσμοπολίτης, πρέπει πρώτα να είσαι Ελληνας».

Η επίσημη ιδεολογία του «εθνικού» κράτους (τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην πολιτική πρακτική - στη συγκρότηση των θεσμών και στη λειτουργία τους) ήταν πάντοτε στους αντίποδες της κοσμοπολίτικης αρχοντιάς: Το κράτος προϋπέθετε την Ελλάδα βαλκανική επαρχία της Ευρώπης, που για να εκπολιτιστεί και εκσυγχρονιστεί, όφειλε να μιμηθεί (όχι να προσλάβει) τη Δύση. «Πρόοδος» ήταν η αντιγραφή, ο πιθηκισμός από μειονεξία ή ξιπασιά, που καθηλώνει στον ρόλο του ουραγού, στο ρίσκο της παρωδίας, της καρικατούρας - τον «μπρούκλη» τον γέννησε το ελλαδικό κράτος, όχι η αμερικανική κοινωνία.

Το κακοφορεμένο φράκο συνοδεύτηκε στην κρατική Ελλάδα από δάνειες αντιλήψεις για τη γλώσσα (κοραϊκή «καθαρεύουσα» και ψυχαρική «δημοτική») και από επαχθή δάνεια χρηματικά που κράτησαν τους Ελλαδίτες πάντοτε υποτελείς των «φίλων» και «συμμάχων» τους Ευρωπαίων. Τι σύμπτωση, που ο εκπασοκισμός της ελλαδικής κοινωνίας, τα τελευταία τριάντα επτά χρόνια, αναζωπύρωσε εντυπωσιακά το ίδιο τριπλό σύμπτωμα: Κατάστρεψε, σε βαθμό αναπηρίας, τη νεοελληνική γλώσσα και έκφραση. Προπαγάνδισε την «ανεμελιά» στην αμφίεση βυθίζοντας μεγάλες πληθυσμικές ομάδες σε ενδυματολογική ακαλαισθησία, την πιο επιδεικτική που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος. Και καταδίκασε το κράτος σε ανήκεστη οικονομική υποτέλεια, για το υπόλοιπο του αιώνα, λόγω εξωφρενικού δανεισμού με τους πιο ταπεινωτικούς όρους.

Συμπέρασμα: Αν υπάρξει ποτέ πολιτική παράταξη με συνεπή και προγραμματικό αντι-πασοκισμό, θα το αντιληφθούμε από τρία σημάδια: Θα έχει πρώτη προτεραιότητα, τη γλώσσα. Η εξωτερική εμφάνιση των μπροστάρηδων θα απηχεί την αρχοντιά της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, αυτήν που μεταγγίζεται με το γάλα της μάνας. Και τρίτο, θα συνεγείρει τους Ελληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο δανεισμό.

Αυτά τα τρία.

"Φθηνός θεατρινισμός η αποχώρηση ...της παράταξης Καλογερόπουλου"

ΔΗΛΩΣΗ ΔΗΜ.ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ  ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

Με αφορμή την αποχώρηση της Δημοτικής Παράταξης της Μείζονος Αντιπολίτευσης του κ. Δημήτρη Καλογερόπουλου - εν μέσω της τακτικής συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Αιγιάλειας της 29ης Ιουλίου - ο Επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης "Αιγιάλεια- Νέα Εποχή" Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, έκανε την πιο κάτω δήλωση:

"Ποτέ μέχρι σήμερα, στους επτά μήνες θητείας του Δημοτικού Συμβουλίου Αιγιάλειας, ως παράταξη της Ελάσσονος Αντιπολίτευσης, δεν ακολουθήσαμε τακτική κατά παρατάξεων της αντιπολίτευσης, αντιθέτως συνεργαστήκαμε με όλες τις ομάδες της μειοψηφίας, εξαναγκάζοντας τη Δημοτική Αρχή να συζητήσει θέματα που σκοπίμως απέφευγε, διατηρώντας στο ακέραιο τις απόψεις μας ως συνδυασμός που διεκδίκησε την ψήφο των Αιγιαλέων πολιτών στις εκλογές του 2010.

Η απόφαση της Παράταξης "Καλογερόπουλου" ν' αποχωρήσει από την τακτική συνεδρίαση της Παρασκευής, πριν καν το Σώμα μπει σε συζήτηση του μακρύ καταλόγου της Ημερήσιας Διάταξης, ως αποτέλεσμα μίας "ανίερης κοκορομαχίας" μεταξύ αυτής - ιδιαιτέρως του Επικεφαλής της - με τον Δήμαρχο και τον Πρόεδρο του Δ.Σ για διαδικαστικά θέματα, που πηγάζει από την εκλογική αναμέτρηση του Νοεμβρίου, μείωσε ουσιαστικά την ισχύ της αντιπολίτευσης κι έδωσε το δικαίωμα  στη δημοτική αρχή να περάσει άνετα θέματα, όπως τα "ΣΧΟΑΠ" Αιγείρας, Συμπολιτείας, Ακράτας, την Επέκταση του Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων στην Τέμενη Αιγίου και μία σειρά έργων και πρωτοβουλιών του δήμου.

Δυστυχώς ο απαραίτητος έλεγχος που πρέπει ν' ασκεί σύσσωμη η αντιπολίτευση, έγινε "θυσία" για έναν επαναλαμβανόμενο διάλογο που ξεκινά και τελειώνει στο αποτέλεσμα της κάλπης...και στα χωριά καταγωγής των αντιδικούντων αιρετών!

Άφησαν δηλαδή "90" θέματα προς συζήτηση, για να κάνουν "το κομμάτι" τους στείρα αντιπολιτευτικά, μη προσφέροντας χρήσιμη υπηρεσία  στην αντιπολίτευση και στον τόπο.

Η πράξη της Παράταξης "Καλογερόπουλου" δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας φθηνός "θεατρινισμός" με πρωταγωνιστή τον Αρχηγό της και ευτυχώς λίγους "κομπάρσους" εκ της παρατάξεως , αφού  θετική εξαίρεση αποτέλεσε  η παραμονή και η ενεργό συμμετοχή στη συνεδρίαση, των Προέδρων των Τοπικών Κοινοτήτων (εκλεγμένων με την Παράταξη "Καλογερόπουλου") Ελαιώνα, Αιγών και Ριζομύλου, Σπύρου Χριστοδούλου, Αντώνη Γκέκα και Παναγιώτη Μαρινόπουλου αντίστοιχα, που έβαλαν πάνω από την παραταξιακή τακτική, τα χωριά τους και τα θέματα που τα αφορούσαν."

28.7.11

κ. Χρυσοχοΐδη δυστυχώς και επί των ημερών σας συνεχίζεται το ίδιο φαγοπότι…


1,2 εκατομμύρια ευρώ για ένα site - Φτιάξε και εσύ ένα site. Mπορείς!

Tον Μάρτιο ο κ. Χρυσοχοίδης πανηγυρικά δήλωνε ότι η ανάπτυξη θα γίνει μέσω της Ψηφιακής Σύγκλισης και ότι στόχος για φέτος είναι η απορρόφηση πόρων 250 εκατ. ευρώ από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ψηφιακή Σύγκλιση.
Αυτό εννοούσατε κ. Χρυσοχοΐδη;
Γιατί όταν ο Ειδικός σας Γραμματέας κ. Αντ. Μαρκόπουλος εγκρίνει με απόφασή του (αρ.πρωτ.151.211/ΨΣ8484-Α2/26/01/2011) τη διάθεση 1,667,000 εκατ. ευρώ για την πράξη “Πολυμεσική και πολυτροπική διαδικτυακή προβολή του πολιτισμού και τουρισμού της χώρας” εκ των οποίων τα 1,2 εκατ. ευρώ για τη δημιουργία του site του ΕΟΤ που ήδη προκηρύχθηκε, αυτό δεν λέγεται απορρόφηση κοινοτικών πόρων αλλά διασπάθιση/κατασπατάληση δημοσίου χρήματος.
Και δεν είναι μόνο η υπερκοστολόγηση, όπως θα φανταζόταν κανείς.
Για συναφή έργα έχουν δοθεί πάρα πολλά λεφτά...
Αναφέρουμε μόνο ότι ο ΕΟΤ έχει πάρει 3,4 εκατ. ευρώ για το έργο «Διαδικτυακό Διαδραστικό Σύστημα e-marketing παροχής υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας του ΕΟΤ» και το εποπτεύον Υπουργείο Πολιτισμού πήρε 3,1 εκατ. ευρώ για το έργο «Δημιουργία ψηφιακού αποθέματος για την ανάδειξη και προβολή του ελληνικού πολιτισμού και ενίσχυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας».
Απ΄ότι φαίνεται όμως κύριε Χρυσοχοίδη, στην Ειδική Υπηρεσία Ψηφιακή Σύγκλιση, που ανήκει στην ευθύνη σας (και έχει το πορτοφόλι αφού εγκρίνει έργα και δαπάνες για το εν λόγω Επιχειρησιακό Πρόγραμμα) τα καλά παιδιά που έχετε αφήσει εκεί, συνεχίζουν την ίδια δουλειά που έκαναν και οι προκάτοχοί σας. Άραγε έχουν καθιερώσει κάποιους "άγραφους νόμους" που ταλαιπωρούν τη χώρα και τους πληρώνει ο λαός και οι συνταξιούχοι των 297 ευρώ;
Τι να πούμε και τι να θυμηθούμε:
- Κόστος ιστοσελίδας του ΙΚΑ: 1,96 εκατ. ευρώ
- Κόστος ιστοσελίδας του Δήμου Αθηναίων: 1 εκατ. ευρώ
- Κόστος ιστοσελίδας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών: 1,5 εκατ. ευρώ
- Κόστος ιστοσελίδας της ΜΟΔ: 1,6 εκατ. ευρώ...
Και πόσα ακόμη μπορούμε να αναφέρουμε … ο κατάλογος είναι ατελείωτος…
Θα πείτε, ο προτεινόμενος από τους φορείς προϋπολογισμός ήταν μεγαλύτερος και η Ειδική Υπηρεσία Ψηφιακή Σύγκλιση τον μείωσε προσαρμόζοντάς τον στις τιμές της αγοράς.
Όμως εμείς επιμένουμε (γιατί ξέρουμε, όπως το γνωρίζει όλη η «αγορά») ότι σε αυτό το μαγαζί έχουν δικούς τους "κανόνες"...
Και για να πεισθείτε, σε περίπτωση που έχετε ή επικαλείστε "άγνοια", γιατί δεν συγκρίνετε με αντίστοιχα έργα μεγάλων Α.Ε. (Τράπεζες, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κ.α.). Αλλά και πολλούς δημόσιους φορείς όπως π.χ. το Υπουργείο Δικαιοσύνης που μόνο με 9.987,00 ευρώ, τον Άρειο Πάγο που με 4.130,00 ευρώ αλλά και το Συμβούλιο της Επικρατείας που με 60.000,00 ευρώ έφτιαξαν την ιστοσελίδα τους.

24.7.11

Ο ασύλληπτος Μάκης Ψωμιάδης



Ο ασύλληπτος Μάκης Ψωμιάδης και τα χαμένα ντοκουμέντα
Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι πλέον από τα πιο γνωστά πρόσωπα στην Ελλάδα. Η αναζήτησή του από τις ελληνικές αρχες,για τη συμμετοχή στα στημένα παιχνίδια του ποδοσφαίρου, γι αυτούς που ξέρουν, δεν είναι παρά μια απλή περιπέτεια.


Ο Μάκης Ψωμιάδης δεν είναι ένας γραφικός παράγοντας του ποδοσφαίρου όπως πιστεύουν πολλοί, ούτε ένας επιχειρηματίας που ισορροπεί ανάμεσα σε νομιμότητα και παρανομία.

Εναντίον του έχουν εκδοθεί εντάλματα της ιντερπόλ, έχει κατηγορηθεί για λαθρεμπορία χρυσού, απαγωγές,συκοφαντία , έχει καταδικαστεί, αλλά δε έχει κανει ούτε μια μέρα φυλακή

Ακόμη και στην αντιδικία του με τον ισχυρό άντρα της κυβέρνησης Κώστα Λαλιώτη, τον οποίο συκοφάντησε με δημοσιεύματά του, η υπόθεση τελεσιδίκησε μετά από 6 χρόνια.Κατάφερνε να πάρει ψεύτικες ιατρικές βεβαιώσεις για να αναβάλονται οι δίκες. Ένας άνθρωπος είναι νεκρός εξ αιτίας αυτής της υπόθεσης


Ο Μάκης Ψωμιάδης συμμετέχει στην κοινωνκή ζωή της χώρας, εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης επιχειρήσεων που δεν είναι στο όνομά του, υποδαυλίζει έναν μύθο που τον εμφανίζει πίσω από σημαντικά πράγματα. Όταν όμως έρχεται η ώρα της κρίσης, ο ίδιος δεν υπάρχει πουθενά. Μόνο μέλη της οικογένειάς του


Το Κουτί της Πανδώρας ανοίγει σήμερα με τον Μάκη Ψωμιάδη όχι γιατί είναι ένα πρόβλημα του ποδοσφαίρου, αλλά ένα σημαντικό πολιτικό πρόβλημα.

Το 2001 , κάποιοι έβαλαν τον Ψωμιάδη να κάτσει δίπλα στον Πρόεδρο Δημοκρατίας, εν αγνοία του , στον αγώνα του Κυπέλου.


Ο Ψωμιάδης, διασώζεται συνεχώς, υπερπηδώντας καταγγελίες και πολλές φορές εισαγγελικές έρευνες. Από την εποχή που ακόμη και ο ίδιος παραδεχόταν σχέση με την χούντα. Έχει ανθρώπους στον κρατικό μηχανισμό; Ήταν ο ρασοφόρος βασανιστής του ΕΑΤ ΕΣΑ; Γιατί δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ κατασχεμένα ηχητικά ντοκουμέντα στα οποία φέρεται να βασανίζει ανθρώπους;

Δημοσκοπήσεις προκλητικές αμετανοησίας


H δημοκρατία είναι κοινωνικό κατόρθωμα, όχι ιδεολογική συνταγή. Για την ιδελογική συνταγή βεβαίως δεν υπάρχουν αδιέξοδα, οι ιδεολογίες προσχεδιάζουν συνήθως παραδείσους. Eνώ το κοινωνικό κατόρθωμα προϋποθέτει εξ ορισμού και το ενδεχόμενο του μη κατορθώματος, της αποτυχίας ή της ανικανότητας.

Oταν μια συλλογικότητα αποτυγχάνει ή δεν είναι ικανή να κατορθώσει τη δημοκρατία (δεν διαθέτει την απαιτούμενη κατά κεφαλήν καλλιέργεια), τότε πρέπει κάπως αλλιώς να εξασφαλιστεί η διαφορά της κοινωνίας των αναγκών από τη θηριωδία της ζούγκλας. Συνήθως αυτόν τον ρόλο σπεύδουν να τον αναλάβουν αυτεπάγγελτοι «σωτήρες» – σατραπικά άτομα ή συμμορίες εξουσιολάγνων. Mιλάμε τότε για «αυταρχικά καθεστώτα», που περιορίζουν τα ατομικά δικαιώματα (συνήθως με τρόπο αυθαίρετο) προκειμένου να αποτρέψουν τη γενικευμένη αυθαιρεσία των νόμων της ζούγκλας.

Για να επιβληθεί ένα αυταρχικό καθεστώς πρέπει (κατά κανόνα) να ασκήσει βία. Σε εποχές όχι και πολύ μακρινές την αποτελεσματικότερη βία μπορούσαν να την ασκήσουν οι εξ επαγγέλματος ένοπλοι πολίτες (στρατιωτικοί, αστυνομικοί). Eνα στρατιωτικό πραξικόπημα ήταν η φυσιολογική κατάληξη πολύχρονων αποτυχημένων προσπαθειών να κατορθωθεί η δημοκρατία, κατάληξη της υποβαθμισμένης κατά κεφαλήν καλλιέργειας που διαστρέφει τη συνταγή της δημοκρατίας σε πρόσχημα συντεχνιακών αυθαιρεσιών. Λειτουργούσαν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σαν δικλίδες βραχυχρόνιας εκτόνωσης της δυσαρέσκειας για την αποτυχία ή την ανικανότητα και επέτρεπαν, μετά το «διάλειμμα», την επανεκκίνηση της προσπάθειας μήπως και κατορθωθεί δημοκρατία.

Σήμερα, για λόγους που απαιτούν μακρά ανάλυση (πολύ ενδιαφέρουσα), η αποτελεσματικότερη βία δεν ασκείται με τα όπλα, ακόμα και τα όπλα τα ελέγχουν μεθοδικά στημένοι μηχανισμοί της οικονομίας. Αυτοί που σήμερα αποφασίζουν αυθαίρετα και επιβάλλουν εκβιαστικά τα ποσοστά των καταδικασμένων στην απόγνωση της ανεργίας, την εξευτελιστική της ανθρωπιάς του ανθρώπου μείωση μισθών και συντάξεων, αυτοί οι δυνάστες λαών σήμερα δεν φοράνε στολές και πηλήκια, παράσημα και ξίφη, δεν τιτλοφορούνται δικτάτορες ή στρατιωτικοί πραξικοπηματίες. Είναι κοστουμαρισμένοι κοινότοπα υπάλληλοι ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης κρατικών οικονομιών», στελέχη διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών ή παντοδύναμων στον διεθνή τζόγο Τραπεζών. Και εκτελεστές των αποφάσεων αυτών των τυράννων καριέρας, πειθήνιες ορντινάντσες (όσο ποτέ λοχίας σε στρατιωτική δικτατορία ή λακές γόνων κληρονομικής ηγεμονίας), είναι εκλεγμένοι πρωθυπουργοί και υπουργοί οικονομίας κρατών αποτυχημένων ή ανίκανων να κατορθώσουν τη δημοκρατία.

Διότι η δημοκρατία, όταν είναι κοινωνικό κατόρθωμα και όχι χρησιμοθηρική συνταγή, είναι αποδεδειγμένα το ισχυρότερο ανάχωμα στη βία, την ένοπλη ή του δόλιου τζόγου. Αν ο μαρξισμός και τα εφιαλτικά του έκγονα (λενινισμός - σταλινισμός, μαοϊσμός και τα συναφή) αγνόησαν το άθλημα της δημοκρατίας και σημάδεψαν την Ιστορία με φρίκη ολοκληρωτισμού, είναι γιατί ξεκινούσαν από την ίδια με τον καπιταλισμό εκδοχή της συλλογικότητας ως societas: «εταιρισμού επί κοινώ συμφέροντι». Και ο ατομοκεντρισμός του συμφέροντος αποκλείει τη δημοκρατία ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας. Μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, να την αλλοτριώνει σε συνταγή - σύμβαση με νομικούς, χρησιμοθηρικούς όρους. Αλλά τότε εκδικείται ο ρεαλιστικότερος δείχτης γνησιότητας ή αλλοτρίωσης των σχέσεων κοινωνίας: η οικονομία. Αυτονομείται η οικονομία από την κοινωνία των αναγκών, μεταβάλλεται σε μέσο ή όπλο για την άσκηση βίας, υποτάσσεται σε μεθοδικά στημένους εργαλειακούς μηχανισμούς.

Στην Ελλάδα σήμερα η εργαλειοποιημένη δυναστευτική οικονομία, με τη βία που συνεπιφέρει (νομιμότατα), είναι οργανικό γέννημα της κομματοκρατίας. Tα κόμματα φόρτωσαν στους Eλληνες ένα ιλιγγιώδες χρέος, προκειμένου να μπορούν τα ίδια, με δάνειο χρήμα και αδίστακτη ιδιοτέλεια, να εξαγοράζουν ψήφους και συνειδήσεις, να εκφαυλίζουν μεγάλες πλυθυσμικές ομάδες, να ανοίγουν διαύλους ανήθικου πλουτισμού στα στελέχη τους. Mε αποτέλεσμα, να είναι σήμερα οι Eλληνες υπόδουλοι, με προοπτικές δεκαετιών, στα ανεξέλεγκτα πλοκάμια αδίστακτων θεσμών διεθνούς κερδοσκοπίας που αφήνει πίσω του ψυχορραγώντας ο καπιταλισμός.

H δημοκρατία, ως άθλημα και επιδίωξη, είναι η μόνη δυνατότητα για να αποτινάξουμε τον ζυγό που μας έχουν επιβάλει οι «αγορές», η μόνη δυνατότητα για να συνεχίσει να υπάρχει Eλληνισμός στα μέσα του 21ου αιώνα. Aλλά καινούργιο κρασί δεν μπαίνει σε παλιούς ασκούς. Για να κατορθωθεί δημοκρατία, πρέπει τα σημερινά κόμματα και το φαύλο κράτος που χρησιμοποιούν ως υποχείριο, να αποβληθούν από το πολιτικό σκηνικό. Oταν το αίτημα της αποβολής τους γίνει καθολικά συνειδητό, ο τρόπος της αποβολής τους θα γεννηθεί οργανικά και απρόβλεπτα. Δεν έχει κανένα νόημα να ψάχνουμε για τον τρόπο, αν δεν προηγηθεί η επίγνωση της επιτακτικής ανάγκης.

Δυστυχώς, οι δημοσκοπήσεις της «K» (15.7.2011) δίνουν προβάδισμα έξι μονάδων στη N. Δ. και δεκαέξι μονάδων, μπροστά, στην «παράσταση νίκης». Δυστυχώς, γιατί χάνεται έτσι και η τελευταία ευκαιρία να κατορθωθεί δημοκρατία στον τόπο χωρίς τη «μαμή» της βίας – αίμα ή πείνα. Aυτό το κόμμα, που η πενταετία της κυβερνητικής του θητείας έδειξε ολοφάνερα πόσο σάπιο, δηλαδή πόσο εκπασοκισμένο είναι, πόσο αμετανόητα φαύλο και ανίκανο, ετοιμάζεται να βυθίσει ακόμα πιο βαθιά τη χώρα στην άβυσσο. Δικαιώνεται ο κ. Σαμαράς που επιβράβευσε ως «τομεάρχες» τα πιο ανυπόληπτα αποφόρια του πολιτικού και κοινωνικού βίου – οι δημοσκοπήσεις του επιτρέπουν να κατέβει στις εκλογές με τέτοιας υποστάθμης «επιτελείο».

Bιάστηκαν όσοι πίστεψαν ότι με τον ολίγιστο «Γιωργάκη» φτάσαμε στον πάτο της συμφοράς.

21.7.11

Αναφορά στο ΗΘΟΣ και το ΥΦΟΣ του ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Σε ποιό Ευαγγέλιο άραγε πιστεύει;

Σε πρόσφατη επιστολή του ο Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος, αποτυπώνει το ήθος και το ύφος των επισκόπων, που αντί να υπηρετούν τον Θεό και τους πιστούς, διαβάλλουν την Εκκλησία.
Θυμίζω, πως απέστειλα στον κ. Αμβρ. βιβλίο, στο οποίο αναλύονταν οι λόγοι που η ίδια η Εκκλησία θεσπίζει την Αποτείχιση, δηλ. την απομάκρυνση των πιστών από τον επίσκοπο που σκανδαλίζει, αιρετίζει και αδιαφορεί για την αλλοίωση της Πίστεως.

1. Όποιος δεν έχει επιχειρήματα, επιστρατεύει παραπληροφόρηση και ύβρεις.
Μη δυνάμενος να απαντήσει στις αιτιάσεις, αποδέχτηκε την Αποτείχισή μου και την κοινοποίησε ο ίδιος στους Αιγιώτες, μόνο και μόνο για να πληροφορήσει ότι ο αποτειχισμένος δεν έχει πλέον ...λόγο στα της μητροπόλεως! Δεν έδειξε καμιά διάθεση προσεγγίσεως και απέφυγε επιμελώς να εξηγήσει στους πιστούς που προβληματίστηκαν, αν ευσταθούν οι λόγοι που οδήγησαν στην Αποτείχιση, καταθέτοντας τις θεολογικές του θέσεις. Γιατί φαίνεται, πως κριτήριό του δεν είναι η αναζήτηση της αλήθειας υπό το φως των Πατέρων, αλλά το πώς θα διασώσει το προφίλ του.
Αυτό φάνηκε, όταν απάντησα στο άρθρο του. Δεν άντεξε στην κριτική και χωρίς να δώσει ουσιαστική απάντηση, εκτράπηκε με οργή σε ύβρεις, όπως: Ο Π. Σημάτης (Π.Σ.) «έχει καρδιά που έχει στεγνώσει από αγάπη, είναι αδέσποτο πρόβατο, έχει μισαλλοδοξία, το μικρόβιο της μισανθρωπίας, αρτηριοσκλήρυνσιν, μίσος ...φωλιάζει στην ψυχή του, αυτομαστιγώνεται, είναι “αναρχικός” του εκκλησιαστικού χώρου, ζει εκτός τόπου και χρόνου, ...με πετροβολάει, “ας κάθεται στα αυγά του”, ας περιπλανάται μέσα εις τους λαβυρίνθους της ιδεοληψίας του, “ας τρώγεται με τα ρούχα του”, [αφού αποτειχίστηκε] έρριξε "μαύρη πέτρα" πίσω του»· ο Π.Σ. «δια την ι. μητρόπολιν τυγχάνει ανύπαρκτον πρόσωπον!». Αυτό είναι το «ευγενικό» ύφος πνευματικού πατρός, ήθος δεσποτικής «αγάπης»!

2. Είναι ιδιοκτησία του Δεσπότη η Εκκλησία;
Ένας πιστός είναι υπαρκτό πρόσωπο για τον Χριστό και την Εκκλησία και ανύπαρκτο για τον κ. Αμβρόσιο;
Ο κ. Αμβρ. νομίζει ότι είναι ιδιοκτησία του η Εκκλησία. Δεν θέλει να καταλάβει ότι ο αποτειχισμός, δεν είναι απομάκρυνση από την Εκκλησία, αλλά από τον παρανομούντα επίσκοπο που αδιαφορεί για την ακεραιότητα της Πίστεως, που καλύπτει πρόσωπα διαβεβλημένα, που φέρεται εξουσιαστικά (π.χ. παράνομοι αφορισμοί) κ.ά. Φαίνεται ότι δεν σκέφτηκε ποτέ του, πως μπορεί ο ίδιος να έχει απομακρυνθεί από την Αλήθεια της Εκκλησίας, έστω κι αν τυπικά εμφανίζεται ως ο εκφραστής της· ότι οι πρακτικές του θυμίζουν «μισθωτό» ποιμένα που αδιαφορεί για τους πιστούς. Η φράση πως ο Π.Σ. «δια την Ι. Μητρόπολιν τυγχάνει ανύπαρκτος», είναι ένας εύσχημος τρόπος για να «καθησυχάσει» την συνείδησή του! Αναλυόμενη ψυχολογικά, ποιες άραγε συνειδησιακές διεργασίες και μύχιους ...πόθους του θα αποκάλυπτε;
Ένα μικρό παράδειγμα, που δείχνει με ποιόν τρόπο συμπεριφέρονται οι πραγματικοί ποιμένες: Ο άγ. Ιωάννης, όταν έμαθε ότι ένας μαθητής του είχε γίνει λήσταρχος, ανέβηκε στο βουνό για να τον αναζητήσει με κίνδυνο της ζωής του, κάτι που συγκίνησε βαθύτατα τον λήσταρχο, γι’ αυτό μετανόησε και ακολούθησε τον Άγιο στην πόλη! Ο κ. Αμβρ. αντίθετα, αρνήθηκε τον δια του Τύπου ουσιαστικό θεολογικό διάλογο–συμφιλίωση, κατά πάγια τακτική του· αρκέστηκε στις ύβρεις και την παρερμηνεία των Αγίων Γραφών και, επειδή δεν ήταν δυνατόν να αρνηθεί την ύπαρξη εκκλησιαστικού Κανόνα που νομοθετεί την Αποτείχιση, χαρακτήρισε ως «ανύπαρκτον» εκείνον που τον εφαρμόζει! Βέβαια έτσι, εμφανίζεται συνεπής με την παποκεντρικής προελεύσεως θεωρία του, ότι ο επίσκοπος είναι υπεράνω κριτικής.

3. Δεν είναι υπεράνω κριτικής ο επίσκοπος. Εκτός αν ταυτίζεται με τον Πάπα.
Ο κ. Αμβρ., λοιπόν, βλέπει τον εαυτόν του ως διοικητή και όχι ως πατέρα και ισχυρίζεται αθεολόγητα ότι είναι υπεράνω ανθρωπίνης κριτικής. Γράφει: Ο κ. Π.Σ. «ούτε συνδιοικητής εις τα της Μητροπόλεως είναι, ούτε κριτής του Επισκόπου του. Το δικαίωμα αυτό δεν το έχει». Και σε άλλη ευκαιρία έλεγε: «ο κάθε επίσκοπος λογοδοτεί εις τον Θεόν. Είναι υπεύθυνος στη συνείδησή του και στον Θεό». Ιδού η εφαρμογή του παπικού Πρωτείου, από ένα κατά φαντασίαν πολέμιό του.
Η Παράδοση της Εκκλησίας, όμως, τα εντελώς αντίθετα διδάσκει. α) Ο ι. Χρυσόστομος γράφει: Οι ποιμένες ας μη «παρορώμεν τους τα δοντα συμβουλεοντας» ακόμα κι αν εκείνος που συμβουλεύει είναι ελάχιστος· ούτε όσα ως ποιμένες προτείνουμε, να επιμένουμε «ταύτα πντως κρατείν». β) Είναι ασφαλώς Εντολή του Χριστού το να μη κατακρίνουμε. Εδώ όμως δεν πρόκειται περί κατακρίσεως. Πρόκειται για αιρετικές ενέργειες «ορθοδόξων» επισκόπων! Και επειδή γνώριζαν οι Άγιοι ότι θα συνέβαινε αυτό, μας προτρέπουν να εξετάζουμε πρώτα, αν οι επίσκοποι εφαρμόζουν τις Εντολές του Θεού σε θέματα Πίστεως, Δικαιοσύνης και Ήθους και μόνο τότε να τους υπακούμε (1Κορ. 5, 11· Εβρ. 13, 7), διαφορετικά καθιστάμεθα συνυπεύθυνοι.
Παραδείγματα: οι πρώτοι χριστιανοί ήλεγξαν ακόμα και τον απ. Πέτρο. Κι αυτός δεν τους περιφρόνησε, δεν ισχυρίστηκε ότι λογοδοτεί μόνο στον Θεό, ούτε τους ύβρισε (όπως ο κ. Αμβρ.), αλλά έδωσε πειστικές εξηγήσεις (Πράξ. 11, 3). Ο Μ. Αθανάσιος επικροτούσε συγκεκριμένη πρακτική χριστιανών, οι οποίοι έφευγαν από το Ναό, όταν εμφανιζόταν ο επίσκοπος που είχαν κρίνει ως ανάξιο! Και αλλού λέγει πως, αν οι επίσκοποι «κακώς αναστρέφωνται και σκανδαλίζωσι τον λαόν», πρέπει να τους απομακρύνουμε. Ο Μ. Βασίλειος δίδασκε πως επιβάλλεται να κρίνουν οι πιστοί, αν τα λεγόμενα των ποιμένων είναι σύμφωνα με τις Γραφές. Ο π. Γ. Φλορόφσκυ έγραφε: «όταν ο επίσκοπος ξεφεύγη» από το ορθόδοξο «πρότυπο, ο λαός έχει το δικαίωμα να τον κατηγορήση». Ο καθ. Φαράντος γράφει πως ο επίσκοπος «αγιοποιείται, αλλά και δαιμονοποιείται, αναλόγως των πράξεών του, δια τούτο και υπόκειται εις έλεγχον και εις καθαίρεσιν».
Άρα ο κ. Αμβρ. είναι ορθόδοξος επίσκοπος, θεωρών εαυτόν υπεράνω κριτικής και μη υπακούων στην Ορθόδοξη Παράδοση;

4. Η «υπέρβαση» του κ. Αμβρ., δεν είναι αρετή, αλλά αιρετική οικουμενιστική πρακτική.
Επισημάνθηκε στον κ. Αμβρ. ότι παραβαίνει τους Ι. Κανόνες και αποδεικνύεται ανακόλουθος, όταν φέρνει στο Αίγιο τους Μητροπολίτες Ζακύνθου και Βρεσθένης (πρ. Θεσσαλιώτιδος) και συλλειτουργεί μαζί τους, αν και εναντίον τους είχε εκτοξεύσει βαριές κατηγορίες. Ο κ. Αμβρ. επιμένει ότι καλά έκανε και συμφιλιώθηκε μαζί τους και με δικολαβίστικες αναφορές στις Γραφές αποφαίνεται ότι όποιοι τον κατηγορούν για τη συμφιλίωση αυτή με τους ανωτέρω, είναι μισαλλόδοξοι: «Εάν δεν έχεις την αρετήν να χαίρεσαι», όταν συμφιλιώνονται δύο πρόσωπα, «τα οποία πρότερον είχον ...διενέξεις, τότε δεν είσαι χριστιανός!».
Ας δούμε νηφάλια τα γεγονότα και τα αγιογραφικά κείμενα, για να καταλάβει και ο τελευταίος πιστός, ότι ο κ. Αμβρ. διαστρέφει το Ευαγγέλιο, κάνει το μαύρο άσπρο και την κακία ονομάζει αρετή!
α) Για τον κ. Θεόκλητο Κουμαριανό (Θ.Κ.) είχε πει μετά λόγου γνώσεως ο κ. Αμβρ., ότι είναι ακατάλληλος για να γίνει επίσκοπος. Η «πρόβλεψή» αυτή περί ακαταλληλότητος επιβεβαιώθηκε, αφού το όνομά του Θ.Κ. ενεπλάκη στο παραδικαστικό κύκλωμα και σε άλλες «αταξίες» που επιφέρουν καθαίρεση. Μάλιστα αποτρέποντας ο κ. Θεόκλητος την διεξαγωγή εκκλησιαστικής δίκης που θα τον καθαιρούσε (με την στήριξη του τότε αρχιεπ. Χριστόδουλου), υπέβαλε «αυτοβούλως» την παραίτησή του! Αφού πέρασαν, όμως, έξι χρόνια, αιφνιδίως ο κ. Αμβρ. άλλαξε γνώμη για την καταλληλότητα του Θ.Κ. Και μετερχόμενος τακτικές πολιτικών συμβιβασμών, τώρα, όχι μόνο θεωρεί τον Θ.Κ. κατάλληλο ως επίσκοπο, αλλά τον προορίζει για ...διάδοχό του! Και για να επηρεάσει το αγνοούντα λαό, πλέκει εγκώμιο στο Θ.Κ., για πράξεις που μας κατασκανδάλισαν, παρουσιάζοντάς τον με φωτοστέφανο μάρτυρος και δηλώνει: «τον τιμώ υπερβαλλόντως», γιατί «θυσιάστηκε» για τον Αρχιεπ. Χριστόδουλο! Ω, της υποκρισίας!
Δηλαδή, όταν ένα «ακατάλληλο» πρόσωπο κατηγορηθεί επιπλέον και για διάπραξη παραπτωμάτων, καθίσταται κατάλληλο για βοηθός του κ. Αμβρόσιου!!! Αυτό το ήθος μας διδάσκει, που αποδέχονται αδιαμαρτύρητα οι συνεπίσκοποί του!
Να θυμήσω πάλι ότι, επειδή οι κατηγορίες για τον Θ.Κ. είναι απαγορευτικές της αρχιερωσύνης, όταν προτάθηκε για επίσκοπος Καλαμάτας και Κορίνθου, οι κάτοικοι απαίτησαν να μη γίνει επίσκοπός τους, αφού δεν έγινε εκκλησιαστική δίκη για την διερεύνηση των κατηγοριών εναντίον του. Τι κρύβεται πίσω από την επίμονη προσπάθεια του κ. Αμβρόσιου να τον επιβάλλει ως επίσκοπο στην πόλη μας;
β) Επίσης, ενώ ο κ. Αμβρ. κατηγόρησε τον Ζακύνθου Χρυσόστομο για ετεροδιδασκαλία σε θέματα ηθικής, κατόπιν έβαλε, για κάποιον λόγο, νερό στο κρασί του και συμφιλιώθηκε μαζί του, χωρίς ο Ζακύνθου να διορθώσει τις κακοδοξίες του δημόσια!
Ας δούμε τί είχε πει το 1995 ο κ. Αμβρ., παρουσιαζόμενος ως υπέρμαχος της Ορθοδοξίας: Ο Ζακύνθου «υπέπεσε στο αδίκημα της “ετεροδιδασκαλίας” [=αίρεσης]. Όσα εγγράφως διετύπωσε ...είναι αντίθετα προς τον ευαγγελικό Νόμο». Και γι’ αυτή την αίρεση ο Ζακύνθου δικάστηκε, αλλά η υπόθεσή του «κουκουλώθηκε». Αυτό εξόργισε σφόδρα τον κ. Αμβρ. γι’ αυτό κατηγόρησε τους δικαστές επισκόπους ως άδικους δικαστάς! Για τον Ζακύνθου δε, που όταν «εξήλθε της αιθούσης εδήλωσε, ότι αισθάνεται δικαιωμένος…», σχολίαζε πικρόχολα ο κ. Αμβρ.: «Βλέπετε ό,τι έχει κανείς, αυτό και πωλεί! Οι άγιοι μεταδίδουν την αγιότητά τους…, οι φιλήδονοι [όπως ο Ζακύνθου] την φιληδονία τους διαφημίζουν!». Αλλά και οι Αιγιώτες ιερείς ονόμασαν τον Ζακύνθου «αναθεματισμένον»!
Λοιπόν, με αυτόν που οι ιερείς χαρακτήρισαν ως “αναθεματισμένον”, που «μεταδίδει και διαφημίζει την φιληδονία του» και που ποτέ δεν ανακάλεσε την κακοδοξία του, συμφιλιώθηκε ο κ. Αμβρ. και μας τον έφερε στο Αίγιο, για να παραδειγματιστούμε από το «φιλήδονο» ήθος του και να δεχθούμε τις ευλογίες του!!!
Αλλά και η υποκρισία έχει όρια. Πώς θεωρεί, ο κ. Αμβρ., ευαγγελική αρετή την καρικατούρα συμφιλίωσής του με τον Ζακύνθου και μας ζητάει να χαρούμε γι’ αυτό; Μάλλον να κλάψουμε πρέπει, γιατί συμφιλιώθηκε με τον αμετανόητο στις ιδέες του Ζακύνθου, ο οποίος κατηγόρησε με επιστολή τον κ. Αμβρ. με αήθη γλώσσα. Και ο κ. Αμβρ. ανταπάντησε: «…Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να μας αγγίξει είναι (η κατηγορία) ότι “παράγουμε” ...κληρικούς με ”ειδική συμπεριφορά”». Και αφήνοντας έκπληκτο το χριστεπώνυμο πλήρωμα δήλωνε: «Μέχρι τώρα είχαμε την υποψία ότι η αλητεία έχει εισέλθει και στον ι. χώρο της Εκκλησίας... Τώρα όμως υπάρχει η απόδειξις. Η επιστολή του κ. Χρυσοστόμου είναι υπόδειγμα και οδηγός αλητείας»! («Ελ. Τύπος» 27.8.95 και «Ορθ. Τύπος» 1-9-95).
Εξοικειωμένος, λοιπόν, ο κ. Αμβρ., με τις νεοεποχίτικες άθεες ιδέες της «ανοχής», της συνύπαρξης αλήθειας και ψεύδους (που προπαγανδίζει ο οικουμενισμός), μας καλεί να χαρούμε για τη «συμφιλίωση» αυτή, διαφορετικά «δεν είμαστε χριστιανοί», αλλά άνθρωποι «κυριαρχούμενοι υπό μισαλλοδοξίας, (γιατί) δεν κατανοούμε την υπέρβασιν των ανθρωπίνων αδυναμιών»!
Άρα κι εδώ, με φτηνό ταχυδακτυλουργικό τρόπο διαστρεβλώνει την αλήθεια, αφού εξισώνει δύο διαφορετικά πράγματα: Ι) την «υπέρβαση των ανθρωπίνων διαφορών» δια της συμφιλιώσεως (γεγονός που ασφαλώς φέρνει χαρά), ΙΙ) με την υπέρβαση-συμφιλίωση εκείνων που διαφώνησαν για θέματα αληθείας και αιρέσεως και οι οποίοι –παραδόξως– στη συνέχεια συμφιλιώθηκαν, χωρίς να αρνηθεί ο ένοχος το λάθος του! Αυτού του είδους η «συμφιλίωση» και η «υπέρβαση» του κ. Αμβρ. είναι κάλπικη, είναι η «αγάπη» του Οικουμενισμού· στην πράξη δε, πρόκειται για «λυκοφιλία» των συμφιλιωθέντων!
Τι μας συμβουλεύουν, όμως, οι Άγιοι; Τα αντίθετα από όσα διδάσκει ο κ. Αμβρ.: όχι μόνο να μη συμφιλιωνόμαστε με τους «ατάκτως περιπατούντας» και τους αιρετίζοντας, αλλά «μηδέ χαίρειν αυτοίς λέγειν», δηλ. να μη έχουμε επικοινωνία, χαιρετισμό εκκλησιαστικό μαζί τους, όσο επιμένουν στις κακοδοξίες τους. Αυτή ήταν ανέκαθεν η στάση της Εκκλησίας, που ενδιαφέρεται για την σωτηρία του ανθρώπου κι όχι για την επίδειξη μιας επικοινωνιακού και επιδερμικού τύπου αγάπης.
Προκαλεί, πράγματι, πολλές απορίες η άνεση με την οποία ο κ. Αμβρ. προχωρεί από την μία διαστρέβλωση στην άλλη. Σε άλλο σημείο του άρθρου του, φέρνει ως παράδειγμα –για να στηρίξει τις αντι-ευαγγελικές θέσεις του περί «συμφιλιώσεως» – τον απ. Παύλο, που είχε «εντονωτάτην διαφωνίαν... με τον Απ. Πέτρον, τον οποίον μάλιστα δημοσίως αποκαλεί “αξιοκατάκριτον”!». Επειδή, όμως, –συνεχίζει «οι άνθρωποι του Θεού συνηθίζουν να υπερβαίνουν τα λάθη της ζωής των» οι δύο απόστολοι συμφιλιώθηκαν. Πράγματι, οι δύο Απόστολοι διαφώνησαν και μετά συμφιλιώθηκαν. Όμως, πότε επήλθε η συμφιλίωση; Όταν ο απ. Πέτρος αντελήφθη το λάθος του, μετανόησε και το διόρθωσε δημόσια.
Ποιά σύγκριση μπορεί να υπάρξει, άραγε, μεταξύ αυτής της συμφιλίωσης των Αποστόλων και εκείνης του κ. Αμβρ. με τους δύο μητροπολίτες; Ουδεμία. Γιατί στην δεύτερη δεν υπάρχει μετάνοια. Και όμως, τολμά να συγκρίνει ο κ. Αμβρ. την κατά Θεό συμφιλίωση των Αγίων Αποστόλων, με τη δική τους καταχρηστική συμφιλίωση!
Άλλη μία διαστροφή του Ευαγγελίου από τον κ. Αμβρ., στην προσπάθειά του να ντύσει με ένδυμα αγιογραφικό την συμφιλίωση. Γράφει: «Στην Εκκλησία μαθαίνουμε... την "υπέρβαση"! ...[Ο Χριστός είπε:] "Εάν δε αμαρτήση εις σε ο αδελφός σου, ύπαγε και έλεγξον αυτόν μεταξύ σου και αυτού μόνου· εάν σου ακούση, εκέρδησας τον αδελφόν σου"...».
Η παραπάνω διαδικασία συνδιαλλαγής ισχύει για τα προσωπικά αμαρτήματα («εις σε») και όχι για αιρετικές θέσεις που εκφέρονται από επισκόπους δημοσίως και επιμόνως. Γι’ αυτές ισχύει το: όσα δημοσίως λέγονται, πρέπει δημοσίως και να διορθώνονται.
Αλήθεια, ποιό ήθος ακολουθεί ο κ. Αμβρ.; Σε ποιό άραγε Ευαγγέλιο πιστεύει; Πώς είπαν με τον «ετεροδοξούντα» Ζακύνθου το «εν ομονοία ομολογήσωμεν» χωρίς να έχουν την ίδια «ομολογία»; Έχει ξεπεράσει, άραγε, ο κ. Αμβρ. σε αγάπη και συγχωρητικότητα τον Χριστό και τους Αγίους, που άλλα διδάσκουν; Είναι παραπάνω από την Εκκλησία;
Ας αναρωτηθούμε οι Αιγιώτες: έχουμε δώσει την εντύπωση στον κ. Αμβρόσιο ότι απευθύνεται σε εκκλησιαστικά αναλφάβητους;
Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος

17.7.11

«Μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν...»

Κύριο θέμα της συνάντησης, την περασμένη εβδομάδα, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, στην οποία παρέστησαν και οι αρχιερείς - μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ήταν η συμβολή της Εκκλησίας στην αντιμετώπιση της κρίσης που ταλαιπωρεί τη χώρα. 

Δήλωσε ο κ. Βενιζέλος, μετά τη συνάντηση, ότι «διαμορφώθηκε ένα κλίμα συναντίληψης και συστράτευσης» και πρόσθεσε: «Μπορούμε να κάνουμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα που θα ανακουφίσουν τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη». Από την πλευρά του ο κ. Ιερώνυμος δήλωσε πως η Εκκλησία πάντοτε στάθηκε πλάι στον λαό, αγωνίστηκε και έδωσε ό,τι μπορούσε «και σ' αυτήν την κρίσιμη ώρα δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά και θα συνεχίσει την ίδια πορεία, κάτω όμως από ορισμένους όρους, όπως συζητήσαμε, όπως το θελήσαμε και όπως θα το δούμε στην πράξη».

Ουσιαστικά δεν ανακοινώθηκε τίποτε συγκεκριμένο για το τι θα κάνει η Εκκλησία ούτε και ποιοι είναι οι όροι που έθεσε ο αρχιεπίσκοπος και αποδέχθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Πληροφορίες ανέφεραν ότι βασικός όρος ήταν να μη θιγεί η εκκλησιαστική περιουσία και δόθηκε διαβεβαίωση ότι δεν πρόκειται να ενταχθεί στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, ενώ και η μισθοδοσία των κληρικών θα συνεχίσει να γίνεται από το κράτος. Παραμένει, λοιπόν, και έπειτα από αυτήν τη συνάντηση, ανοιχτό το επίμαχο θέμα της τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας, η διαχείριση της οποίας γίνεται με μάλλον αδιαφανή τρόπο.

Οι ιερωμένοι διαχειρίζονται τεράστια χρηματικά ποσά -η Εκκλησία με περίπου 8 εκατ. μετοχές είναι ένας από τους μεγαλύτερους μετόχους της Εθνικής Τράπεζας, ενώ έχει μετοχές και άλλων τραπεζών-, διαχειρίζονται μια άγνωστης έκτασης ακίνητη εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία διάσπαρτη σ' όλη τη χώρα και επίσης δωρεές και τον οβολό των πιστών που γεμίζει κάθε μέρα τα ιερά ταμεία.

Επί αιώνες τώρα οι ανά τον κόσμο εκκλησίες -όχι μόνο οι χριστιανικές- είναι οι μεγαλύτερες και πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις με άπειρα υποκαταστήματα (ναούς, μοναστήρια, παρεκκλήσια, εξωκλήσια, προσκυνήματα κ.ά.) που προσφέρουν έναντι οβολού άφεση αμαρτιών. Πέραν αυτών η Εκκλησία εισπράττει με συγκεκριμένες ταρίφες, διόλου ευκαταφρόνητες, ποσά για βαπτίσεις, γάμους, κηδείες, μνημόσυνα και άλλες τελετές, καθιερώνοντας, μάλιστα, κοινωνικές διακρίσεις στη θρησκεία της ισότητας. Η διαχείριση όλου αυτού του πλούτου δεν θα έπρεπε να γίνεται με διαφάνεια για να φαίνεται και η προσφορά των ιεραρχών εκείνων και των απλών ιερέων που επιτελούν φιλανθρωπικό χριστιανικό έργο;

Η οικονομική κρίση, που αντιμετωπίζει η χώρα, θέτει επιτακτικά το θέμα της αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, όχι μόνο για την οργάνωση συσσιτίων, αλλά προπαντός για την αντιμετώπιση της ανεργίας με αναπτυξιακά έργα, ακόμη και για τη μείωση του δημόσιου χρέους. Τίθεται, ωστόσο, για ακόμη μια φορά το ερώτημα: Χρειάζεται, άραγε, να έχει η Εκκλησία περιουσία, όταν οι αρχιερείς και οι ιερείς μισθοδοτούνται και συνταξιοδοτούνται από το κράτος;

Χρειάζεται να έχει ακίνητα -ξενοδοχεία, καταστήματα, θέατρα, πολυκατοικίες κ.τ.λ.- και να βρίσκονται σε διαρκή πειρασμό όσοι τα διαχειρίζονται; Χρειάζεται να έχει τεράστιες εκτάσεις αγροτικές και δασικές δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων και να τις εκμεταλλεύεται, ενώ το απολύτως λογικό και χριστιανικό θα ήταν να τις διαθέσει σε ακτήμονες και μάλιστα σε πολύτεκνους και σε νέους, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της ανέχειας, που προκαλεί νέο κύμα μετανάστευσης; Με αυτήν την περιουσία δεν θα μπορούσε να ιδρύσει και να συντηρεί νοσοκομεία, γηροκομεία και άλλα ιδρύματα; Τι τα χρειάζεται όλα αυτά τα πλούτη που προκαλούν τον απλό πιστό;

Αυτή η συσσώρευση πλούτου, περιουσίας και χρημάτων, πόσο σύμφωνη είναι με την προτροπή του Χριστού: «Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε, μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών, μη πήραν εις οδόν μηδέ δύο χιτώνας μηδέ υποδήματα, μηδέ ράβδον» (Κατά Ματθαίον ι', 9.10). Γνωρίζουν οι ιεράρχες από το Ευαγγέλιο (κατά Μάρκον ι', 21) την απάντηση του Χριστού προς εκείνον που τον ρώτησε: «Διδάσκαλε αγαθέ, τι ποιήσω ίνα ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;». Του είπε: «Υπαγε, όσα έχεις πώλησον και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι, άρας τον σταυρόν σου». Και η συνέχεια:

«Ο δε στυγνάσας επί τω λόγω απήλθε λυπούμενος· ην γαρ έχων κτήματα πολλά. Και περιβλεψάμενος ο Ιησούς λέγει τοις μαθηταίς αυτού· πως δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εις την βασιλείαν του Θεού εισελεύσονται».

Γιατί απόβλητο το πολιτικό προσωπικό


Tο πρόβλημα είναι ένα και αδυσώπητο, δεν επιτρέπει θεματική ποικιλία στις επιφυλλίδες: Tι πρέπει να γίνει για να ξαναλειτουργήσει η ζωή στη χώρα μας. Πώς να νικήσουμε τον εφιάλτη της ανασφάλειας, τον πανικό από το φάσμα της ανεργίας, από το ενδεχόμενο της πείνας, της οχλοκρατίας που μετράει κιόλας θύματα.

Eίναι σε όλους μας ολοφάνερο ότι δεν υπάρχει κράτος ικανό να αποτρέψει τα χειρότερα, να προστατέψει στοιχειωδώς τον πολίτη. Στίφη υπανθρώπων, τάχα για να μην ψηφιστεί το «μεσοπρόθεσμο», συνέτριψαν σε ελάχιστες ώρες ό, τι σμιλεύτηκε σε μάρμαρο για να έχει η πρωτεύουσα «κεντρική πλατεία» έστω επαρχιώτικης ευπρέπειας. Eίκοσι τόνοι μάρμαρο γίνανε θραύσματα, («K» 3.7.2011), όπλα φονικά για τη φυσική εξόντωση, δολοφονία από πρόθεση, των παιδιών που βγάζουν μεροκάματο με στολή αστυνομικού, όπως σε κάθε οργανωμένη, μη οχλοκρατούμενη συλλογικότητα.

Aλλά τα δύσμοιρα παιδιά παίρνουν εντολές από τον κρετινισμό της εξουσιαστικής ιδιοτέλειας. Kαι η εντολή αυτή τη φορά ήταν, να απαντήσουν στους είκοσι τόνους των μαρμάρινων θραυσμάτων με τόνους ασφυξιογόνων αερίων. Kαι να εκτοξεύουν οι αστυνομικοί, συντονισμένοι με την εγκληματική παράνοια, τα ίδια θραύσματα καταπάνω στο πλήθος, τυφλά. Δεν ακούστηκε ποτέ το ανάλογο στη διεθνή πρακτική. Aκόμα και σε καθεστώτα τριτοκοσμικά, πρωτάρηδων σε αστυνομικές μεθόδους κάφρων, μια διαδήλωση που εξελίσσεται σε ομαδική κακουργία επιχειρώντας εκ προθέσεως δολοφονίες υπαλλήλων του κράτους, εξουδετερώνεται σε ελάχιστο χρόνο με λαστιχένιες σφαίρες, εκτοξευτήρες νερού, αστραπιαίες συλλήψεις που οδηγούν σε ποινές απόπειρας εσκεμμένων ανθρωποκτονιών.

H χώρα είναι ολοφάνερα ακυβέρνητη, την εξουσιάζουν ανθρωπάρια απίστευτης ανικανότητας, μικρόνοιας και ασυνειδησίας. Δεν μπορούν να ελέγξουν ούτε τα ποινικού δικαίου εγκλήματα, τα «γκρουπούσκουλα» των ψυχανώμαλων σαδιστών του κοινωνικού περιθωρίου στην καρδιά της πρωτεύουσας. Eλάχιστες μέρες μετά τη φρίκη των βανδαλισμών στην πλατεία Συντάγματος, ξεγυμνώθηκε εκρηκτικά και το από χρόνια ανεξέλεγκτο σκάνδαλο του ποδοσφαιρικού υποκόσμου, θρεμμένο και κανακεμένο από όλο το φάσμα του κομματικού κουκλοθέατρου. Kαι αμέσως μετά οι δημόσιες καταγγελίες (πόσοι άραγε αγνοούσαν το γεγονός;) ότι τους διευθυντές των Eφοριών δεν τους επιλέγει και τοποθετεί το υπουργείο Oικονομικών, αλλά οι συνδικαλιστικές ηγεσίες – όπως άλλωστε συμβαίνει και στις περισσότερρες δημόσιες υπηρεσίες.

Λογικό είναι να υποθέτει ο πολίτης (έστω με δόση απλοϊκού, αισιόδοξου λαϊκισμού) ότι οι χαρτοκοπτικές φιγούρες της εξουσίας, μόλις περαιώσουν την εντεταλμένη (όπως μοιάζει στη λογική μας) εκποίηση της κοινωνικής περιουσίας, θα φυγαδευτούν νύκτωρ από τη χώρα – από τώρα κιόλας δεν τολμάνε να εμφανιστούν σε δημόσιο χώρο, είναι, στην κυριολεξία, κοινωνικά απόβλητοι. Aλλά η ίδια η ελλαδική κοινωνία πώς προετοιμάζει το μέλλον της, πώς προβληματίζεται για την ανασύνταξή της, αν και όταν κατορθώσει να αποτινάξει τον ζυγό της φεουδαλικής κομματοκρατίας;

Δυστυχώς η δημοσιογραφία, κατά μέγιστο ποσοστό, όπως και η δημοσιογραφούσα «διανόηση» ή οι σωρηδόν «εκφραστές της κοινής γνώμης» στα κανάλια, εξαντλούν τα προβλήματα της ελλαδικής κοινωνίας στη συντελεσμένη οικονομική καταστροφή – τίποτε άλλο. Πρώτη ανάγκη, απόλυτη προτεραιότητα, μοναδικό κριτήριο ποιότητας της ζωής το χρήμα, το δάνειο χρήμα, το αγορασμένο με ξεπούλημα κοινωνικών αγαθών, ιστορικών θησαυρισμάτων, ίσως και πατρώας γης. Πνίγονται, αγνοούνται προγραμματικά όσες φωνές κραυγάζουν απεγνωσμένα ότι, έστω και οικονομική μόνο ανάκαμψη είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς αλλαγή του κοινωνικού ήθους, της κοινής νοο-τροπίας. Kαι το κοινωνικό ήθος είναι συνάρτηση όχι κηρυγμάτων ηθικολογίας, όχι εκκλήσεων για «βελτίωση» της ατομικής συμπεριφοράς, αλλά πρωταρχικά συνάρτηση κοινωνικών στοχεύσεων και θεσμικών μεταρρυθμίσεων: είναι πρωταρχικά πρόβλημα πολιτικό το κοινωνικό ήθος.

Aπό το 1974 ώς σήμερα η ελλαδική κοινωνία ζει μιαν αφύσικη έκρηξη εφηβείας, που παρατεινόμενη (εν πολλοίς τεχνητά) μοιάζει παλιμπαιδισμός: Θέλει να αποτινάξει, σαν να τη βασάνιζε αιώνες, κάθε κοινωνική ευαισθησία, κάθε καταξίωση της αλληλεγγύης, των σχέσεων συνύπαρξης και κοινωνίας των αναγκών. Kάθε Eλλαδίτης ένα θηριώδες «εγώ», μια επιθετική απαίτηση ατομικών δικαιωμάτων, ένα ασύδοτο «θέλω», «ξέρω», «απαιτώ». Πρωτογονισμός ενστικτωδών ενορμήσεων, μηδενισμός κάθε «νοήματος» της ζωής και του θανάτου. Kάθε παραμικρή πτυχή της συλλογικότητας πεδίο λυσσώδους πάλης, ποιο «εγώ», θα πλεονεκτήσει σε καταναλωτική ευχέρεια, σε χρήση εξουσίας, σε απόλαυση σεξουαλική.

H έκρηξη χρειαζόταν έναν λουστραρισμένο ιδεολογικό εξωραϊσμό. Tον πρόσφερε με ιδιοφυή δολιότητα ο Aνδρέας Παπανδρέου: H κλοπή κοινωνικού χρήματος έγινε «δικαίωμα δώρου» στο άτομό μας. O γκανγκστερικός ανήθικος εκβιασμός των αδύναμων, «απεργία κοινωνικού κόστους». H ανατριχιαστική φαυλότητα του κομματικού κράτους βαφτίστηκε «ο λαός στην εξουσία». H ισοπεδωτική κατάργηση κάθε διάκρισης ποιοτήτων, «εκδημοκρατισμός». H αριστεία, «ελιτίστικος σκοταδισμός», η φιλοπατρία, περίπου «φασισμός».

Mε ταχύτητα εκπληκτική, το εξουσιαστικό ιδεολόγημα επενδύθηκε σε θεσμικά μορφώματα, κυρίως παιδείας, πληροφόρησης, κρατικής προπαγάνδας, οι αρχές του παπανδρεϊκού αμοραλισμού έγιναν τα αυτονόητα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας. Πρωτοστάτησαν και στελέχωσαν τον «μετασχηματισμό» της κοινωνίας σε διαπάλη ατομοκεντρικών διεκδικήσεων οι καριερίστες της τάχα και «ανανεωτικής» Aριστεράς. Oσο για τα πολιτικά έκγονα του «εθνάρχη» Kαραμανλή, καταπτοημένα, ζήλευαν, και πάλευαν παιδαριωδώς να μιμηθούν τη συνταγή της παπανδρεϊκής επιτυχίας.

H λογική της κοινωνικής εμπειρίας λέει: Eίναι εξ ορισμού αδύνατη η οικονομική ανάκαμψη, αν δεν επανακάμψουμε σε κοινωνικές προτεραιότητες. Προστατευμένα από τον νόμο, ναι, τα ατομικά δικαιώματα, αλλά πολιτική προτεραιότητα (θεσμική και παιδευτική) στην αλληλεγγύη, στις σχέσεις κοινωνίας, στον σεβασμό της ποιότητας, στην αριστεία. Aυτό σημαίνει σήμερα, συγκρότηση του κράτους εξ υπαρχής. Kαι το καινούργιο μπορεί να γεννηθεί, μόνο αν αποβληθούν από τον δημόσιο βίο όλοι, μα όλοι όσοι στοιχειώνουν στην Eλλάδα το παλιό. Oσοι λογαριάζονται σαν τάχα και πολιτικό προσωπικό της χώρας. Aχρείοι.

14.7.11

«Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε»

Η Ρωσία ήταν έτοιμη από τις αρχές του 2010 να παράσχει δάνειο με ευνοϊκούς όρους και η Ελλάδα αδιαφόρησε, δήλωσε στην «Ε», λίγο μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον. 

«Ηρθε ο Παπανδρέου στη Ρωσία πέρυσι τον Φεβρουάριο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθε. Ο ηγέτης της Ρωσίας ήταν έτοιμος να δώσει 25 δισ. ευρώ, δεν έχω λόγο να μην το πω δημοσίως, γιατί έχω ο ίδιος γνώση του ζητήματος. Και ήταν μάλιστα έτοιμος να τα δώσει ως πρώτη δόση βοήθειας στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς... Ηταν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο, οι λεπτομέρειες δεν έχουν πια σημασία, αφού προφανώς οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και η Ε.Ε. είπαν όχι. Τότε γιατί ήρθε στη Μόσχα ο Παπανδρέου; Για να δει ο ελληνικός λαός ότι συναντιέται με τον Πούτιν;», μας είπε με πάθος ο Ι. Σαββίδης, που διαμαρτύρεται ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι τόσο παγωμένες, όσο ποτέ τα τελευταία 20 χρόνια. 

«Ηταν έτοιμος»

«Δεν είναι μυστικό ότι εγώ κανόνισα την κατ' ιδίαν συνάντηση, ζητήθηκε η βοήθειά μου από την ελληνική πλευρά. Το πρωί συναντήθηκα με τον Παπανδρέου στην Κρατική Δούμα, μείναμε οι δυο μας με τον μεταφραστή και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προβληματίζεται για τίποτε, ότι ο Πούτιν έχει καλή και θετική διάθεση, γι' αυτό και θα προτείνει να μείνουν μόνοι τους κι εφόσον δώσει κι αυτός τη συγκατάθεσή του, μπορεί να του θέσει οποιοδήποτε ζήτημα θεωρεί χρήσιμο. Ηταν έτοιμος να ακούσει τα πάντα», υποστήριξε ο κ. Σαββίδης, υπογραμμίζοντας ότι η συνομιλία κράτησε τελικά μόλις 20 λεπτά και λίγο αργότερα ενημερώθηκε από το Κρεμλίνο «ότι κατά τη διάρκειά της ο Παπανδρέου ουσιαστικά δεν έκανε απολύτως καμία ερώτηση, αλλά μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα της Ελλάδας».

«Γιατί ήρθατε;»

Σύμφωνα με τον ηγέτη των ομογενών της Ρωσίας, ο Β. Πούτιν είχε νωρίτερα σε ένδειξη καλής θέλησης ορίσει ως υπεύθυνο για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τον Ιγκορ Σέτσιν, «έναν από τους ισχυρότερους αντιπροέδρους της ρωσικής κυβέρνησης, ο οποίος επιβλέπει ολόκληρο το ενεργειακό σύμπλεγμα και τη βαριά βιομηχανία μηχανοκατασκευών».

Αυτό σήμαινε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για άμεση συμφωνία και επιτάχυνση των διαδικασιών, όμως η Ελλάδα δεν έδειξε καμία διάθεση και «το ίδιο βράδυ πήγα στο προεδρικό ξενοδοχείο "Πρέζιντεντ" όπου έμενε ο Παπανδρέου, και τον ρώτησα: Πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί ήρθατε και γιατί χρειαζόταν η κατ' ιδίαν συνάντηση, γιατί μου ζητήσατε βοήθεια, για να με δυσφημήσετε;».
Κατά τις εκτιμήσεις του ομογενή πολιτικού, «η αντίδραση που ακολούθησε είναι πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση» και έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πρόσφατη αναβολή της προγραμματισμένης για τις 5 Ιουλίου επίσκεψης Λαμπρινίδη στη Μόσχα, έπειτα από ρωσική πρωτοβουλία και με διατύπωση πρωτοφανών αιχμών για έλλειψη περιεχομένου στις διμερείς επαφές.

Σύμφωνα με τον Ι. Σαββίδη, το Κρεμλίνο ζήτησε να εξηγηθεί στον πρωθυπουργό ότι θα μπορούσε να ζητήσει οποιαδήποτε διευκόλυνση ήθελε, έστω και τηλεφωνικά, από τον Β. Πούτιν, γι' αυτό και αργότερα προτάθηκε να χορηγηθεί δάνειο, «που θα πληρωθεί εν μέρει με κρατικές δεσμεύσεις και εν μέρει με αγροτικά προϊόντα», έτσι ώστε να υλοποιηθεί το συμβόλαιο αγοράς τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού από τη Ρωσία, όμως και η πρόταση αυτή απορρίφθηκε.

Οι ελληνικές επιλογές οδηγούν, κατά τον Ι. Σαββίδη, στη σταδιακή μεγιστοποίηση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, καθώς «στο φόντο μιας Ελλάδας που αδυνατίζει και όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπό της από τη Ρωσία, όλο και ενεργότερα η τουρκική οικονομία συνεταιρίζεται με τη ρωσική και η Τουρκία ισχυροποιείται», εξέλιξη, που «θα είναι το χειρότερο έγκλημα για πολλές χιλιετίες. Και τότε δεν θα μπορούμε πλέον τίποτε να διορθώσουμε».

ΕΚΤΑΚΤΗ Χιονισμένη Καλαβρυτινή Ιστοριούλα Νο 15

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κοντός συνταξιούχος, σπουδαγμένος. Όνειρό του να πάρει τη σύνταξη και ν’ ανέβει στο Χελμό για να μανατζάρει όλο το καλοκαίρι 1-2 αγράμματους, μεταξύ ύπνου και γράσου.

Με το αζημίωτο βέβαια. Η γνωστή παράγκα των Καλαβρύτων κατάφερε και έκανε το σπουδαγμένο κοντό, μάνατζερ των 2 στελεχών. Να αγναντεύουν οι τρεις τους το Χελμού και να περνάει η ώρα. Με το αζημίωτο βέβαια. Έτσι το είχε σχεδιάσει η γνωστή παράγκα των Καλαβρύτων.

Γιατί ο Ψωμιάδης, ο Μπέος, ο Πιλάβιος και τ’ άλλα παιδιά υπάρχουν και στα Καλάβρυτα. Από την είσοδο της πόλης μέχρι την απάνω γειτονιά. Το κοστούμι και η λαμέ γραβάτα του Μάκαρου κυκλοφορούν και στα Καλάβρυτα.

Τα φορά  ο πολιτικάντης της περιοχής. Αυτός που ψήφισε το Μνημόνιο και θα κλείσει και το Νοσοκομείο με τη ψήφο του. Οι κύριοι της Καλαβρυτινής παράγκας, μαζί με τον κοντό συνταξιούχο, ξέχασαν τις ληστείες και τις κλοπές των εισπράξεων του χιονοδρομικού και τώρα λιάζονται. 

Ο γνωστός και κατά τ’ άλλα έντιμος καλλιτεχνοδημοσιογράφος συνεχίζει να καλύπτει την παράγκα, τις κλοπές και τις ληστείες, μεταξύ απογείωσης και πολιτιστικού Αύγουστου. Όλοι πλέον ξέρουν. ΣΤΗΜΕΝΟ το παιχνίδι.

10.7.11

Θυσία του κοινωνικού για χάρη του κομματικού κράτους


Η αξιωματική αντιπολίτευση καταψήφισε το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» προσαρμογής της χώρας μας στις απαιτήσεις των δανειστών της. Καταψήφισε και 27 από τα 49 άρθρα του νόμου για την εφαρμογή του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος». Η άρνηση αιτιολογήθηκε ως διαφωνία «πολιτική»: Δήλωσε η αξιωματική αντιπολίτευση ότι θα συναινούσε σε μια «αναπτυξιακή» πολιτική πειθάρχησης στους όρους των δανειστών της Ελλάδας. Διαφωνεί με την «εισπρακτική» πολιτική της κυβέρνησης.
Το επιχείρημα ότι μια «αναπτυξιακή» πολιτική, για να εφαρμοστεί και να αποδώσει, χρειάζεται χρόνο, ενώ η «εισπρακτική» ανταποκρίνεται στις επείγουσες υποχρεώσεις του κράτους, η αξιωματική αντιπολίτευση το αντιπαρήλθε, και δικαίως – δεν είναι πολιτικό επιχείρημα. Ομως αγνόησε το κυρίως πολιτικό δίλημμα που εκπροσωπήθηκε, περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά, από τους εξεγερμένους ενάντια στο σύνολο πολιτικό σύστημα πολίτες.

Το δίλημμα είναι: να εξυπηρετηθεί το πελώριο και εφιαλτικό δημόσιο χρέος σε βάρος του κοινωνικού κράτους ή σε βάρος του παρασιτικού και νοσογόνου κομματικού κράτους; Η κυβέρνηση, που ατιμάζει την έννοια του «σοσιαλισμού», και η αξιωματική αντιπολίτευση, που ατιμάζει την έννοια του «λαϊκού» κόμματος, προστάτευσαν αναφανδόν, άφησαν άθικτο, το κομματικό κράτος, αυτουργό της σημερινής καταστροφής.

Ανταπόκριση στους όρους των δανειστών μας σε βάρος του κοινωνικού κράτους σημαίνει αυτό που συμβαίνει σήμερα στη ζωή μας: Περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις (δηλαδή καταστρατήγηση και εξευτελισμός από το κράτος κάθε έννοιας «κοινωνικού συμβολαίου»), άρα λιγότερο χρήμα στην αγορά, πνιγμό των μικρών επιχειρήσεων, καταστημάτων, μικροεπαγγελματιών, κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας. Σημαίνει, ακόμα, αύξηση της άμεσης και της έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ, καύσιμα, μεταφορικά κ. λπ.). Περιορισμό των δημόσιων έργων, άρα ακόμα λιγότερο χρήμα, ακόμα περισσότερη ανεργία. Παραχώρηση στην ιδιωτική κερδοσκοπική εκμετάλλευση θεμελιωδών κοινωνικών αγαθών: της ύδρευσης, της ηλεκτροδότησης, της νοσηλείας και περίθαλψης, των μεταφορών και των συγκοινωνιών, της ασφάλισης των γηρατειών. Και πλήθος τα ανάλογα.

Ανταπόκριση στους όρους των δανειστών μας σε βάρος του κομματικού κράτους θα σήμαινε: Αμεση κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα και κάθε βουλευτικού επιδόματος (αμοιβής για τη συμμετοχή σε επιτροπές!! κ. λπ.). Αμεση διάλυση όλων των εταιρειών του Δημοσίου (είναι περισσότερες από χίλιες πεντακόσιες) με απόλυση των χρυσοπληρωμένων στα Διοικητικά Συμβούλια κομματανθρώπων και του προσωπικού. Περιορισμός των πρωθυπουργικών και υπουργικών «συμβούλων» στο όριο των δέκα προσώπων. Πώληση των δύο πρωθυπουργικών αεροπλάνων και των αυτοκινήτων όλων των κρατικών αξιωματούχων. Κλείσιμο της ΕΡΤ και όλων των δημοτικών ραδιοφωνικών σταθμών για τρία (τουλάχιστον) χρόνια. Κλείσιμο των περιφερειακών πανεπιστημίων και ΤΕΙ που δημιουργήθηκαν για λόγους ψηφοθηρίας.

Ακόμα: Απόλυση (με καταβολή ποσοστού 70% του μισθού τους επί τρία χρόνια) υπαλλήλων του Δημοσίου που διορίστηκαν χωρίς αντικείμενο απασχόλησης τα τελευταία τριάντα χρόνια [π. χ. οι δεκατρείς κηπουροί σε ελάχιστο μουσείο κωμόπολης, οι σαράντα δύο «συνοδοί ασανσέρ» σε νοσοκομείο της Αθήνας, οι τετρακόσιοι πενήντα απόφοιτοι δημοτικού διορισμένοι σε μια νύχτα στο ΙΚΑ, οι διπλάσιοι περίπου υπάλληλοι της Βουλής (με δεκαέξι μισθούς) διορισμένοι την παραμονή των εκλογών κ. λπ. κ. λπ.]. Αμεση κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης στον επαγγελματικό «αθλητισμό» και της αστυνομικής παρουσίας στα γήπεδα. Αναγκαστή απαίτηση να εξοφληθούν τα χρέη προς το Δημόσιο των ιδιωτικών καναλιών και των εφημερίδων. Ελεγχος περιουσιακών στοιχείων («πόθεν έσχες») όλων όσοι χρημάτισαν εργολάβοι του Δημοσίου και προμηθευτές του Δημοσίου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Δικαστική δίωξη των συνδικαλιστών του δημόσιου τομέα για όσες απεργίες κηρύχθηκαν από τα δικαστήρια παράνομες και καταχρηστικές τα τελευταία δέκα χρόνια.

Είναι περισσότερο από φανερό ότι τα δύο «κόμματα εξουσίας», ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ., επέλεξαν να ανταποκριθούν στους όρους των δανείων, που τα ίδια, για χάρη των πελατειακών τους αναγκών συνήψαν, περιορίζοντας εγκληματικά το κοινωνικό κράτος και τις αυτονόητες λειτουργίες του. Αν είχαν τολμήσει την επιλογή γενναίας άρνησης του κομματικού κράτους, θα είχαν προσφέρει στον τόπο τη ριζική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, τον γόνιμο μετασχηματισμό της ελλαδικής κοινωνίας, ελπίδα και αξιοπρέπεια στον Ελληνα. Εχουν χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας, μόνον έτσι εξηγείται η αδυναμία τους να αντιληφθούν το προφανέστατο: Οτι όποιο από τα δύο κόμματα τολμούσε τη συνεπή ρήξη με το παρελθόν του, ο λαός θα το λάτρευε, κυριολεκτικά, θα το τιμούσε για πολλά χρόνια με την ψήφο του. Η αγανάκτηση, η αυθόρμητη και σοφή, που πλημμυρίζει πια τη χώρα μάλλον βεβαιώνει πλειοψηφικά την πρόβλεψη.

Βέβαια, η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα βεβαιώνεται και αυτή ως ευρύτερο σύμπτωμα κοινωνικής παρακμής – δεν περιορίζεται στην τυφλή εξουσιολαγνεία των κομματανθρώπων. Καθόλου τυχαία, οι λίστες με τις υπογραφές των «προοδευτικών» διανοουμένων εμφανίζονται, κάθε τρεις και λίγο, όχι για να ζητήσουν τον σεβασμό του κοινωνικού κράτους και την έμπρακτη άρνηση του κομματικού κράτους, αλλά για να απαιτήσουν την ολοκληρωτική υποταγή όλου του πολιτικού κόσμου στους εκβιασμούς των δανειστών μας.

Ακόμα και οι προσχηματικές διαφοροποιήσεις των υποστηρικτών της «εισπρακτικής» ή της «αναπτυξιακής» πολιτικής ενοχλούν την «προοδευτική» διανόηση – η προοδευτική ετικέτα εξασφαλίζεται μόνο όταν απαιτείς αναντίρρητη συμμόρφωση με τα κελεύσματα των τοκογλύφων. Ενδιαφέρει μόνο να ρεύσει αμέσως η επόμενη δόση του δανείου, ο βυθισμός ο ακόμα βαθύτερος στον εφιάλτη, όχι η κοινωνική ανάκαμψη η ικανή να ξαφνιάσει τις αγορές. «Πρόοδος» είναι μόνο η ραγιάδικη παραίτηση, μόνο η διάσωση του κομματικού κράτους, αυτό βεβαιώνουν οι ίδιες πάντα υπογραφές, δίχως αιδώ ή λύπην.

Η φτηνιάρικη ιδιοτέλεια, όπως και ο πιθανότατα εξαγορασμένος προπαγανδισμός ξένων συμφερόντων είναι καρποί του μηδενισμού που καλλιέργησαν, ως κυρίαρχη ιδεολογία, και τα δύο «κόμματα εξουσίας».

ΠΟΙΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΑΧΑ'Ι'ΑΣ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ



Στο στόχαστρο των αγανακτισμένων της Αχαίας μπαίνουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ (εξαιρέθηκαν του ΚΚΕ και της Δημοκρατικής Αριστεράς). Κυκλοφόρησαν αφίσες στους δρόμους με τη λέξη “καταζητείται” και τον βεβαρημένο ιστορικά χαρακτηρισμό “δωσίλογος”.

Εμφανίζονται οι τέσσερις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (Κώστας Σπηλιόπουλος, Θανάσης Παπαδόπουλος, Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος και Μαρία Κυριακοπούλου), οι βουλευτές της ΝΔ (Νίκος Νικολόπουλος – Μιχάλης Μπεκίρης) και του ΛΑΟΣ (Αλέκος Χρυσανθακόπουλος). Κατηγορούνται γιατί οι μεν τέσσερις πρώτοι ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο και οι άλλοι διατάξεις του Εφαρμοστικού Νόμου.

Η κίνηση αυτή έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις. O βουλευτής της ΝΔ Νίκος Νικολόπουλος έσπευσε επί τόπου την ώρα που το συνεργείο αφισοκολλούσε. Διαπίστωσε πως… δεν ήταν αναγνωρίσιμος, αφού προφανώς τα μέλη του συνεργείου δεν ήσαν από την περιοχή, όπως κατήγγειλαν συνεργάτες του.

Ο βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς Νίκος Τσούκαλης καταδίκασε την ενέργεια θεωρώντας πως αγγίζει τα όρια του φασισμού.

9.7.11

Το νερό του Καματερού



Οι πιο αγανακτισμένοι των αγανακτισμένων ήταν ΠΑΣΟΚ. Το ψήφισαν. Και λέω ήταν, γιατί πια δεν είναι. Το χαιρέτισαν και κάθε μέρα που περνά το χαιρετούν χιλιάδες.

Γιατί οι εξαπατηθέντες, τα θύματα της κολοσσιαίας πολιτικής απάτης του Οκτωβρίου του 2009 είναι κατεξοχήν οι τότε ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι απλά αυτοί που κατάπιαν αμάσητη την παραμύθα του «λεφτά υπάρχουν». Είναι κι οι εργαζόμενοι που κατέβαινε μαζί τους στο πεζοδρόμιο το ψηλό παιδί από τη Μινεσότα και σήκωνε κι εκείνος την γροθιά του κατά των απείρως ηπιότερων μέτρων διάσωσης, που με ειλικρίνεια πρότεινε ο Κώστας Καραμανλής.

Είναι αυτοί που βλέπανε στο πεζοδρόμιο δίπλα τους τις σοσιαλιστικές στελεχάρες, που σήμερα καταβροχθίζουν μισθούς, συντάξεις, την ίδια τη χώρα, και τους στέλνουν κι από πάνω τα ΜΑΤ να τους ψεκάσουν με σοσιαλιστικό μπαϊγκόν και να τους αργάσουν την πλάτη με προοδευτικές ράβδους.
Οι πιο τσαντισμένοι απ’ όλους στην Πλατεία, σε όλες τις πλατείες και τους δρόμους της Ελλάδας είναι όσοι εμπιστεύθηκαν τον άνθρωπο που απειλούσε να σουτάρει την COSCO και μετά σερβίριζε γονυπετής τσάϊ στον φωνακλά πρόεδρο της.

Το ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά χάνει τον σκληρό πυρήνα της παραδοσιακής πολιτικής του βάσης. Δεν αναφέρομαι στους κομματικούς πελάτες, στον έτσι κι αλλιώς παράλυτο μηχανισμό και στα αμέσως εξαρτώμενα ρουσφέτια. Αναφέρομαι στην βάση του κοινωνικού ΠΑΣΟΚ, στο ΠΑΣΟΚ που προσδοκούσε από την ηγεσία του ένα μίνιμουμ εθνικής αξιοπρέπειας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Οι πολίτες, όταν ο ένας τους υπόσχεται να τους δώσει κινίνο κι ο άλλος διατείνεται ότι θα θεραπεύσει το πρόβλημα με μέλι, διαλέγουν το μέλι. Πάντα το ανώδυνο είναι πιο θελκτικό. Όταν ο ένας σου υποσχόταν λελογισμένη λιτότητα κι ο άλλος χτυπιόταν ότι θα δώσει ακόμη κι αυξήσεις γιατί «λεφτά υπάρχουν», λογικό είναι να διαλέξεις το δεύτερο.

Γιατί κανείς δεν ήθελε να πιστέψει που είχαμε φτάσει. Τώρα όμως, όσοι φάγανε το δούλεμα είναι διπλά οργισμένοι απ’ όσους επέλεξαν την λογική φωνή των μετριοπαθών θυσιών και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που πρότεινε ο Κ. Καραμανλής. Ο Γιώργος τους πούλαγε φούμαρα ακόμη και για αυξήσεις και τελικά τον τσακώσανε στο κρεβάτι με ολόκληρη Τρόϊκα. Κι όχι μόνο αυτό αλλά αποκαλύφθηκε ότι με το ΔΝΤ τα ΄χανε από πριν. Το «Λαέ μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», εδώ δεν παίζει. Λαέ, είναι αυτό που νομίζεις, γιατί είναι αυτό που βλέπεις και νοιώθεις στο πετσί σου. Αυτοί λοιπόν που θα περιλάβουν με μένος το ΠΑΣΟΚ θα είναι κυρίως πρώην πράσινοι ψηφοφόροι. Οι απατημένοι. Η ψήφος τους θα είναι έγκλημα τιμής, για την προδομένη πολιτική πίστη τους.

Ως πριν λίγες μέρες οι σκιντζήδες του Μνημονίου κι οι επικοινωνιακές παραδουλεύτρες τους φούσκωναν σαν παγώνια και με κακεντρέχεια επικαλούνταν τις εναντίον του Αρχηγού της ΝΔ δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, ως «αποδείξεις» δικαίωσης της καταστροφικής πολιτικής τους. Το φάρμακο «αλλεπάλληλες αυξήσεις φόρων επί φόρων, περικοπές δαπανών», θωρήθηκε πανάκεια δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν από την μεταπολιτευτική παράγκα.
Ανακυκλωμένοι πρώην ρηγάδες, κνίτες που στα γεροντάματα ανακαλύψανε τις χαρές των Γκραν Πρι, όλη η δουλόφρονη «αριστερά του φουά γκρα» (Αλέκα πόσο δίκιο είχες!) και νυν τσανάκια του παραιτηθέντος, βγήκαν στο μεϊντάνι για να λοιδορήσουν τον Αντώνη Σαμαρά και να κάνουν φουλ σέρβις στο ημιδιαλυμένο ΠΑΣΟΚ.

Τώρα όμως ένα – ένα βγαίνουν διεθνή ΜΜΕ, κολοσσοί των ΗΠΑ και του πλανήτη, και πολιτικοί, όπως ο Υπουργός Οικονομικών της προεδρεύουσας της ΕΕ Πολωνίας και τρίβουν στα μούτρα των σαστισμένων ευρωπαίων ηγετών, του υπό προθεσμία ΓΑΠ και των εξαπτέρυγων του, την άθλια πολιτική τους. Και σημειώνουν όλοι την σθεναρή στάση του Αντώνη, κόντρα στο βρώμικο ρεύμα, κόντρα σε όλες τις πιέσεις. Στάθηκε μόνος. Όταν πιστεύεις με δύναμη σε κάτι, όταν έχεις φλόγα μέσα σου για τον τόπο σου και τον Λαό σου, τότε το κάνεις αυτό.

Με λίγα λόγια, το μοναδικό δήθεν «φάρμακο» τους αποδείχθηκε «νερό του Καματερού». Όχι απλά επειδή το λένε οι New York Times και η Wall Street Journal αλλά γιατί η ίδια η πραγματικότητα τους τρίβει στα μούτρα την παταγώδη αποτυχία αυτής της πολιτικής. Σκοτώνει την αγορά, μεγαλώνει τα ελλείμματα, το χρέος, την ανεργία. Έφερε βαθιά ύφεση κι αν συνεχίσουμε έτσι, θα οδηγηθούμε σίγουρα σε πτώχευση. Κι εμείς θα βουλιάξουμε αλυτανδροι κι αυτοί, οι έξω, όχι μόνο θα χάσουν τα λεφτά τους αλλά θα τιναχτεί στον αέρα η ευρωζώνη και θα υπάρξουν απρόβλεπτες συνέπειες και για την ίδια την Αμερική. Τελικά Γιώργο, άμα καταφέρεις να ξεπατώσεις και την Ελλάδα και την πατρίδα της μαμάς, σε ποιο σπίτι θα γυρίσεις; Που θα πάει το έρμο το ελικόπτερο;

Εν τω μεταξύ, κάτι πανεπιστημιακές νούλες, μαζί με «φιλιππινέζες» των ΜΜΕ, όλοι χρυσοκάνθαροι, παχιοί – παχιοί σαν αρνιά το Πάσχα, περιφέρονται μαζί με περιδεείς υπό προθεσμία κυβερνητικούς και μοιράζουν με το βυτιοφόρο «μεσοπρόθεσμο» και «μνημόνιο». Κάποιοι είναι απλώς ευηθείς. Πολλοί όμως είναι απλώς αδίστακτοι τσαρλατάνοι, καλοταϊσμένοι στο Πρυτανείο, χωμένοι σε ιδρύματα, επιτροπές, ΜΚΟ, πανεπιστήμια. Έχουν δε το θράσσος να κουνάνε το δάχτυλο στο Λαό και στην Αξιωματική Αντιπολίτευση υπερασπιζόμενοι αυτό το πολιτικό «νερό του Καματερού», το οποίο και τότε είχε την υποστήριξη μεγάλης εφημερίδας του μεταπολιτευτικού τύπου, που σήμερα το παίζει Μνημόνιο και ξερό ψωμί.

Λοιπόν, εγώ, αδέρφια, απλώς θα θυμίσω το τραγικό τέλος που είχε ο Γιώργος Καματερός…