28.8.11

Δημοτικοί Άρχοντες της Πάτρας: Οι πάμπλουτοι, οι σκαφάτοι και οι χαμηλών εισοδημάτων

Εν αναμονή των επίσημων δηλώσεων πόθεν έσχες των αιρετών του δήμου Αιγιαλείας στην επίσημη ιστοσελίδα του δήμου, αναδημοσιεύουμε αυτές των αιρετών του γειτονικού δήμου Πατρέων.

ΑΠΟ ΤΟ THEBEST.GR

Ο Κώστας Χριστόπουλος είναι με σαφές προβάδισμα ο πιο πλούσιος πολιτικός του Δημοτικού Συμβουλίου της Πάτρας, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις "Πόθεν Έσχες" που είναι υποχρεωμένοι να καταθέτουν οι Δημοτικοί Άρχοντες της πόλης που συμμετέχουν στην οικονομική επιτροπή και στην επιτροπή ποιότητας ζωής.  Τα "Πόθεν Έσχες" τους δημοσιεύονται ηλεκτρονικά στην ιστοσελίδα www.patras.gr του Δήμου Πατρέων και η εφημερίδα "Κόσμος" έκανε το κοπιώδες έργο της συγκεντρωτικής καταγραφής τους.

Στους πιο πλούσιους του Δημοτικού Συμβουλίου με υψηλά εισοδήματα και ακίνητα περιλαμβάνονται ο Δημήτρης Κατσικόπουλος και ο Νίκος Τζανάκος. Σκαφάτοι δηλώνουν η Βίβιαν Σαμούρη και ο Χρήστος Πατούχας, ενώ από αυτούς με τα χαμηλότερα εισοδήματα είναι ο Σπύρος Πολίτης και ο Χαράλαμπος Καρκούλιας.

Η Λένα Καλεντζώνη, παρότι έχει διατελέσει αντιδήμαρχος, δεν έχει δηλώσει το "Πόθεν Έσχες" της.

Ο Γιάννης Δημαράς δηλώνει: φορολογούμενο εισόδημα 54.866 ευρώ, δύο διαμερίσματα στα Ψηλαλώνια έκτασης 83 και 15 τετραγωνικών αντίστοιχα, η σύζυγός του έχει στο Βαλντάρνο της Ιταλίας ένα σπίτι 7 δωματίων, μια αποθήκη και το 25% μιας έκτασης τα οποία αποτελούν κληρονομιά από τον αποθανόντα πατέρα της. Ο ίδιος έχει τραπεζικές καταθέσεις 64.225 ευρώ, ενώ η σύζυγος του έχει μαζί με τις αδελφές και τη μητέρα της δύο λογαριασμούς 170.000 ευρώ. Τέλος ο δήμαρχος έχει ένα αυτοκίνητο 1.300 κυβικών εκατοστών.

Ο Δημήτρης Κατσικόπουλος δηλώνει: εισόδημα 120.887 ευρώ ενώ έχει τα εξής ακίνητα: Έξι κτίσματα στα Καλάβρυτα με έκταση από 15 έως 70τ.μ., ένα σπίτι 117τ.μ. επίσης στα Καλάβρυτα, έξι οικόπεδα με έκταση από 1,3 έως και 42 στρέμματα στα Καλάβρυτα, δύο κτίσματα στην Αθήνα 46 και 36τ.μ., 95 τετραγωνικά στην Τερψιθέα της Πάτρα, αγροτεμάχιο 1190τ.μ. στη Λούκισσα Βοιωτίας, 2 κτίσματα 151 και 50τ.μ. σε οικόπεδο στις Δάφνες Πάτρας, 83τ.μ. στον Πελεκάνο, κτίσμα 96τ.μ. σε οικόπεδο 500τ.μ. στα Καλύβια Αμαλιάδας. Επίσης διαθέτει και χρεόγραφα αξίας 59.000 ευρώ, καταθέσεις 180.000 ευρώ σε διάφορες τράπεζες.

Ο επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης Κώστας Χριστόπουλος δηλώνει εισόδημα 439.717 ευρώ και έχει τα εξής ακίνητα: Τρία διαμερίσματα 138, 82 και 54 τ.μ. στην οδό Καρόλου 85Ε καθώς και μια αποθήκη 11 τ.μ. Ένα κατάστημα 132 τ.μ. στην οδό Κορίνθου 50 καθώς και μια αποθήκη 73 τ.μ., ένα διαμέρισμα 48 τ.μ. στην οδό Αράτου 11, δύο διαμερίσματα 30 και 29 τ.μ. στην οδό Νόρμαν, τέσσερα οικόπεδα 780-1.218 τ.μ. στις οδούς Φαβιέρου, Αγ. Κωνσταντίνου, Αιτωλικού και Καρόλου, τρία ακίνητα 650 έως 1.125 τ.μ. στη Φωκιότρυπα της Φωκίδας, οικόπεδο 1434 τ.μ. στην οδό Καρόλου, οικόπεδο 500 τ.μ. στο Γηροκομειό, γραφείο 58 τ.μ. στην οδό Κορίνθου 287, οικόπεδο 1116 τ.μ. στον Λόγγο, τέσσερα διαμερίσματα 30 τ.μ., ένα πάρκινγκ και ένα γραφείο 113 τ.μ. στην οδό Καρόλου 95, οικόπεδο 1792 τ.μ. στην οδό Σεφέρη, έκταση 715 τ.μ. στην οδό Ευμήλου, οικόπεδο 162 τ.μ. στην οδό Καρόλου 95, κατάστημα 365 τ.μ. στην οδό Αγίου Νικολάου, οικόπεδο 440 τ.μ. στην οδό Πολυζωίδη, έκταση 1482 τ.μ. στην οδό Ηφαιστίωνος, κατάστημα 340 τ.μ. στην οδό Μαιζώνος 62, κατάστημα 146 τ.μ. στη οδό Μαιζώνος 192, διαμέρισμα 51 τ.μ. στην οδό Κολοκοτρώνη, διαμέρισμα 82 τ.μ. στην οδό Καρόλου, δύο διαμερίσματα 112 τ.μ. και δύο αποθήκες στην οδό Αλσυλλίου, δύο διαμερίσματα 50 και 52 τ.μ. στην οδό Σάμης, τρία αγροτεμάχια τεσσάρων στρεμμάτων τα δύο στο Εσχατοβούνι και ένα 200 τ.μ. κοντά στην Περιμετρική, τρεις εκτάσεις 1125, 659 και 1041 τ.μ. στην Φωκιότρυπα στο Λιδωρίκι  Φωκίδος, γραφείο 57 τ.μ. στην οδό Κορίνθου 287, οικόπεδο 440 τ.μ. στην οδό Πυλυζωίδη, διαμέρισμα 51 τ.μ. στην οδό Κολοκοτρώνη, διαμέρισμα 82 τ.μ. στην οδό Καρόλου 85Ε, διαμέρισμα 114 τ.μ. στην οδό Αλσυλλίου 2, δύο ακόμη διαμερίσματα στην οδό Καρόλου, 85, 82 και 54 τ.μ., κατάστημα 89 τ.μ. στην οδό Κορίνθου 133, αποθήκη 22 τ.μ. στην οδό Μαιζώνος 198, διαμέρισμα 82 τ.μ. στην οδό Καρόλου 85Α, κατάστημα 132 και αποθήκη 82 στην οδό Κορίνθου 50, διαμέρισμα 48 τ.μ. στην οδό Αράτου, 5 γκαρσονιέρες στη οδό Καρόλου 95, κατάστημα 365 τ.μ. στην οδό Αγίου Νικολάου, (κάποια ακίνητα σημειώνονται με τις μεταβολές που έχουν γίνει ), επίσης απέκτησε μετοχές με συνολική αξία κτήσης 252.192 ευρώ, έχει καταθέσεις σε διάφορες τράπεζες 660.000 ευρώ και δύο αυτοκίνητα 3.900 και 2.000 κυβικών.

Ο Ανδρέας Τζουραμάνης δηλώνει: εισόδημα 9.295 ευρώ και ένα αγροτεμάχιο 1.850τ.μ. στη Ζάστοβα. Επίσης έχει μετοχές 16.800 ευρώ και καταθέσεις 15.500 ευρώ.

Ο Χρήστος Πατούχας δηλώνει: εισόδημα 29.000 ευρώ, διαθέτει γραφείο 47τ.μ. στην οδό Ιωάννου Βλάχου , οικία 104τ.μ. στο Αντίρριο, οικόπεδο 2 στρεμμάτων στην Αποδοτία Αιτωλοακαρνανίας, και οικία 162τ.μ. στην οδό Άνθιμου Γάζη στην Πάτρα. Έχει επίσης ένα σκάφος αγκυροβολημένο στην Γλυφάδα.

Η Βίβιαν Σαμούρη δηλώνει: εισόδημα (για το 2010) 122.806 ευρώ, και διαθέτει τα εξής ακίνητα: Σπίτι 52τ.μ. στην οδό Μιαούλη, 76τ.μ. στην οδό Φειδιππίδου, δύοι οικόπεδα 2.615 και 2.398τ.μ. στο Μπεγουλάκι, δύο σπίτια 266 και 188τ.μ αντίστοιχα, στην οδό Αράτου, δύο διαμερίσματα 29 και 25τ.μ. αντίστοιχα στην οδό Μαιζώνος 48, ένα διαμέρισμα 58τ.μ. στην οδό Πατρέως,  δύο οικόπεδα 242 και 823τ.μ. στην οδό Υλικής – τέρμα Σωλομού, ένα 545τ.μ. στην συνοικία Μακρυγιάννη και ένα διαμέρισμα 30τ.μ. στο Κολωνάκι. Έχει καταθέσεις 10.800 ευρώ, δύο αυτοκίνητα 1300 και 3500 κυβικών και ένα σκάφος.

Ο Νίκος Τζανάκος δηλώνει: εισόδημα 144.182 ευρώ. Έχει δύο διαμερίσματα 118 και 109τ.μ. στην οδό Φωτοπούλου 17 στις Αίνες. Καταθέσεις 28.000 ευρώ και δύο αυτοκίνητα 1.400 και 1.000 κ.ε.
Ο Σπύρος Πολίτης δηλώνει: εισόδημα 8.000 ευρώ. Έχει μια οικία 153τ.μ. στην οδό Μαιζώνος 59 και μια υπόγεια αποθήκη 20τ.μ. Διαθέτει ένα αυτοκίνητο 1.600 κ.ε.

Ο Χαράλαμπος Καρκούλιας δηλώνει: εισόδημα 13.439 ευρώ, διαθέτει σπίτι 96τ.μ. σε οικόπεδο 400τ.μ. στην Οβρυά, έχει καταθέσεις 10.000 ευρώ ενώ έχει ένα αυτοκίνητο 1.400κ.ε. και μια μηχανή 650κ.ε.

27.8.11

Γιατί η σωτηρία της Ελλάδος περνάει μέσα από την καταστροφή των τραπεζών

Του Γιώργου Καισάριου

Χτες η ΑΛΦΑ έπεσε 9% και οι υπόλοιπες τράπεζες από 5% περίπου. Για όσους νομίζουν ότι δεν μπορεί ο ΓΔ να πάει πάνω χωρίς τις τράπεζες, προσέξετε το ταμπλό το επόμενο διάστημα και δώστε προσοχή σε μετοχές και όχι σε δείκτες.

Αντιλαμβάνομαι τη σύγχυση που υπάρχει με όλα αυτά που γίνονται και σήμερα θα ήθελα να απαντήσω σε ορισμένες ερωτήσεις από τα σχόλια.

Η μεταβίβαση των τραπεζών υπό κρατική κυριαρχία θα είναι προσωρινή. Ο λόγος που θα γίνει αυτό είναι διότι θα πρέπει να γίνουν αυξήσεις
  κεφαλαίου έτσι ώστε να αναπληρωθεί το κεφαλαίο που οι τράπεζες έχουν χάσει. Ο λόγος της συμμετοχής του κράτους είναι διότι κανένας άλλος δεν είναι πρόθυμος να βάλει τόσα πολλά λεφτά. Είναι τόσο απλό.

Δεν σώζεις τους μετόχους, σώζεις τις τράπεζες σαν οντότητες και κατ΄ επέκταση, το τραπεζικό σύστημα. Αντιθέτως, οι μέτοχοι θα μηδενιστούν λόγω αλλοίωσης (dilution) και θα είναι πλέον μειοψηφία. Πόσο μειοψηφία, εξαρτάται από το πόσες μετοχές θα εκδοθούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η αξία των τραπεζικών μετοχών πέφτει πάρα πολύ.

Το κράτος δεν θα χάσει λεφτά από αυτή τη διαδικασία. Ως εκ τούτου, ακούσματα του τύπου, “πάλι θα μας τις φορτώσουν” δεν ισχύουν. Αν η συναλλαγή γίνει σωστά και με ένα γενναιόδωρο discount ασφαλείας, το κράτος θα βγει κερδισμένο, διότι μετά από καιρό και όταν οι συνθήκες είναι τέτοιες, οι μετοχές που έχει το κράτος θα πουληθούν πάνω από το τωρινό κόστος απόκτησης. “Ιδιωτικοποίηση των ΚΕΡΔΩΝ και κοινωνικοποίηση των ΑΠΩΛΕΙΩΝ” δεν υφίσταται.

Αν παρακολουθήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο έχει κάνει ανάλογες συναλλαγές η Αμερική, τα κέρδη που έχουν προκύψει για το αμερικανικό δημόσιο είναι αρκετά μεγάλα. Σε ελάχιστες περιπτώσεις έχει προκόψει χασούρα και εκεί όχι μεγάλη.

Έχουν πτωχεύσει οι τράπεζες; On a mark to market basis η απάντηση είναι ναι. Μια τράπεζα όπως κάθε εταιρεία μπορεί να πέσει έξω. Σε άλλες χώρες, τη στιγμή που η νομισματική αρχή υποψιάζεται ότι η τράπεζα έχει μηδενίσει τα ίδια της κεφάλαια (ή έχει πέσει κάτω από ένα ορισμένο όριο), αναγκάζει τους μετόχους να κάνουν αύξηση κεφαλαίου ή κάνει εκκαθάριση της τράπεζας. Αυτό βασικά σημαίνει ότι καλύπτονται οι καταθέσεις και μεταφέρονται σε άλλη τράπεζα και στη συνέχεια πωλούνται ό,τι περιουσιακά στοιχεία έχει η τράπεζα και οι μέτοχοι τα χάνουν όλα (100% χασούρα).

Ιδίως στην Ευρώπη, οι καταθέσεις γενικά δεν επηρεάζονται, διότι η κεντρική τράπεζα έχει τον τρόπο και τα εργαλεία να κρατά μια τράπεζα εν ζωή απεριόριστα, άσχετα αν επί της ουσίας έχει αρνητική αξία (όπως κατά την άποψη μου έχουν όλες οι τράπεζες σήμερα). Αν ποτέ τεθεί θέμα ότι χάνονται καταθέσεις στην Ευρώπη, επενδυτές όλων των κατηγοριών θα αδειάσουν το ευρώ πιο γρήγορα από ό,τι ο Trichet μπορεί να πει τη λέξη ευρώ. Μην με παρεξηγείται νομίζοντας ότι είμαι υπέρ αυτών των κρατικοποιήσεων. Δεν είμαι. Αλλά δεν υπάρχει επιλογή.

Όλοι γνωρίζετε ότι η άποψη μου είναι πως θα πρέπει να γίνει ένα γενναιόδωρο κούρεμα για να σωθεί η Ελλάδα. Ναι μεν φταίει το μεγάλο απέραντο βαθύ κράτος, η κρατική σπατάλη και η ανεπάρκεια των πολιτικών που μας έχουν φέρει εδώ (και πολλά άλλα που θα χρειαστεί εκατοντάδες άρθρα για να κάνω πλήρη αναφορά), αλλά το θέμα της μείωσης του ελληνικού χρέους (και με εχθρικό τρόπο αν χρειαστεί) είναι επιτακτική ανάγκη αν θέλουμε να σηκώσουμε κεφάλι.

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, το κούρεμα το οποίο θέλουμε να γίνει, με εξαίρεση τους Έλληνες πολιτικούς που είναι κουβαρντάδες με OPM (others people money), οι τράπεζες αναγκαστικά θα δεχτούν πλήγμα, που όπως μας δείχνει το ταμπλό είναι τεράστιο. Άρα όσο μεγαλύτερο το κούρεμα, τόσο το όφελος για την Ελλάδα και βέβαια τόσο  η χασούρα για τις τράπεζες.

Άρα η σωτηρία της Ελλάδος περνάει μέσα από ένα κούρεμα, το οποίο όμως κούρεμα, θα καταστρέψει τους μετόχους των τραπεζών, διότι οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν διότι θα έχουν απολέσει ότι κεφάλαια τους έχουν απομείνει.

Όλα αυτά τα σκασίματα όμως (τύπου Ελλάδος και των τραπεζών) συμβάλουν στην αποκατάσταση των ισορροπιών ώστε να μειωθεί η μόχλευση στο σύστημα. Μόνο με χασούρα και κάψιμο κεφαλαίου μπορεί να επιτευχθεί αυτό, όταν δεν μπορεί να μειωθεί η μόχλευση με αποπληρωμή χρεών. Πως να το πω αλλιώς, τα μαθηματικά της υπόθεσης δεν βγαίνουν για κάτι άλλο. Είναι τόσο απλό.

Πάνω από όλα, το εθιμικό δίκαιο του καπιταλιστικού συστήματος επιτάσσει ότι όταν κάνεις λάθος και πέσεις έξω, να πάρεις χασούρα. Ιδίως δε όταν είχαν πάρει τα μυαλά σου αέρα, νομίζοντας ότι μοχλεύοντας τον ισολογισμό σου με κρατικά ομόλογα με χαμηλό κόστος, (το carry trade μεταξύ ΕΚΤ και ελληνικού κράτους) είναι ο καλύτερος τρόπος στον κόσμο να βγάζεις λεφτά από τότε που ανακαλύφτηκε το χρήμα.

23.8.11

Ουφ...Επιτέλους διορίσθηκε ο πρώην νομαρχης και πρώην βουλευτής Δημήτρης Κατσικόπουλος!


Ουφ....επιτέλους ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Πατρέων και πρώην νομάρχης και πρώην βουλευτής Αχαΐας Δημήτρης Κατσικόπουλος θα έχει μισθό να ζήσει τα παιδιά του μιας και ανέλαβε σήμερα την (καλο)έμισθη  θέση του διοικητή της Υγειονομικής Περιφέρειας Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων, Ηπείρου & Δυτικής Ελλάδας. Η επίσημη ανακοίνωση έγινε πριν από λίγο από το Υπουργείο Υγείας. Τον διορισμό του κ. Κατσικόπουλου τον αφιερώνουμε στους εκατοντάδες  Έλληνες επιστήμονες με διπλά και τρίδιπλα μεταπτυχιακά και διδακτορικά....

16.8.11

Εδώ παπάς εκεί παπάς

LIFO

Τις άγιες μέρες του Δεκαπενταύγουστου ας ξοδέψουμε μια σκέψη και για τους χιλιάδες υπεράριθμους, αργόμισθους παπάδες που δεν πρόκειται να αγγίξει η κρίση...

Διάβαζα κάποια στιγμή την περασμένη εβδομάδα στην Καθημερινή ένα θέμα που πέρασε κάπως στα ψιλά τόσο στις εφημερίδες όσο και στα κανάλια. Αφορά τον αριθμό των ιερέων που λειτουργούν στην Ελλάδα.

Το «σκηνικό» είναι κάπως αστείο καθώς το συγκεκριμένο θέμα προέκυψε μετά από ερωτήσεις βουλευτών του ΛΑΟΣ οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι λόγω του περιορισμού των διορισμών στο Δημόσιο ερημώνουν οι εκκλησίες της  χώρας.

Μετά από σχετική έρευνα προέκυψε το εξής φανταστικό! Όχι μόνο δεν υπάρχει έλλειψη ιερέων αλλά αντί 8.300 οργανικών θέσεων ιερέων, ο αριθμός αυτών που μισθοδοτούνται από το Δημόσιο φτάνει  τους 10.368!

Οι βουλευτές «πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι» καθώς σε μία προσπάθεια ανάδειξης της ελληνορθόδοξης κουλτούρας και πίστης τους, μάλλον εξέθεσαν τελικά τον ίδιο τον σκοπό τους.

Αφορμή βέβαια αυτού, διερωτώμαι πως είναι δυνατόν, όταν σε μία κοινωνία που είναι πια υποχρεωμένη να προχωρήσει σε μεγάλες τομές και μεταρρυθμίσεις που κρίνονται επιβεβλημένες για να αναμορφωθεί η οικονομία και να γίνει κάποια στιγμή ανταγωνιστική και βιώσιμη, οι σχέσεις εκκλησίας-κράτους να μένουν αμετάβλητες, ανέγγιχτες κάθε κριτικής ή ακόμα και υποψίας διατάραξής τους.

Αναρωτιέμαι πραγματικά πώς είναι δυνατόν να ζητάμε από τους πολίτες να κάνουν ένα σωρό θυσίες αλλά παράλληλα να μην αγγίζουμε θέματα που έχουν γίνει αδικαιολόγητα ταμπού στην ελληνική κοινωνία όπως αυτό της σχέσης εκκλησίας και κράτους.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έπεσα και πάνω στις δηλώσεις του Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιου ο οποίος χαρακτήρισε τον Ντερτιλή ως «πολιτικό κρατούμενο» και ως «γενναίο Έλληνα αδερφό»! Τώρα πως γίνεται ένας κήρυκας του λόγου του Θεού της αγάπης και της συμπόνιας να χαρακτηρίζει γενναίο αδερφό και πρότυπο ζωής έναν καταδικασμένο δολοφόνο είναι ένα θέμα.

To σημαντικότερο όμως είναι πώς αντιμετωπίζει τέτοια θέματα η Εκκλησία της Ελλάδος, που υποτίθεται θα πρέπει να είναι θεματοφύλακας του κηρύγματος της, καθώς βεβαίως και το κράτος που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να μισθοδοτεί πλεονάζοντες ιερείς - για να μην πω απλώς όλους τους ιερείς...

10.8.11

Ο Αμβρόσιος στον Ντερτιλή


Δυσάρεστη έκπληξη προκάλεσε στο υπουργείο Δικαιοσύνης η αίτηση του μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου να επισκεφθεί στις φυλακές Κορυδαλλού τον Νίκο Ντερτιλή, τελευταίο κρατούμενο εκ των πρωταιτίων της χούντας, τον οποίο χαρακτηρίζει ως «πολιτικό κρατούμενο» και «πρότυπο ζωής».
Στην επιστολή του ο κ. Αμβρόσιος πλέκει το εγκώμιο του Ντερτιλή. Παραπονείται ότι δεν του έχει δοθεί άδεια ώς τώρα ώστε να επισκεφθεί «τον γενναίο Ελληνα αδελφό μας στο δεσμωτήριό του, κατ’ εφαρμογή του λόγου του Θεού. Θα ήθελα να του σφίξω το χέρι και να τον συγχαρώ διά ζώσης φωνής μόνο και μόνο διότι παραμένει πιστός στις αρχές του καθ’ ον χρόνο θα ηδύνατο με μιαν υποκριτικήν δήλωση μετανοίας να έχει κερδίσει την ελευθερίαν του. Ανθρωποι οι οποίοι έχουν αρχές και δεν τις θυσιάζουν αποτελούν πρότυπα ζωής. Ακόμη και τότε που οι αρχές των δεν γίνονται αποδεκτές από την πλειονότητα ενός λαού».

Η «Κ» απευθύνθηκε στον αρμόδιο υφυπουργό κ. Γ. Πεταλωτή ο οποίος επιβεβαίωσε την ύπαρξη τέτοιου αιτήματος και δήλωσε ότι «η πολιτεία μέσα από το σωφρονιστικό σύστημα αντιμετωπίζει όλους τους κρατουμένους ακριβώς με τον ίδιο γνώμονα. Ως κρατουμένους και μόνον, ανεξάρτητα από το αδίκημα που τέλεσαν, με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Υπό την έννοια αυτή ο Ιεράρχης ζητεί με νόμιμο τρόπο την επίσκεψη σε οποιονδήποτε κρατούμενο. Αφού αυτός συναινεί, δεν θα μπορούσε να υπάρξει άρνηση. Σε πολιτικό επίπεδο όμως οι κολακευτικοί χαρακτηρισμοί προς βασανιστές και υπηρέτες της χούντας προσβάλλουν σαφέστατα το δημοκρατικό αίσθημα του ελληνικού λαού. Διαβάζοντας το έγγραφο του κ. Αμβρόσιου, με το οποίο εξυμνούσε επί μακρόν τον κρατούμενο Ντερτιλή, αδυνατούσα να το πιστέψω».


6.8.11

Tαυτοποίηση των διαχειριστών blogs και επεξεργασία προσωπικών δεδομένων


Το φακέλωμα όμως όλων των διαχειριστών των blogs που αποφάσισε η κυβέρνηση και το ανακοίνωσε με τον τιτλο “ταυτοποίηση” είναι παράνομο. Πρόκειται βασικά για πρακτικές που μας γυρίζουν μερικές δεκαετίες πίσω και φυσικά για  συλλογής και επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Γνωρίζουμε ότι η επεξεργασία και η συλλογή  προσωπικών δεδομένων επιτρέπεται μόνο όταν το άτομο έχει δώσει τη συγκατάθεσή του.



Καταρχήν θα πρέπει  να μπει μια τάξη στο χώρο των blogs γιατί κάποια κολώπαιδα “δημοσιογράφοι” τον έχουν καταστήσει περιθώριο.

Εξ όσων θυμάμαι δεν έδωσα καμία συγκατάθεση  στο Ελληνικό κράτος για μια τέτοια συλλογή και επεξεργασία προσωπικών ηλεκτρονικών δεδομένων. Άρα η ταυτοποίση καθίσταται παράνομη εξ αρχής και είναι Ηλεκτρονικό έγκλημα.

Σκέφτομαι να καλέσω τα αρμόδια όργανα να μου κοινοποιήσουν  στοιχεία που υπάρχουν για εμένα. Να καλέσω την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος να ερευνήσει για το ποιοι και γιατί συνέλεξαν ή συλλέγουν στοιχεία για εμένα, και περιμένω τα κομματα να ζητήσουν όπως παρουσιαστούν δημοσίως τυχών υπάρχουσες ήδη λίστες και στοιχεία και  που με αφορούν.

Κύριοι το blogging και το γράψιμο δεν είναι αδίκημα άλλα εργαλείο όπως το μαχαίρι και η τσάπα. Μπορούν να είναι χρήσιμα αλλά  μπορεί και να προκαλέσουν έγκλημα. Όμως δεν επιτρέπεται καμία ταυτοποίηση εκ των προτέρων στους κατόχους τσάπας, έτσι δεν επιτρέπεται και για το blogging.  Έρευνα και ταυτοποίηση  και δημιουργία αρχείου γίνεται στους εγκληματίες και αυτό  μετά την τέλεση αδικήματος.

Η κατόχη blog δεν είναι αδίκημα και σε κάθε περίπτωση ρωτώ:

Τι θα αφορά η ταυτοποίση ενός blog και του διαχειριστή του; Στο πολιτικό Blogging η ανακάλυψη και η ταυτοποίηση ενός ανωνύμου, θα σημαίνει αυτόματα ταύτιση ενός φυσικού προσώπου με μια πολιτική κατεύθυνση, πολιτική στόχευση, πολιτική προέλευση. Επιτρέπεται να ταυτοποιηθεί από το κράτος ένας δεξιός ή αριστερός  blogger που θέλει να είναι ανώνυμος. Ας μην ξεχνάμε ότι η ταυτοποίηση καταλήγει σε ένα φυσικό πρόσωπο που έχει δικαιώματα. Μια ταυτοποίηση που του προσδίδει πιθανότατα μια κομματική ταυτότητα που ο ίδιος  για κάποιους λόγους θέλει να κρύψει. Δικαιούται το κράτος -που  ενδεχόμενος  να είναι και ο εργοδότης-, να γνωρίζει ότι ο τάδε υπαλληλος του είναι μέλλος ή φιλικά προσκείμενος του ΚΚΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ  ή της Χρυσής αυγής;
Ποιους αφορά ο νόμος; Τι θα κάνεις  για το ελληνόγλωσο blogging το οποίο δεν παράγεται στην Ελλάδα αλλά από ελληνόγλωσους πολίτες ξένων χωρών;  Τι θα κάνεις με το ξενόγλωσσο Ελληνικού ενδιαφέροντος blogging που παράγεται ή όχι στην Ελλάδα.  Τι θα κάνεις με τα blogs  των ομογενών, της Κύπρου, της Αμερικής, των Ελλήνων φοιτήτων σε ξένες χώρες, των τουριστών που έρχονται στην Ελλάδα και γράφουν;

Με ποιον τρόπο -αν όχι τον γλωσσικό- θα προσδιορίσεις το ποιους αφορά ο νόμος σου και ποιους όχι.  Από πότε η χρήση μιας γλώσσας  σε εισάγει αυτοδικαίως σε νόμους που διέπουν την χώρα που χρησιμοποιεί  την συγκεκριμένη γλώσσα;

Τι θα κάνεις με το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο νομικό κεκτημένο.

Σε ένα κόσμο γεμάτο πληκτρολόγια πως μπορείς να αποδείξεις -χωρίς την φυσική σου παρούσια την στιγμή που γράφω- ότι πίσω απο το πληκτρολόγιο είμαι εγώ ώστε να με ταυτοποιήσεις; Πως μπορείς να πεις ότι δεν ήταν η 8χρονη κόρη, μου η 35χρονη γύναικα μου, η γκόμενα που έχει το password μου ή κάποιος Ηacker. Ακόμη και να ψάξεις το PC μου δεν μπορείς να βρεις απόλυτη απόδειξη ότι τα κείμενα μέσα σε αυτό  είναι δικά μου.

Πως μπορείς να με σταματήσεις από το να χρησιμοποιώ ένα δεύτερο ή ένα τρίτο λογαριασμό ή να τα στέλνω με mail στον κολλητό μου στο Λονδίνο ώστε να τα βγάζει από εκεί ;

χμ! Η υπόθεση σας κύριοι είναι στο αέρα

3.8.11

Ανωνυμία, ψευδωνυμία και ρύθμιση της διαδικτυακής δημόσιας έκφρασης

 

Η δολοφονία του δημιουργού του ιστολογίου troktiko επανέφερε στην επικαιρότητα τη συζήτηση περί ρύθμισης της μπλογκοσφαίρας και ανωνυμίας. Η συζήτηση αυτή δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, πρόσφατα στη Γαλλία δεξιός βουλευτής κατέθεσε πρόταση νόμου, που δεν υιοθετήθηκε τελικά, με σκοπό την κατάργηση της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας στο διαδίκτυο.
Παρακάτω θα αναφέρω κάποιες παραμέτρους που ενώ στην πραγματικότητα είναι βασικές για την κατανόηση του θέματος, υποβαθμίζονται ή αγνοούνται από τον επιφανειακό σχολιασμό.

Ανωνυμία και ψευδωνυμία στην ιστορία

Είναι σαφές ότι η ανωνυμία και η ψευδωνυμία στη δημόσια έκφραση δεν είναι προϊόντα του διαδικτύου αλλά ταυτίζονται με την ανακάλυψη της γραφής που επιτρέπει τον διαχωρισμό του λόγου από το φυσικό σώμα αυτού που τον εκφέρει. Συστηματική χρήση της ανωνυμία και της ψευδωνυμίας γίνεται ιδιαίτερα σε κάθε ιστορική συγκυρία όπου υπάρχει λογοκρισία και έλεγχος των μέσων δημόσιας έκφρασης από την εξουσία (κράτος, εκκλησία, γραφειοκρατία, οικονομική συγκέντρωση).
Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του Διαφωτισμού και της προεπαναστατικής περιόδου στη Γαλλία κατά την οποία η χρήση της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας επέτρεψε την ανοιχτή κριτική της βασιλικής εξουσίας (Delon, 1992).  Άλλη περίπτωση είναι η χρήση της ανωνυμίας στον περιοδικό τύπο από γυναίκες συγγραφείς στην Αγγλία κατά τον 19ο αιώνα. Η πρακτική αυτή τους επέτρεπε να ξεφεύγουν από τους περιορισμούς στην έκφραση που επέβαλλε στο γυναικείο φύλο η συντηρητική Βικτωριανή κοινωνία (Easley, 2004).

Εξαρχής η ανωνυμία και η ψευδωνυμία επέτρεψε την  άσκηση της ελεύθερης έκφρασης, αλλά και την κατάχρηση αυτής της ελευθερίας. Χαρακτηριστική περίπτωση της διττής φύσης της ανωνυμίας είναι οι λίβελοι, μικρά καυστικά κείμενα που καταφέρονται ενάντια σε γνωστές προσωπικότητες και που αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα τον 17ο και 18ο αιώνα στη Γαλλία. Από τη μια οι λίβελοι στηλίτευαν πραγματικά γεγονότα και πράξεις της εξουσίας με αθυροστομία και απόλυτη ελευθερία λόγου, από την άλλη πολλές φορές διέσπειραν συκοφαντίες με στόχο την παραπληροφόρηση και τη χειραγώγηση του κοινού (Roussin, 1998).

Από τη σύντομη αυτή ιστορική αναδρομή συμπεραίνουμε ότι ουσιαστικά το διαδίκτυο συμμετέχει σε ένα κοινωνικό φαινόμενο, όπως η ανωνυμία και η ψευδωνυμία, το οποίο είναι συνυφασμένο με τη δημόσια έκφραση εδώ και αιώνες και το οποίο, παρόλες της αρνητικές του πλευρές, έχει συνεισφέρει στη σφυρηλάτηση μιας (εν μέρει) ελεύθερης δημόσιας σφαίρας.

Σύγχυση μεταξύ δύο διαφορετιών εννοιών 

Η δεύτερη παράμετρος του θέματος είναι ποιοτική. Στις σχετικές συζητήσεις συχνά συγχέονται οι έννοιες της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας στο διαδίκτυο οι οποίες όμως δεν αναφέρονται στο ίδιο φαινόμενο. Ιστορικά, η έννοια της ανωνυμίας στο διαδίκτυο συνδέεται με την προστασία των προσωπικών δεδομένων του χρήστη. Πρόκειται δηλαδή για τη μη σύνδεση ενός πραγματικού προσώπου με τις επιγραμμικές δραστηριότητες που αυτό αναπτύσσει. Όπως κανείς δεν θέλει την πλήρη διαφάνεια της καθημερινότητας του στον φυσικό κόσμο έτσι δεν τη θέλει και στον διαδικτυακό.  Η ανωνυμία υπό αυτή την έννοια είναι κάτι θεμιτό αφού προστατεύει την ιδιωτικότητα του χρήστη (Οravec, 2003).

Η αρνητική έμφαση στην έννοια της διαδικτυακής ανωνυμίας δόθηκε μέσω της ανάδυσης της μπλογκοσφαίρας και πιο συγκεκριμένα της δυνατότητας που δίνουν οι πλατφόρμες δημοσίευσης για ανώνυμο σχολιασμό (χωρίς υπογραφή ή με υπογραφή μίας χρήσης). Το φαινόμενο του ανώνυμου σχολιασμού στα ιστολόγια αναπτύχθηκε με γοργούς ρυθμούς και έδωσε χώρο στις πιο επαίσχυντες πρακτικές δημόσιου λόγου, πυροδοτώντας ταυτόχρονα τις πρώτες σκέψεις περί ελέγχου και άρση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο.

Από την άλλη, η έννοια της ψευδωνυμίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του διαδικτύου αφού αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας των χάκερς και των cyberpunks (May, 1994). Ουσιαστικά πρόκειται περί της χρήσης διαδικτυακής περσόνας η οποία, χωρίς να είναι πραγματική  ταυτότητα, είναι αναγνωρίσιμη μέσω των διαχρονικών χαρακτηριστικών της: όνομα χρήστη σε υπηρεσίες και κοινότητες, άβαταρ σε επιγραμμικά παιχνίδια, προφίλ σε κοινωνικά δίκτυα κλπ.

Ενώ η χρήση ψευδωνύμου δεν είναι αποκλειστική (συχνά οι χρήστες έχουν περισσότερα από ένα ψευδώνυμα, πιο σπάνια περισσότεροι από ένας χρήστες έχουν το ίδιο ψευδώνυμο), εντούτοις τις περισσότερες φορές η ψευδωνυμία χαρακτηρίζεται από διάρκεια στο χρόνο αλλά και κοινωνική επένδυση από μεριάς του χρήστη, με την έννοια της αναγνωρισιμότητας, επιρροής και φήμης που μπορεί να συσσωρεύσει. Μάλιστα έρευνα έχει δείξει ότι η ψευδωνυμία ενός ιστολογίου δεν έχει αρνητική επιρροή στην εκτίμηση του κοινού αντίθετα από άλλες παραμέτρους όπως η ανορθογραφία (Chesney, Su, 2009).

Υπό αυτή την έννοια, η ψευδωνυμία αποτελεί πέδη στην αλόγιστη συκοφαντία και δεν πρέπει να συγχέεται με τον ανώνυμο σχολιασμό.  Βέβαια, η ευκολία δημιουργίας μεγάλου αριθμού ψευδωνύμων στο διαδίκτυο έχει χαμηλώσει εξαιρετικά τις προϋποθέσεις για συνεχή εναλλαγή περσόνας, δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε κάποιον να αποφύγει το κοινωνικό κόστος μιας άσχημης ή αντικοινωνικής συμπεριφοράς του (Friedman, Resnick, 2001)

Η ανωνυμία ως μέσο κριτικής και αποκαλύψεων

Η τρίτη παράμετρος έχει να κάνει με τις περιπτώσεις στις οποίες η ανωνυμία ή η ψευδωνυμία αποτελούν τον μόνο τρόπο έκφρασης, κριτικής ή αποκάλυψης μιας είδησης. Η δημοσιογραφική δεοντολογία έχει εδώ και δεκαετίες θέσει την προστασία των πηγών ως κανόνα. Αυτό για να προστατεύσει τους πληροφοριοδότες από τυχόν αντίποινα. Αυτή η πρακτική αναπτύσσεται στο διαδίκτυο σε μαζική κλίμακα μέσα από υπηρεσίες όπως το Wikileaks.

Οι αποκαλύψεις του Wikileaks σχετικά με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν που έκαναν πάταγο στα παγκόσμια ΜΜΕ δεν θα ήταν δυνατόν να γίνουν χωρίς την ανωνυμία αυτών που διέρρευσαν τα έγγραφα του αμερικάνικου στρατού αλλά και την ψευδωνυμία των βασικών συντελεστών του Wikileaks. Εκτός του ιδρυτή Julian Assange που εκπροσωπεί δημόσια την οργάνωση, όλοι οι συνεργάτες του καλύπτονται πίσω από ψευδώνυμα ώστε να αποφύγουν τυχόν κυρώσεις και πιέσεις εκ μέρους των θιγόμενων από τις αποκαλύψεις.

Στην συγκεκριμένη, ιδιαίτερη, περίπτωση η μυστικότητα που στηρίζεται και στην τεχνολογία (μέθοδοι κρυπτογράφησης, αποκεντρωμένα δίκτυα κλπ) είναι βασικό συστατικό της αποτελεσματικότητας του Wikileaks και αποτελεί εχέγγυο για την αποκάλυψη σκανδάλων.
Σε ατομικό επίπεδο η ανωνυμία και η ψευδωνυμία αποτελούν βασικό τρόπο κριτικής μιας οργάνωσης (επιχείρηση, στρατός, κράτος) από μέλη της που τελούν υπό ιεραρχικό έλεγχο (εργαζόμενοι, στρατιώτες, δημόσιοι υπάλληλοι). Συχνά. η δυνατότητα ανώνυμης ή ψευδώνυμης καταγγελίας μέσω διαδικτύου ισορροπεί κατά κάποιο τρόπο την αποδυνάμωση των παραδοσιακών συλλογικών φορέων όπως τα συνδικάτα (Schoneboom, 2007).

Η παρουσίαση του εαυτού στην καθημερινή ζωή

Τέλος, η τέταρτη παράμετρος είναι κοινωνιολογική. Είναι κοινός τόπος στην κοινωνιολογία ότι στην καθημερινή μας ζωή όλοι υιοθετούμε διαφορετικές συμπεριφορές και φοράμε άλλα « προσωπεία » στις κοινωνικές συναλλαγές μας σε σχέση με τη φύση τους. Άλλη εικόνα δείχνει κάποιος στο αφεντικό του, άλλη στο σύντροφό του, άλλη στον περιπτερά της γειτονιάς. Όπως έχει δείξει ο Goffman (1959), η ισορρόπηση μεταξύ των διαφορετικών κοινωνικών σχέσεων που αναπτύσσουμε επιτυγχάνεται μέσω του φιλτραρίσματος των πληροφοριών που εκπέμπουμε ή αποσιωπούμε σε κάθε συνομιλητή. Αφού δεν είμαστε λοιπόν επώνυμοι ούτε αναγνωρίσιμοι με τον ίδιο τρόπο σε κάθε έκφανση της καθημερινής μας ζωής γιατί να είμαστε στο διαδίκτυο;

Οι τέσσερις αυτές παράμετροι στις οποίες αναφέρθηκα, μεταξύ άλλων, δείχνουν το γιατί η ανωνυμία και η ψευδωνυμία στο διαδίκτυο πρέπει να θεωρούνται όχι μόνο ανεκτές πρακτικές αλλά ατομικό δικαίωμα και ως τέτοιο πρέπει να προστατευθούν. Αυτό δεν αναιρεί την αρνητική χρήση τους (συκοφαντία, λαϊκισμός, ρατσισμός, παραπληροφόρηση) που μπορεί να φτάσει ακόμη και στην τέλεση εγκλημάτων. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να περιορίσουμε μια ατομική ελευθερία στο βωμό της αποφυγής των παραπάνω (Malloy, 2006).

Όπως έχει δείξει επανειλημμένα ο Lawrence Lessig (2001), οι προσπάθειες ρύθμισης (regulation) των κοινωνικών πρακτικών που αναπτύσσονται στο διαδίκτυο, είτε αυτές γίνονται από το κράτος μέσω νόμων και κανονισμών είτε από την αγορά μέσω της σταδιακής εμπορευματοποίησης μη αγοραίων δραστηριοτήτων αποδεικνύονται  συστηματικά ανελευθεριακές. Ταυτόχρονα η ρύθμιση τείνει να γίνει και αντιπαραγωγική με την έννοια ότι περιορίζει τα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα του διαδικτύου για την ίδια τη δημόσια σφαίρα.

Η δημιουργία ενός μαζικού μηχανισμού ταυτοποίησης ανώνυμων χρηστών, εκτός της περίπτωσης τέλεσης εγκλήματος, δεν μπορεί παρά να συντελέσει στην πλήρη διαφάνεια του υποκειμένου όπως την ονειρεύεται ο Mark Zuckerberg. Οι προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση, ακόμη κι όταν γίνονται με καλές προθέσεις, εν τέλει εξυπηρετούν τον αντίθετο σκοπό από αυτόν που δηλώνουν ότι υπερασπίζονται.

Βιβλιογραφία
Eric J. Friedman, Paul Resnick, (2001), « The social cost of cheap pseudonyms”, Journal of Economics and Management Strategy 10(2): 173-199,
Philippe Roussin, (1998), « Critique et diffamation chez Pierre Bayle » in Critique et affaires de blasphème à l’époque des Lumières, Honoré Champion, Paris,.
Michel Delon, (1992) « Subversion littéraire, subversion politique : des Lumières à la Révolution », in Universalia, , pp. 404-6.
Alexis Easley, (2004), First-person anonymous: women writers and Victorian print media, Ashgate publishing.
Oravec Jo Ann, (2003), “The transformation of privacy and anonymity: Beyond the right to be let alone”,  Sociological Imagination, vol. 39, no1, pp. 3-23
Timothy C. May, (1994), Cyphernomicon.
Erving Goffman, (1959), The Presentation of Self in Everyday Life, Anchor Books
Lawrence Lessig, (2001), The Future of Ideas, Random House
Betsy Malloy, (2006), “Anonymous Bloggers and Defamation: Balancing Interests on the Internet”, Washington University Law Review, Vol. 84, p. 1187.
Abigail Schoneboom (2007), “Diary of a working boy. Creative resistance among anonymous workbloggers”, Ethnography, December, vol. 8 no. 4 403-423
Thomas Chesney, Daniel K. S. Su,(2009) “The impact of anonymity on weblog credibility”, International Centre for Behavioural Business Research.

Η ηλιθιότητα είναι η μόνη μετοχή που μονίμως ανεβαίνει...

Από τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τους bloggers Tarek Amr και Amira Yahyaoui (πηγή: Γιώργος Παπανδρέου)


Ο πρωθυπουργός, στις 2 Ιούλη του 2011, συναντήθηκε στο "Astir Palace" στη Βουλιαγμένη και φωτογραφήθηκε παρακαλώ, με τον blogger Tarek Amr, από την Αίγυπτο (που οργάνωσε τη μεγάλη λαϊκή επανάσταση και γιαυτό δέχθηκε τα συγχαρητήρια του κ. Ομπάμα και παραδίδει μαθήματα blogging στη δύση…) και την άλλη μεγάλη επαναστάτρια blogger από την Τυνησία Amira Yahyaoui.
Bloggers που οδήγησαν τις εξεγέρσεις για το "σοσιαλισμό"... στην Αίγυπτο και την Τυνησία...
Σ’ αυτές τις χώρες δεν μπόρεσαν τα καθεστώτα να φιμώσουν τα blogs (ασχέτως ποιοι bloggers δούλευαν για τη CIA). Δεν μπόρεσαν στην Κίνα, την Τουρκία, αλλά ούτε στα στρατιωτικό-φασιστικά καθεστώτα της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.
Εδώ, στη "σοσιαλιστική" Ελλάδα του προέδρου της ¨Σοσιαλιστικής Διεθνούς", ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Μιλτιάδης Παπαϊωάννου θα βάλει τα γυαλιά στην...
επιστήμη και την κοινωνική δικτύωση!
Τόνισε «Το διαδίκτυο θα παύσει να φιλοξενεί κουκουλοφόρους… Το υπουργείο Δικαιοσύνης προωθεί νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση εγκλημάτων μέσω διαδικτύου, με αιχμή την ταυτοποίηση των διαχειριστών των blogs… Το ηλεκτρονικό έγκλημα πρέπει να καταπολεμηθεί…» (press-gr).
Τι μπορεί να συμβαίνει όταν ένα υπουργός και μάλιστα Νομικός, λέει τα παραπάνω;
Κύριε πρωθυπουργέ, η ημιμάθεια είναι επικίνδυνη ηλιθιότητα. Μήπως πρέπει κάποιος να σας ενημερώσει, αν λόγω του φόρτου εργασίας σας δεν γνωρίζεται το θέμα;
Λέμε, μήπως και αν…

* Στο επίθετο ηλίθιος προσδίδουμε την ερμηνεία του ελληνικού λεξικού: «που δεν αρμόζει». Μην τυχόν μας την πέσει ο κ. Σφακιανάκης.