30.1.12

Μετά τους ιερούς λογαριασμούς, ιερό εξώδικο



Έγινε και αυτό. Ο Εφραίμ έστειλε εξώδικο στο Κουτί της Πανδώρας ,το οποίο κοινοποίησε και στο ΕΣΡ, για να μην παίξει η αυριανή εκπομπή. Δεν είναι η πρώτη φορά που προσπαθούν να ασκήσουν προληπτική λογοκρισία στην εκπομπή. Το θράσος του Εφραίμ βέβαια ξεπερνά κάθε όριο.Αφού έπαιξε με τις ευλογίες του η “αλήθεια” για το Βατοπέδι στο ΣΚΑΙ, τώρα που η αλήθεια με έγγραφα και μαρτυρίες βγαίνει στις οθόνες, ο ηγούμενος-μάνατζερ,θυμάται την πραγματική του λειτουργία.

Του μπίζνεσμαν που πουλάει, αγοράζει και βέβαια στα πλαίσια της δουλειάς του στέλνει και εξώδικα.
Το Κουτί της Πανδώρας αποκάλυψε το 2008,το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και συνεχίζει. Αυτή τη φορά με δύο έρευνες που αποκαλύπτουν πού πήγε το χρήμα του Βατοπεδίου, ποιοι το χειρίστηκαν και πώς το απέκτησαν.Ένα δαίδαλο από χρηματικές συναλλαγές, πολιτικές διασυνδέσεις και σίγουρα όχι προσευχές.

Στις εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας, το Βατοπέδι δεν φαίνεται να αγοράζει λιβάνι και κεριά, αλλά ακίνητα. Χιλιάδες σελίδες συναλλαγών αποκαλύπτουν εκτός από το real estate, πως εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν χωρίς νομική δικαιολογία σε άτομα που σχετίζονταν με το Βατοπέδι. Ακόμη και κυρίες που περιγράφουν θαύματα της Αγίας Ζώνης, έχουν καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων από τη Μονή ως επιβράβευση.

Ένα στέλεχος του ΔΟΛ, το οποίο εμφανίζεται ως πρόεδρος Πνευματικού Συλλόγου που καλεί τον Εφραίμ σε εκδηλώσεις του, έχει ανεξήγητα μηνιαίες καταθέσεις στους προσωπικούς του λογαριασμούς από τη Μονή Βατοπεδίου. Απευθυνθήκαμε λοιπόν σε αυτόν όπως και σε άλλους που παίρνουν απ ό,τι φαίνεται μαύρο χρήμα από το Βατοπέδι να μας δώσει εξηγήσεις. Έτσι πρέπει να κάνουμε δημοσιογραφικά. Μας απάντησε πως θα μας δώσει εξηγήσεις ο δικηγόρος του. Αντί αυτού μας ήρθε ένα εξώδικο από τον “προιστάμενο” Εφραίμ που προσπαθεί να ανακόψει την δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων.

Γιατί άραγε; Τι φοβούνται οι ρασομάνατζερ; Γιατί τους τρομάζει η διαφάνεια; Η δουλειά μας είναι να αποκαλύπτουμε την αλήθεια. Όχι την αλήθεια των στημένων ερευνών που καθαγιάζουν τους άνομους σκοπούς αλλά τη δημοσιογραφική αλήθεια.

Η συνέχεια στις οθόνες σας λοιπόν.

Αμήν

ΥΓ Και να σκεφτείτε είναι μόλις η τρίτη εκπομπή της σεζόν

Κώστας Βαξεβάνης

Είναι ντροπή...


Όταν η γυναίκα του Νιάρχου βρέθηκε νεκρή, κανείς δεν κατηγόρησε τον ίδιο. Παρά τα στοιχεία που υπήρχαν και τα κίνητρα που είχε αυτός. Έδωσαν προαγωγή σε δικαστικούς, για να μετατεθούν κι έτσι να μην ασχοληθούν με την υπόθεση. Ο θάνατος αποδόθηκε σε αυτοκτονία. Να ‘ναι καλά αστυνομία και δικαιοσύνη. Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η συμμετοχή στη χούντα ήταν στιγμιαίο αδίκημα! Έτσι δεν δικάστηκε κανείς! Και οι πρωταίτιοι δικάστηκαν, όταν τους μήνυσε ο Α.Λυκουρέζος για εσχάτη προδοσία. Το ελληνικό κράτος του και θεού και εθνάρχη επονομαζόμενου Κ.Καραμανλή, δεν έκανε τίποτα. Θυμάστε το Μιχάλη Στέφα; Eίχε εμπλακεί στο «τροχαίο δυστύχημα» του Α.Παναγούλη. Λάδι την έβγαλε κι ο Στέφας!

Το δυστύχημα (έκρηξη) στις εγκαταστάσεις της ΠΕΤΡΟΛΑ το 1992 με 15 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, έγινε γιατί ο Λάτσης αγνοούσε τις συνεχείς παρατηρήσεις και προειδοποιήσεις της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας. Αν αναρωτιέστε πως λειτουργούσαν οι εγκαταστάσεις, παρά τις παρατηρήσεις της Πυροσβεστικής, ρωτήστε αυτούς που τότε βρίσκονταν στα πράγματα. Πολιτικούς και δημοτικούς άρχοντες.

Το ΣτΕ ενώ ασχολείται 9 χρόνια με την υπόθεση του μεγαλύτερου αυθαίρετου, του MALL στο Μαρούσι που ανήκει στο γιό του Λάτση, πηγαίνει ακόμα την εκδίκαση της υπόθεσης από αναβολή σε αναβολή.   Προφανώς, επειδή η μόνη νομότυπη απόφαση που μπορεί να πάρει είναι αυτή της κατεδάφισης του αυθαίρετου.  Αυθαίρετο που χτίστηκε με την κάλυψη (στις εξόφθαλμες παρανομίες) των Κ. Λαλιώτη, Β. Παπανδρέου, Ε. Βενιζέλου, Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή.  Επίτιμα μέλη όλοι τους της "αυλής" (διάβαζε εσμό) του Λάτση.

Η Ματούλα Κανελλοπούλου κι ο Ιάκωβος Κουμής έπεσαν νεκροί στην 6η πορεία του Πολυτεχνείου, χτυπημένοι από την αστυνομία. Πότε δεν απαγγέλθηκε κατηγορία σε κανέναν για το θάνατο των δύο νέων παιδιών. Ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς έπεσε νεκρός από σφαίρα του αστυνομικού Α. Μελίστα, ο οποίος αθωώθηκε γιατί, έκρινε το δικαστήριο, βρισκόταν σε άμυνα. Το γεγονός ότι ο Καλτεζάς είχε δεχθεί τη σφαίρα στην πλάτη, ήταν μια ασήμαντη λεπτομέρεια για το δικαστήριο. Αφού (το δικαστήριο) δέχθηκε ότι ο αστυνομικός βρισκόταν σε άμυνα, αυτό σημαίνει ότι ο Καλτεζάς έκανε επίθεση με την πλάτη!

Ο τρόπος που έγινε η δίκη των μελών της 17 Νοέμβρη, παραπέμπει σε χειρότερο από χώρα προτεκτοράτο ή μπανανία. Των Αμερικανών. Οι υποκλοπές, οι απαγωγές των Πακιστανών, η ληστεία των ταμείων με τα ομόλογα και οι προμήθειες που (κατά τον Γ.Ζορμπά) πήγαν σε συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα, όλες αυτές οι υποθέσεις δεν κατέληξαν πουθενά! Τις είχε αναλάβει (κι αυτές) η ελληνική δικαιοσύνη.

Η Ε.Τσέκου παραμένει στη φυλακή γιατί ο ανακριτής Δ.Οικονόμου έκρινε ότι είναι επικίνδυνη για τέλεση νέων αδικημάτων. Ο ίδιος ανακριτής, έκρινε ότι δεν συντρέχουν λόγοι να απαγγείλει κατηγορία κατά του Ζαχόπουλου, για σεξουαλική εκμετάλλευση υφισταμένης του, εκμεταλλευόμενος τη σχέση εξουσίας που αντικειμενικά είχε προς αυτήν.

Το πογκρόμ των φασιστών κατά των μεταναστών στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα και η συνεχής ατιμωρησία των δραστών, για τα αποδεδειγμένα εγκλήματα κατά προσώπων και περιουσιών που διαπράττουν, επιβεβαιώνει το "τυφλό" της δικαιοσύνης.

Το γεγονός ότι ακόμα κυκλοφορούν ελεύθεροι οι Τσοχατζόπουλοι, οι Βουλγαράκηδες και οι Ρουσόπουλοι της πολιτικής ζωής, αποδεικνύει ότι είναι άξιος ο μισθός των δικαστικών.

Είναι ντροπή να είσαι δικαστικός στην Ελλάδα. Πάντα ήταν…

29.1.12

Η Naomi Klein για την κυβέρνηση Παπαδήμου

Πότε ανασταίνονται νεκροί

Tου Χρηστου Γιανναρα

Zούμε πολυώδυνη κρίση, μας κρίνουν τα γεγονότα. Kρίνεται το τι χτίσαμε τόσα χρόνια, τι κράτος, ποιες σχέσεις κοινωνίας των αναγκών, ποια παιδεία και κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τι στόχους βάλαμε στην προσωπική και στην κοινή μας ζωή.

H κρίση μάς κρίνει και μας αποδείχνει ελάχιστα σοβαρούς, σαφώς επιπόλαιους και κοντόφθαλμους, για βουλιμικές αποκλειστικά προτεραιότητες πρωτόγονα εγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, αποδεχθήκαμε, ηδονικά και απερίσκεπτα, σαν πρώτιστο στόχο και περιεχόμενο ζωής, την κατανάλωση. H χαρά της προσωπικής δημιουργίας, η σπουδή και η γνώση, η αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας, η εκλογή αρχόντων της πατρίδας, όλα υποτάχθηκαν στον ένα και μοναδικό στόχο (και νόημα) του βίου: τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας, τη διευρυμένη βουλιμική απόλαυση.

Δουλεύαμε για τον μισθό ή για το περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε για το «χαρτί» και τη «θεσούλα» που θα μας εξασφάλιζε. Kαυχόμασταν όχι για φιλίες, αλλά για «διασυνδέσεις» και «βύσματα». Ψηφίζαμε με κριτήριο ποιος θα μας εξασφαλίσει τις περισσότερες παροχές δίχως κρίση και αξιολόγηση. Eτσι φτιάξαμε μια κοινωνία αλληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Eνα κράτος που σιτίζει τους υπαλλήλους του και βασανίζει την κοινωνία, κράτος παράνοιας, εντελώς ανίκανο και ανυπόληπτο. Eνα εκπαιδευτικό σύστημα που εκπαιδεύει στην αγλωσσία, στην ακρισία, στις πρακτικές των εκβιαστικών απαιτήσεων και της ηδονής των βανδαλισμών. Eνα πολιτικό σύστημα απολύτως αυτονομημένο από τις κοινωνικές ανάγκες, σύστημα διαπλοκής της φαυλότητας με τη θρασύτερη και αναιδέστερη ανικανότητα.

Tο συναρπαστικό, για τον ψύχραιμο παρατηρητή, είναι ότι στο κοινωνικό πεδίο οι στόχοι, το ήθος, η διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ανυπότακτοι στην αντικειμενοποίηση) αποδείχνονται οι κυρίως συντελεστές επιτυχίας ή αποτυχίας των πιο πρκατικών – υλικών πτυχών του βίου: της οικονομίας, της παραγωγικότητας, της οργανωτικής απόδοσης. H ιδεολογία του Iστορικού Yλισμού (μπαϊράκι του Mαρξισμού αλλά και «αυτοσυνειδησία» του Kαπιταλισμού) διαψεύδεται παταγωδώς στα «υλιστικότερα» πεδία του συλλογικού βίου – χωρίς βεβαίως να πτοούνται, έστω κατ’ ελάχιστον, οι εμπορευόμενοι το αφελές ιδεολόγημα. Tο τι χτίσαμε στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, ποιαν αντίληψη για την παιδεία και την ανθρωπιά, ποια σχέση κράτους και κοινωνίας, ποιαν αίσθηση πατρίδας, ποια κριτηρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπούς απόγνωσης σήμερα στο πεδίο της οικονομίας, της πολιτικής, της κρατικής οργάνωσης: Zούμε τη χρεοκοπία της οικονομίας, τη διάλυση του κράτους, την εξευτελιστική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Γιατί έλειψε «κάθε νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Mας πήρε τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια για να καταλάβουμε ότι ο «προοδευτικός εκσυγχρονισμός» και ο «διεθνιστικός» πατριδομηδενισμός, η «αποδόμηση» και ο «μεταμοντερνισμός» όσο κι αν γοήτευσαν μια λιμασμένη για δημοσιότητα «διανόηση», ήταν απλώς και μόνο γυαλιστερές φούσκες. (Συμβολικά τα ονόματα στοχοθεσίας στην Παιδεία των κυριών Pεπούση και Δραγώνα, καθώς διέπρεψαν με τη N.Δ. η πρώτη, με το ΠAΣOK η δεύτερη, και σήμερα πλαισιώνουν τον κ. Φώτη Kουβέλη). Oι σταθερές της ελληνικής «ευγένειας» (πολιτισμικής καταγωγής και παράδοσης που «υποχρεώνει»), της αναφοράς στόχων και πράξεων σε άξονα «νοήματος» και σε μέτρο «αλήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνική συνοχή και ετερότητα πρότασης πολιτισμού, από την εποχή των Προσωκρατικών, ίσως ώς τη Γενιά του ’30. Kαι λοιδορήθηκαν αυτές οι σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στη μεταπολίτευση, για να οδηγηθούμε στο αβυσσαλέο κενό όπου βυθιζόμαστε ανέλπιδα σήμερα.

Kακά τα ψέματα: Nαι, οφείλουμε χάριτες στη χούντα του ’67 - ’74 που γελοιοποίησε τελεσίδικα το ιδεολόγημα του Eλληνοχριστιανισμού: μας απάλλαξε από μια κούφια, χιλιοφθαρμένη και μόνο ρητορική, επίσημη κρατική ιδεολογία. Eίναι όμως εγκληματικό να ξεχνάμε πως όσο επιδερμικά ψυχολογικός κι αν είχε καταντήσει ο ελληνορθόδοξος πατριωτισμός, ήταν αυτός που γέννησε την έκπληξη στα βουνά της Πίνδου το ’40, ατσάλωσε το λαϊκό κουράγιο για να αντέξει τον εφιάλτη της καταστροφής στη Mικρασία, χάρισε «φρόνημα» στους Eλληνες για να διπλασιάσουν την απελεύθερη γη τους με τους πολέμους του 1912 - 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», που έλεγε ο Mακρυγιάννης, όσο κι αν σκουριάσει και παραφθαρεί, δεν το ατιμάζεις και το πετάς, εσύ ο φωτισμένος. Tο καθαρίζεις από τις παρασιτικές ψευτιές και την ιδιοτέλεια, αποκαθιστάς την αλήθεια του, τον εμπειρικό του πλούτο. «Oτι ο άνθρωπος κάνει τα φώτα, όχι τα φώτα τον άνθρωπο». O άνθρωπος ψευτίζει την πίστη, το άθλημα της εμπιστοσύνης, της αυθυπέρβασης, και την αλλοτριώνει σε ιδεολόγημα, αλλά ο άνθρωπος και την ξαναβρίσκει, την ξεχώνει χαμένη κάτω από τόνους σκουριάς, μονόπετρο του αρραβώνα τς ανάστασης.

Iσως λίγοι πια, αλλά υπάρχουν ακόμα Eλληνες (γεννήματα της πάτριας γης, δηλαδή της ελληνίδας γλώσσας και ευσέβειας) που καταλαβαίνουν το «μέγιστον μάθημα»: να ξεχωρίζουν το σιτάρι από το άχυρο. Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι. H ελληνικότητα είναι έρωτας, τον κατακτάς, δεν σου δίνεται επί πληρωμή όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών». Oποιος ξεχωρίζει το σιτάρι από το άχυρο, ερωτεύεται «νόημα» που φωτίζει το αίνιγμα της ύπαρξης και το σκάνδαλο το ανυπόφορο του θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στη γλώσσα, στην Tέχνη, στο ήθος, σε θεσμούς υπηρετικούς των σχέσεων κοινωνίας.

Aναζητάμε πρωθυπουργό, χαρισματικό ηγέτη, ικανό να μας βγάλει από τον εφιάλτη της κρίσης στο ξέφωτο της ελπίδας. Mοιάζει παραδοξολόγημα (όπως κάθε εκρηκτικής γονιμότητας αλήθεια), αλλά αν το πρώτο είναι να ξαναβρεί εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα η ελλαδική κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε εκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή: Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα «εκσυγχρονιστικά» δήθεν στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, γιατί δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.

Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκροί.

25.1.12

Ντίνος Χριστιανόπουλος: γνήσιος επαναστάτης




Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος δήλωσε ότι δεν θα παραλάβει το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων που του απονεμήθηκε πρόσφατα, από τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας, για το σύνολο του έργου του. Η στάση αυτή του Ντίνου Χριστιανόπουλου δεν είναι σημερινή. Την περιγράφει με λεπτομέρεια σε κείμενό του με τίτλο ‘Εναντίον’, ήδη από το 1979.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος είναι ένας μεγάλος, πολύ μεγάλος, αντισυμβατικός ποιητής. Πόλη του, από παιδί, η Θεσσαλονίκη την οποία και λατρεύει, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους ποιητές και λογοτέχνες που ζουν σ’ αυτήν την πόλη. (Δεν ξέρω γιατί, αλλά φαίνεται πως υπάρχει κάτι το ξεχωριστό, κάτι το ερωτικό με αυτήν την πόλη που δεν υπάρχει αλλού π.χ. στην Αθήνα).

Η ποίηση του Χριστιανόπουλου σε εξαπατά με την απλότητά της, με τον σχεδόν καθημερινό της λόγο, που όμως κρύβει δύναμη, κριτική ματιά στα πράγματα, τρυφερότητα, και κάποιες φορές σαρκασμό. Σε εξαπατά όπως η ίδια η εμφάνισή του που σε τίποτε δεν θυμίζει ‘ποιητή’ ή ‘καλλιτέχνη’. Αντίθετα θα έλεγα ότι η εμφάνισή του μάλλον προς δάσκαλο δημοτικού ή καθηγητή γυμνασίου παραπέμπει. Πουκάμισο με γραβάτα, πουλόβερ σε σχήμα V και από πάνω σακάκι. Την όλη εικόνα συμπληρώνει το κοντό μαλλί, το μουστακάκι, και το καλοξυρισμένο πρόσωπο.

Ένας από τους πολύ, μα πολύ αγαπημένους ποιητές. Ποιήματα, πεζά, στίχοι και μουσική τραγουδιών, λατρεία και κείμενα για το ρεμπέτικο, και με τι δεν ασχολήθηκε αυτός ο μοναδικός άνθρωπος. Μερικά από τα αγαπημένα:

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια
Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,
κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
 γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται....

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας...

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση απο το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό....

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.
κείμενο του 1977
στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ,
αρ. 1, Ιανουάριος - Απρίλιος 1979


23.1.12

Oρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια


H περίπτωση του Γεώργιου Aνδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Eλλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.
Oμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓAΠ. Aποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο, που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Iστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Aλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα.
Oμως τον ΓAΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Tον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Bενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Eνώ ο ολίγιστος ΓAΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓAΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Eλλάδα σήμερα. Kαι η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Tόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό.

Aς σταθούμε μόνο, παραδειγματικά, στο κορυφαίο (με κριτήρια αρνητικής, καταστροφικών συνεπειών αξιολόγησης) γεγονός της «ηγετικής» σταδιοδρομίας του ΓAΠ. Στην εν ψυχρώ επίσημη παραδοχή και ομολογία του ότι, με την υπογραφή των διαβόητων «Mνημονίων», η χώρα έχει απολέσει την «εθνική κυριαρχία» της.

H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT!

H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις».

Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία. Kαμία αντίδραση από τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, εντεταλμένους να αγρυπνούν για την μη παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Kαμία, ούτε υποψία αντίδρασης από τους θεσμικά κορυφαίους του «πνευματικού κόσμου»: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους εξέχοντες διπλωμάτες. Kανένα δημόσιο ψέλλισμα διαμαρτυρίας από επιστημονικό σωματείο, τουλάχιστον των νομικών ή των δασκάλων. Oλόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει».

Kαι η αφασία συνεχίζεται, παράλληλα και ασύμπτωτα με το άλγος από τον αδυσώπητο σαδισμό της «Tρόικας», παράλληλα με την απόγνωση και τον πανικό για την τέλεια απουσία ελπίδας, μακροπρόθεσμης έστω προοπτικής για σωτηρία από τον εφιάλτη. Συνεχίζεται η νέκρωση των αντανακλαστικών αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας: το «εθνικό συμβούλιο» της σοσιαλεπώνυμης απάτης ανέχθηκε και πάλι, μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφομοιωμένον πια ώς το μεδούλι της ψυχής ραγιαδισμό, τα ανυπόφορης α-νοησίας ρητορεύματα του ΓAΠ. Aνέχονται δωσίλογους συνεργάτες του ΓAΠ, πειθήνιους συνεργούς ή καιροσκόπους συμπαίκτες στην πρακτόρευση της προσφυγής στο ΔNT, να εμφανίζονται σήμερα και να διεκδικούν να ηγηθούν της «Kεντροαριστεράς» και του «προοδευτικού χώρου» ή να κατέχουν υπουργικούς θώκους.

Pόλος της επιφυλλίδας, ρόλος κάθε δασκάλου, δεν είναι να κάνει πολιτικές υποδείξεις, να συμβουλεύει προς τα πού να κατευθύνει ο πολίτης την ψήφο του. Xρέος του τιμημένου με δημόσιο λόγο είναι να σώζει κριτήρια, να καλεί σε εγρήγορση, να οριοθετεί τη γνησιότητα καταδείχνοντας την απάτη. Oι εκλογές, αν και όποτε γίνουν, θα κρίνουν την ιστορική μας επιβίωση, δηλαδή τις προϋποθέσεις αξιοπρέπειας της οργανωμένης συμβίωσής μας. 

Nα θυμηθούμε λοιπόν ότι:

Δεν επιβιώνει συλλογικότητα παραιτημένη ή αδιάφορη για την αξιοπρέπεια. Δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αποβάλλουμε από τον δημόσιο βίο αμετάκλητα όχι μόνο όσους συνέπραξαν με τον ΓAΠ στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και όσους ανέχθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα με τους αυτουργούς της εξευτελιστικής μας ατίμωσης.

Καμπάνα για Αποστόλη Καραφωτιά μεταξύ άλλων για εκπρόθεσμη δήλωση πόθεν έσχες!

Βροχή» από δίκες και... καταδίκες σε βάρος δημάρχων της Αχαΐας που ξεκινούν από χρηματικές ποινές και φθάνουν μέχρι και ποινές φυλάκισης 2 ετών με αναστολή! Και όλα αυτά γιατί είχαν καταθέσει εκπρόθεσμα τις δηλώσεις «πόθεν έσχες» τους για τις χρονιές του 2007 και του 2008. Και μάλιστα πρόκειται για καθυστερήσεις ορισμένων ημερών και ανάλογα με αυτόν τον χρόνο προσδιορίζεται και το ύψος των ποινών που έχουν επιβληθεί ή πρόκειται να επιβληθούν στο μέλλον. Μιας και ορισμένες από τις περιπτώσεις έχουν ήδη εκδικαστεί από το αρμόδιο δικαστήριο της Πάτρας, που είναι το Τριμελές Πλημμελειοδικείο της πόλης, ενώ άλλες υποθέσεις εκκρεμούν και μένει να διεξαχθούν οι ακροαματικές διαδικασίες.

Όμως σε καμία από τις περιπτώσεις δεν πρόκειται για κάποιο περιουσιακό στοιχείο που δεν δηλώθηκε και παρέμεινε κρυφό. Η μόνη κατηγορία για την οποία... σέρνονται οι αιρετοί δήμαρχοι στα δικαστήρια είναι ότι άργησαν να καταθέσουν τις δηλώσεις «πόθεν έσχες» μία, δύο ή παραπάνω ημέρες από την προκαθορισμένη προθεσμία. Από τις υποθέσεις οι οποίες έχουν ήδη προχωρήσει δικαστικά, προκύπτουν όχι μία ή δύο, αλλά συνολικά τέσσερις καταδίκες σε βάρος πρώην δημάρχων του νομού.

Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τον πρώην δήμαρχο Αιγίου Απόστολο Καραφωτιά, τον πρώην δήμαρχο Τριταίας Μιλτιάδη Γκοσιμήδα, τον πρώην δήμαρχο Φαρρών Δημήτρη Σωτηρόπουλο και τον πρώην δήμαρχο Αιγείρας Δημήτρη Μυλωνά. Η πιο πρόσφατη περίπτωση αφορά τον πρώτο, δηλαδή τον πρώην δήμαρχο του Αιγίου. Η δίκη έγινε πριν από λίγες ημέρες και συγκεκριμένα στις 11 Ιανουαρίου και το δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 6 μηνών!

Η δεύτερη δίκη πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Νοέμβριο σε βάρος του κ. Γκοσιμήδα ο οποίος δεν καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης όμως σε βάρος του επεβλήθη χρηματική ποινή ύψους 500 ευρώ. Και εκτός αυτών των δύο προϋπάρχουν άλλες δύο καταδίκες οι οποίες επεβλήθησαν τον περασμένο Απρίλιο, σε βάρος του δημάρχου Φαρρών και του δημάρχου Αιγείρας. Σε βάρος του πρώτου η καταδίκη άγγιξε μόλις τις 20 ημέρες, ενώ σε βάρος του δεύτερου ο πέλεκυς της δικαιοσύνης ήταν πιο... βαρύς καθώς η καταδίκη του φθάνει τα... 2 έτη!

Υποθέσεις που εκκρεμούν

Η υπόθεση της παραπομπής των δημάρχων ξεκίνησε με έγγραφο που είχε σταλεί από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Εκτός από τις παραπάνω τέσσερις περιπτώσεις εκκρεμούν και άλλες πέντε ανάλογες δικαστικές υποθέσεις. Κάποιες μάλιστα από αυτές ήταν προγραμματισμένο να εκδικαστούν την προηγούμενη εβδομάδα όμως πήραν αναβολή λόγω της αποχής των δικηγόρων από τα καθήκοντά τους. Πρόκειται για τους πρώην δημάρχους Διακοπτού Παναγιώτη Βασιλείου, Ωλενίας Γρηγόρη Αλεξόπουλου, Κλειτορίας Ανδρέα Δημόπουλου, Μόβρης Ανδρέα Παναγιωτόπουλου και Βραχναιϊκων Βασίλη Τογαντζή.

20.1.12

Σε ακινησία 4 χρόνια η δικογραφία των τοκογλύφων της Πάτρας


Κυκλώματα τοκογλυφίας, σαν αυτά που εξαρθρώθηκαν τώρα στη Θεσσαλονίκη, δρουν σε όλη την Ελλάδα.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η Πάτρα, όπου πριν από 4 χρόνια, υποτίθεται εξάρθρωσε η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Πάτρας. Λέμε υποτίθεται, γιατί μέχρι σήμερα, οι εμπλεκόμενοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και συνεχίζουν το «θεάρεστο» έργο τους, λοιδορώντας μάλιστα τα θύματά τους.

Η όξυνση δε της κρίσης και η απόγνωση πολλών μικροεπαγγελματιών και όχι μόνο, αυξάνει το πελατολόγιό τους.

Πολλοί μάλιστα από τους τοκογλύφους, σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκονται πίσω από ενεχυροδανειστήρια που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια και αποτελούν τη νέα μορφή μαυραγοριτισμού.
Η δικογραφία που είχε σχηματιστεί και μετά την ολοκλήρωση της προανάκρισης παραμένει σε εκκρεμότητα τρία και πλέον χρόνια στην Εισαγγελία.

Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο, ότι κάποιοι από τους εμπλεκόμενους, όχι μόνο δεν αρνούνται ότι διαθέτουν ισχυρές πολιτικές «πλάτες», αλλά αντίθετα το διαχέουν.

19.1.12

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα Νο 3 Α

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κουπόνι. Εφεύρεση του κοντού θιασάρχη συνταξιούχου, του προστατευόμενου του γνωστού Αγαπούλα με τη γραβατούλα.

Το κουπόνι βρέθηκε μαζί με κάτι ευρώ στη τσέπη του Αλέξη και έτσι ξημερώματα ξεκίνησε η συζήτηση. Μια συζήτηση μέσα στο κρύο, στο σπιτάκι της κορυφής, στο διάλλειμα του ξεπαγώματος. ‘Ρε αξίζει να πληρώνει ο κοντός συνταξιούχος τέτοια δουλειά με κουπόνια;

Ρε αξίζει να εκμεταλλεύεται την ανάγκη του καθενός ο κοντός συνταξιούχος και να πληρώνει με κουπόνια;

Ρε αξίζει να κινδυνεύεις για την επιχείρηση και ο κοντός συνταξιούχος να σε πληρώνει με κουπόνια;

Άραγες και ο κοντός συνταξιούχος να πληρώνεται με κουπόνια;

Άραγες οι φανερές και κρυφές του αμοιβές να δίνονται σε κουπόνια;

Ρε λες ο κοντός συνταξιούχος να πληρώνει και τους βενζινοπώλες με κουπόνια;

Ρε λες ο κοντός συνταξιούχος να πληρώνει και τις διαφημίσεις με κουπόνια;

Ρε λες ο κοντός συνταξιούχος να έπεισε και το δημαρχάκο να ξεπληρώνει τα δάνεια με κουπόνια;

Ο μόνος που δεν πλήρωσε ποτέ με κουπόνια τις γραβατούλες είναι ο Αγαπούλας.

Πάντα πλήρωνε με μετρητά.

Τα μόνα κουπόνια που ήξερε ήταν του κώματος.

Ξημέρωσε και η συζήτηση διακόπηκε. Το ξεπάγωμα συνεχίζεται. Να μη φύσαγε κι ο αέρας.

16.1.12

H πρωθυπουργία διαπομπεύει τις μετριότητες


Δεν έχουν νόημα, είναι αποδεδειγμένα ατελέσφορες οι εκκλήσεις, οι προτροπές, οι υποδείξεις σε ανθρώπους των κομμάτων. Tο πάθος για την πολιτική ως παίγνιο μοιάζει ανίατη ασθένεια, ανήκε στη βλάβη.

Eπείγεται η «Nέα Δημοκρατία» να γίνει κυβέρνηση με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν την ενδιαφέρει αν θα κυβερνήσει σε κράτος που θα έχει κηρύξει στάση στις πληρωμές μισθών και συντάξεων, με πανικόβλητα πλήθη στους δρόμους να εγκληματούν χωρίς χαλινό.

Tεκμαίρεται η αδιαφορία της N.Δ. από τα θέματα που απασχολούν τον αρχηγό και τους «επιτελείς» του, το άμεσο «περιβάλλον» του: Mάχη για τις καρέκλες, για τις θέσεις στα ψηφοδέλτια, για το ποιος θα φιγουράρει δίπλα στον αρχηγό μπροστά στις κάμερες. Oμαδοποιήσεις που αλληλομαχαιρώνονται στο Διαδίκτυο, φτήνια και ευτέλεια επιδιώξεων, ενώ το κράτος βουλιάζει στο χάος. Mονότροποι μέχρις αναλγησίας οι κομματάνθρωποι, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ανέγγιχτοι από την αγωνία και τον πανικό για τη συντελεσμένη στη χώρα καταστροφή, παχυδερμικά ανέμελοι για τις ευθύνες τους, για τις νωπές αθλιότητες της πενταετίας τους.

Δεν έχουν νόημα οι καταγγελίες, το ξεμπρόστιασμα, η διαπόμπευση. Eίναι ανίατη ψυχοπάθεια η εξουσιολαγνεία, βεβαιωμένη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Tα «παλαιά στελέχη» της «παράταξης» απέδειξαν επί πέντε χρόνια εξωφρενική ανικανότητα και φαυλότητα, αλλά παραμένουν όλα επί σκηνής. Aπό κοντά οι νεοφανείς υπασπιστές του αρχηγού, έχουν κιόλας στεγανό ο καθένας και αυτονομημένο το δικό του μικροσύμπαν, και ανταγωνίζονται σε θριαμβολογίες ποιος δικαιώνεται για τις υποδείξεις του στον αρχηγό.

H αρχηγία σε ένα τέτοιο κόμμα αμετανοησίας και ευτέλειας τι σημαίνει για τον κ. Σαμαρά, ποιες ικανοποιήσεις του προσφέρει, ποιες φιλοδοξίες του μπορεί να υπηρετήσει; Tι να την κάνει την πρωθυπουργία όταν δεν διαθέτει παρά φθαρμένα, σπιθαμιαία αναστήματα για να αντιπαλαίψει ιλιγγιώδη προβλήματα σε μια χώρα ρημαγμένη, βυθισμένη στην απόγνωση; Δεν τον τρομάζει το ταπεινωτικό, οικτρό τέλος που είχαν τρεις κιόλας πριν από αυτόν πρωθυπουργοί παραδομένοι σήμερα στη χλεύη και στην περιφρόνηση του λαού και της Iστορίας; Γιατί επιμένει να βαδίζει, δίχως την παραμικρή παρέκκλιση, στα ίχνη τους;

H εξουσία μεγεθύνει εξευτελιστικά τη μετριότητα, τη γελοιοποιεί, τη διαπομπεύει. O θλιβερός ολίγιστος των Παπανδρέου, μέσα σε δύο μόλις χρόνια, είχε κατασυντριβεί από την πρωθυπουργία, διασυρμένος απεπανόρθωτα, φορτωμένος την ευθύνη εγκλημάτων καταστροφής της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων και υπόλογος για το διεθνές ρεζίλεμα του ελληνικού ονόματος.

O προκάτοχός του στην πρωθυπουργία, Kαραμανλής ο βραχύς, κατέρρευσε, επίσης κατεξευτελισμένος, ένα μόλις χρόνο μετά την ανανέωση της λαϊκής εντολής που είχε μεγαλόθυμα αμνηστεύσει τη μνημειώδη ανικανότητα, ατολμία και φαυλότητα της πρώτης του τριετίας. Σήμερα δεν τολμάει να ξεμυτίσει σε δημόσιο χώρο, τον περιμένουν οι προπηλακισμοί του αγανακτισμένου πλήθους – έχει απωθηθεί στο περιθώριο της κοινωνίας και της Iστορίας.

Kάτι ανάλογο και ο K. Σημιτης, που δεν έκρυβε την περιφρόνησή του για οτιδήποτε ελληνικό, αλλά με ελλαδικότατες μικροπονηριές (Greek Statistics) πέτυχε την είσοδο της χώρας στην Eυρωζώνη, ενώ ήταν πήλινα, εγκληματικώς σαθρά, τα πόδια της Oικονομίας. Kαι το ποιόν των «μεταρρυθμίσεών» του ξεσκεπάστηκε οδυνηρά με τις πομπές της δεύτερης κυβερνητικής του τετραετίας.

Δεν τρομάζει τον κ. Σαμαρά αυτός ο αμείλικτος διασυρμός της μετριότητας από τη δοκιμασία στο καμίνι της πρωθυπουργίας; Kαι η μετριότητα δεν μετριέται τόσο με βάση τα έκτακτα προσόντα όσο με την απουσία κάποιων ηγετικών ικανοτήτων, ελάχιστα φανταχτερών, που ειδικά σήμερα, σε εποχή κυριαρχίας των επιδερμικών εντυπώσεων, αποδείχνονται κεφαλαιώδη χαρίσματα. Tο πρόβλημα της Eλλάδας σήμερα είναι ένα: να ξηλωθεί, αλλά μεθοδικά και ειρηνικά, το παρασιτικό, πελατειακό καθεστώς της κομματοκρατίας και να στηθεί εξ υπαρχής κράτος στην υπηρεσία της κοινωνίας. Kράτος με πρωτεύονται στόχο τη λιγότερη δυνατή αδικία, την ποιότητα της ζωής, την άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Tον πολιτικό που θα τολμήσει αυτές τις στοχεύσεις, ο λαός θα τον λατρέψει, κύριε Σαμαρά.

Eίναι στοχεύσεις που δεν απαιτούν οπωσδήποτε «μπαλκονάτο» ηγέτη, εντυπωσιακή επιβλητικότητα. Aπαιτούν τη σεμνή οξυδέρκεια που ξέρει να ξεχωρίζει ποιότητες, να εντοπίζει αποτελεσματικούς συνεργάτες, να αξιοποιεί την ανιδιοτέλεια και το δημιουργικό πάθος. Aπαιτεί την πανίσχυρη τόλμη της διακινδύνευσης, της ετοιμότητας για αυτοθυσία.

O νουνεχής πολίτης ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, από το προσωπικό των κομμάτων της σημερινής πολιτικής σκηνής. Kαι ο πιο καθαρός, ο πιο τίμιος πολιτευτής βαρύνεται με το στίγμα της σύμπραξης στα εγκλήματα των κυβερνήσεων που μας οδήγησαν στην τωρινή χρεοκοπία και διεθνή διαπόμπευση. O κ. Σαμαράς δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε κάποιος από τους δελφίνους στο ΠAΣOK.

Θα αποτελέσει εξαίρεση όποιος, κατέχοντας τη θέση του αρχηγού στο ένα ή στο άλλο κόμμα, επαγγελθεί τη διάλυση του κόμματός του και τη συγκρότηση ενός ριζικά καινούργιου σχηματισμού με κριτήριο άφθορη ποιότητα και ετοιμότητα κοινωνικής προσφοράς.

O ηγέτης με τη σεμνή οξυδέρκεια θα εντοπίσει τους ανθρώπους τους ικανούς να απελευθερώσουν τη δημόσια διοίκηση από κάθε κομματική παρέμβαση και επιρροή. Tους σοφούς νομικούς που θα μεταφράσουν σε νομοθεσία τους συνταγματικούς περιορισμούς στον συνδικαλισμό των δημόσιων λειτουργών. Που θα καθαρίσουν τελεσίδικα τα πανεπιστήμια και τα σχολεία από τη λοιμική των κομματικών νεολαιών. Που θα σαρκώσουν σε λειτουργικούς θεσμούς μιαν άτεγκτη αξιοκρατία, τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας, της παραγωγικότητας, της δημιουργικής φαντασίας σε κάθε πτυχή του συλλογικού βίου.

Tέτοιες στοχεύσεις μοιάζουν ουτοπικές, δονκιχωτικές, για τα θύματα της ψυχοπαθολογικής εξουσιολαγνείας. O ρεαλισμός των στοχεύσεων είναι απρόσιτος στη μονοτροπία της ιδιοτέλειας.

9.1.12

ΠΡΟΣΒΑΣΙΜOΤΗΤΑ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ

Ήταν απαραίτητη η δυναμική παρέμβαση ιδιώτη ώστε να μπει μια στοιχειώδης τάξη στην οδό Μητροπόλεως αφού δήμαρχος και αρμόδιος αντιδήμαρχος όχι μόνο αδυνατούν να επέμβουν αλλά αγνοούν και τον νόμο γύρω από το ζήτημα!

Η αδυναμία επιβολής του νόμου είναι εμφανής όχι μόνο στην οδό Μητροπόλεως αλλά και στην κεντρικότερη πλατεία της πόλης όπου τα τραπεζοκαθισματα βασιλεύουν.

Όταν δήμαρχε αδυνατείς να βάλεις μια τάξη σε ένα τόσο απλό ζήτημα πως είναι δυνατόν να πείσεις τους δημότες ότι έχεις τη δυνατότητα να επιλύσεις ακόμα σοβαρότερα θέματα;;;

Εάν επίσης θεωρείς ότι αδυνατείς να ελέγξεις τους υφισταμένους σου δυο λύσεις υπάρχουν...η τους στέλνεις κατηγορούμενους η πας σπίτι σου...

Aigio.org

_________________________________________________________________________________

Οι κοινόχρηστοι χώροι εντός των πόλεων και οικισμών που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών όπως πλατείες, άλση, πεζόδρομοι, πεζοδρόμια, εν γένει στάσεις και αποβάθρες μέσων μαζικής μεταφοράς διαμορφώνονται ή ανακατασκευάζονται έτσι ώστε να εξασφαλίζεται σε αυτούς η δυνατότητα πρόσβασης και ατόμων με αναπηρία.

Η πλήρης προσβασιμότητα εξασφαλίζεται με τη δημιουργία επιπέδων κίνησης οριζοντίων ή χαμηλής κλίσης και επαρκούς πλάτους σύμφωνα με τα οριζόμενα στα επόμενα άρθρα.

Σε πεζοδρόμια και σε πεζοδρόμους του μη βασικού δικτύου πεζοδρόμων, εφόσον η μορφολογία του εδάφους δεν επιτρέπει τη δυνατότητα δημιουργίας πλήρως προσβάσιμων χώρων κίνησης για άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο, εξασφαλίζεται η προσβασιμότητα για τις λοιπές κατηγορίες χρηστών.
Επιτρέπεται να κατασκευάζονται, σε συνδυασμό πάντοτε με κλίμακες, κοινόχρηστοι ανελκυστήρες και αναβατόρια ή άλλου τύπου μηχανισμοί, με ελάχιστες εσωτερικές διαστάσεις πλάτους 1,10μ. και μήκους 1,40μ. και ελεύθερο άνοιγμα εισόδου στη μικρότερη διάσταση 0,85μ.

Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται η κατασκευή μιας μεμονωμένης βαθμίδας σε οποιοδήποτε σημείο των κοινοχρήστων χώρων.

Σε όλες τις κλίμακες που κατασκευάζονται σε υπαίθριους χώρους επιβάλλεται η τοποθέτηση συνεχών πλαϊνών χειρολισθήρων και στις δύο πλευρές αυτών, σε δύο ύψη (0,70μ. και 0,90μ.) μετρούμενα από το πάτημα των βαθμίδων κατακόρυφα από την ακμή της βαθμίδας.
Σε περιπτώσεις κλιμάκων πλάτους άνω των 3,60μ. εκτός από τους πλαϊνούς χειρολισθήρες τοποθετούνται και ενδιάμεσοι διπλοί χειρολισθήρες.

Άρθρο 2

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ ΟΔΕΥΣΗΣ ΠΕΖΩΝ –ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΥΨΟΣ

Σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους πόλεων και οικισμών, που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών, επιβάλλεται ελεύθερη ζώνη όδευσης πεζών, που χρησιμοποιείται για τη συνεχή, ασφαλή και ανεμπόδιστη κυκλοφορία κάθε κατηγορίας χρηστών, με απαραίτητο ελάχιστο πλάτος 1,50μ. (του κρασπέδου μη συνυπολογιζόμενου) ελεύθερο από κάθε είδους σταθερό ή κινητό εμπόδιο και μέγιστη αποδεκτή εγκάρσια κλίση 2%.

Οποιαδήποτε εξυπηρέτηση όπως σήμανση, φύτευση, αστικός εξοπλισμός απαγορεύεται να τοποθετείται εντός της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών. Στην περίπτωση υφιστάμενων πεζοδρομίων πλάτους μικρότερου από 1,50μ. η ζώνη αυτή καταλαμβάνει όλο το πλάτος του πεζοδρομίου.
Πλάτη μικρότερα από 0,70μ. αποφεύγονται ως μη εξυπηρετούντα άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο. Σε όλο το μήκος της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών επιβάλλεται πραγματικό ελεύθερο ύψος όδευσης πεζών ίσο με 2.20μ. απολύτως ελεύθερο από οποιοδήποτε εμπόδιο (μαρκίζες, επιγραφές, σημάνσεις, πινακίδες, κλαδιά δέντρων, τέντες κ.λπ.)

Στους πεζοδρόμους και μέχρι κλίσεως 20%, προβλέπεται ελεύθερη ζώνη με ελάχιστο πλάτος 3,50μ για την προσπέλαση και εξυπηρέτηση οχημάτων εκτάκτου ανάγκης όπως πυροσβεστικά, ασθενοφόρα, οχήματα μεταφοράς ατόμων με αναπηρία κ.λπ. που παραμένει ακάλυπτη καθ’ύψος σε όλο το μήκος και το πλάτος της.

ΠΗΓΗ

Ως πεζοδρόμια ορίζονται τα υπερυψωμένα ή μη ερείσματα αστικής οδού, που προορίζονται για την συνεχή, ασφαλή και χωρίς εμπόδια κυκλοφορία των πεζών και των εμποδιζομένων ατόμων.


1.2. ΠΛΑΤΟΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ

1.2.1. Ως πλάτος πεζοδρομίου ορίζεται η απόσταση από την ρυμοτομική γραμμή μέχρι την ακμή του κρασπέδου.

Ελάχιστο πλάτος πεζοδρομίου ορίζονται τα 2.05μ, στα οποία περιλαμβάνονται 0.20μ για αρχιτεκτονικές προεξοχές, 1.50μ για ελεύθερη ζώνη όδευσης πεζών και 0.35μ για την τοποθέτηση πινακίδων σήμανσης, προστατευτικών κιγκλιδωμάτων και την κατασκευή κρασπέδου.

Το πλάτος που προκύπτει από τον υπολογισμό :

1.2.1.1. όλων των επιπλέον αναγκών αστικού εξοπλισμού (καθιστικά, κάλαθοι α χρήστων, γραμματοκιβώτια, τηλεφωνικοί θάλαμοι, περίπτερα, δημόσιοι χώροι υ γιεινής κλπ),

1.2.1.2. της εξυπηρέτησης δραστηριοτήτων του δρόμου (οδική σήμανση, σηματο δότες διαβάσεων, πληροφοριακές πινακίδες, στάσεις αστικών συγκοινωνιών κλπ),

1.2.1.3. της φύτευσης,

1.2.1.4. της οπτικής συναλλαγής μπροστά στις προθήκες καταστημάτων, όπου η κύρια χρήση της περιοχής καθορίζεται από τον σχεδιασμό σαν εμπορική- κλπ , προστίθεται στο ελάχιστο πλάτος πεζοδρομίου και το άθροισμα ορίζει το μικτό πλάτος πεζοδρομίου, το οποίο ποικίλλει ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες.

1.2.2. Ως ελεύθερη ζώνη όδευσης πεζών ορίζεται το απαραίτητο ελάχιστο πλάτος της επιφάνειας του πεζοδρομίου, που χρησιμοποιείται για την συνεχή, ασφαλή και ανεμπόδιστη κυκλοφορία κάθε κατηγορίας χρηστών.

Απαραίτητο ελάχιστο πλάτος της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών ορίζεται το 1.50μ, διάσταση που απαιτείται κατ' ελάχιστον για την άνετη διασταύρωση πεζού με χρήστη ή οδηγό αμαξιδίου οιασδήποτε μορφής (αναπηρικό, παιδικό, αγοράς κλπ) ή με μεταφορέα πακέτων.

Ως ελεύθερο ύψος όδευσης πεζών ορίζεται το ελάχιστο πραγματικό ύψος στην ελεύθερη ζώνη όδευσης για την απρόσκοπτη κίνηση των πεζών και ορίζεται ίσο με 2.20μ.

1.2.3. Ως οδηγός όδευσης τυφλών ορίζεται λωρίδα της ελεύθερης ζώνης όδευσης πεζών, διαφορετικής υφής και χρώματος από το δάπεδό της, που αποβλέπει στην καθοδήγηση και ασφαλή διακίνηση των ατόμων με προβλήματα στην όραση. Κατασκευάζεται σε απόσταση 0.50μ κατ' ελάχιστον από την ρυμοτομική γραμμή εντός της ελεύθερης ζώνης όδευσης, με πλάτος 0,30 μέχρι 0.40μ.

1.2.4. Oι παραπάνω διαστάσεις θεωρούνται και οι ελάχιστες επιθυμητές για νεοσχεδιαζόμενα πολεοδομικά συγκροτήματα και νέα ρυμοτομικά. Στην περίπτωση όμως υφιστάμενων ρυμοτομικών προτείνονται τα παρακάτω, σχετικά με το ελάχιστο πλάτος των πεζοδρομίων: 1.2.4.1. για δρόμους πλάτους άνω των 12.00μ , ελάχιστο πλάτος πεζοδρομίου 2.05μ

1.2.4.2. για δρόμους πλάτους από 9.00-12.00μ, υποχρεωτικό πλάτος πεζοδρομί ου 2.05μ

1.2.4.3. για δρόμους πλάτους από 6.00-9.00μ, ελάχιστο πλάτος 1.50μ (όσο η ε- λεύθερη ζώνη όδευσης πεζών) και επιθυμητό κατά το δυνατόν 2.05μ

1.2.4.4. για δρόμους πλάτους μικρότερου των 6.00μ, πεζοδρόμηση

Για την επίτευξη των παραπάνω ελαχίστων διαστάσεων πλάτους συνιστάται η μείωση του οδοστρώματος -όπου αυτό είναι δυνατόν- σε όφελος των πεζοδρομίων και η κατά αποστάσεις απόδοση στο πεζοδρόμιο χώρου σε βάρος της λωρίδας στάθμευσης,προκειμένου σε αυτό τον χώρο να τοποθετηθεί ο απαραίτητος αστικός εξοπλισμός.

ΠΗΓΗ

4.1.12

«Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις σχετικά με τον ερωτισμό. Και πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας»


«Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί». Με τα λόγια αυτά που καταρχήν ξαφνιάζουν, σοκάρουν, ο 78χρονος ιερέας π. Φιλόθεος Φάρος αποτιμά τη σημερινή σχέση μεγάλης μερίδας πιστών με το Θείο, μια σχέση «καταναλωτική» την οποία όπως υποστηρίζει ενισχύουν με τη στάση ζωής τους πολλοί κληρικοί. Με λόγο τολμηρό, ενίοτε καυστικό αλλά και αυτοκριτικό ο π. Φιλόθεος είναι ο πρώτος ιερέας που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σωστή την απόφαση για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» αφού η Πολιτεία απευθύνεται σε πολίτες και όχι σε πιστούς.

Χαρακτηρίζει «φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις. Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς».

Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει σήμερα στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν...
«Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί». Φαίνεται πως σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό η Ελλάδα είναι θεοκρατία. Είναι χαρακτηριστικό πως υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι πολιτευόμενοι πριν ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία πρέπει να περάσουν να φιλήσουν το χέρι του Δεσπότη. Και θα φροντίσουν οι κάμερες να το απαθανατίσουν αυτό, για να τους δουν οι ψηφοφόροι τους γιατί αλλιώς δεν έχουν ελπίδες...», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος.

Χωρίς περιστροφές δηλώνει στην «Κ» αντίθετος με το πνεύμα της πρόσφατης αυστηρής απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που χαρακτήριζε «πορνεία» κάθε συζυγική σχέση εκτός του ορθοδόξου γάμου. «Δείχνει την ουσιαστική απομάκρυνση από το πνεύμα του Ευαγγελίου. Κατά την γνώμη μου διαστρέφεται το πνεύμα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού. Οι κανόνες, σύμφωνα με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, είναι φάρμακα και παιδαγωγικά μέτρα που χρησιμοποιούνται κατά την κρίση του πνευματικού. Δεν είναι νόμοι. Ο Χριστός άλλωστε ήρθε για να αλλάξει το καθεστώς της ιουδαϊκής παράδοσης και ιδιαίτερα της φαρισαϊκής. Και ζητάει την επιδίωξη της εσωτερικής αναπτύξεως. Οχι την αντιμετώπιση του κακού με μια νομική και αστυνομική αντίληψη.

Ομως μέσα στη ζωή της Εκκλησίας το ιουδαϊκό φαρισαϊκό πνεύμα έχει εισχωρήσει από πολύ νωρίς» σημειώνει και προσθέτει: «Ο Χριστός λέει ότι πορνεία και άλλα κακά πράγματα έρχονται από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν καταδικάζει κανέναν αμαρτωλό. Μόνο τον υποκριτή. Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι νομικό, αλλά προσπαθεί να δείξει ποια είναι η ουσία της αμαρτίας. Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά. Για παράδειγμα φόνος για τον Χριστό είναι η απόρριψη του άλλου. Συνεπώς στη διδασκαλία του δεν χωράει η “αυτοδικαίωση”. Κανείς δεν μπορεί να λέει εγώ είμαι ενάρετος και να κατηγορεί κάποιον άλλο σαν αμαρτωλό»...

«Υποκριτές και Φαρισαίοι»
Πολλοί μητροπολίτες αφήνουν να εννοηθεί πως θα πρέπει να επιβληθούν πνευματικές κυρώσεις σε βάρος όσων προχωρήσουν στη σύναψη «Συμφώνου Συμβίωσης». Τι λέει για αυτό ο πατέρας Φιλόθεος;

«Ο Χριστός ήταν σαφής όταν είπε πως δεν ήρθε να κρίνει αλλά να σώσει τον κόσμο. Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε. Αντιθέτως, καταδικάζει ξεκάθαρα συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως την υποκρισία. Μιλώντας στους Φαρισαίους, οι οποίοι έκαναν όσα κάνουμε εμείς οι κληρικοί σήμερα, στηλίτευσε το ενδιαφέρον τους για τα περίτεχνα κοσμήματα, τα περίλαμπρα άμφια, την επιδίωξή τους να κάθονται στις πρώτες θέσεις των δείπνων αλλά και την εκμετάλλευση φτωχών ανθρώπων. Ο Χριστός συνεχώς καταδικάζει την υποδούλωση στα υλικά αγαθά, τη χλιδή και την πολυτέλεια. Ολα αυτά αφορούν εμάς τους παπάδες.

Ζούμε ζωή πριγκιπική, μετακινούμεθα με τις κράισλερ και τις μερσεντές, μας υπηρετεί ένα σωρό κόσμος, φορτωνόμαστε όλα αυτά τα χρυσά και έχουμε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Ε, λοιπόν, είμαστε ανακόλουθοι με όσα δίδαξε ο Χριστός. Και επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από εμάς είναι να μην πετάμε πέτρες στους άλλους. Οι δικές μας αμαρτίες είναι εκείνες που κυρίως καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός. Πώς να το κάνουμε· δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα».

«Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις σχετικά με τον ερωτισμό. Και πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο π. Φιλόθεος. «Πιστεύω ότι οι αυστηρότεροι από εμάς τους κληρικούς στα θέματα της σεξουαλικής ηθικής είναι είτε πιο νευρωτικοί σε σχέση με τον ερωτισμό είτε κρύβουν τα περισσότερα και θέλουν να έχουν ένα άλλοθι. Εμφανίζονται δηλαδή αυστηροί για να μην επιτρέψουν στον απλό άνθρωπο να σκεφθεί πως αυτοί μπορεί να έχουν μια έντονη προσωπική ζωή, σχετική με αυτό που εξίσου έντονα καταδικάζουν. Αναμφισβήτητα, πάντως, όταν κάποιος ελέγχει τον ανθρώπινο ερωτισμό έχει στα χέρια του αλυσοδεμένους τους ανθρώπους».

Το χάσμα
Τη στιγμή που η Ιεραρχία υποστηρίζει πως το «Σύμφωνο» στρέφεται εναντίον του θεσμού της οικογένειας, ο π. Φιλόθεος κάνει λόγο για πλήρες χάσμα με την κοινωνία. «Ακούω κάποιους μητροπολίτες να λένε ότι ενδιαφέρονται για την ελληνική οικογένεια. Μακάρι να ενδιαφέρονταν, αλλά αδιαφορούν πλήρως και είναι και ανίκανοι να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν την κρίση στην οικογένεια. Οι περισσότεροι δεσποτάδες και παπάδες είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι και δεν έχουν σταθεί ποτέ στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη. Οχι να του δώσουμε ρετσέτες, αλλά απλά να σταθούμε πλάι του. Γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος που έχει μια δυσκολία δεν είναι να του δώσουμε μια λύση, αλλά να δει ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν.

Αυτήν τη στιγμή η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε τρομερή κρίση. Σήμερα, ένα τεράστιο ποσοστό νέων είναι παροπλισμένοι με ψυχικές διαταραχές· πολλές από τις οποίες οφείλονται σε κάποιους παπάδες που είναι λαύροι κατά των σαρκικών αμαρτημάτων. Εμείς οι παπάδες οδηγούμε τα παιδιά στους ψυχιάτρους. Οταν ακούω ψυχίατρο παπά να λέει ότι έχει θεραπεύσει ομοφυλοφίλους ξέρω ότι έχει αποπειραθεί να τους κάνει ψυχολογική λοβοτομή.

Και τους έχει παραδώσει σε τρομερά βασανιστήρια και ενοχικά σύνδρομα. Ο διεθνούς κύρους κατάλογος της ψυχοπαθολογίας που εκδίδει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία εδώ και 50 χρόνια δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια. Υπάρχουν όμως Ελληνες παπάδες που τη θεωρούν αρρώστια. Και πιστεύω πως εκείνος που προσπαθεί να θεραπεύσει έναν ομοφυλόφιλο είναι ο ίδιος άρρωστος που χρησιμοποιεί ταλαίπωρους ανθρώπους για να δώσει τη δική του νευρωτική μάχη».

Με έντονη αυτοκριτική διάθεση, ο π. Φιλόθεος καταδικάζει την εξουσιαστική συμπεριφορά ορισμένων κληρικών. «Κοιτάξτε, εμείς οι κληρικοί στο μεγάλο μας ποσοστό εσωτερικά είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Και προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση της εσωτερικής μας ανεπάρκειας. Γιατί πολλοί από εμάς, αν μας βγάλετε τα γένια και τα ράσα, δεν είμαστε τίποτα. Θα ήμασταν σκέτα μηδενικά. Ομως με αυτά τα συμπράγαλα που φοράμε αποκτάμε κύρος, μπορούμε να καθορίζουμε τις ζωές των άλλων, κρέμονται οι άλλοι από το στόμα μας, αποκτάμε εξουσία. Και έτσι νομίζουμε ότι θα αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας.

Κούνια που μας κούναγε. Δεν αφορά βέβαια τους πολλούς ότι δεν αυξάνουμε την αυτοεκτίμησή μας. Τους αφορά όμως ότι τους βασανίζουμε και τους οδηγούμε στον Καιάδα των ψυχοφαρμάκων που είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Επίσης, πολλοί κληρικοί θέλουμε να βρούμε κάποιον άλλο τρόπο να δείξουμε ότι έχουμε λόγο υπάρξεως. Ασχολούμαστε με το Σκοπιανό ή με άλλα παρεμφερή πράγματα –άσχετα με την αποστολή μας– για να δείχνουμε ότι κάτι έχουμε κάνει. Εχουν καμία σχέση αυτά με όσα δίδαξε ο Χριστός;».

Για τον π. Φιλόθεο η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει ο Χριστός. «Οι βασικές αρχές του Χριστού είναι η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Η σχέση με τον άλλο είναι βασική πηγή ζωής για τον άνθρωπο. Αλλά οι σχέσεις είναι περίπλοκες και χρειάζεται αγώνας για να είναι όσο γίνεται περισσότερο υγιείς. Η ερωτική πλευρά τους είναι η πιο καίρια. Και εκεί εύκολα γίνονται πολλές εκτροπές.

Οσες περισσότερες τόσο λιγότερη πληρότητα ζωής υπάρχει. Και η πληρότητα στη ζωή έρχεται μέσα σε σχέσεις ουσιαστικές, που παίρνουν χρόνο, κόπο, θέλουν αγώνα. Αν ζητούν οι νέοι κάποιο συγχωροχάρτι δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους παπάδες που τους το αρνούνται», επισημαίνει. «Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια που λέμε, τα μεγάλα, τα επουράνια, τα πνευματικά όχι μόνο δεν ακτινοβολούν πίστη, αλλά φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη της πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα, αλλά ακτινοβολεί. Δεν λες εγώ πιστεύω, αλλά ο τρόπος που ζεις δείχνει ότι πιστεύεις. Σήμερα ο τρόπος ζωής όλων μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Εχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».

Ποιος είναι
Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας το 1962 στην Ελλάδα. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως εφημέριος στις ΗΠΑ. Δίδαξε Ποιμαντική Ψυχολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη από το 1969 έως το 1976. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο καθώς επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με το Συμβουλευτικό Κέντρο Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

3.1.12

Επίθεση Καμμένου στον Αλαφούζο


Επίθεση εξαπολύει ο βουλευτής Πάνος Καμμένος μέσω facebook δημοσιεύοντας φωτογραφία που απεικονίζει τους Στ. Ψυχάρη, Εφραίμ και Κ. Λαλιώτη.

Όπως γράφει ο Πάνος Καμμένος στο facebook: «Γιάννη Αλαφούζο , μέσω του «καλού πιστολιού «σου Πορτοσάλτε συνεχίζετε μιά προσπάθεια να απαξιώσετε την έρευνα του εισαγγελέα Κορέα σχετικά με τα CDS του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που δώρισαν σε εταιρεία σχετιζόμενη με τον αδελφό του ΓΑΠ αλλά και Έλληνες εφοπλιστές και παλιούς πρωταθλητές σκανδάλων πολλά δις $ λέγοντας οτι ο Καμμένος δέν κατέθεσε στοιχεία ενώ γνωρίζετε και τον τραπεζίτη που κατέθεσε για την συγκεκριμένη συναλλαγή.

Δέν παίρνω επιταγές που μοιράζατε στο παρελθόν ,δέν απειλούμαι με μπράβους λαθρεμπόρων ούτε απο πληρώματα λαθρεμπορικών .

Και το σημαντικότερο γνωρίζω καλά τους πολιτικούς και Αγίους χρηματοδότες σας. Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΥΤΕ ΦΟΒΑΤΑΙ ΟΥΤΕ ΕΚΒΙΑΖΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΑΠΕΙΛΗΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΣΚΥΝΑ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ .

Υ.Γ. συγνώμη από τον κ. Βαξεβάνη που του είχα υποσχεθεί την φωτογραφία θα πάρει τόν υποφάκελο»