26.4.12

Πάτρα: "Σαφάρι" για τα τραπεζοκαθίσματα ξεκίνησε ο Δήμος - Μπαράζ ελέγχων σε όλη την πόλη

Στο μικρο Αίγιο φυσικά αιρετοί και επίορκοι δημοτικοί υπάλληλοι φροντίζουν να καλύπτουν εξόφθαλμες παρανομίες και αυθαιρεσίες επιχειρηματιών δίχως να υπολογίζουν τα δικαιώματα των δημοτών... 

 Αγνοούν φυσικά ότι οι εξελίξεις για ακόμη μια φορά θα τους ξεπεράσουν...

 THEBEST 
 
Την επόμενη εβδομάδα η συζήτηση για την αφαίρεση αδειών λειτουργίας Aυτοψία σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες της Πάτρας για την καταγραφή των τραπεζοκαθισμάτων και των κατασκευών που βρίσκονται παρανόμως μπροστά από τα καταστήματα και επί του πεζοδρομίου, χωρίς να διαθέτουν την απαιτούμενη άδεια κατάληψης κοινόχρηστου χώρου, πραγματοποίησε σήμερα από το πρωί, μικτό κλιμάκιο της Δημοτικής Αστυνομίας, της Διεύθυνσης Πολεοδομικού Σχεδιασμού και της Διεύθυνσης Προσόδων του Δήμου Πατρέων, μετά τη λήξη της προθεσμίας που είχε δοθεί από το Δήμο για την συμμόρφωση των καταστηματαρχών.

Το μικτό κλιμάκιο πραγματοποίησε ελέγχους σε 29 καταστήματα στις πλατείες Υψηλών Αλωνίων και Εθνικής Αντίστασης (Όλγας) καθώς και στην οδό Μαιζώνος. Από τα 29 καταστήματα τα 14 είχαν συμμορφωθεί ενώ τα 15 βρέθηκαν να εξακολουθούν να παρανομούν παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του Δήμου και την τελική προειδοποίηση ότι αν δεν έχουν συμμορφωθεί έως και την Τετάρτη 25/4/2012, η αρμόδια δημοτική υπηρεσία θα κινήσει τις διαδικασίες για την ανάκληση της άδειας λειτουργίας των καταστημάτων που παρανομούν, καθώς δεν τηρούνται οι όροι χορήγησης της άδειά τους.

Οι έλεγχοι θα συνεχιστούν όλη τη διάρκεια της ημέρας και σε άλλες οδούς και πλατείες, προκειμένου να υπάρξει συνολική καταγραφή των παρανομιών που αποβαίνουν εις βάρος των πολιτών και της εικόνας της πόλης και εμποδίζουν τους πεζούς να κινούνται σε χώρους που έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά για αυτούς. Την επόμενη εβδομάδα θα έρθει προς συζήτηση στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής το θέμα της αφαίρεσης της άδειας λειτουργίας των καταστημάτων που εντοπίστηκαν να παρανομούν.

 Η Δημοτική Αρχή τονίζει για άλλη μια φορά ότι τα πεζοδρόμια, οι πεζόδρομοι και οι πλατείες δεν είναι αυλή καταστημάτων. Είναι για τους πεζούς οι οποίοι εξαιτίας των αυθαιρεσιών ταλαιπωρούνται ή ακόμη χειρότερα θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους κινούμενοι στο δρόμο επειδή τα πεζοδρόμια είναι κατειλημμένα, και πρέπει τάχιστα να απελευθερωθούν.

23.4.12

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στο άρθρο αυτό όμως, γίνεται μια εκτενής παρουσίαση παλαιών ντοκουμέντων που αφορούν τη ναζιστική αυτή οργάνωση.

Πρόκειται για μια μεγάλη έρευνα, με ντοκουμέντα που ξεκινούν χρονολογικά από το 1982 και φτάνουν μέχρι το πρόσφατο παρόν. Τα περισσότερα από αυτά είναι γνωστά μόνο στο παλιό κοινό της Χρυσής Αυγής, δηλαδή στα πολύ λίγα άτομα που είχαν προμηθευτεί τα περιοδικά και τις εφημερίδες της, όταν είχαν εκδοθεί προ τριακονταετίας.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για αρχειακό υλικό που δεν έχει βγει στο φως του διαδικτύου και που βοηθάει να κατανοηθεί ποιό ακριβώς είναι το ιδεολογικό και θρησκευτικό υπόβαθρο της οργάνωσης αυτής. Στα επίμαχα αποσπάσματα των άρθρων που δημοσιεύουμε, για να μην υπάρχουν υπόνοιες ότι αλλοιώνουμε το νόημα, λόγω αποσπασματικής παρουσίασης κ.λπ., από κάτω ακριβώς θα παρατίθεται ένας σύνδεσμος που θα οδηγεί σε ολόκληρο το (σαρωμένο) άρθρο ή σελίδα, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί η εγκυρότητα των όσων παρουσιάζουμε.



21.4.12

Εφτά χρόνια αρπαχτή , ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ»


Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».

Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.

Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:

«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».

Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.

Απολαβές και «ασυλία»

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).

Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).

Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των ...συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!

Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.

Τα μαύρα κρέατα

Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.

Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.

Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).

Η «νέα φαυλοκρατία»

Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).

Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5).

Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).

Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).

Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:

* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.

* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.

* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.

* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).


Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.

Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).

Η Ντόλτσε Βίτα

Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).

Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).

Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).

Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).

Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. [...] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [...] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).

Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).

Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:

«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).

Οι συμβάσεις

Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.

* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.

Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των ...εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την ...«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).

* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.

* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).

Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.

* Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).

Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:

«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».

Το «Τάμα του Εθνους»

Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.

Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.

Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.

Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».

Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι - μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».

Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.

Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).

Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!

«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. [...] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».

18.4.12

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα 6 Α

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κοντός συνταξιούχος και η Χιζ Άβλικς. Ο ένας πλήρωνε τον άλλον για να παρουσιάζουν το μαύρο άσπρο. Την κομπίνα αυτή ευλογούσε και ο χαζός δημαρχάκος του χωριού. Έτσι και φέτος, πριν ακόμα τα χιόνια λιώσουν, ο κοντός συνταξιούχος και η Χιζ Άβλικς ετοίμασαν το ανακοινωθέν. Πάλι μιλούν για θαύμα. Οικονομικό θαύμα.

Αναλυτικά λένε ότι έπεσαν στο βουνό 3.243.564.986 νιφάδες, ανακατεύτηκαν 764.902 κουταλιές ζάχαρη στους καφέδες, μετρήθηκαν 4.629 τούμπες στο πάρκο, τραβήχτηκαν 761.007 φορές τα καζανάκια, δόθηκαν 3.289 υποσχέσεις πληρωμής στο προσωπικό και στους προμηθευτές , ψήθηκαν 978.445 κάστανα, τρομπαρίστηκαν 6.982.566 κυβικά μέτρα αέρα στο μπαλόνι, έβαλαν 658.933 φορές όπισθεν τα εκχιονιστικά, πετάχτηκαν 448.907 σακούλες σκουπιδιών, περιστράφηκαν 665.009 φορές οι τροχοί του τζίπ του κοντού συνταξιούχου,  καταναλώθηκαν 320 Kwh ρεύματος, σφαγιάσθηκαν 59 γουρούνια για σουβλάκια, χρησιμοποιήθηκαν 202 αστυνομικοί για μεταφορά χρημάτων, μετρήθηκαν 554.991 αχνάρια λαγών στο χιόνι, ξετυλίχτηκαν 608.436 ρολλά χαρτί υγείας, αναλήγωσαν 569,5 κιλά κερί για βαξάρισμα, καθυστέρησαν 63 ημέρες οι πληρωμές των εργαζομένων και εισπράχθηκαν εκατομμύρια ευρώ από τους πελάτες. ΘΑΥΜΑ.

Το μαγαζάκι πλέον είναι σε θέση να βάψει χρυσές τις κολόνες για τον επόμενο χειμώνα, να κάνει αύξηση στον κρυφό μισθό του κοντού συνταξιούχου και να περικόψει τους μισθούς του Νίκου και του Γιάννη, στα πλαίσια των οδηγιών της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής που ψηφίζει ο τοπικός γραβατωμένος Σωτήρας. Η συνέχεια γνωστή. Στις οικονομικές σελίδες της εφημερίδας ο γνωστός καλλιτεχνοδημοσιογράφος θα επαινεί τον κοντό προστατευόμενό του για το ΘΑΥΜΑ. ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ.

Το ΙΚΑ, η εφορία, οι Τράπεζες και το Τ.Π.κ Δ. θα τιμήσουν σε ειδική εκδήλωση τον κοντό συνταξιούχο ως τον καλύτερο πληρωτή της χρονιάς. Η Χιζ Άβλικς πληρώθηκε και πήρε και μπόνους. Τα λεφτά της ληστείας μόνο λείπουν. Δε βαριέσε. Ποιός νοιάζεται. Άλλωστε ένα είναι σίγουρο. ΤΕΤΟΙΑ ΛΗΣΤΕΙΑ δε θα ξαναγίνει ΠΟΤΕ στο βουνό.

Οι σωτήρες το γνωρίζουν καλά.

17.4.12

Ο ΤΣΕΚΟΥΡΑΤΟΣ ΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΙΓΙΟ...

ΔΕΝ ΠΑΡΕΛΕΙΨΕ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΕΙ ΠΡΩΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ ΤΑ ΣΚΗΠΤΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ...

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ AigialeiaNews




Στις 18.20 έφτασε στο Αίγιο, ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Μάκης Βορίδης, ο οποίος είναι ο κεντρικός ομιλητής στην σημερινή εκδήλωση της Τ.Ο. ΝΔ Αιγίου, στο Πολιτιστικό Κέντρο (παλαιό Νοσοκομείο). Πρόκειται για την κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της Ν.Δ. στο Αίγιο, με την ταυτόχρονη παρουσία των υποψηφίων του ψηφοδελτίου για την Αχαΐα.

Ο κ. Βορίδης, πριν πάει στο Πολιτιστικό Κέντρο, έκανε μία στάση, στην οικία του πρώην Αντιδημάρχου Αιγίου, Παναγιώτη Γούσα, στην οδό Π. Χαραλάμπους 15. Εκεί παραβρέθηκαν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος, στελέχη και οι πρόεδροι των Τ.Ο. Αιγίου και Ν. Πλαστήρα της Ν.Δ., ο πρόεδρος της Τ.Ο. της ΝΔ Αγρινίου, ο Γενικός Γραμματέας και μέλη της Τ.Ο. ΟΝΝΕΔ Αιγίου. Παράλληλα απ’ έξω από την πολυκατοικία, εκτός από τους άνδρες της προσωπικής ασφαλείας του κ. Υπουργού, υπήρχε και ισχυρή αστυνομική δύναμη και από άνδρες του Τμήματος Ασφαλείας Αιγίου παρουσία του αστυνομικού υποδ/ντή Αιγίου, Χρήστου Σπηλιόπουλου και του διοικητή Ασφαλείας Αιγίου Θανάση Παπανικολάου.

Ο κ. Βορίδης, παρέμεινε στην οικία του κ. Γούσα για είκοσι λεπτά(απόλαυσε και ένα γαλλικό καφεδάκι) και συζήτησε με τους παρευρισκομένους, τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε επίσκεψη στο Δημαρχείο Αιγιαλείας.

ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ


Μικρό αφιέρωμα της ΕΡΤ στον σπουδαίο άνθρωπο και τραγουδιστή Δημήτρη Μητροπάνο.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στην Αγία Mονή Τρικάλων στις 2 Απριλίου του 1948. Προτού τελειώσει το γυμνάσιο άρχισε να δουλεύει σαν τραγουδιστής.

Στην ίδια ηλικία, έπειτα από παρότρυνση του Γρηγόρη Μπιθικώτση, επισκέφθηκε την εταιρεία Κολούμπια. Εκεί γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, δίπλα στον οποίο δούλεψε στα «Ξημερώματα». Όταν αναφερόταν στον Γ. Ζαμπέτα έλεγε πως ήταν «ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».

Το 1966 συνεργάστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεύοντας μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» σε μια σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και την Κύπρο. Το 1967 ηχογράφησε τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη».

Το 1972, χρονιά-σταθμός στην καλλιτεχνική του πορεία, συνεργάστηκε με τον Δήμο Μούτση και τον Μάνο Ελευθερίου στον «Άγιο Φεβρουάριο».

Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού. Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Μάριος Τόκας, Τάκης Μουσαφίρης, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιάννης Σπανός ήταν οι συνθέτες με τους οποίους συνδέθηκε επαγγελματικά, χτίζοντας μια καριέρα συνυφασμένη με την ελληνική λαϊκή μουσική παράδοση, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του '80.

Η συμμετοχή του σε δίσκους των Λάκη Παπαδόπουλου και Νίκου Πορτοκάλογλου ανέδειξαν εκείνη την εποχή την ευρεία γκάμα της ερμηνείας του και προανήγγειλαν μια στροφή στον τρόπο ερμηνείας του, που οδήγησε σε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του καλού σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού.

Η συνεργασία του με τον Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο «Στου Αιώνα την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, ήταν η στροφή του ερμηνευτή σε ακόμα πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού.

14.4.12

Το παρα(θρησκευτικό) κράτος του σκοταδισμού υποδέχεται τη κομπίνα του "αγίου φωτός"!


Μια υποκρισία που δεν χωράει το μυαλό του πολιτισμένου ανθρώπου. Εκείνου που δεν ζει ακόμη στα σπήλαια και δεν είναι όμηρος ειδωλολατρικών τελετών. Μιλάμε για την πρωτοφανή χυδαιότητα του χρεοκοπημένου κρατικού μηχανισμού, σε συνεργασία με τον σκοταδισμό της εκκλησίας, να υποδέχεται κάθε χρόνο με τιμές αρχηγού κράτους το άγιο φως που ανάβουν οι παπάδες με Bic στα Ιεροσόλυμα. Ακόμη και οι παρουσιαστές –δημοσιογράφοι που περιγράφουν την υποδοχή-κομπίνα δίχως αιδώ έχουν την αίσθηση ότι απευθύνονται σε κάφρους. Αλλά αυτοί πουλάνε και τη μάνα τους, οπότε λίγη σημασία έχει αν ψεύδονται από τηλεοράσεως.

Στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, εντοπίσαμε την ανάλυση που ακολουθεί και η οποία απευθύνεται σε φωτεινά μυαλά κι όχι σε παθητικούς ταλαίπωρους μάρτυρες του παρακρατικού σκοταδισμού.

Εδώ και μερικά χρόνια, κάθε Μέγα Σάββατο γίνεται στη χώρα μας μια πολυδάπανη θρησκευτική τελετή που τείνει να εξελιχθεί σε σύγχρονη παράδοση: πρόκειται για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα, με κρατικό αεροσκάφος και με συνοδεία επισήμων, και στη συνέχεια τη μεταφορά του ίδιου αυτού φωτός, με άλλα αεροπλάνα, σε όλους τους ναούς της χώρας προκειμένου να ανάψουν οι πιστοί τις λαμπάδες τους το βράδυ με την Ανάσταση. Φέτος, παρόλο που η χώρα μας μαστίζεται από πρωτοφανή οικονομική κρίση, παρόλο που μισθοί και συντάξεις έχουν υποστεί γερό τσεκούρωμα, παρόλο που το ίδιο το κράτος έχει περικόψει αγρίως τις δαπάνες του, το Άγιο Φως κατά τα φαινόμενα θα το υποδεχτούμε όπως κάθε χρόνο με τιμές αρχηγού κράτους.

Χρεοκοπημένου κράτους, βέβαια, αλλά εμείς οι Έλληνες είμαστε κιμπάρηδες, δεν λυπόμαστε έξοδα για τέτοια θέματα. Μπορεί τα σχολεία μας να μην έχουν θέρμανση, μπορεί τα περιπολικά της αστυνομίας να μην έχουν βενζίνη για να κινηθούν, μπορεί οι νέοι να ξενιτεύονται και οι γέροι να αυτοκτονούν, αλλά με τίποτα δεν θα δεχτούμε να μην έρθει με κρατικό αεροπλάνο το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα, και μάλιστα με τη συνοδεία τόσων και τόσων επισήμων, διότι φαίνεται πως δεν θα φωτιστούμε καλά αν δεν ταξιδέψουν βουλευτές και άλλοι επίσημοι στα Ιεροσόλυμα να συνοδέψουν το Φως, όπως πέρυσι ο Κώστας Μαρκόπουλος, ο Μιχάλης Παντούλας από το ΠΑΣΟΚ, η Ουρανία Παπανδρέου από το ΛΑΟΣ και ο ανεξάρτητος βουλευτής Βασίλης Οικονόμου (φέτος θα πάνε άλλοι· η αριστερά, προς τιμή της, δεν συμμετέχει).

Εδώ έχουμε δυο ζητήματα που πρέπει να τα ξεχωρίσουμε. Το ένα αφορά το Άγιο Φως καθαυτό, αν δηλαδή ανάβει με θαυματουργό τρόπο ή αν υπάρχει στη μέση κάποιο τέχνασμα· και το άλλο, αν είναι θεμιτό να έρχεται με δαπάνες του κράτους το Άγιο Φως (ανεξάρτητα αν ανάβει με θαύμα ή με τέχνασμα) στην Ελλάδα, ειδικά όταν η χώρα βρίσκεται χρεωμένη ως το λαιμό.

Για το πρώτο θέμα, δεν θέλω να πω πολλά, έχουν χυθεί τόνοι μελάνης, υπάρχει ένας συγγραφέας ονόματι Καλόπουλος που έχει ασχοληθεί με το θέμα (είναι εναντίον του θαύματος), υπάρχουν πολλοί που επιχειρηματολογούν υπέρ του θαύματος· όμως είναι θέμα πίστης και σε τέτοια πράγματα η λογική δεν χωράει. Να σημειώσω πάντως ότι τα θαύματα, αν υπάρχουν, γίνονται με μεγάλη φειδώ, όχι κάθε χρόνο λες και είναι εμποροπανήγυρη· ούτε εξηγείται πώς άρχισε το θαύμα τον ένατο αιώνα και όχι νωρίτερα. Αντίθετα, όπως λέει και ο Κοραής (βλ. παρακάτω), υπάρχουν πάμπολλες μαρτυρίες με παρόμοια μαγικά φώτα σε ειδωλολατρικούς ναούς. Και τέλος πάντων, είτε γίνεται το θαύμα είτε όχι, είναι θέμα που δεν μας αφορά και πολύ, κυρίως τους αγιοταφίτες αφορά και τους επισκέπτες του ναού, καθώς και όσους δραστηριοποιούνται στον τομέα του θρησκευτικού τουρισμού.

Πάντως, υπάρχουν πολλοί πιστοί Χριστιανοί που βλέπουν με κάποια αμηχανία ή και θυμηδία αυτό το νεοπαγές έθιμο της μεταφοράς του Άγιου Φωτός, ενώ κάποιοι διακρίνουν σ’ αυτό ειδωλολατρικές αποχρώσεις. Οφείλω πάντως να σημειώσω ότι το πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, παρόλο που περιφρουρεί με ζήλο τα πρωτεία του Πατριάρχη (μέχρι και ξύλο παίζουν οι ελληνορθόδοξοι καλόγεροι με τους αρμενίους), αποφεύγει να μιλήσει για θαύμα.

Πάμε τώρα στο δεύτερο θέμα, εκεί που μας πέφτει λόγος σε όλους: είναι θεμιτό να έρχεται το Φως από τα Ιεροσόλυμα με τιμές αρχηγού κράτους και να το πληρώνουμε από τον κρατικό προϋπολογισμό;

Καταρχάς, όλους τους προηγούμενους αιώνες που οι αεροπορικές συγκοινωνίες ήταν άγνωστες, ανασταίναν οι Χριστιανοί μια χαρά χωρίς άγιο Φως -θα ήταν ύβρις να πούμε ότι ο δικός τους γιορτασμός ήταν λειψός και ο δικός μας ανώτερος επειδή το φως μας είναι αγιασμένο.

Έπειτα, ακόμα και μετά την εμφάνιση και την καθιέρωση συχνών αεροπορικών συγκοινωνιών, πέρασαν πολλά χρόνια ίσαμε να αρχίσει η αεροπορική μεταφορά του Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, αλλά και με όσα θυμάμαι, το έθιμο ξεκίνησε το 1988, και αρχικώς ήταν προσφορά του κ. Ιάκωβου Οικονομίδη που είχε το ταξιδιωτικό γραφείο Z Tours, ο οποίος, είτε από αγνή πίστη είτε για διαφήμιση, κάλυπτε τα έξοδα της μεταφοράς του Φωτός από τα Ιεροσόλυμα. Αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια, αλλά από το 2002 (επί πρωθυπουργίας Σημίτη, που κάποιοι τον θεωρούσαν εχθρό της θρησκείας!) η ιδιωτική πρωτοβουλία έπαψε να ενδιαφέρεται και έσπευσε πρόθυμο το κράτος να καλύψει το κενό.

Αν όμως στα χρόνια της ολυμπιακής πασοκικής απλοχεριάς ήταν ίσως αναμενόμενο να πληρώνει ο φορολογούμενος το έθιμο του Φωτός, άλλωστε οι εργολάβοι και οι αεριτζήδες ενθυλάκωσαν εκατονταπλάσια ποσά και μόνο κάτι συριζαίοι διαφωνούσαν με το εθνικό όραμα, σήμερα το βρίσκω εξωφρενική σπατάλη, σε ένα κράτος που δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδα για να επαναπατριστούν οι σοροί των πακιστανών μεταναστών που θυσιάστηκαν στο Κρυονέρι.

Στο κάτω κάτω, η Εκκλησία της Ελλάδος, που δεν έχει υποστεί ούτε έκτακτη φορολόγηση των περισσότερων ακινήτων της, ούτε καλλικρατικού τύπου συγχωνεύσεις των μητροπόλεών της, θα μπορούσε πιστεύω να καλύψει τα έξοδα ενός εθίμου που τις δικές της τελετές εξυπηρετεί και που είναι άδικο να τα επωμιστούν όχι μόνο οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που δεν είναι χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά και όσοι χριστιανοί (και δεν αποκλείεται να είναι πλειοψηφία) που δεν θεωρούν ότι η τελετή αυτή προσθέτει κάτι στην κατάνυξη των ημερών και ότι θα μπορούσε να λείπει -άλλωστε, ο Παπαδιαμάντης, όπως και όλοι οι πιστοί χριστιανοί όλων των προηγούμενων αιώνων στην Ελλάδα, γιόρταζαν το Πάσχα χωρίς το Άγιο φως, πολύ πιο κοντά στο νόημα του χριστιανισμού απ’ ό,τι οι χρυσοκάνθαροι της πρώτης δεκαετίας του αιώνα μας.

Είπα πάρα πολλά και ώρα είναι να σταματήσω για να ακούσω και τις δικές σας απόψεις -αν και δεν θα μπορέσω να συμμετάσχω στη συζήτηση όσο θα ήθελα επειδή θα ταξιδεύω. Όμως, σαν μια προσφορά του ιστολογίου στον προβληματισμό, θα σας παρουσιάσω ένα απόσπασμα από μια μελέτη που έγραψε το 1826 ο Αδαμάντιος Κοραής για το θέμα αυτό· η μελέτη έχει τη μορφή διαλόγου ανάμεσα σε δύο πιστούς Χριστιανούς, τον Φώτιο, που πιστεύει στο θαυματουργικό Άγιο Φως, και στον Καλλίμαχο, που δεν πιστεύει και ο οποίος, με τα επιχειρήματά του, πείθει, όχι με μεγάλη δυσκολία, τον Φώτιο. Ο τίτλος είναι «Διάλογος περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός» και βρίσκεται στον τρίτο τόμο των Ατάκτων του Κοραή. Μπορείτε να τον διαβάσετε ολόκληρον εδώ (με κάποια λαθάκια πάντως) ή, στο πρωτότυπο, στα google books· εγώ βάζω μόνο ένα μικρό απόσπασμα από την αρχή (είναι και πολύ εκτεταμένος)

Διάλογος περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός

Τα πρόσωπα του διαλόγου

Φώτιος, Καλλίμαχος



Φ. Σ’ ερώτησα και άλλοτε, και δεν ηθέλησες ποτέ να μου φανερώσεις καθαρά την γνώμην σου.

Κ. Περί τίνος;

Φ. Περί του εις την Ιερουσαλήμ θαυματουργουμένου αγίου φωτός.

Κ. Άγιον φως άλλον δεν γνωρίζω παρά το «Φως εκ φωτός, θεόν αληθινόν εκ θεού αληθινού» ως το μαρτυρεί το Σύμβολον της πίστεως.

Φ. Ουδ’ εγώ αμφιβάλλω περί τούτου. Αλλ’ εις τούτου του Φωτός τον τάφον, αν πιστεύσομεν τους αγιοταφίτας, και τους επιστρέφοντας από την Ιερουσαλήμ προσκυνητάς, φαίνεται κατέτος άλλο φως υλικόν, εκ του οποίου ανάπτουν οι προσκυνηταί τας λαμπάδας των.

Κ. Τρόπους και μέσα να φωτίζωσι το σκότος ευρήκασιν οι άνθρωποι πολλά, και η πρόοδος της φυσικής επιστήμης τούς εδίδαξε πλειότερα. Εις τα φωτισμένα της Ευρώπης έθνη σήμερον, το πλέον ασθενές παιδάριον, η πλέον χυδαία γυνή, ανάπτουν φως, εις ροπήν οφθαλμού, με τα γνωστά φωσφορικά πυρεία (briquets phosphoriques).

Φ. Τα γνωρίζω.

Κ. Με κανένα τρόπον παρόμοιον πιθανόν ότι ανάπτει τις πρώτον επάνω του αγίου τάφου την λαμπάδα του, κι έπειτ’ απ’ αυτήν οι λοιποί τας ιδικάς των.

Φ. Όχι με τούτους τους γνωστούς τρόπους, αλλ’ εξ ουρανού, λέγουν, καταβαίνει το Φως.

Κ. Εξ ουρανού ψευδοκαταίβατα φώτα, μας εφύλαξεν η ιστορία πολλά. Ενθυμάσαι βέβαια, τι λέγει ο Παυσανίας περί των ναών της Λυδίας, όπου οι ιερείς άναπταν τα ξύλα διά τας θυσίας με πυρ αόρατον.[1] Τοιούτον τι εγίνετο εις την Εγνατίαν, πόλιν ιταλικήν[2]. Τοιούτον εις την Μακεδονίαν εις το ιερόν του Διονύσου[3]. Τοιούτον ακόμη εις την νήσον Τήνον[4] και εις όχι ολίγας άλλας πόλεις της Ασίας και της Ευρώπης. Ταύτα ήσαν τα προ Χριστού. Αν θέλεις νεότερα, ανάγνωσε τον Ζώσιμον, συγγραφέα της πέμπτης μετά Χριστόν εκατονταετηρίδος.

Φ. Τον ανέγνωσα· αλλά δεν ενθυμούμαι τι λέγει.

Κ. Ιστορεί με μεγάλην ευλάβειαν (ως εθνικός) το φαινόμενον κατά την εορτήν της Αφροδίτης εις τον αέρα φως, ποτέ μεν σφαιροειδές, ποτέ δε εις σχήμα λαμπάδος, και τον άπειρον χρυσόν και άργυρον, όσον εθησαύριζαν οι Ιερείς δι’ αυτό[5].

Φ. Πού και πότε;

Κ. Σε είπα, κατά την πέμπτην εκατονταετηρίδα. Ο δε τόπος ήτον εις την Συρίαν, εις αυτό της Αφροδίτης το ιερόν, πλησίον της Ηλιουπόλεως[6]. Εις την εορτήν ταύτης της θεάς εθαυματουργείτο το θαύμα.

Φ. Αλλ’ εκείνα ήσαν μηχανουργήματα λαοπλάνων ιερέων εθνικών. Εγώ λαλώ περί χριστιανών.

Κ. Με λέγεις λοιπόν θαύμα εθνικόν ενεργούμενον από χριστιανούς, ήγουν πράγμα αδύνατον.

Φ. Δεν πιστεύεις λοιπόν τα θαύματα!

Κ. Δεν ηπίστησα ποτέ εις τα αληθινά θαύματα· αλλά βλέπεις ότι έγιναν πολλάκις, και ενδεχόμενον να γίνονται ακόμη, από μη Χριστιανούς, και ψευδοθαύματα. Τι παράδοξον, αν ευρέθησαν και μεταξύ Χριστιανών τοιούτοι θαυματουργοί.

Φ. Με βάλλεις εις δεινήν απορίαν.

(…)

Φ. Να μη πιστεύσω λοιπόν όσα λέγουν περί του αγίου φωτός;

Κ. Όχι, επειδή ουδ’ ο Χρυσόστομος το επίστευεν, ή μάλλον ουδέ το εγνώριζε· διότι, αν εις τον καιρόν του εθαυματουργείτο το άγιον φως, πώς ήτο δυνατόν να λέγει ότι δεν εγίνοντο πλέον θαύματα;

Φ. Λέγεις λοιπόν λαοπλάνους τους αγιοταφίτας.

Κ. Άπαγε! φίλε· ουδ’ εσέ συμβουλεύω να δώσεις εις αυτούς τόσον αισχρόν επίθετον. (…)



Φ. Διατί λοιπόν το υποφέρουν; διατί δεν καταλύουν τοιούτον θαυματούργημα;

Κ. Επιθυμούν, μην αμφιβάλλεις, την κατάλυσίν του, αλλ’ είναι τάχα εις την εξουσίαν των;

Φ. Δεν είναι εις την εξουσίαν των! Από τίνος λοιπόν εξουσίαν κρέμεται;

Κ. Του καιρού, της εξαπλώσεως των φώτων εις τον κοινόν λαόν. Δεν έπλασαν αυτοί το θαύμα· το ευρήκασι απ’ άλλους προ πολλού πλασμένον, και δεν τολμούν να το σαλεύσωσι.

Φ. Τίνα φοβούνται;

Κ. Αυτούς τους Άραβας ληστάς, οι οποίοι συμμερίζονται με τους αγιοταφίτας τα κέρδη του θαύματος· αυτούς (το πλέον αξιοθρήνητον) τους κατέτος τρέχοντας μωρούς προσκυνητάς του θαύματος. Ή νομίζεις εύκολον μετά μακράν και πολυχρόνιον πλάνην, να φανερώσεις εις τους πλανημένους, ότι εθαυματούργεις διά να τους πλανάς;

Η συνέχεια επί του πεντεφίου.

Επαναλαμβάνω όμως, ότι το βασικό δεν είναι αν το φως ανάβει με θαύμα ή με τον τρόπο που χρησιμοποίησε ο Βάρναλης ένα Πάσχα που ήταν σχολάρχης στην Αργαλαστή και το βάλανε στον φάκελό του (δηλ. με αναπτήρα). Το βασικό είναι να σταματήσουμε να το φέρνουμε με τιμές αρχηγού κράτους και με πολυέξοδες τελετές. Ή, επιτέλους, να καλύψει τα έξοδα η ελληνική εκκλησία -αν και κάποιοι αυτό θα το έβρισκαν ακόμα μεγαλύτερο θαύμα από την αφή του φωτός!

[1] Παυσαν. V, 27

[2] Plin.II, 107. Horat. Satyr. I, 5, &99.

[3] Αριστοτέλ. Περί θαυμαστ. ακουσμ. κεφ. 133.

[4] Αυτόθι, κεφ. 193.

[5] Ο Ζώσιμος (Ιστορ. Ι, 58) λέγει ότι το θαύμα εγένετο έως εις τον καιρόν του· «Μέχρι των καθ’ ημάς χρόνων». Το Ιερόν της Αφροδίτης ταύτης, επονομαζομένης Αφακίτιδος, κατεσκάφη από τον Μέγαν Κωνσταντίνον, κατά την τετάρτην εκατονταετηρίδα.

[6] Η Ηλιούπολις είναι η σήμερον ονομαζομένη Βαλβέκα (Balbek).

12.4.12

Σε τι χρησιμεύει η Μεγάλη Εβδομάδα;

Αγιότητα ή συμπυκνωμένη αμαρτία;


Κύριε Ροΐδη,

Κάθε κάτοικος αυτής της χώρας, όσο βλάκας κι αν είναι, αν δει ένα Μογγόλο σαμάνο να καλεί τα πνεύματα της βροχής, η διαδικασία θα του φανεί παρανοϊκή. Οι περισσότεροι όμως θα βρουν απόλυτα λογικό χιλιάδες άνθρωποι να μαζευτούν αυτό το Σάββατο στους γεμάτους χρυσάφι ναούς μια πτωχευμένης χώρας και μιας θρησκείας που καταδικάζει την κατοχή χρυσού, για να γιορτάσουν μηχανικά-επειδή «έτσι τα βρήκαν»-έναν τριπρόσωπο θεό που αντέγραψε τους αρχαίους μύθους της Μεσογείου και έγινε ημίθεος, πέθανε και αναστήθηκε.

Η υποκρισία τους θα είναι τόσο μεγάλη, που με εξαίρεση ελάχιστους ειλικρινείς πιστούς-κυρίως άτομα ηλικιωμένα και μοναχικά-θα διασκεδάσουν με τα βαρελότα και θα το σκάσουν για να φάνε μαγειρίτσα, με μόνη σοβαρή αιτία της παρουσίας τους εκεί, τη γλυκιά νοσταλγία παιδικών αναμνήσεων. Αυτό το σκασιαρχείο, δευτερόλεπτα μετά την «Ανάσταση», δείχνει και το μέγεθος της εκτίμησης που αποδίδουν στη “θεϊκή αυτοθυσία”, εκτίμηση που δεν είναι μεγαλύτερη από τη σημασία που έδωσαν στους νεαρούς Πακιστανούς μουσουλμάνους, που θυσιάστηκαν για να σώσουν δυο ηλικιωμένους συμπατριώτες μας.

Η Εκκλησία τους που δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο, δεν έστειλε έναν παπά να προσευχηθεί εκεί που έγινε πράξη το κήρυγμα του θεού της. Αλλά αυτή η ανίερη Εκκλησία δεν έχει τιμήσει ακόμη το Σεϊχουλισλάμη Χατζή Χαλήλ Εφέντη που έδωσε στα 1821 τη ζωή του για να σώσει από τη σφαγή τους Ρωμιούς της Πόλης και είναι τόσο αχάριστη απέναντι στο Ισλάμ, το οποίο έχει επιτρέψει εκατοντάδες ορθόδοξους ναούς στη γη του, όταν η ορθόδοξη Αθήνα δεν επιτρέπει ούτε ένα τζαμί.

Μάλιστα κόμματα όπως η ναζιστική-σατανιστική «Χρυσή Αυγή», το ρατσιστικό «Ανεξάρτητοι Έλληνες» (αν κρίνει κανείς από την υπεράσπιση που προσέφερε ο αρχηγός τους σε ρατσιστές), η εθνικιστική Νέα Δημοκρατία Σαμαρά (ο “χριστιανός” αρχηγός της μιλάει πάντα σε πρώτο πρόσωπο σαν να είναι μόνος του στο κόμμα) και το ετοιμόρροπο κόμμα Καρα-Τζαφέρη, διεκδικούν τη σχετική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος καπηλευόμενα ασύστολα μια οικουμενική θρησκεία, με την οποία ούτε ως ιδεολογία ούτε ως πρόσωπα έχουν σχέση άλλη, από αυτήν της διαστρέβλωσης, της εμπορίας και της καπηλείας της.

Αδυνατούν οι Νεοέλληνες να μελετήσουν τους αρχαίους φιλόσοφους και να κατανοήσουν τα πρώτα βήματα του Ορθού Λόγου. Αναζητούν για στηρίγματα της ανισορροπίας τους, Αγίους, στα πρόσωπα αποθηριωμένων Ρωμαίων αυτοκρατόρων και πατριαρχών της Ανατολής και των διαστροφικών καλόγερων που προφητεύουν την καταστροφή και διδάσκουν το μίσος. Αν όμως αντί να διαβάζουν τις ασύντακτες και ανορθόγραφες μαντείες του Εβραιοφάγου Πατροκοσμά και του Τουρκοφάγου Παϊσιου διάβαζαν την «Αναρχική Ηθική» του Κροπότκιν, θα ήταν απείρως καλύτεροι.

Ο αναρχοκομμουνιστής Κροπότκιν έχει τα χαρακτηριστικά του Αγίου που αναζητούν. Μεγαλωμένος σε ορθόδοξη χώρα, εγκατέλειψε το πριγκηπικό του Ανάκτορο και αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις για μια ηθική κοινωνία για έναν ουτοπικό επί Γης Παράδεισο. Δεν είχε τη λογική του θαυμαστή του Χουντόδουλου, αρθογράφου του «Ελεύθερου Κόσμου» και φίλου των επιχειρηματιών των ιδιωτικών Σχολείων ευσεβή κ.Μπαμπινιώτη και έτσι αρνήθηκε το υπουργείο Παιδείας που του πρότεινε ο Κερένσκυ.

Πέθανε από πνευμονία έχοντας διανύσει μια πολύ γόνιμη, παραγωγική, χρήσιμη ζωή με γενναιότητα, ανιδιοτέλεια, αυτοθυσία, επαναστατικότητα, αλληλεγγύη, αρετή, σοφία και γνώση, χαρίσματα που έθεσε στη διάθεση των πολλών. Αν θέλουν οι Νεοέλληνες μια Αγία, θα τη βρουν στο πρόσωπο της αμερικανίδας αναρχικής Βολταιρίνας de Cleyre, που παραμονές Χριστουγέννων του 1902 συγχώρεσε επί τόπου τον παρ’ολίγο δολοφόνο της Χέρμαν Helcher, που την πυροβόλησε τρεις φορές, για να μην τον εκτελέσουν.

Είναι Μεγάλη Εβδομάδα και τα πλήθη των «πιστών» θα στοιχηθούν σε λιτανείες ιερέων, που τα ανικανοποίητα πάθη τους είναι ολοφάνερα σε κάθε λογικό και τίμιο άνθρωπο που μπορεί και βλέπει το σκοτεινό τους πρόσωπό, τις θεατρικές κινήσεις τους, τη μεγαλομανία της στολής τους και ακούει τη φαρισαϊκή μελωμένη φωνή τους. Αυτά τα φανερά όμως, είναι αόρατα στους πιστούς οι οποίοι δεν πτοούνται ούτε από την αδιάψευστη και κραυγαλέα

Στατιστική των ανατριχιαστικών ιερών σκανδάλων, που έρχονται σαν την κορυφή του παγόβουνου στο φως. Περιδεείς και τυφλοί, μη έχοντας ηθικά και λογικά ερείσματα, αναζητούν στήριγμα ακόμη και στην αισχρότερη έκφραση του Παράλογου. Θα μου επιτρέψτε λοιπόν να ασχοληθώ με ένα μικρό απόσπασμα από την «Αναρχική Ηθική» του Πιότρ Κροπότκιν, που εξηγεί μερικά πράγματα.

Ο αναρχικός πρίγκηπας επικαλείται τον Bernard de Mandeville, που σκανδάλισε το 1723 τη δημόσια υποκρισία με το περίφημο «Ο μύθος των μελισσών» («Fable of the Bees»). Δέχτηκε γι’αυτό τα αναθέματα της καθεστηκυίας Φιλοσοφίας με πρώτο τον επίσκοπο Μπέρκλεϊ του Κλογίν, έναν ιδεαλιστή φιλόσοφο, που σαν άλλος Γρηγόριος Ε΄, πίστευε πως οι μαθηματικοί και οι φυσικοί πρέσβευαν παραλογισμούς που οδηγούν στην αθεϊα και που θεωρούσε την αντίληψη για την ύπαρξη της ύλης τόσο παράλογη, που δεν αξίζει να χάσει κανείς το χρόνο του για να την εξηγήσει. Ο επίσκοπος είχε ασκήσει τόση επίδραση, ώστε ο ίδιος ο Λένιν αναφέρθηκε αργότερα σε αυτόν στο έργο του «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός».

Ο Μάντεβιλ είχε συλλάβει το αυτονόητο, πως τα ιδιωτικά «ελαττώματα» αν αφεθούν ελεύθερα θα γίνουν δημόσια οφέλη. Για να το εκφράσω πολύ συνοπτικά με ένα απλό παράδειγμα που έχει σχέση με τη χώρα μας, ο γεμάτος ελαττώματα για τη συμβατική ηθική λόρδος Βύρωνας, ερωτύλος, ασεβής, ανατρεπτικός, αυθάδης, επαναστατικός, ελευθεριακός, συμπλεγματικός λόγω της μικρής του αναπηρίας και ταυτόχρονα γενναίος, παθιασμένος για ηρωϊσμό και περιπέτεια, εγωκεντρικός και συνάμα πονόψυχος, ωφέλησε τρομερά τη χώρα του, την Ελλάδα και την ανθρωπότητα ακριβώς γιατί όχι μόνο τα άφησε να κυριαρχήσουν επάνω του αλλά και τα καλλιέργησε.

Οι μαυρόψυχοι επίσκοποι της εποχής του τον εκδικήθηκαν αρνούμενοι να δεχθούν να ταφεί στο Γουέστμίνστερ. Απέδειξε λοιπόν ο Μάντεβιλ, λέει ο Κροπότκιν, πως τα καταπιεσμένα από τον κώδικα της υποκριτικής ηθικής πάθη ακολουθούν μια ακόμη χειρότερη κατεύθυνση. Για όποιον αμφιβάλλει για την αυταπόδεικτη αλήθεια αυτού του ισχυρισμού, δεν έχει παρά να μελετήσει λίγο τα δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, όταν οι πολιτικές και εκδοτικές διαπλοκές και η χρονική συγκυρία επέτρεψαν για λίγο το σπάσιμο της Ομερτά και την αποκάλυψη ενός ελάχιστου μέρους της απίστευτης δυσωδίας του ελληνορθόδοξου ανώτερου κλήρου, όπου με πρωταγωνιστές πατριάρχες, αρχιεπισκόπους, μητροπολίτες, αρχιμανδρίτες, ηγούμενους, πρωτοπρεσβύτερους και αρχιδιάκους αναδύθηκαν τα πιο απίστευτα σκάνδαλα οικονομικής, εξουσιαστικής και σαρκικής αμαρτίας, που βοούσαν με τη σειρά τους, πως στα πόδια τους βρισκόντουσαν τα καλά κρυμμένα θεμέλια μιας Βαβυλώνας που θα έκανε τον Αλ Καπόνε να μοιάζει με Αρσακειάδα και το Μαρκήσιο ντε Σαντ να κοκκινίσει από ντροπή.

Η ταχύτητα με την οποία καλύφθηκαν από τη Διαπλοκή και ξεχάστηκαν από τους πολίτες, που δεν ήθελαν και δεν θέλουν να ξέρουν, πρέπει να αποτελέσει για τον ανατρεπτικό Φιλόσοφο, για τον επιμελή Κοινωνιολόγο και για τον ερευνητικό Ψυχαναλυτή του μέλλοντος, αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Το παραπέτασμα όμως σκίστηκε και λίγο μετά έσπασε από ατύχημα (Κοντομηνάς) και το απόστημα του αρπακτικού Βατοπεδίου, που ακόμη και τώρα βγάζει γλώσσα, συναλλάσσεται με Μαφιόζους στο εξωτερικό και απειλεί τη Δικαιοσύνη, όταν αυτή προσπαθεί να λειτουργήσει.

Είναι ολοφάνερο, πως οι άνθρωποι του θεού, οι αγνές ρασοφόρες παρθένες της Εκκλησίας, παιδιά της πιο αισχρής υποκριτικής Ηθικής, στην προσπάθειά τους να καταπνίξουν ή απλά να κρύψουν φυσιολογικά τους πάθη και επιθυμίες, τα διοχέτευσαν στις πιο διαστροφικές και εγκληματικές ατραπούς, παίρνοντας στο λαιμό τους και στρατιές από αφελή θύματα και δηλητηριάζοντας έναν ολόκληρο λαό. Όποιος έχει μάτια βλέπει αυτόν τον αφορολόγητο μεσαιωνικό μηχανισμό που αναπαράγεται συνεχώς ληστεύοντας τον κόσμο και στρατολογώντας δυστυχισμένα παιδιά γιατί έχει ανάγκη από φρέσκια σάρκα για να τραφεί και να γηροκομηθεί.

Επειδή για πολύ καιρό ακόμη η Λογική και η Ηθική θα βιάζονται ακόμη και με μεγαλοβδομαδιάτικες δημόσιες, μακρόσυρτες, τελετουργίες, οι οποίες όπως παρατήρησε ο Ανδρέας Λασκαράτος σε τίποτα δεν βελτιώνουν τους ανθρώπους (“Αν παρατηρήσεις Πανιερώτατε τους σημερινούς λεγόμενους χριστιανούς, βλέπεις οπού χτήνη ‘μπαίνουνε στην εκκλησιά τους και χτήνη ‘βγαίνουνε. Η λειτουργία δεν τους εξημερώνει τα ήθη…”) και επειδή τα κόμματα και η Πολιτεία θα συνεχίσουν να προσποιούνται πως δεν ξέρουν, είτε ως συνεργοί, είτε ως δειλοί που φοβούνται να βάλουν το δάχτυλο στην πληγή, ας προστατεύσει ο καθένας τον εαυτό του και τα παιδιά του.

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

5.4.12

ΔΗΜΑΡΧΕ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΘΟΥΜΕ ΣΕ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΣΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ...


Γυαλιά καρφιά το περιφερειακό στην Τρίπολη

Διεκόπη οριστικά το Συμβούλιο

Σε αρένα μετατράπηκε το περιφερειακό συμβούλιο μετά την πρόταση Τατούλη να ψηφιστεί η ΜΠΕ για την μονάδα βιοαερίου στην Μαντινεία. Οι κάτοικοι οργισμένοι και παρά το γεγονος οτι θα περιλαμβάνονταν και οι δικές τους τροποιήσεις άρχισαν να σπάνε τραπέζια και να πετούν καρέκλες εναντίον συμβούλω.. Στην αίθουσα δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Απο τα αντικείμενα που πετάχτηκαν τραυματίστηκε ένας πολίτης ο οποίος μεταφέρεται αυτήν την ώρα στο παναρκαδικό. Τραυματα απο καρέκλες που πετάχτηκαν φέρει στο κεφάλι και δημοσιογράφος του arcadiaPortal που κάλυπτε την συνεδρίαση. Αυτήν την ώρα η αίθουσα του περιφερειακού έχει αποκλειστεί απο δυνάμεις της αστυνομίας ενώ οι κάτοικοι συνεχίζουν να φωνάζουν συνθήματα. Αποσβωλομένοι οι περιφερειακοί σύμβουλοι εντός της αιθούσης κοιτούν το χώρο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν τι έγινε

Σας ζητάμε συγνώμη για το τεχνικό πρόβλημα που έχει προκύψει με το βίνετο

Το ρεπορτάζ

Χωρίς προηγούμενο οι σκηνές και τα επεισόδια που κατεγράφησαν το απόγευμα στην συνεδρίαση του περιφερειακού συμβουλίου Πελοποννήσου. Η κατάσταση βγήκε εκτός ορίων όταν ο Περιφερειάρχης πρότεινε το σώμα να υπερψηφίσει την ΜΠΕ της μονάδας βιοαερίου στην περιοχή Μπέρμπερη με όλες όμως τις παρατηρήσεις των υπηρεσιών, των συμβούλων και των κατοίκων.

Η πρόταση δεν άρεσε διόλου στους κατοίκους οι οποίοι άρχισαν να πετούν καρέκλες, μπουκάλια νερό και ότι άλλο αντικείμενο είχαν στην πλευρά του προεδρείου και του περιφερειάρχη. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η αίθουσα συνεδρίασης του ανώτερου οργάνου της περιφέρειας, του οργάνου που αποτελεί παράδειγμα κατά τα άλλα για όλη τη χώρα, του οργάνου με το αδιαμφισβήτητο κύρος , μετατράπηκε σε πεδίο μάχης με τους κατοίκους να είναι μαινόμενους και τους συμβούλους να προσπαθούν να προφυλαχθούν. Αφού η αίθουσα είχε στην κυριολεξία γκρεμιστεί εισήλθαν αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες απομάκρυναν τους κατοίκους και έστησαν τοίχος προστασίας.

Στην αίθουσα έμειναν κάποιοι περιφερειακοί σύμβουλοι και ο Περιφερειάρχης ενώ χαρακτηριστική ήταν η εικόνα του αντιπεριφερειάρχη Απόστολου Παπαφωτίου να έχει καθίσει σε μια καρέκλα και να κοιτά αποσβολωμένος το τοπίο του χάους. Οι κάτοικοι συνέχισαν για ώρα να φωνάζουν συνθήματα και να ζητούν να μην συνεχιστεί η συνεδρίαση , να μην περάσει η μελέτη.

Η διάθεση του περιφερειάρχη να συνεχίσει την συνεδρίαση , προφανώς σε άλλη αίθουσα, προκάλεσε ένταση εκ νέου…

Κατέβηκαν με τα τρακτέρ

Κατακλύστηκε η Τρίπολη από τρακτέρ με μαύρες σημαίες λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι. Κάτοικοι από την περιοχή της Μαντινείας κατήλθαν στην πρωτεύουσα με προορισμό το Αποστολοπούλειο πνευματικό κέντρο όπου θα συνεδρίαζε το περιφερειακό συμβούλιο σε συνέχεια της διακοπείσας και παρεκτραπείσας συνεδρίασης της Δευτέρας για το θέμα της ΜΠΕ της μονάδας βιοαερίου στην περιοχή Μπέρμπερη. Τα τρακτέρ πέρασαν μέσα από τη πόλη και κατέλυσαν στο πνευματικό κέντρο εκεί όπου τους ανέμενε ισχυρότατη αστυνομική δύναμη.

Οι αστυνομικοί είχαν λάβει, ως αναφέρθηκε, εντολή να μην επιτρέψουν την είσοδο στο χώρο του πνευματικού των κατοίκων γεγονός που προξένησε την οργή τους. η ένταση που δημιουργήθηκε ήταν πολύ μεγάλη για να επιτραπεί τελικά η είσοδό τους και η συνεδρίαση του συμβουλίου να ξεκινήσει παρουσία τους. Κατά της θετικής γνωμοδότησης τάχθηκαν οι κύριοι Πετράκος και Γόντικας ενώ η παράταξη Δράκου τόνισε πως μόνο υπό προϋποθέσεις θα ψηφίσει θετικά . «Από τα σοβαρότερα ζητήματα που έχουμε ν αντιμετωπίσουμε. Η παράταξή μας είναι σαφώς Υπέρ των επενδύσεων γιατί χωρίς αυτές δεν υπάρχει πρόοδος οικονομική.

Οι επιχειρήσεις που καταθέτουν τη σχετική πρόταση ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα και την αξιοποίηση των προϊόντων του. Η διαχείριση ως σήμερα δεν ήταν ενδεδειγμένη , ήταν απαράδεκτη. Επιζητούμε αυτήν την επένδυση, αυτήν που θα αξιοποιήσει τα δεδομένα της πρωτογενούς παραγωγής κατά περιβαλλοντικό τρόπο. Απ ο την άλλη λέμε ότι η μέχρι τώρα διαδικασία και το ιστορικό που αναφέρθηκε αφήνει κάποια ερωτηματικά για την σωστή αλληλουχία των ενεργειών . και οι δυο εισηγητές της πλειοψηφίας επεσήμαναν τα τρωτά . Να έρθουν με αναμορφωμένη μελέτη και τότε να κουβεντιάσουμε το θέμα. Αυτήν την διαδικασία βάζουμε και λέμε ότι δεν μπορεί να υιοθετούμε πράγματα σε μια μελέτη διάτριτη « είπε ο Δημήτρης Δράκος .

Η στάση του συλλόγου Μαντινεία

Εκ του συλλόγου που συνεστήθη για να εναντιωθεί στην μονάδα μίλησε στο συμβούλιο η κυρία Γεωργία Κολονέλου «Δεν έχει κανένας τίποτα με τους επενδυτές, αλλά θίγονται τα συμφέροντα του καθενός μας και γι αυτό αντιστεκόμαστε. Χθες κάναμε συζητήσεις , σήμερα είχε δοθεί το μήνυμα ότι καταλήξαμε. Μόνοι σας όλοι μιλάγαμε χθες για 15 θέματα και σήμερα μιλάμε για 4 .Δεν μπορεί να μιλάμε μονίμως για τους επιχειρηματίες που θέλετε να τους εντάξετε στο ΕΣΠΑ. Επιχειρήσεις είναι και οι αγροτικές. Ναι στις επιχειρήσεις αυτές, ναι και στις αγροτικές πάνω απ όλα όμως ναι στην υγεία μας. Αυτό ζητούμε, να διασφαλίσετε την υγεία μας .»

Η τοποθέτηση Τατούλη

Την ιστορία των 2 τεράτων εκ των οποίων το χειρότερο είναι ο παραμυθάς επικαλέστηκε ο περιφερειάρχης για να στηλιτεύσει την στάση μερίδα στων παρατάξεων στο θέμα σημειώνοντας πως η μονάδα δεν είναι παραγωγής βιοαερίου αλλά διαχείρισης λυμάτων, άκρως δηλαδή περιβαλλοντικής ενώ υπερτόνισε ότι η συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ του Αντιπεριφερειάρχη Αρκαδίας και των κατοίκων για το θέμα δεν τηρήθηκε απο την πλευρά των κατοίκων . «Εδώ έχουμε ευθύνη να εγκρίνουμε και να γνωμοδοτήσουμε θετικά ή αρνητικά για μια υποβληθείσα μελέτη περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων, αυτή είναι η ευθύνη μας. Ακούστηκε η άποψη ότι εάν αυτό το ίδιο έργο ο έκανε δημόσιος φορέας δεν θα υπήρχε πρόβλημα.

Αυτό αποτελεί ένα μείζον στοιχείο για να καταλάβουμε όλοι μας σε τι υψηλά απροσδόκητα ύψη ,μπορεί να φτάσει ο λαϊκισμός. Το συγκεκριμένο έργο είναι ένα έργο κατεξοχήν περιβαλλοντικό. Δεν είναι μονάδα παραγωγής ενέργειας, η φιλοσοφία κάθε τέτοιου έργου είναι να διαχειρίζεται τα απόβλητα των κτηνοτροφικών λειτουργιών και το μοντέλο που έχει επιλεχτεί είναι να παράγει βιοαέριο και μέσω αυτού να λειτουργεί η ΑΠΕ.

Το έργο διαχειρίζεται τα απόβλητα , δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις στο περιβάλλον και είναι απόλυτα συμβατό με τον σχεδιασμό που έχει κάνει η περιφέρεια μας. Ασφαλώς και θα γίνουν και άλλα αλλά όχι σε αυτήν την περιοχή. Η πρόταση που έχω σήμερα να κάνω είναι αν εγκριθεί η μελέτη με όλες τις παρατηρήσεις των υπηρεσιών μας για ν αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία μας θα υπάρξει κοινή επιτροπή των υπηρεσιών μας η οποία μαζί.»

Διαφωνούμε με την αυτοκτονία ως πράξη.. όμως αυτό το σημείωμα δείχνει απίστευτη ανθρώπινη αξιοπρέπεια…