29.10.12

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΛΑΤΣΗ ...


Βραχίονας του Μadoff η EFG της οικογενείας Λάτση. Συμβιβάστηκαν σε αποζημίωση σε μια και μόνο περίπτωση - στο σύνολο – «ξεπερνώντας» έτσι τις βαριές κατηγορίες για παραβίαση του πιστωτικού καθήκοντος, βαριά αμέλεια και αδικαιολόγητο πλουτισμό. Ηδη ο εκκαθαριστής  Ιrving Η. Picard - στην υπόθεση Madoff - έχει απαιτήσει  354,9 εκ δολ από την EFG international ως άμεση εμπλεκόμενη στην απάτη του Madoff.  

Bernard Madoff. Το μεγαλύτερο δάγκωμα στα χρονικά με τον ίδιο να εκτίει ποινή 150 ετών και με την αμερικανική δικαιοσύνη να ξεσκεπάζει τους βραχίονες στο colpo grosso όλων των εποχών.

Το «σύστημα» του κατέρρευσε το 2008. Τα κεφάλαια που τροφοδοτούσαν την πυραμίδα κατέληγαν στην Νέα Υόρκη. Η ΕFG Capital International Corp. - ο επενδυτικός βραχίονας της ΕFG Bank στην Ελβετία - διατηρεί υποκατάστημα στο Miami. H  Fairfield Sentry Ltd. (ποια η σχέση της με την EFG όπως θα διαβάσετε παρακάτω από τα επίσημα της δικογραφίας)  “μάζευε τα πακέτα” για λογαριασμό του Madoff από πελάτες της EFG Capital. Σε μια περίπτωση και μόνο - στο σύνολο των εκατομμυρίων που έχει τροφοδοτήσει η ΕFG Capital International Corp – ήρθε σε συμβιβασμό αποζημιώνοντας τους πελάτες της 7,8 εκατομμύρια δολάρια.

Μερικές από τις  κατηγορίες που αντιμετώπιζε ήταν  παραβίαση του πιστωτικού καθήκοντος, βαριά αμέλεια, αδικαιολόγητο πλουτισμό και μια σειρά άλλων παραβιάσεων των νόμων στην πολιτεία της Florida.

Fairfield was EFG’s Capital’s largest and most lucrative hedge fund product, but it did not tell its investors that Fairfield delegated all of its investment decisions to Bernard Madoff Investment Securities. It also did not inform them that some EFG Bank divisions had refused to do business with Fairfield or Madoff. A memo by an EFG Bank employee summarizing a meeting with senior Fairfield executives stated it was well-known Madoff was “cheating” by ignoring “the Chinese wall” between his market making and advisory activities.

Ήδη ο εκκαθαριστής  Irving H. Picard - στην υπόθεση Madoff - έχει απαιτήσει  354,9 εκ δολ από την EFG International ως άμεση εμπλεκόμενη στην απάτη του Madoff.

Αναμένονται και άλλες αποφάσεις δικαστηρίων εντός της Αμερικανικής επικράτειας. Οι ελβετικές αρχές θεωρούν εμπιστευτικά τα οικονομικά αρχεία τα οποία «ανοίγουν» πολύ δύσκολα ακόμη και στα δικαστήρια. Μεγάλο κομμάτι εξαπατημένων κινείται δικαστικά στην αμερικανική δικαιοδοσία για αυτόν ακριβώς τον λόγο. 

28.10.12

Ο Κώστας Βαξεβάνης μιλάει έξω από την Ευελπίδων

ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΕΣ ΑΙΧΜΕΣ ΣΕ ΚΗΡΥΓΜΑ ΟΛΟΝΥΧΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

ΟΤΑΝ Ο ΑΜΒΩΝΑΣ ΣΠΙΛΩΝΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΕΣ

Τὴν παρελθοῦσα Τετάρτη βράδυ, στὴν ὁλονυκτία ποὺ ἐτελέσθη στὸ Μ. Σπήλαιο, δηλ. σὲ λειτουργικό χώρο και χρόνο, ὁ ἡγούμενος π. Ἱερώνυμος Κάρμας, συμφωνώντας μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προϊσταμένου του κ. Ἀμβρόσιου, εἶπε τὰ ἑξῆς διαστρεβλωτικὰ τῆς ἀλήθειας, δημιουργώντας στοὺς προσευχομένους συναισθήματα ἀντιπάθειας ἢ ἀγανακτήσεως, ἀντὶ γιὰ αἰσθήματα κατανύξεως. Παραθέτω αὐτὰ ποὺ μοῦ μετέφεραν παρόντες πιστοὶ (καὶ ἐπιβεβαίωσα). Εἶπε ὅτι:

Ὁ Σεβασμιώτατος δὲν εἶναι παρὼν στὴν ὁλονυκτία, γιατί ἦταν κουρασμένος ἀπὸ τὴν ἐναντίον του δίκη, ποὺ διεξάγεται στὴν Πάτρα, μετὰ ἀπὸ μήνυση ποὺ ἔχει καταθέσει ἐναντίον του Αἰγιώτης θεολόγος (σ.σ. ὁ Σημάτης). Καὶ καλεῖται αὐτὸς ὁ ἅγιος ἄνθρωπος (ὁ Σεβασμιώτατος) νὰ ἀποδείξει ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικός, αὐτὸς ποὺ ἔχει κάνει τόσα φιλανθρωπικὰ ἔργα.

Εἶχα ἀποφασίσει νὰ μὴ δημοσιεύσω κανένα κείμενο, ἕως ὅτου περατωθεῖ ἡ δίκη ποὺ διεξάγεται στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν μὲ κατηγορούμενο τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιο, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ, ἡ ὅποια δημοσίευση, ὡς προσπάθεια ἐπηρεασμοῦ τοῦ Δικαστηρίου. Δὲν εἶμαι διατεθειμένος, ὅμως, νὰ ἀφήσω ἀναπάντητες τέτοιες σκόπιμες διαστρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας ἀπὸ πρόσωπα τοῦ ἀμέσου περιβάλλοντος τοῦ Μητροπολίτη, καὶ μάλιστα ἀπὸ ἄμβωνος. Διότι ἀποτελεῖ ἱεροσυλία τὸ γεγονὸς κατὰ τὴν διάρκεια τῆς κατεξοχὴν κατανυκτικῆς ἀτμόσφαιρας ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ὁλονυκτία, νὰ χρησιμοποιεῖται ἀκόμα καὶ τὸ ἱερὸ κήρυγμα, γιὰ νὰ συκοφαντήσουν κάποιο πιστό, σπιλώνοντας γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν προσωπικότητά του. Ἐπεχείρησε ὁ ἡγούμενος νὰ ἐμπεδώσει στοὺς πιστοὺς τὴ θέση ὅτι ὁ Μητροπολίτης εἶναι ἀθῶος καὶ ἅγιος, μὲ μόνο ἐπιχείρημα, ὅτι εἶναι Μητροπολίτης καὶ κάνει φιλανθρωπίες!

Τὴν ἴδια γραμμὴ προσπαθοῦν νὰ περάσουν οἱ συνήγοροί του καὶ ὁ ἴδιος στὸ Δικαστήριο, ὅτι τάχα ὁ Μητροπολίτης δικάζεται ἐπειδὴ τὸν κατήγγειλα ὡς αἱρετικό. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀποπροσανατολίζονται οἱ συμπολίτες μας καὶ οἱ παράγοντες τῆς Δίκης ἀπὸ τὶς πραγματικὲς κατηγορίες ποὺ τοῦ ἔχουν ἀποδωθεί. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὁ ἡγούμενος εἶπε, μὲ ἀναγκάζει,
α) νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ εἶναι προσεκτικὸς σὲ ὅσα λέει, γιατὶ δὲν ταιριάζει σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἐκπροσωποῦν τὸν Χριστὸ νὰ παραπληροφοροῦν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ τοὺς στρέφουν ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ ἐλέγχουν ἐν ἀληθείᾳ τὸν προϊστάμενό τους κ. Ἀμβρόσιο, καὶ
β) νὰ τοῦ ὑπενθυμίσω τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων δικάζεται, ὥστε νὰ τοὺς μάθει καὶ νὰ σταματήσει νὰ παραπληροφορεῖ.

Ὁ κ. Ἀμβρόσιος δὲν δικάζεται στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν γιὰ τὸν παράνομο, ψευδεπίγραφο καὶ ἄδικο ἀφορισμὸ ποὺ μοῦ ἐπέβαλε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2006, ἀλλὰ α) γιὰ τὴν ἐναντίον μου καταγγελία (Μάϊος 2006) ποὺ ἔστειλε στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, μὲ ἀποτέλεσμα να ξεκινήσει διοικητική ἐξέταση, ὥστε νὰ διωχθῶ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία μου καὶ β) γιατὶ ἐν συνεχείᾳ, τὸν Αὔγουστο δηλ. τοῦ 2006, τέσσερις μῆνες μετὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες ἐνέργειες ἐναντίον μου, ὁ κ. Ἀμβρόσιος διετύπωσε δημόσια τὴν πρόθεσή του νὰ μὲ ἐξοντώσει, δηλώνοντας πὼς ὁ ἀφορισμὸς καὶ ἡ καταγγελία στὸ Ὑπουργεῖο δὲν εἶναι τίποτα, μπροστὰ σὲ ὅσα πρόκειται νὰ μοῦ συμβοῦν στὴ συνέχεια. Εἶπε κατὰ λέξη: Γιὰ τὸ Σημάτη «τὰ χειρότερα ἕπονται»!!!


Ἄρα, ὁ λόγος ποὺ διεξάγεται ἡ δίκη, π. Ἱερώνυμε, δὲν ἔγκειται στὸ ὅτι τάχα τὸν ἀποκάλεσα αἱρετικό, ἀφοῦ οὐδέποτε (ἕως τὴν κατάθεση τῆς μήνυσης) τὸν εἶχα ἀποκαλέσει ἔτσι. Ἀπόδειξη ἀδιάψευστη τὸ Βούλευμα τοῦ Εἰσαγγελέως, ὁ ὁποῖος τὸν παρέπεμψε νὰ δικασθεῖ καὶ τὸ ὁποῖο λέγει.
«Α) Στις 9-5-2006 (σ.σ. ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων) καταμήνυσε άλλον ψευδώς ότι τέλεσε πειθαρχικές παραβάσεις, με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξή του, συνέταξε και απηύθυνε προς την τότε Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων έγγραφο, στο οποίο διατύπωσε γραπτώς ψευδείς ισχυρισμούς και αιτιάσεις για το πρόσωπο του εγκαλούντος (σ.σ. Σημάτη), ενώ τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας τους..., ενώ η αλήθεια την οποία γνώριζε ήταν ότι ο εγκαλών (σ.σ. Σημάτης) ουδέποτε ενήργησε κατά τον τρόπο που του καταμαρτυρούσε. Β) Εν γνώσει του, ισχυρίστηκε ενώπιον τρίτων για κάποιον άλλον ψευδή γεγονότα... Γ) Στις 5-7-2006 προσέβαλε με λόγο την τιμή άλλου Δ) Στις 12-5-2006 απείλησε άλλον με παράνομη πράξη, προτρέποντάς τον σε μεταμέλεια «άλλως τα χειρότερα έπονται», περιάγοντας τον τελευταίο σε τρόμο και ανησυχία. Ήτοι για παράβαση των άρθρων 1, 12, 14 παρ.1, 16, 18, 26 παρ. Ια, 27 παρ.1, 94 παρ.1, 229 παρ.1, 363-362, 361, 333 ΠΚ».

Αὐτὰ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας.

Ὅσο γιὰ τὸ ἂν ὁ Μητροπολίτης εἶναι αἱρετικὸς ἢ ὄχι, εἶναι ἕνα θέμα δογματικό, ποὺ ἐκφεύγει ἐντελῶς, π. Ἱερώνυμε, τῶν ἁρμοδιοτήτων τοῦ Δικαστηρίου· δὲν ἐξετάζει τὶς θεολογικές του απόψεις τὸ δικαστήριο, ὅπως ψευδῶς πληροφορήσατε τοὺς πιστούς· γι’ αὐτὸ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα, διὰ στόματος τῆς Προέδρου, κατέστησε σαφὲς ὅτι δὲν θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ θεολογικὰ θέματα, ἔστω κι ἂν ὑπεισῆλθε καὶ σὲ αὐτά, γιὰ νὰ διερευνήσει τὸ πλαίσιο τῆς ὅλης ὑποθέσεως.
Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἔχω δημοσιεύσει ἀρκετὰ ἐμπεριστατωμένα ἄρθρα στὸ διαδίκτυο, ἐξετάζοντας λόγους καὶ ἐνέργειες τοῦ Μητροπολίτη μὲ κριτήριο τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κι ἔχω τὴν διάθεση νὰ τὰ παρουσιάσω καὶ στὸν τοπικὸ Τύπο, ἂν ὑπάρχει ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ κάποια ἐφημερίδα τοῦ Αἰγίου θελήσει νὰ δημοσιεύσει τὰ κείμενα αὐτὰ πρὸς διαφώτιση τοῦ λαοῦ.
Μιὰ τέτοια δημοσίευση θὰ ἀναγκάσει τὸν Μητροπολίτης νὰ ἀπαντήσει στὰ ἑξῆς ἁπλὰ πράγματα:
α) Δέχεται τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Παπισμὸς (καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς) εἶναι αἱρέσεις; Θὰ παύσει νὰ διδάσκει ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία καὶ μάλιστα «προκαθημένη»(!) καὶ ὅτι ἔχει μυστήρια; Γιατὶ καταλαβαίνετε, π. Ἱερώνυμε, ὅτι ἐφ’ ὅσον συνεχίζει νὰ διδάσκει αὐτά, σημαίνει ὅτι ἀρνεῖται «ἐμπράκτως» τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως περὶ Μίας Ἐκκλησίας.
(β) Δέχεται τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι τὸ Filioque εἶναι αἵρεση καὶ φοβερὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος; Ἢ θὰ συνεχίσει νὰ διδάσκει τοὺς πιστοὺς τοῦ Αἰγίου, ὅτι εἶναι θεολογούμενο;
Οἱ Αἰγιώτικες ἐφημερίδες θεωροῦν ὅτι αὐτὰ τὰ θέματα δὲν ἐνδιαφέρουν τοὺς πιστούς, ἢ ὅτι δι’ αὐτῶν θὰ στενοχωρηθεῖ ὁ Μητροπολίτης. Μερικὲς δυσκόλως δέχονται νὰ δημοσιεύσουν πλέον κείμενά μου ἢ ἄλλες (ποὺ ὑπηρετοῦν τάχα τὴν ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ), ἀρνοῦνται τελείως νὰ τὰ δημοσιεύσουν, ἀκόμα καὶ ἐπὶ πληρωμῇ. Παρουσιάζω ἕνα τέτοιο παράδειγμα. Ἐγράφη τὸ 2006. Δημοσιογράφος μὲ προέτρεψε νὰ καταγγείλω τὸ γεγονὸς στὸ πειθαρχικὸ συμβούλιο δημοσιογράφων. Δὲν τὸ ἔκανα, οὔτε αὐτὸς θέλησε νὰ τὸ δημοσιεύσει. Τὸ δημοσιεύω τώρα, γιὰ νὰ βγάλει καθένας τὰ συμπεράσματά του.

Ποιὸς ἐμποδίζει τὴν ἐνημέρωση τῶν Αἰγιωτῶν;

Στὴν μέχρι τώρα προσπάθεια γιὰ ἐνημέρωση, γύρω ἀπὸ τὶς  τελευταῖες ἐνέργειες τὶς Ἱ. Μητροπόλεως,  ἀντιμετωπίσαμε καὶ προσκόμματα  ἀπὸ μερίδα τοῦ τύπου γιὰ τὴν δημοσιοποίηση τῶν κειμένων μας. Συγκεκριμένα:

Κάποιες ἐφημερίδες δὲν δημοσίευσαν καθόλου τὰ δικά μας κείμενα, ἐνῶ εἶχαν δημοσιεύσει τὰ κείμενα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.
Εἰδικὰ ἡ ἐφημερίδα «Πρώτη τῆς Αἰγιάλειας». Ἀρνήθηκε νὰ δημοσιεύσει τὴν πρώτη μας ἀπάντηση, (ἂν καὶ εἶχε δημοσιεύσει σχετικὸ κείμενο τῆς Μητροπόλεως) μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι κάνει γιὰ τὸ θέμα συνολικὸ ρεπορτάζ. Δὲν ἐπέμεινα. Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες, καὶ ἀφοῦ δημοσίευσε καὶ δεύτερο κείμενο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ζήτησα νὰ δημοσιευθεῖ καὶ ἡ δική μας ἀπάντηση. Ὁ διευθυντὴς ἀρνήθηκε. Στὴν ἐπιμονή μου, ζήτησαν νὰ πληρώσουμε. Διάβασε τὸ ἄρθρο μπροστά μου, «γιὰ νὰ δῶ μήπως περιέχει ὕβρεις» εἶπε, καὶ συμφωνήσαμε νὰ δημοσιευθεῖ τὴν Τρίτη 14 ΜΑΡ 2006. Μὲ ἔστειλε στὸ ἰσόγειό της ἐφημερίδος, ὅπου πλήρωσα 50 Εὐρὼ καὶ κόπηκε ἡ παρακάτω ἀπόδειξη στὸ ὄνομά μου.

Τὴν 20/3/06, δὲν εἶχε ἀκόμα δημοσιευθεῖ! Γιὰ τοῦτο ἐπισκέφτηκα τὴν διεύθυνση τῆς ἐφημερίδος, ρωτώντας νὰ μάθω, γιατί ἀκόμα δὲν τὸ δημοσίευσαν. Μοῦ ἀπάντησε πὼς θεωρεῖ, ὅτι τὸ θέμα ἔχει καλυφθεῖ καὶ ἔδωσε ἐντολὴ στὴν ταμία νὰ μοῦ ἐπιστρέψει τὰ χρήματα!
Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι: "Ποιὸς ἐμποδίζει τὴν ἐνημέρωση τῶν Αἰγιωτῶν;"

Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος

23.10.12

The Chicago Plan Revisited - Μια ρεαλιστική πρόταση για οριστική έξοδο από την κρίση

by Jaromir Benes and Michael Kumhof

 I. Introduction 

The decade following the onset of the Great Depression was a time of great intellectual ferment in economics, as the leading thinkers of the time tried to understand the apparent failures of the existing economic system. This intellectual struggle extended to many domains, but arguably the most important was the field of monetary economics, given the key roles of private bank behavior and of central bank policies in triggering and prolonging the crisis.

During this time a large number of leading U.S. macroeconomists supported a fundamental proposal for monetary reform that later became known as the Chicago Plan, after its strongest proponent, professor Henry Simons of the University of Chicago. It was also supported, and brilliantly summarized, by Irving Fisher of Yale University, in Fisher (1936). The key feature of this plan was that it called for the separation of the monetary and credit functions of the banking system, first by requiring 100% backing of deposits by government-issued money, and second by ensuring that the financing of new bank credit can only take place through earnings that have been retained in the form of government-issued money, or through the borrowing of existing government-issued money from non-banks, but not through the creation of new deposits, ex nihilo, by banks. Fisher (1936) claimed four major advantages for this plan.

First, preventing banks from creating their own funds during credit booms, and then destroying these funds during subsequent contractions, would allow for a much better control of credit cycles, which were perceived to be the major source of business cycle fluctuations.

 Second, 100% reserve backing would completely eliminate bank runs.

Third, allowing the government to issue money directly at zero interest, rather than borrowing that same money from banks at interest, would lead to a reduction in the interest burden on government finances and to a dramatic reduction of (net) government debt, given that irredeemable government-issued money represents equity in the commonwealth rather than debt.

Fourth, given that money creation would no longer require the simultaneous creation of mostly private debts on bank balance sheets, the economy could see a dramatic reduction not only of government debt but also of private debt levels. We take it as self-evident that if these claims can be verified, the Chicago Plan would indeed represent a highly desirable policy.

Profound thinkers like Fisher, and many of his most illustrious peers, based their insights on historical experience and common sense, and were hardly deterred by the fact that they might not have had complete economic models that could formally derive the welfare gains of avoiding credit-driven boom-bust cycles, bank runs, and high debt levels.

We do in fact believe that this made them better, not worse, thinkers about issues of the greatest importance for the common good. But we can say more than this. The recent empirical evidence of Reinhart and Rogoff (2009) documents the high costs of boom-bust credit cycles and bank runs throughout history. And the recent empirical evidence of Schularick and Taylor (2012) is supportive of Fisher’s view that high debt levels are a very important predictor of major crises.

The latter finding is also consistent with the theoretical work of Kumhof and Rancière (2010), who show how very high debt levels, such as those observed just prior to the Great Depression and the Great Recession, can lead to a higher probability of financial and real crises.

18.10.12

Θρησκευόμενα Γυμνάσια

του Τάκη Καραγιάννη

Επί 1605 πρωινά, από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την στιγμή που θα τελειώσει το Γυμνάσιο, ένας Έλληνας μαθητής μετέχει στην πρωινή προσευχή με εκατοντάδες βλέμματα και πολλά ντεσιμπέλ από γέλια και ψιθύρους να τον έχουν ως αποδέκτη. Κι αν αυτό για κάποιους είναι θεμιτό και απαραίτητο και για άλλους ανελεύθερο και προσβλητικό, μέσα στις αίθουσες τα πράγματα είναι χειρότερα. Μπείτε στον κόπο και δείτε το ΦΕΚ 2129 της 14ης Οκτωβρίου του 2008. Θα παρατηρήσετε πως στα Γυμνάσια οι μαθητές διδάσκονται δύο ώρες την εβδομάδα Θρησκευτικά. Όσες δηλαδή Αρχαία (μετάφραση) και Νεοελληνική Λογοτεχνία. Λιγότερες από Μαθηματικά, αλλά περισσότερες από Φυσική και Χημεία. Αυτές, μάλιστα, απουσιάζουν από την πρώτη τάξη.

Τα παιδιά φεύγουν από το Γυμνάσιο έχοντας κάνει τριπλάσιες ώρες Θρησκευτικά από όσο Χημεία και μιάμιση φορά παραπάνω από Φυσική. Το περιβάλλον και τα φαινόμενά του, οι ουσίες και οι δυνάμεις που ασκούνται στο σύμπαν -από όλα και προς όλα τα αντικείμενα- αξιολογούνται λιγότερο σημαντικά από ό,τι η ζωή των Αποστόλων και οι παραβολές του Κυρίου. Προφανώς, η Πληροφορική παραμένει κάτι ξένο στη ζωή μας και συνεχίζει να θεωρείται, στο 2012, απαραίτητη  «κατά το ήμισυ» σε σχέση με το συγκεκριμένο μάθημα (σελ. 5). Πάμε να μιλήσουμε ακόμη πιο απλά.

Μέσα στο χρόνο, ένας μαθητής της Β’ Γυμνασίου θα κάνει 20 ώρες Χημεία, το ελάχιστο όριο για να θεωρηθεί έγκυρη η χρονιά. Από την στιγμή που υπάρχουν τρία τρίμηνα και σε καθένα από αυτά θα πρέπει να χωρέσει τουλάχιστον ένα ωριαίο διαγώνισμα, οι διαθέσιμες ώρες γίνονται 17 και από αυτές πρέπει να αναλωθούν, τουλάχιστον, έξι για εργαστηριακή εξάσκηση. Το σύνολο 11. Ας μην είμαστε καχύποπτοι και ας υποθέσουμε πως το βήμα για την παρέλαση δεν κόβει καμία ώρα κανενός μαθήματος, πως απεργίες δεν γίνονται και πως οι καθηγητές είναι τόσο ευσυνείδητοι που το όποιο κενό δημιουργηθεί λόγω κάποιας πιθανής απουσίας τους θα το αναπληρώσουν. Μία ώρα αφιερώνεται για να εξηγηθεί η ύλη των εξετάσεων και το ύφος των θεμάτων. Συνολικά 10 ώρες, σχεδόν όσες περνά ο πατέρας και η μητέρα του στη δουλειά κάθε ημέρα. Κι όλα αυτά, χωρίς εκδρομές και χωρίς κακοκαιρίες, αφού δεν κλείνουν ποτέ τα σχολεία με τις χιονοπτώσεις στην Ελλάδα και χωρίς άλλα απρόοπτα.

Τα παιδιά απορρίπτουν την επιστήμη και τρομάζουν στις πρώτες τους επαφές με την έρευνα. Κι όμως, αυτή δεν είναι δική τους επιλογή. Δεν είναι κοπάνα για καφέ, δεν είναι απουσία για μπάλα στο προαύλιο, αλλά πρόκειται για διατάξεις και αποφάσεις με σφραγίδες και υπογραφές υπουργών και διευθυντών. Το 2005, η Ελλάδα ήταν 3η στον κόσμο ως προς το σφιχτό εναγκαλισμό του κράτους και της θρησκείας, πίσω από Τουρκμενιστάν και Ιράν. Αν ψάξετε πού είναι η Ζιμπάμπουε, θα την βρείτε στην 50η θέση, την Τουρκία στην 44η, την Αυστραλία στην 77η κ.ο.κ. Αυτό εξηγεί –σε κάποιο βαθμό- και τον σκοταδισμό των νέων, τις επιλογές τους στη ζωή και τον τρόπο συμπεριφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Όσο ένα παιδί 13-16 ετών δεν μαθαίνει να αμφισβητεί και να ερευνά, αλλά αντίθετα διαβάζει σε σελίδες βιβλίων πως πρέπει να ακούει και να δέχεται άκριτα ότι προστάζει το δόγμα, τότε μην περιμένετε πολλά για το μέλλον.

Απαραίτητα είναι όλα∙ και τα Θρησκευτικά και τα Καλλιτεχνικά και τα Μαθηματικά. Η αναλογία είναι, όμως, αυτή που φέρνει τη σωστή χημεία. Όπως το μάθημα. Όπως στην καθολική Ιταλία (μισές ώρες από όσο μουσική και μηχανοκίνητος αθλητισμός), όπως στην Πορτογαλία (στο 1/3, σελ. 71-72) και όπως σε πολλές άλλες χώρες. Είναι περιττό να σας δώσω κι άλλα στοιχεία, δεν είναι στατιστικό το θέμα. Αφορά την κατεύθυνση προς την οποία έχουμε αποφασίσει να δείξουμε με το δάχτυλο στα νέα παιδιά. Και όσο το χέρι τεντώνεται προς τα εξώφυλλα με τα φωτοστέφανα, τόσο θα εναποθέτουμε τις ελπίδες για την παιδεία μας σε κάποια ανώτερη δύναμη.

16.10.12

ΜΙΑ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΛΕΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ...




Τέλος στην αυθαιρεσία της ναοδομίας

Στις πολεοδομίες η αρμοδιότητα ελέγχου και η έκδοση αδειών για ναούς και μονές

Του Γιωργου Λιαλιου

Τίτλοι τέλους για τη ναοδομία. Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με γνωμοδότησή του την οποία αποδέχθηκε το υπουργείο Περιβάλλοντος, έκρινε ότι η αρμοδιότητα έκδοσης οικοδομικών αδειών και διενέργειας ελέγχων για την τήρηση της πολεοδομικής νομοθεσίας σε ναούς, μονές, μητροπολιτικά μέγαρα και κάθε είδους κτίρια εκκλησιαστικού χαρακτήρα ανήκει από το 1988 στις κατά τόπους πολεοδομίες. Με την απόφαση αυτή θεωρούνται ανίσχυροι όλοι οι κανονισμοί που εξέδωσε έκτοτε η Ιερά Σύνοδος για τις αρμοδιότητες και τη λειτουργία της ναοδομίας και ανοίγει ο δρόμος για την είσπραξη υψηλών προστίμων για βεβαιωμένες περιπτώσεις πολεοδομικών αυθαιρεσιών.

Η γνωμοδότηση του Β΄ Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (αρ. 148/2012), που αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», έρχεται να κλείσει μια εκκρεμότητα ετών, η οποία αποτέλεσε πηγή συγκρούσεων ανάμεσα σε πολεοδομικές υπηρεσίες και φορείς της Εκκλησίας. Σύμφωνα με το σκεπτικό της, στον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ν. 590/1977) προβλεπόταν σαφώς ότι ο Οργανισμός Διοίκησης της Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΟΔΕΠ) είχε αναλάβει την έκδοση οικοδομικών αδειών για την ανέγερση ή επισκευή μητροπολιτικών μεγάρων, ναών και μονών. Ομως, όταν με τον Ν. 1811/1988 καταργήθηκε ο ΟΔΕΠ, δεν ορίστηκε ότι μεταφέρεται σε άλλο όργανο η επίμαχη αρμοδιότητα. «Συνακόλουθα, η αρμοδιότητα για χορήγηση άδειας δόμησης καταργήθηκε εν ταυτώ με την κατάργηση του ΟΔΕΠ και η άσκησή της περιήλθε στις αρμόδιες πολεοδομικές αρχές», σημειώνει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, παραθέτοντας και τη σχετική νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (1794/1994, 692/1993, 3237/2000).

Περαιτέρω, «η αρμοδιότητα έκδοσης άδειας δόμησης ιερών ναών και ετέρων εκκλησιαστικών κτισμάτων και της διενέργειας ελέγχων αποτελούν κύριες διοικητικές αρμοδιότητες που πρέπει ρητά να προβλέπονται και δεν μπορεί να ενταχθούν στις διατάξεις για τη ρύθμιση των ζητημάτων οργάνωσης και εσωτερικής διοίκησης της Εκκλησίας και των περί την ανέγερση ιερών ναών και κτισμάτων αυτών», αναφέρει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Και καταλήγει ότι «οι αρμοδιότητες έκδοσης οικοδομικής άδειας, καθώς και της άσκησης του συναφούς ελέγχου τήρησης των πολεοδομικών διατάξεων (σ.σ.: για τα κτίρια αυτά), ανήκουν στις αρμόδιες πολεοδομικές υπηρεσίες και στα αρμόδια ελεγκτικά όργανα».

Την υπόθεση ανακίνησε το 2010 η τότε υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, με αφορμή περιπτώσεις (όπως των αυθαιρέτων οικημάτων δίπλα στη Μονή Πεντέλης, του εκκλησιαστικού κέντρου της Μονής Αγίας Παρασκευής στα Μέγαρα και εκκλησιαστικού κτίσματος της μητρόπολης στο Αίγιο) όπου φορείς της Εκκλησίας αρνούνταν να καταβάλουν τα πρόστιμα που τους βεβαίωσαν οι πολεοδομίες, θεωρώντας τις αναρμόδιες.

Η γενική γραμματέας Χωροταξίας εξέδωσε εγκύκλιο (αρ. 11/10), τονίζοντας ότι οι πολεοδομικοί έλεγχοι είναι αρμοδιότητα των κατά τόπους πολεοδομικών γραφείων. Και σε απάντηση η Ιερά Σύνοδος εξέδωσε νέο κανονισμό (ΦΕΚ 135 Α/9.8.10) αναβαθμίζοντας το Γραφείο Ναοδομίας σε «Διεύθυνση Ναοδομίας», αναθέτοντάς της και αρμοδιότητα ελέγχου κατασκευών. Κατόπιν το υπουργείο απευθύνθηκε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, που τον Μάρτιο εξέδωσε τη γνωμοδότησή του και στις 8 Οκτωβρίου ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σταύρος Καλαφάτης την έκανε αποδεκτή και την κοινοποίησε στις αρμόδιες υπηρεσίες. Υπενθυμίζεται ότι, εκτός από τις προαναφερθείσες υποθέσεις πολεοδομικών αυθαιρεσιών, στο παρελθόν είχε αποκαλυφθεί ότι γινόταν εκτεταμένη χρήση οικοδομικών αδειών της ναοδομίας για συμπληρωματικά σε ναΐσκους οικήματα (πανηγυρόσπιτα), προκειμένου να ανεγερθούν βίλες εκατοντάδων τετραγωνικών.