Aigio.org

ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

noreply@blogger.com (Sleeper) — Wed, 16 May 2012 21:13:00 +0000

Aνάγκη να ολοκληρωθεί η κατεδάφιση

noreply@blogger.com (Sleeper) — Tue, 15 May 2012 12:17:00 +0000

Tου Χρηστου Γιανναρα

Συγκεντρωμένες σε βιβλίο οι κυριακάτικες εδώ επιφυλλίδες της χρονιάς 2007 έχουν τον τίτλο: «H κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην Eλλάδα σήμερα». Xαρισματική οξυδέρκεια; Διορατική ευφυΐα; Tίποτε από αυτά, δυστυχώς. Mόνο κοινή, κοινότατη λογική στην «ανάγνωση» της ελλαδικής πολιτικής πραγματικότητας. Oποιοσδήποτε παρατηρητής με στοιχειώδη νοημοσύνη και (απαραιτήτως) αμερόληπτη ανιδιοτελή κρίση, μπορούσε πριν από έξι (6) κιόλας χρόνια να διαγνώσει τη συντελεσμένη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Nα κατανοήσει ότι τα εμφανιζόμενα ως πολιτικά κόμματα ήταν μόνο συντεχνίες συμφερόντων, μολυσματικές εστίες φαυλότητας, συσπειρώσεις απίστευτης ανικανότητας καμποτίνων.

Eχει κάποια σημασία να μνημονευθεί η υπεροπτική αδιαφορία, η χλευαστική περιφρόνηση, η σκόπιμη διαβολή του προβληματισμού που κόμιζε επί χρόνια η κυριακάτικη εδώ επιφυλλιδογραφία. Kάπως ευγενικότεροι οι πραιτωριανοί του κ. Σαμαρά τη χαρακτήριζαν, τουλάχιστον δημόσια, «ρομαντική απαισιοδοξία», ενώ τα περιβάλλοντα του ολίγιστου των Παπανδρέου και Kαραμανλή του βραχέος απλώς σώρευαν καλά συγκαλυμμένο μένος αποστροφής. Tώρα η κατάρρευση συντελέστηκε σαν εφιαλτικός καταπέλτης. Tο άμεσο μέλλον, οι μέρες που έρχονται, εγκυμονούν μετασχηματισμό της λαϊκής οργής σε πανικό. Aπέναντι στις ύαινες της διεθνούς τοκογλυφίας η Eλλάδα έχει να αντιτάξει νεόκοπες, αμήχανες, όχι σοβαρότερες από τις προηγηθείσες φιγούρες της εγχώριας παρακμιακής χαρτοκοπτικής.

Eντυπωσίασε στις εκλογές της 6ης Mαΐου η συντριβή και ο εξευτελισμός των δύο μεγάλων πολιτικών καρκινωμάτων της μεταπολίτευσης. O πρασινογάλαζος αμοραλισμός που εδραίωσε θεσμικά στην Eλλάδα τη φαυλότητα και κλεπτοκρατία, την παροιμιώδη ανικανότητα και απολυταρχία της μικρόνοιας, αποδοκιμάστηκε από τους ψηφοφόρους αμείλικτα. Σαρώθηκαν οι εξυπνακίστικες ρητορείες, τα χρυσοπληρωμένα ευρήματα γκαιμπελικών «επικοινωνιολόγων», η αγυρτεία των τεχνασμάτων εντυπωσιασμού της εξουσιολαγνείας. Στάλθηκαν στα σπίτια τους οι φανταχτεροί σπιθαμιαίοι της μεταπολίτευσης, θα ζήσουν το υπόλοιπο του βίου τους με τον πανικό της επικρεμάμενης εισαγγελικής διερεύνησης της αυτουργίας, ή της ανοχής και απόκρυψης, κοινωνικών κακουργημάτων. (Aλήθεια, πόσους και ποιας νοητικής στάθμης ψηφοφόρους ήθελε να γοητεύσει ο κ. Eυάγγ. Bενιζέλος, όταν διόριζε τον κ. Πύρρο Δήμα επικεφαλής του «ψηφοδελτίου επικρατείας» του ΠAΣOK; Πόσους και ποιας δημοκρατικής ευαισθησίας πολίτες επιχειρούσε να σαγηνεύσει ο κ. Σαμαράς, όταν διόριζε εν ενεργεία δικαστικό στο δικό του «ψηφοδέλτιο επικρατείας»; H εξοντωτική συντριβή των δύο πρωτουργών του μεταπολιτευτικού αμοραλισμού κομμάτων –που μακάρι να συνοδευτεί και από την εισαγγελική διερεύνηση των οικονομικών τους– δίνει την ελπίδα ότι και η πιο μεθοδική εξηλιθίωση δεν εξαφανίζει τα ενστικτώδη αντανακλαστικά αυτοάμυνας μιας κοινωνίας).

Oι εκλογές της 6ης Mαΐου επικυρώνουν και με τη γλώσσα των αριθμών την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος που γέννησε και εξέθρεψε η μεταπολίτευση. Kατέρρευσε η απάτη των ασπόνδυλων «πολυσυλλεκτικών» κομμάτων, δηλαδή η μεταποίηση της πολιτικής σε παιχνίδι εντυπώσεων, σε ανταγωνισμό εξεύρεσης κεφαλαίων για τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλου των πολιτών. Mόνο που η συντριβή των κορυφαίων της πολιτικής αχρειότητας πραγματοποιήθηκε με μοχλό δυο άλλες, επίσης κατεστημένες διαστροφές: την καπηλεία της Aριστεράς από τον καριερισμό και την καπηλεία του πατριωτισμού από τον ψυχολογικό εθνικισμό και τον ρατσιστικό τραμπουκισμό.

Δυστυχώς οι συλλογικές επιγνώσεις ωριμάζουν με απογοητευτική βραδύτητα – χρειάστηκαν τριάντα οχτώ χρόνια για να αποδοκιμαστούν εκλογικά και το παπανδρεϊκό πρωτότυπο και η νεοδημοκρατική απομίμησή του. Πόσος χρόνος άραγε θα χρειαστεί για να αφυπνιστεί η ελλαδική κοινωνία στην πιστοποίηση απειλητικών συμπτωμάτων, όπως η συμφεροντολογική, αντικοινωνική Aριστερά και ο διάστροφος νοσογόνος εθνικισμός;

Oι τετρακόσιες πέντε χιλιάδες πεντακόσιοι εξήντα δύο Eλληνες που ψήφισαν τη «Xρυσή Aυγή» είχαν, από το πρώτο κιόλας βράδυ των εκλογικών αποτελεσμάτων, τηλεοπτική εικόνα για το ποιο είδος αντιλήψεων και συμπεριφορών έμπασαν με την ψήφο τους στο ελληνικό κοινοβούλιο. Kανένα Mέσο «Eνημέρωσης» δεν είχε πληροφορήσει, με οπτικο-ακουστικό υλικό, τους πολίτες για το «πολιτικό προσωπικό» των καινοφανών κομμάτων. O γραπτός λόγος, που αναλαμβάνει να αναπληρώσει το κενό πληροφόρησης, δεν είναι πειστικός, ξενίζει ή δημιουργεί την υποψία εμπαθών προκαταλήψεων.

Oι εννιακόσιες εβδομήντα τρεις χιλιάδες τριακόσιοι έντεκα Eλληνες που ψήφισαν τον ΣYPIZA δεν χρειάζονταν οπτικο-ακουστικό υλικό για την πληροφόρησή τους, απλώς δεν έθεσαν ποτέ στον εαυτόν τους το ερώτημα: Tο όραμα ποιας κοινωνίας, ποιους στόχους και προτεραιότητες, ποια ποιότητα ζωής υπηρετεί αυτό το κόμμα; Kάποτε στην Eλλάδα το να είσαι Aριστερός, ακόμα και με τον μεταπρατικό, ξιπασμένο πρωτογονισμό της ζαχαριαδικής απάτης, ήταν ρίσκο, διακινδύνευες πολλά. Πάλευες για κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες ενάντια στη ζούγκλα των εγωκεντρικών συμφερόντων. Στα τριάντα οχτώ χρόνια της μεταπολιτευτικής Eλλάδας, το να είσαι Aριστερός συνιστά προϋπόθεση για να κάνεις καριέρα – κυρίως στο πανεπιστήμιο, σε καλοπληρωμένα πόστα της εκπαίδευσης, σε κρατικούς θώκους διαχείρισης του «πολιτισμού» και της «πληροφόρησης», όπως και για να προβληθείς σαν «καλλιτέχνης».

Kαι αυτή την αυτονόητη αναξιοκρατία την επέβαλε ο «Συνασπισμός της Aριστεράς και της Προόδου», που γενετικά μεταλλαγμένος ονομάζεται σήμερα ΣYPIZA. Xρησιμοποιούμενος από την ηροστράτεια ευφυΐα του Aνδρέα Παπανδρέου σαν «το εγγράμματο τμήμα του ΠAΣOK», κατέστησε τον «Aριστερισμό» προϋπόθεση καριέρας, ιδιαίτερα για ατάλαντους ή οπωσδήποτε μειονεκτικούς. Oποιος διέκρινε και γνώριζε ποιοι περιστοίχιζαν τον κ. Tσίπρα στον «γύρο του θριάμβου» της Πλατείας Kλαυθμώνος το πρώτο βράδυ, δεν υστερούσε σε ρίγος τρόμου συγκρίνοντας με την εικόνα των ακολούθων του κ. Mιχαλολιάκου. H επίδειξη του αριστερού καριερισμού, της ασημαντότητας να πλαισιώνει την εξουσία, είναι ένα άλλο είδος τραμπουκισμού, που ο ΣYPIZA τον κατέστησε γνώρισμα και της «Aριστεράς», όχι αποκλειστικότητα των φαύλων «πολυσυλλεκτικών» κομμάτων.

H κατεδάφιση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος είναι ανάγκη να ολοκληρωθεί. Διαφορετικά δεν γεννιέται το καινούργιο.

Σχέσεις Κράτους - Εκκλησιών

noreply@blogger.com (Sleeper) — Sun, 13 May 2012 09:17:00 +0000

Ευχάριστη έκπληξη τα ποσοστά που έλαβε το κόμμα του Θάνου Τζημερου “Δημιουργία Ξανά”.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και οι θέσεις του κόμματος πάνω σε διάφορα καίρια ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία.

Ένα από αυτά οι σχέσεις Κράτους – Εκκλησιών. Παραθέτουμε αυτούσια τη δημοσίευση.

Όπως θα παρατηρήσατε, η ενότητα επιγράφεται «σχέσεις Κράτους – Εκκλησιών» και όχι «σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας». Πορευόμαστε προς μία εποχή συγκατοίκησης με άλλα έθνη και άτομα άλλων θρησκειών και οφείλουμε να κινηθούμε ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα: σε εκείνο που έχει ως βάση του τον άνθρωπο και την ελευθερία να πιστεύει τον δικό του ή και κανένα θεό, και στο επίπεδο της εμβάθυνσης σε πατροπαράδοτες αξίες και στις ρίζες της ελληνικότητάς μας. Ο στόχος μας είναι να διαπλάσουμε ανθρώπους ανεξίθρησκους και ανοιχτόμυαλους, που όμως ταυτόχρονα θα κοινωνούν με την παράδοση του τόπου, όχι ως στείροι οπαδοί, αλλά ως δημιουργικοί και σύγχρονοι συνεχιστές της. Ανθρώπους με «έρμα» που να είναι πανανθρώπινο και ελληνικό.

Ωστόσο, καθώς η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η επίσημη θρησκεία του Κράτους, θα πρέπει να εστιάσουμε κατ’ αρχήν σ΄ αυτή τη σχέση. Πολλοί θεολόγοι νοιώθουν άβολα και μόνο στο άκουσμα της έκφρασης «σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας» εξηγώντας ότι, από τη φύση του, ο Χριστιανισμός δεν τάσσεται παρά τω Καίσαρι (ή συχνά υπέρ τον Καίσαρα!) και η εκκοσμίκευση της εκκλησίας υπονόμευσε την πνευματικότητά της, άρα την ίδια τη φύση της. Το «δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε» σίγουρα δεν αποτυπώνει την οικονομική πλευρά της λειτουργίας της Εκκλησίας, το «ο έχων δύο χιτώνας...» δεν δημιουργεί συνειρμούς με τα αρχιερατικά άμφια, όμως μια ρεαλιστική σύγχρονη θεώρηση δεν μπορεί να παραβλέψει ότι για τα πάντα σήμερα «δει χρημάτων».

Φυσικά, μια πολιτική κίνηση, δεν έχει ρόλο στον σχολιασμό θεολογικών απόψεων, έχει όμως ρόλο στην καθιέρωση ενός πλαισίου λειτουργίας που να ενώνει τους Πολίτες, σε όποια εκκλησία ή δόγμα κι αν ανήκουν.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟ ΝΟΜΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ

Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι άλλο πράγμα είναι το θρησκευτικό συναίσθημα και άλλο η Εκκλησία με την νομική της υπόσταση (με την οποία το κράτος σχετίζεται). Πολύ συχνά, στις σχετικές συζητήσεις αυτά τα δύο συγχέονται. Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι η προσωπική απάντηση που δίνει ένας άνθρωπος στα μεγάλα ερωτήματα της Ύπαρξης ενώ η Εκκλησία είναι ένα νομικό πρόσωπο το οποίο εποπτεύει χιλιάδες άλλα νομικά πρόσωπα Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, διαχειρίζεται πόρους, διαθέτει περιουσία και τελεί νομικές πράξεις. Επομένως η οριοθέτηση της σχέσης Κράτους – Εκκλησίας δεν αφορά στην έκφραση της θρησκευτικής πίστης η οποία είναι ελεύθερη και προστατευόμενη από το Σύνταγμα για κάθε Έλληνα Πολίτη. Αφορά σε καθαρά νομικά θέματα, τα οποία, μάλιστα, διαθέτουν μια περίπλοκη νομική προϊστορία.

Επίσης, μια άλλη επισήμανση είναι αναγκαία: σε κάθε συζήτηση για τις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας δεν θα πρέπει να έχουμε κατά νουν μόνο την Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι αναγνωρισμένες θρησκείες – και σ΄ αυτές περιλαμβάνεται η μουσουλμανική – θα έχουν νομικό έρεισμα να διεκδικήσουν οτιδήποτε παρέχεται ως δικαίωμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ό,τι κάνει ο δεσπότης θα μπορεί να το κάνει και ο μουφτής, ό,τι ο ιεροκήρυκας, και ο μουεζίνης. Επομένως, το ζήτημα ουσιαστικά είναι ο ρόλος των εκκλησιών σε ένα σύγχρονο ελεύθερο πολίτευμα και η ανάδειξή τους σε παράγοντες σταθερότητας της κοινωνικής ζωής. Δεν χρειαζόμαστε εστίες αποσταθεροποίησης ή πηγές εντάσεων.

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Κάθε υγιής σχέση βασίζεται στον αλληλοσεβασμό, στην αλληλοεκτίμηση και στους σαφείς και διακριτούς ρόλους. Η σχέση Κράτους – Εκκλησίας δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί πρότυπο εφαρμογής αυτών των αρχών. Η Εκκλησία γοητεύθηκε από τις σειρήνες της εξουσίας και την ασφάλεια της κρατικής (και της κοινοτικής) χρηματοδότησης, ενώ το κράτος χρησιμοποιούσε την Εκκλησία κατά βούλησιν έχοντάς την πολιτικό υποχείριο. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Εκκλησία ενισχύει συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία συνθέτουν ένα διακομματικό «λόμπι», και, αντιστρόφως, συγκεκριμένοι πολιτικοί απευθύνονται στην Εκκλησία για πολιτική στήριξη. Η «ανάρμοστη» αυτή σχέση δεν ωφέλησε κανέναν. Δίχασε τον λαό, οδήγησε σε πολιτικές τραγωδίες, «αναθέματα» και «λαοσυνάξεις» πλήττοντας το κύρος και των δύο πλευρών και κυρίως διαβρώνοντας την ενότητα του ελληνισμού.
Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά η σημερινή κατάσταση στις σχέσεις Κράτους – Ορθόδοξης Εκκλησίας παραβαίνει πρωτίστως τους εκκλησιαστικούς κανόνες. Ο Τόμος του 1850, με τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακήρυξε αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Ελλάδος, σαφώς αναφέρει ότι πρέπει αυτή να διοικείται «ελευθέρως και ακωλύτως από πάσης κοσμικής επεμβάσεως». Είναι δηλαδή το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο που ορίζει την πλήρη διάκριση των ρόλων Εκκλησίας-Πολιτείας.

Η συνέχεια, βέβαια, υπήρξε χαρακτηριστικά νεοελληνική: μόλις δύο χρόνια μετά, οι νόμοι 200 και 201/1852, με την συναίνεση της αυτοκέφαλης πλέον Εκκλησίας της Ελλάδος ξεκινούν τη διαπλοκή η οποία από τότε εξελίχθηκε σε γόρδιο δεσμό καθώς περιλαμβάνει:

- περιουσιακά στοιχεία που διεκδικούνται από τις δύο πλευρές αλλά και από τρίτους (η έλλειψη Κτηματολογίου και η ασάφεια στον προσδιορισμό των συνόρων που υπάρχει σε χρυσόβουλα, φιρμάνια κ.λ.π. δημιούργησε το ιδανικό περιβάλλον για δικαστικές διεκδικήσεις δεκαετιών)

- υποχρεώσεις μισθοδοσίας κληρικών και αρχιερέων που ανάλογα με τις συνθήκες επιβεβαιώνονται ή αμφισβητούνται από το κράτος

- εκατοντάδες νόμων, συχνά αντιφατικών, που αφορούν συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία της εκκλησίας ή τις φορολογικές της υποχρεώσεις.

Παράδειγμα: φορολογικές ελαφρύνσεις που άλλοτε ισχύουν κι άλλοτε καταργούνται, ενώ αφήνουν «παράθυρα» στην παραοικονομία (π.χ. από τον ΦΠΑ απαλλάσσονται τα υλικά που προορίζονται για την ανέγερση ναών – ποιος ελέγχει αν ο εργολάβος που ανέλαβε την ανέγερση, χρησιμοποίησε και μερικά φορτηγά αμμοχάλικο για μια άλλη οικοδομή του;)

- «σουρεαλιστικές» νομικές αποφάσεις: η Ελληνική Δικαιοσύνη αποφαίνεται ότι η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να πληρώνει φόρους, αλλά σε περίπτωση που αρνηθεί ή αμελήσει, το Κράτος δεν μπορεί να τους διεκδικήσει!

- εμπλοκή του Κράτους σε υποθέσεις καθαρά εκκλησιαστικού χαρακτήρα, όπως στην εκλογή Αρχιεπισκόπου, την οποία πρέπει να επικυρώσει η Πολιτεία με πράξη διορισμού, ενώ στη διαδικασία εκλογής παρίσταται υποχρεωτικά ο Υπουργός Παιδείας ο οποίος είναι αρμόδιος για να επιλύσει και τυχόν ενστάσεις των ιεραρχών για τη διαδικασία!

Κανένα μέρος δεν θέλησε ουσιαστικά τον διαχωρισμό, αν και προοδευτικές φωνές ακούγονταν και από τα δύο μέρη κατά καιρούς. Όμως όλες οι κινήσεις ήταν ελλιπείς ή προσχηματικές. Είναι αδήριτη ανάγκη, αυτό το «κουβάρι» επιτέλους να «ξεμπερδευτεί».

Είναι σημαντικό να έχουμε υπόψη τα εξής δεδομένα:

1. Η Εκκλησιαστική περιουσία ανήκει σε χιλιάδες νομικά πρόσωπα Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου. Όταν ο «νόμος Τρίτση» προσπάθησε να κρατικοποιήσει κάποια από αυτά, 10 μονές κατέφυγαν στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και δικαιώθηκαν, καθώς η περιουσία ενός ΝΠ προστατεύεται ακριβώς όπως και η ατομική περιουσία ενός φυσικού προσώπου.

2. Σύμφωνα με το άρθρο 51 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, η κυριότητα κρίνεται με βάση το δίκαιο της εποχής που εκτήθη. Δηλαδή ένα ακίνητο που αποκτήθηκε επί τουρκοκρατίας, θα κριθεί με βάση τους νόμους που ίσχυαν στην τουρκοκρατίας, και όχι με βάση τους σημερινούς. Το ίδιο ισχύει και για τα βυζαντινά χρυσόβουλα.

3. Όποια νομοθεσία υποχρεώνει το Κράτος σε παροχές προς την Ορθόδοξη Εκκλησία δημιουργεί νομικό προηγούμενο για διεκδικήσεις και εκ μέρους άλλων εκκλησιών ή θρησκειών.

4. Η Εκκλησιαστική Περιουσία επί Τουρκοκρατίας δεν ήταν ακριβώς… εκκλησιαστική. Η Εκκλησία ήταν και πολιτικό εγκαθίδρυμα καθώς ασκούσε διοικητικά και δικαστικά καθήκοντα. Πολλά από αυτά τα καθήκοντα διευκολύνονταν με την παραχώρηση από μέρους του Σουλτάνου τεράστιων εκτάσεων γης, στις οποίες ζούσε μεγάλο μέρος πληθυσμού. Μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως ο Μωάμεθ ο Πορθητής, ενθρόνισε ως Πατριάρχη και Εθνάρχη τον Γεώργιο Γεννάδιο Σχολάριο, ο οποίος εξέφραζε την ομάδα των ανθενωτικών. Ο Μωάμεθ επέβαλε στο Οθωμανικό κράτος το σύστημα των μιλέτ, σύμφωνα με το οποίο κάθε έθνος θα ασκούσε διοίκηση, όπως το επιβάλλει η θρησκεία του. Έτσι, τα Πατριαρχικά δικαστήρια είχαν δικαιοδοσία σε όλες τις υποθέσεις που αφορούσαν τους Ρωμηούς σύμφωνα με τον κανονικό νόμο τών Βυζαντινών και με το αστικό και εθιμικό βυζαντινό δίκαιο. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν η κεφαλή του έθνους, ένας μιλέτ-μπασί, υπεύθυνος ενώπιον τού Σουλτάνου.

5. Όταν η Επανάσταση του 1821 δημιούργησε το ελληνικό Κράτος, το «πολιτικό» τμήμα των αρμοδιοτήτων της εκκλησίας πέρασε στη δικαιοδοσία του νέου Κράτους και θα ήταν αφύσικο η Εκκλησία να συνεχίσει να κατέχει όλες αυτές τις εκτάσεις στις οποίες περιλαμβάνονταν π.χ. ολόκληρη η Πάτμος με τα γύρω νησιά, ολόκληρη η Πειραϊκή χερσόνησος και εκατομμύρια στρέμματα στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (μόνο η Μονή Βατοπεδίου είχε στη Μολδαβία 1.500.000 στρέμματα!).

6. Η περιουσία της Εκκλησίας ανήκε όχι μόνο στην ιεραρχία αλλά και στους λαϊκούς οι οποίοι συμμετείχαν και ψήφιζαν για τη διαχείρισή της. Αυτό το καθεστώς ίσχυε από το 1833 και καταργήθηκε από τη δικτατορία του Μεταξά, χωρίς έκτοτε να επαναφερθεί. Προφανώς η διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας αποκλειστικά από τους κληρικούς και τους ιεράρχες αλλά και το κράτος το ίδιο ήταν πολύ «βολική» και για τους μετά τον Μεταξά.

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Μεγ. Βρετανία: Επίσημη εκκλησία είναι η «Αγγλικανική» Εκκλησία της Αγγλίας με κεφαλή της τον μονάρχη. Ο όρκος του έχει θρησκευτικές αναφορές, τη στέψη του τελεί ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury. Προνόμια της εκκλησίας είναι η παραχώρηση ακαδημαϊκών εδρών σε κληρικούς στα Πανεπιστήμια του Oxford, Cambridge, Durham και η προστασία της με τον νόμο περί βλασφημίας (ισχύει από το 1676). Δεν υπάρχει οικονομική στήριξη της επίσημης εκκλησίας παρά μόνο συντήρηση εκκλησιών που θεωρούνται ιστορικά μνημεία.

Ιρλανδία: Το Σύνταγμα δεν προβλέπει επίσημη θρησκεία, διασφαλίζει την ελευθερία της συνείδησης και εμποδίζει το κράτος να θεσπίσει προνόμια υπέρ κάποιας θρησκείας. Ο κλήρος δεν μισθοδοτείται από το κράτος.

Γερμανία: Πλήρης διαχωρισμός. Κρατική εκκλησία δεν υφίσταται. Κάθε θρησκευτική κοινότητα έχει αυτονομία στη ρύθμιση των εσωτερικών της υποθέσεων και μπορεί να προσλάβει νομική προσωπικότητα, σύμφωνα με τη νομοθεσία περί σωματείων. Κάθε φορολογούμενος δηλώνει στη φορολογική του δήλωση – αν θέλει – το θρήσκευμά του και πληρώνει εκκλησιαστικό φόρο, τον οποίον το κράτος αποδίδει στην αντίστοιχη εκκλησία.

Αυστρία: Ισχύει ό,τι και στη Γερμανία, από το 1867.

Γαλλία: Η κοιτίδα του λαϊκού κράτους. Στο άρθρο 1 του Συντάγματος ορίζεται: "Η Γαλλία είναι αβασίλευτη πολιτεία αδιαίρετη, χωρισμένη από την εκκλησία, δημοκρατική και κοινωνική". Η πάσης φύσεως επιχορήγηση προς τις Εκκλησίες απαγορεύεται από το Σύνταγμα.

Βέλγιο: Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, το βελγικό κράτος είναι ουδέτερο απέναντι σε όλες τις θρησκείες και δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει σε ζητήματα οποιουδήποτε θρησκεύματος.

Ελβετία: Το ελβετικό Σύνταγμα συνδέει τη χρηματοδότηση των εκκλησιών με την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας, ορίζοντας ότι κανείς δεν υποχρεούται να πληρώνει φόρους υπέρ μιας θρησκευτικής κοινότητας στην οποία δεν ανήκει.

Ισπανία: Το Σύνταγμα του 1978 ορίζει ότι δεν υπάρχει επίσημο θρήσκευμα, κατοχυρώνει τη θρησκευτικής ελευθερίας και θεσπίζεται η συνεργασία μεταξύ της κρατικής διοίκησης και διαφόρων θρησκευμάτων, ανάλογη με αυτή που ρυθμίζει τις σχέσεις με την Καθολική Εκκλησία. Υπάρχει φόρος υπέρ της Καθολικής Εκκλησίας μόνο στα μέλη της.

Ιταλία: Το Σύνταγμα του 1948 κατοχυρώνει αμοιβαία ανεξαρτησία και ίση μεταχείριση όλων των θρησκευμάτων. Το 1984 καταργήθηκε ο καθολικισμός ως επίσημη εκκλησία του ιταλικού κράτους. Υπάρχει προαιρετικός εκκλησιαστικός φόρος που αποδίδεται στην εκκλησία που έχει δηλώσει ο φορολογούμενος.

Δανία: Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία είναι η επίσημη εκκλησία, ο βασιλιάς ανήκει υποχρεωτικά στο επίσημο δόγμα, ο όρκος του όμως δίδεται ενώπιον του Συμβουλίου του Κράτους και δεν έχει θρησκευτικό χαρακτήρα. Μόνο το 11% των εσόδων της εκκλησίας προέρχεται από τον κρατικό προϋπολογισμό το υπόλοιπο προέρχεται από τον εκκλησιαστικό φόρο όσων είναι μέλη της.

Ολλανδία: Το Σύνταγμα του 1798, για πρώτη φορά στην Ευρώπη διακηρύσσει την ισότητα όλων των θρησκευμάτων και τον χωρισμό κράτους και εκκλησιών. Στο ισχύον Σύνταγμα του 1983 κατοχυρώνεται πλήρως η ελευθερία συνείδησης και η θρησκευτική ελευθερία. Το 55% των Ολλανδών δηλώνουν άθρησκοι.

Λουξεμβούργο: Η θρησκευτική ελευθερία κατοχυρώνεται πλήρως, ενώ προβλέπεται η δυνατότητα ανάμιξης του κράτους σε οργανωτικά ζητήματα εκκλησιών βάσει συμβάσεων που υπόκεινται σε κύρωση από το Κοινοβούλιο.

Πολωνία: Το Σύνταγμα του 1997 προβλέπει ίσα δικαιώματα μεταξύ εκκλησιών και θρησκευμάτων, η αμεροληψία των κρατικών οργάνων σε θρησκευτικά ζητήματα, σεβασμό της αυτονομίας και της αμοιβαίας ανεξαρτησίας μεταξύ των Εκκλησίας και Κράτους.

Πορτογαλία: Το Σύνταγμα του 1976 ρητά θεσπίζει τον χωρισμό κράτους και εκκλησίας αλλά το κονκορδάτο που είχε υπογραφεί το 1940 διασφαλίζει στην Καθολική Εκκλησία προνομιακή θέση σε σχέση με τα άλλα δόγματα και θρησκεύματα (αναγνωρίζεται η απαλλαγή φορολογίας των ιερέων).

Κύπρος: Υπάρχει χωρισμός Κράτους – Εκκλησιών και η Εκκλησία βασίζεται στον Καταστατικό της Χάρτη για να ρυθμίζει τα του οίκου της, ο οποίος δεν είναι Νόμος του Κράτους.

Σχεδόν όλοι οι όρκοι των αρχηγών κρατών ή Πρωθυπουργών στα Ευρωπαϊκά κράτη γίνονται χωρίς αναφορά στον Θεό. Στο ελληνικό Σύνταγμα ο όρκος του Προέδρου της Δημοκρατίας και των βουλευτών δεν περιορίζεται μόνο σε αναφορά του Θεού αλλά παραπέμπει στην Αγία Τριάδα. Υπάρχει πρόβλεψη για αλλόθρησκους ή ετερόδοξους όχι όμως για άθρησκους.

Ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησιών λειτουργεί παρ’ ό,τι στη Δανία το 88,2% του πληθυσμού ανήκει στην Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, στην Ιρλανδία το 93% του πληθυσμού ανήκει στην Καθολική Εκκλησία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία άνω του 95% είναι καθολικοί - και στο Λουξεμβούργο το 90%.

Ο πολιτικός γάμος είναι ισόκυρος με τον θρησκευτικό στην Αγγλία, Δανία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, ενώ στις υπόλοιπες χώρες είναι υποχρεωτικός.

Μόνο στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο οι κληρικοί - όλων των αναγνωρισμένων θρησκευμάτων – μισθοδοτούνται από το Κράτος. Σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε.

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα και στο θέμα της σχέσης Κράτους – Εκκλησιών αποτελεί την «ανορθογραφία» της Ευρώπης.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ

Προτείνουμε πλήρη ανεξαρτησία και αυτονομία της εκκλησίας, η οποία σημαίνει ότι:

- Το Κράτος δεν θα έχει πλέον καμία ανάμειξη στα εσωτερικά της Εκκλησίας, η οποία θα αποφασίσει πώς θα διοικείται, πώς θα εκλέγει τους αρχιερείς και τον Αρχιεπίσκοπο χωρίς να χρειάζεται επικύρωση από κανέναν. Το Κράτος θέτει κανόνες δικαίου που ισχύουν για όλους τους πολίτες, ενώ η Εκκλησία θέτει κανόνες δικαίου που ισχύουν μόνο για τους πιστούς της. Αυτό ισχύει για κάθε αναγνωρισμένη Εκκλησία. Οι Εκκλησιαστικοί κανόνες δεν μπορούν όμως να αντιβαίνουν στους νόμους του κράτους (π.χ. να απαγορεύουν την μετάγγιση αίματος ή να επιβάλλουν τη σαρία ή την κλειτοριδεκτομή). Δεν επιτρέπεται ενδυμασία που καλύπτει το πρόσωπο ολόκληρο ή εν μέρει – επιτρέπεται μόνο το κάλυμμα της κεφαλής με μουσουλμανική μαντήλα.

- Καταργείται η υποχρέωση της Εκκλησίας να παραδίδει τα χρήματά της προς φύλαξη στην Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία μάλιστα, βάσει του ισχύοντος πλαισίου μπορεί να τα διαχειρίζεται εν λευκώ, χωρίς να ενημερώνει την ηγεσία της εκκλησίας για αυτό!

- Απεμπλέκεται σε τρία χρόνια το κράτος από την μισθοδοσία του κλήρου. Σ’ αυτά τα χρόνια ισχύει ένα μεταβατικό καθεστώς το οποίο έχει στόχο να δημιουργήσει το νομικό πλαίσιο, ώστε η Εκκλησία να αποκτήσει τα μέσα και τις δυνατότητες ώστε να διαχειρίζεται τα του οίκου της.
Κατά τη διάρκεια του μεταβατικού καθεστώτος, καταγράφεται με κάθε λεπτομέρεια η περιουσία κάθε νομικού προσώπου που ανήκει στη δικαιοδοσία της Εκκλησίας και δημιουργείται Μητρώο Εκκλησιαστικής Περιουσίας. Αν και, όπως είπαμε, υπάρχουν πολλά ασαφή στοιχεία, μια μελέτη της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος το 1988, προσδιορίζει το σύνολο της αγροτικής (μόνο) περιουσίας της Εκλησίας σε 1.282.300 στρέμματα.
Από αυτά τα 367.000 είναι δασικές εκτάσεις, τα 745.400 βοσκότοποι και τα 169.900 γεωργικές καλλιέργειες.
Αυτή η περιουσία δεν ανήκει μόνο στην Κεντρική Διοίκηση (Ιερά Σύνοδο), αλλά σε περισσότερα από 10.000 εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Προσκυνήματα, Ιδρύματα, Κληροδοτήματα και άλλα). Η Εκκλησία αποφασίζει για τον τρόπο αξιοποίησης αυτής της περιουσίας. Ορκωτοί λογιστές κάνουν έλεγχο στη διαχείριση των εσόδων από αυτή την περιουσία. Η μισθοδοσία και οι συντάξεις των κληρικών προέρχονται από πόρους της Εκκλησίας. Το πρώτο έτος το κράτος χρηματοδοτεί το 70% της μισθοδοσίας, το δεύτερο έτος το 40 %, το τρίτο έτος το 20% και από το επόμενο έτος την δαπάνη αναλαμβάνει αποκλειστικά η Εκκλησία.

-     Κάθε φορολογούμενος συμπληρώνει προαιρετικά στη φορολογική του δήλωση, την εκκλησία στην οποία ανήκει και το ποσό που θα ήθελε να προσφέρει σε αυτή. Το κράτος εισπράττει τα ποσά και τα αποδίδει στις εκκλησίες χωρίς καμία παρακράτηση.

-   Τα ακίνητα της Εκκλησίας που αποφέρουν εισόδημα φορολογούνται όπως για κάθε Έλληνα.

-   Οι ναοί δεν φορολογούνται ως ακίνητη περιουσία αλλά πληρώνουν τα δημοτικά τέλη.

-   Προσφορές πιστών δεν φορολογούνται.

-   Δωρεές ακινήτων προς την Εκκλησία φορολογούνται με το ισχύον καθεστώς για κάθε δωρεά.

-   Ο πολιτικός γάμος και ο θρησκευτικός παραμένουν ισόκυροι.

-   Καταργείται ο, αντισυνταγματικός και προσβλητικός για την ελευθερία της έκφρασης, νόμος περί προσηλυτισμού.

-   Θέματα καύσης νεκρών, βιοτεχνολογίας και γενικά επιστημονικά θέματα που αφορούν σε ηθικά ζητήματα ή αστικά δικαιώματα, τα χειρίζεται η πολιτεία με τους αρμόδιους συμβούλους της. Κάθε Εκκλησία έχει δικαίωμα να εκφέρει άποψη η οποία όμως δεν δεσμεύει την Πολιτεία.

-   Καταργούνται όλοι οι νόμοι που προβλέπουν άμεση ή έμμεση οικονομική ενίσχυση της Πολιτείας (π.χ. ταφή αρχιερέων δημοσία δαπάνη) προς οποιαδήποτε Εκκλησία.

-   Καταργούνται οι ορκωμοσίες πολιτικών αξιωματούχων ενώπιον αρχιερέων. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί και οι Βουλευτές ορκίζονται ενώπιον τριμελούς επιτροπής που αποτελείται από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, τον πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας και τον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

-   Διατηρείται ο θεσμός του στρατιωτικού ιερέα. Την μισθοδοσία του αναλαμβάνουν κατά το ήμισυ το Ελληνικό Κράτος και η Εκκλησία.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

Ο ρόλος της παιδείας δεν είναι να προσφέρει θρησκευτική εκπαίδευση. Αυτό δεν γίνεται για το «χατήρι» κάποιων μειονοτήτων αλλά απλώς διότι η Δημόσια Παιδεία έχει άλλο ρόλο και άλλον προορισμό σε ένα σύγχρονο κράτος. Οι γονείς μπορούν να δώσουν στα παιδιά τους όποια θρησκευτική εκπαίδευση θέλουν, είναι δική τους ευθύνη και όχι του σχολείου. Το μάθημα των θρησκευτικών γίνεται μάθημα θρησκειολογίας στο οποίο οι μαθητές έρχονται σε επαφή με την φιλοσοφία, τα κείμενα, την τέχνη, την ηθική των θρησκειών αλλά και τον ιστορικό τους ρόλο, θετικό ή αρνητικό.
Όσοι επιλέγουν το επάγγελμα του κληρικού μπορούν να το κάνουν αφού περατώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση όπως ο νόμος ορίζει, σε σχολές που θα προσφέρουν αμιγώς θρησκευτική εκπαίδευση – οι σχολές αυτές θα είναι αδιαβάθμητες.

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Βάσει διεθνών συνθηκών την εποχή που το Άγιον Όρος έγινε τμήμα της ελληνικής επικράτειας υποχρεώθηκε το ελληνικό κράτος να αποδεχθεί ένα ιδιαίτερο διοικητικό καθεστώς. Οι Θέσεις μας βασίζονται στα εξής:
Το Άγιον Όρος Παραμένει αυτοδιοικούμενο τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Για θέματα τάξεως και ασφαλείας διορίζεται Πολιτικός Διοικητής από το Υπουργείο Εσωτερικών (και όχι από το Υπουργείο Εξωτερικών όπως, περιέργως/υπόπτως, γίνεται σήμερα). Οι μοναχοί, οι οποίοι εγκαταβιώνουν στο Άγιον Όρος, αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια, μόνο για όσο διάστημα διαμένουν στο Άγιον Όρος. Εάν αποσχηματισθούν ή εγκαταλείψουν τις Μονές του Αγίου Όρους η ελληνική ιθαγένεια αφαιρείται.

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν ισχύει η σαρία (ο ιερός ισλαμικός νόμος). Στην Τουρκία, καταργήθηκε το 1926. Στην Ελλάδα ισχύει ακόμα! Η Συνθήκη της Λωζάνης (1923), την οποία επικαλούνται όσοι υποστηρίζουν τη διατήρηση αυτού του αναχρονισμού, δεν αναφέρεται πουθενά σε εφαρμογή της σαρία – απλώς δεσμεύει τη χώρα μας να σέβεται τα έθιμα της μειονότητας για τα οικογενειακά ή προσωπικά ζητήματα των μελών της.

Οι διατάξεις της σαρία προσβάλλουν ευθέως πολλά θεμελιώδη δικαιώματα: την αρχή της ισότητας των φύλων, τη θρησκευτική ελευθερία, το συμφέρον των ανηλίκων, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη. Η άγραφη σαρία παραμένει αδιαφανής και διερμηνεύεται μόνο από τους μουφτήδες, κληρικούς χωρίς νομικές γνώσεις. Οι γιοι παίρνουν διπλό κληρονομικό μερίδιο από τις κόρες. Διαζύγιο δικαιούται μόνο ο άνδρας με απλή δήλωσή του, ενώ η γυναίκα σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις (σχιζοφρένεια, στειρότητα, εγκατάλειψη). Η ασήμαντη διατροφή αναγκάζει τις διαζευγμένες γυναίκες να καταφύγουν σε έναν νέο γάμο, χάνοντας έτσι άμεσα την επιμέλεια των παιδιών τους, η οποία σε κάθε περίπτωση από τα 7 έτη για τα αγόρια και από τα 9 για τα κορίτσια περνάει αυτομάτως στον πατέρα. Οι γάμοι ανηλίκων όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά μέχρι το 2002 τελούνταν και δια αντιπροσώπου. Σπανίως τα δικαστήρια ελέγχουν τις αποφάσεις του μουφτή για αντισυνταγματικότητα, παρότι υποχρεούνται να το κάνουν. Σπανίως οι μουσουλμάνοι επιλέγουν να υπαχθούν σε αυτά, παρότι δικαιούνται να το κάνουν, καθώς αυτό θα σήμαινε εξοβελισμό από την κοινότητα. Η ελεύθερη βούληση καταργείται μαζί με την ισότητα, τη θρησκευτική ελευθερία και τη δυνατότητα του δικαίου να εξελίσσεται.

Αυτό το απαράδεκτο καθεστώς που κρατάει στην υπανάπτυξη την μουσουλμανική κοινότητα, οδηγώντας την στην αγκαλιά των εξτρεμιστών, θα καταργηθεί αμέσως, με υποχρεωτική υπαγωγή όλων των υποθέσεων που αφορούν μουσουλμάνους στα αστικά δικαστήρια.

Θα κρατήσει πολύ ακόμη η Ομερτά με Χρυσή Αυγή.;

noreply@blogger.com (Sleeper) — Sun, 13 May 2012 09:05:00 +0000

Η τρυφερή σχέση ‘Χρυσής Αυγής’-Εκκλησίας

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,

Τα ΜΜΕ αφυπνίστηκαν και ανακάλυψαν την Αμερική. Η Ευρώπη έχει ξεσηκωθεί, ο ίδιος ο κ.Μπαρόζο ευαισθητοποιήθηκε με ιδιαίτερη σαφήνεια και ένταση. Στη Γερμανία της «χιτλερικιάς» Μέρκελ, η Χ.Α. θα ήταν εκτός νόμου, αλλά εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Η «Χρυσή Αυγή», όσο κι αν τα μέλη της με την ευκολία που οι ακροδεξιοί υποκρίνονται, παριστάνουν, θυμίζοντας κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου, τις αξύριστες αδελφές του ελέους περνώντας γριούλες στο απέναντι πεζοδρόμιο, είναι χιτλερική-ναζιστική-σατανιστική. Αρκεί βέβαια ο πρώτος χαρακτηρισμός για να τους εξοβελίσει στα Τάρταρα της Κόλασης, στη χώρα που έδωσε εκατόμβες άμαχων βορά στον αιματοβαμμένο βωμό του χιτλερικού θηρίου της Αποκάλυψης. Αυτά, εκτός από πλήθος γραπτών, φωτογραφικών και κινηματογραφικών ντοκουμέντων το βεβαιώνουν ακόμη και οι ευλαβέστατοι Αν.Σαμαράς (αρχηγός την ενωμένης Κεντροδεξιάς της Αγίας Σοφίας), Γ.Καρατζαφέρης και Γρ.Μιχαλόπουλος (μέσω της «Ελ.Ώρας»). Η οικογένεια της συζύγου του Φύρερ (σύμφωνα με την επιεική εκδοχή της διάψευσης της Χ.Α. –μπλογκ hellas-orthodoxy Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012) έχει νοικιάσει κτίριο ιδιοκτησίας της σε ροζ ξενοδοχείο. Παράλληλα ο σύζυγος προλόγιζε «Το αστραφτερό σκοτάδι του Εωσφόρου» και στην «Εξομολόγηση ενός Εθνικού», υμνούσε αυτόν που:

στην μέση του ναού, Στο κέντρο της τεράστιας αιμάτινης κηλίδας, Στο βάθρο του βωμού,
Τραγόμορφος, σατανικά υπέροχος, Την ώρα δοξάζει της θυσίας
Των ευγενών ενστίκτων και της βίας..».

Αλλά και ο βουλευτής της Χ.Α. «Καιάδας» υμνούσε το Σατανά εν χορδαίς και οργάνοις. Το επίσημο ομώνυμο όργανο της Χ.Α. (10. 1988) κατήγγειλε «το σκοταδισμό του Ιουδαιοχριστιανισμού» και το Περιοδικό “ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ” της Νεολαίας της «Χρυσής Αυγής» (5.1.2000), δόξαζε τον Εωσφόρο. Όμως ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται και την ώρα της χρεοκοπίας η Χ.Α. βρήκε πρόσφορο εκλογικό έδαφος και προσπαθεί να μεταμορφωθεί σε κοριτσάκι του Κατηχητικού, παρ’όλο που δεν μπορεί να κρύψει τα γαμψά της νύχια και τα μυτερά της δόντια. Βουλευτές και στελέχη της είναι υπόδικοι για φόνους, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμούς, άνανδρη βία σε βάρος φουκαράδων μεταναστών (με την ανοχή της Αστυνομίας, η οποία αποδείχθηκε πως ψηφίζει Χ.Α. σε μεγάλα ποσοστά), απόπειρες δολοφονίας, ένοπλη ληστεία, απειλές σε βάρος δημοσιογράφων, πολιτικών κλπ, ενώ άλλοι ασχημονούσαν εμετικά, φωτογραφιζόμενοι κάνοντας άσεμνες χειρονομίες και μη μπορώντας να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους, στα κολαστήρια του Νταχάου. Πολλοί υποψήφιοί της, εμφανισιακά επιβεβαιώνουν τη θεωρία του Δαρβίνου, ενδυματολογικά θυμίζουν πλάσματα της Κόλασης, νοητικά παραπέμπουν στη γνωστή Πινακοθήκη του Νίκου Τσιφόρου, μορφωτικά «Εγέρθητο» Μανώλη Τριανταφυλλίδη να δεις το χάλι τους. Ο αρχηγός τους είναι αδίστακτος στην ψευδολογία σε βαθμό που να ξεπερνά και το Ναζιστή αρχιεπίσκοπο Χουντόδουλο, δηλώνοντας π.χ. πως οι στρατιώτες του δεν χαιρετούν χιτλερικά, τη στιγμή που φωτογραφικά ντοκουμέντα και βίντεο τον διαψεύδουν.

Όλα αυτά δεν πτοούν τον μητροπολίτη Αργεντινής Παναγιώτη Αντωνόπουλο (Ταράσιο) να υπερασπίζεται στα δικαστήρια τον παρ’ολίγο δολοφόνο Αντώνη Ανδρουτσόπουλο (Περίανδρο), το δεσπότη Πειραιά Χρήστο Μετζελόπουλο, σεσημασμένο αντισημίτη, να δωρίζει εικόνα της Παναγίας στον Φύρερ και την κρατική Εκκλησία της Ελλάδας, να τους ευλογεί και αγιάζει ανενόχλητη, μέσω ιερέων στη Λούτσα, στη Νεμέα, στην Κάτω Αχαϊα, στη Χαλκίδα και ίσως και αλλού, γεγονός βέβαια που συνέβη με την κάλυψη των οικείων μητροπολιτών Νίκου Χατζηνικολάου, Διονύση Μάνταλου, Χρήστου Σκλήφα και Κώστα Τριανταφύλου.

Ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Κατάρ, Φωτοβολταϊκών, Λαυρεντιάδη, Βουλιαγμένης, Βοιωτοπεδίου, Ασωπού, Σιβιτανιδείου, «Αλληλεγγύης-Αποστολής» κλπ Γιάννης Λιάπης καλύπτει τον εξ Αμερικής αρχιμανδρίτη στον Άγιο Ανδρέα, στα Κάτω Πατήσια που εκμεταλλεύεται το χώρο και τη λειτουργία για να σπείρει το μίσος στους φοβισμένους πιστούς» (‘Αυγή’ 30/03/2012).

Συστηματικά ο Φύρερ προσεγγίζει την Εκκλησία: Η ευσεβής Romfea αναδημοσιεύει το ναζιστικό κήρυγμά του για μια φυλετική-εθνική Εκκλησία και κάνει πως δεν ξέρει τίποτα για το σατανισμό του Μιχαλολιάκου (Αιμ.Πολυγένης 30.4.2012): «“Λασπολογία” χαρακτήρισε ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου “Χρυσή Αυγή” Ν. Μιχαλολιάκος όσα καταλογίζουν στο κόμμα του ότι είναι κατά της Εκκλησίας.Σε συνέντευξή του στο Protothema.gr ο κ. Μιχαλολιάκος δήλωσε πως είναι κατά του χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας. “Η Ορθοδοξία θα πρέπει να πάρει τον εθνικά κυρίαρχο ρόλο της και οι Μητροπολίτες να γίνουν Παπαφλέσσες” είπε χαρακτηριστικά. “Δεν πληρώνει το κράτος την Εκκλησία. Η Εκκλησία και το κράτος είναι το ένα και το αυτό” είπε σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, ενώ για την προσφορά της Εκκλησίας στην οικονομική κρίση δήλωσε πως “στα μέτρα των δυνατοτήτων της έχει βοηθήσει αλλά πιστεύω πως είναι λίγο. Όλοι οι μητροπολίτες θα έπρεπε να γίνουν Παπαφλέσσες γιατί έχει καταλυθεί η εθνική κυριαρχία». Τέλος η Χρυσή Αυγή αναδημοσίευσε επαινετικά τη γνωστή επιστολή του δεσπότη Σισανίου κ.Π.Ιωάννου: («Μαρτίου 23, 2012 OΛOKΛHΡH Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ: Ανοιχτή επιστολή Σισανίου Παύλου στον Υπουργό Χρυσοχοϊδη»). Ο δεσπότης, που θορυβήθηκε μόνο όταν το στρατόπεδο των προσφύγων τάραξε τον ύπνο της πνευματικής του πελατείας, όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του (ιστότοπος I.Ν.Αγ.Νικόλαου Σιάτιστας) «τονώνει πνευματικά και εθνικά τους κατοίκους της ακριτικής αυτής περιοχής» και «είχε διατελέσει γραμματέας των ‘Συνοδικών Υποεπιτροπών επί των Ολυμπιακών Αγώνων’, της χρηματοδοτήσεως των χριστιανικών οικογενειών της Θράκης, για την απόκτηση του τρίτου παιδιού….». Είχε δηλαδή συμμετάσχει από θέση ευθύνης σε μια ρατσιστική κίνηση φυλετικού μίσους του Χουντόδουλου κατά της μειονότητας της Θράκης, σπέρνοντας το ζιζάνιο του διχασμού μεταξύ των μουσουλμανικών και χριστιανικών κοινοτήτων.

Αναρωτιέμαι, η Ομερτά της Αριστεράς η οποία εργολαβικά καλύπτει τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα, μη ζητώντας π.χ. να επιστρέψουν στα κρατικά ταμεία ούτε τα λάφυρα της «Αλληλεγγύης», μην απαιτώντας να δοθούν στο Ταμείο Δημοσίων Υπαλλήλων αυτά που η Αρχιεπισκοπή λήστεψε από το ΤΑΚΕ, θα επεκτείνει τη διαγνωσμένη αλληλεγγύη της προς την Εκκλησία κάνοντας το κορόιδο ακόμη και όταν αυτή ευλογεί τη ‘Χρυσή Αυγή’; Περιέργως, ακόμη και για την ειδησεογραφία της ευαίσθητης στα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων «Αυγής», οι ευλογίες μιας ιδιότυπα κρατικής ΔΕΚΟ στους Ναζιστές, είναι άφαντες, κάτι σαν τα μαοϊκά φωτομοντάζ όπου εξαφανίζει κάποια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ για να ικανοποιήσει πολιτικές σκοπιμότητες.

Αθροίζω (52+26+19) και βγάζω 97 τους βουλευτές που έχουν εκλέξει ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-ΔΗΜΑΡ. Θα βρεθεί έστω ένας να φέρει την απίστευτη θεομπαιξία και χυδαιότητα της βλάσφημης φασιστικής κρατικής Εκκλησίας στη Βουλή, αφού οι κομματικές ηγεσίες σιωπούν συστηματικά;

Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά γίνονται εις μνήμην της αρχικής συνεργασίας του ΚΚ Γερμανίας με τον Χίτλερ και προς τιμήν του συμφώνου Μολότωφ – Ρίμπεντροπ, αν γίνονται στα πλαίσια των αριθμητικών ταχυδακτυλουργιών χάριν της εμφάνισης ενός πλειοψηφικού αντιμνημονιακού μετώπου, στο οποίο χωρίς αιδώ συναθροίζονται ο κ.Καμμένος και η ‘Χ.Α.’ ή απλά η Αριστερά έχει εδώ και πολύ καιρό προσαρμοστεί στα χούγια του διευρυμένου (πιθανότατα εφήμερου) «αγανακτισμένου» εκλογικού της ακροατηρίου, διαλέγοντας τον εύκολο δρόμο του χαϊδέματος αυτιών και της καλλιέργειας φρούδων ελπίδων προς την κάλπη αντί της σκολιάς οδού του Διαφωτισμού; Νομίζει στα σοβαρά πως αυτή η πορεία της θα έχει ευτυχή κατάληξη; Δεν θα έλθει η ώρα του λογαριασμού; Ο εξευτελισμός και η απόλυτη έκπτωση του χωνευτηρίου ΠΑΣΟΚ δε δίδαξε κανέναν;

….
ΥΓ1
‘Χρυσή Αυγή’ Στερεάς Ελλάδος.
1/5/12
«Αγιασμός των εκλογών, ευλογία των όπλων (xa-stereas.blogspot.com/2012/05/blog-post.html)
Μέλη μας είχαν αιτηθεί να τελεστεί στα γραφεία μας αγιασμός των εκλογών, ως μια προσευχή για δίκαιο και ένθεο κυβερνήτη στο Έθνος, μια προσευχή πριν τη μάχη για τη συνδρομή του Θεού σ’ αυτήν. Ο πόλεμος για την απελευθέρωσης των Ελλήνων σήμερα, δεν είναι σαν εκείνους των προγόνων μας. Πεδίο της πρώτης κρίσιμης μάχης είναι οι εκλογές και όπλα οι ψήφοι. Τηρώντας το πανάρχαιο έθιμο της φυλής μας, ζητήσαμε να ευλογήσει ο Θεός των Ελλήνων το δίκαιο αγώνα μας για τη σωτηρία του λαού μας. “Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων…” εψάλη από δεκάδες στόματα, ξυπνώντας στο αίμα μας μνήμες Αγίας Λαύρας, σχεδόν δύο αιώνων πριν. Μόνο σε μοναστήρια συναντά πια κανείς την κατάνυξη και την αυτοσυγκέντρωση που παρατηρήθηκε κατά το μυστήριο στα γραφεία μας. Ο πατριωτικός λόγος των δύο ιερέων ήταν η καλύτερη απόδειξη για την σημασία της θέσης μας περί του εθνικού ρόλου που οφείλει να διαδραματίζει η Εκκλησία».

…
ΥΓ2
Ενημερωθείτε για τους δυο στρουμπουλούς κυρίους της φωτογραφίας

Οι πουτάνες της Ελλάδας

noreply@blogger.com (Sleeper) — Thu, 03 May 2012 20:51:00 +0000

Μαρίνα από Βέλγιο

Χτες ενιωσα να σκάει στα μούτρα μου η μπότα του φασισμού της Ελληνικής πλειοψηφίας, των ανώνυμων πολλών συμπολιτών μας που θεώρησαν (έστω και με τη σιωπή τους) ότι η δημοσιοποίηση αυτών των φωτογραφιών ήταν αυτονόητη. Που είχαν ήδη πάρει της αποφάσεις τους για το ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα. Επίσημη πολιτεία, media και πολίτες ξαφνικά έγιναν ένα με τον λούμπεν υπόκοσμο. Ένα κακότεχνο Twin Peaks με ηθοποιούς από το Σπιρτόκουτο, και σκηνοθέτη τον Τζέιμς Πάρις. Τίτλος της ταινίας: Η Γαλανόλευκη Κορδέλα. Και η ταινία είναι σπλάτερ.

Ποσώς με ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η Ελλάδα ζει μια ιδιότυπη χούντα και η παραβίαση είναι καθημερινή, σχεδόν για όλες τις κοινωνικές ομάδες. Νιώθω εξαιρετικά άβολα να μιλάω για ανθρώπινα δικαιώματα ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Ίσως να μην είμαστε η πιο ευαίσθητη, αλλά δεν είμαστε κι εμείς μία απ’ αυτές; Μας έχουν στερήσει το πιο βασικό δικαίωμα: στην εργασία και κατ’ επέκταση στην προσωπική αξιοπρέπεια. Μας έχουν εξωθήσει στο περιθώριο. Μας έχουν δώσει όλες τις αιτίες μετανάστευσης. Κάποιους μας έχουν διώξει ήδη, χωρίς προσχήματα. Συνεπώς «η πουτάνα» δεν συμβολίζει πλέον κάτι ξένο αλλά συμπαθές, που το αντιμετωπίζω με αλτρουισμό και φιλανθρωπία από τον ταπεινό μου θρόνο. Ίσως πολύ τραβηγμένα να είναι κι ένα προσωπικό μέλλον, όταν θα έχουν τελειώσει όλες οι επιλογές.

Ένας άτυπος εμφύλιος μαίνεται σιωπηρά χρόνια τώρα και ίσως πρέπει επιτέλους να προκηρυχθεί να τελειώνουμε με τον υπόκοσμο που μας κυβερνά. Και ποιος είναι αυτός ο υπόκοσμος; Αφελές πλέον να μιλάμε μόνο για πολιτικούς και τα media νομίζω. Ας μιλήσουμε και για μια ξεπεσμένη κοινωνία που συναλλάσσεται μαζί τους, που είναι η πελατεία τους. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι πλέον τους έχει μείνει μόνο ένας σκληρός πυρήνας πελατείας και δεν δίστασαν να φτάσουν στο χαμηλότερο επίπεδο ψηφοθηρίας ποντάροντας σε όλα τα εμετικά ταμπού, τις δεισιδαιμονίες, το σεξισμό, το σκοτάδι και την υποκρισία της Αγίας Eλληνικής Oικογένειας.
Αυτοί όλοι ψηφίζουν. Εμείς σπανίως. Όμως νιώθω ότι αυτή τη φορά, όσο μπανάλ και να ακούγεται η σιωπή είναι συνενοχή στο αδιανόητο.

Αν υπάρχει κάτι που με χαροποιεί είναι ότι αυτή είναι κίνηση πανικού ενός συστήματος που καταρρέει. Βοηθήστε το να μας αδειάσει τη γωνιά.
Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να σας δώσω ένα χεράκι μιας και είμαι απ’ αυτούς, τους πολλούς που λείπουν (κάποιοι κατ΄ επιλογή, κάποιοι κατ’ ανάγκη).
Αν και κατανοώ την κοινή μας τραγωδία -το αδιέξοδο των φτωχών ως μηδενικών πολιτικών επιλογών- κάτι θα έβρισκα να ψηφίσω την ερχόμενη Κυριακή.

Ρίξτε μια ματιά και σ’ αυτό:

Serious violation of human rights and medical confidentiality through the disclosure of data and photographs of an HIV positive female prostitute by the Greek Police.

H σατανιστική σφηκοφωλιά “Χρυσή Αυγή”…

noreply@blogger.com (Sleeper) — Wed, 02 May 2012 12:04:00 +0000

… εγκληματεί με τις ευλογίες της βυζαντινής Εκκλησίας

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Ξιφούλκησαν οι Εθνικόφρονες κ.κ.Σαμαράς και Καρατζαφέρης κατά της «Χρυσής Αυγής» που τους κλέβει τις πιο ευσεβείς μαχητικές ψήφους τους, την οποία ο μεν πρώτος αγνοούσε μέχρι τώρα ο δε δεύτερος χάϊδευε. «Χιτλερική συμμορία» την αποκάλεσε ο πρώτος μιλώντας στο Μαρούσι, «Χιτλερικούς και Σατανιστές» τους Χρυσαυγίτες ο δεύτερος, χωρίς βέβαια να καταγγείλει κανείς τους την Εκκλησία που υποθάλπει αυτό το συνδικάτο του υπόκοσμου. Όμως η στάση της Εκκλησίας δεν μπορεί να κρυφτεί. Δεν υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία της παγκόσμιας Εκκλησίας να ευλογεί Σατανιστές και δηλωμένους οπαδούς του Αντίχριστου. Ο δεσπότης του Πειραιά Χρήστος Μεντζελόπουλος συζητά με τον Φύρερ για την αντιμετώπιση των μεταναστών και δωρίζει εικόνα της Παναγίας κι ας ξέρει τη σαφή εντολή: «Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων …». Ο δεσπότης Αργεντινής Παναγιώτης Αντωνόπουλος (επαγγελματικό ψευδώνυμο Ταράσιος) τους υπερασπίζεται στα δικαστήρια στις φονικές τους ενέργειες

Οι Χρυσαυγίτες κατεβάζουν εσπευσμένα τους χιτλερικούς σταυρούς, σταματούν τους ύμνους στον Εωσφόρο και στον Αντίχριστο, ο Φύρερ βγάζει τις μπότες του. Η Εκκλησία ευλογεί τα γραφεία τους, το έκαναν χωρίς να έχουν καθαιρεθεί ακόμη, ιερείς των μητροπολιτών Λούτσας Νίκου Χατζηνικολάου και Νεμέας Διονύση Μάνταλου. Ιερείς προπαγανδίζουν για χάρη τους μέσα στο ναό, όπως ο αρχιμανδρίτης Αγίου Ανδρέα Κάτω Πατησίων: «υπάρχουν και νέοι ιερείς που κάνουν προπαγάνδα υπέρ της Χρυσής Αυγής. Στον Άγιο Ανδρέα, στα Κάτω Πατήσια -για παράδειγμα-, ο εξ Αμερικής αρχιμανδρίτης εκμεταλλεύεται το χώρο και τη λειτουργία για να σπείρει το μίσος στους φοβισμένους πιστούς» (‘Αυγή’ 30/03/2012) και όλα αυτά με τη συναινετική σιωπή του Αρχιεπισκόπου Βουλιαγμένης και Λαυρεντιάδη και όλης της Ιεραρχίας. Η «Χρυσή Αυγή» δημοσιεύει στην ιστοσελίδα της την πολυδιαφημισμένη υποκριτική εγκύκλιο του δεσπότη της Σιάτιστας κατά του στρατόπεδου μεταναστών της Κοζάνης («Μαρτίου 23, 2012

OΛOKΛHΡH Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ: Ανοιχτή επιστολή Σισανίου Παύλου στον Υπουργό Χρυσοχοϊδη»), και τον ερμηνεύει σωστά, σε πείσμα όσων αφελών δημοκρατικών (ανάμεσά τους και η «Αυγή») τον επαίνεσαν, παραβλέποντας ποιος είναι ο δεσπότης και τα προφανή κίνητρά του.

Τέλος η ευσεβής Romfea αναδημοσιεύει το ναζιστικό κήρυγμα του Φύρερ για μια φυλετική-εθνική Εκκλησία και κάνει πως δεν ξέρει τίποτα για το σατανισμό του Μιχαλολιάκου (Αιμ.Πολυγένης 30.4.2012): «“Λασπολογία” χαρακτήρισε ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου “Χρυσή Αυγή” Ν. Μιχαλολιάκος όσα καταλογίζουν στο κόμμα του ότι είναι κατά της Εκκλησίας.Σε συνέντευξή του στο Protothema.gr ο κ. Μιχαλολιάκος δήλωσε πως είναι κατά του χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας. “Η Ορθοδοξία θα πρέπει να πάρει τον εθνικά κυρίαρχο ρόλο της και οι Μητροπολίτες να γίνουν Παπαφλέσσες” είπε χαρακτηριστικά. “Δεν πληρώνει το κράτος την Εκκλησία. Η Εκκλησία και το κράτος είναι το ένα και το αυτό” είπε σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, ενώ για την προσφορά της Εκκλησίας στην οικονομική κρίση δήλωσε πως “στα μέτρα των δυνατοτήτων της έχει βοηθήσει αλλά πιστεύω πως είναι λίγο. Όλοι οι μητροπολίτες θα έπρεπε να γίνουν Παπαφλέσσες γιατί έχει καταλυθεί η εθνική κυριαρχία“.

Κύριε Ροΐδη,
Θα μπορούσα να παραπέμψω σε δεκάδες πηγές για να αποδείξω πως η «Χρυσή Αυγή» του συνιδιοκτήτη του κτιρίου του πορνοξενοδοχείου με τους αλλοδαπούς υπαλλήλους “Νew Dream” φύρερ Mιχαλολιάκου και της συζύγου του Ελένης Ζαρούλια, υποψήφιας του κόμματος του, είναι κόμμα δολοφόνων, Σατανιστών και Χιτλερικών, οι οποίοι με τη συνενοχή της Εκκλησίας παριστάνουν τους ευσεβείς.

Το ευσεβέστατο ναζιστικό μπλογκ “Hellas Orthodoxy” δημοσιεύει διάψευση, που όμως επιβεβαιώνει την ιδιοκτησία του ροζ ξενοδοχείου, η οποία κρύβεται, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, πίσω από τρίτο πρόσωπο, λες και δεν έχει ευθύνη κανείς αν νοικιάζει το σπίτι του για να γίνει πορνείο, γιατί για την Εκκλησία του αυτή είναι η ιδιότητα του κτιρίου: «Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012. ΣΤΟ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΛΑΣΠΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ ΜΕ ΤΟ “ΡΟΖ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ”, ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ ΚΑΙ ΔΟΛ- ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ! Το ξενοδοχείο New Dream ουδεμία σχέση έχει με εμάς και αυτοί που το υποστηρίζουν γνωρίζουν ότι ιδιοκτήτες είναι μια οικογένεια Βορειοηπειρωτών, η οποία έχει ενοικιάσει το ακίνητο από την οικογένεια της συζύγου του Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής».

Η υποψήφια εθνομητέρα χρυσαυγίτισα Σκορδέλη, είναι υπόδικη για συνέργεια σε επίθεση με μαχαίρι κατά μεταναστών, οι ιδιοι οι άνανδροι Χρυσαυγίτες καυχιούνται πως τις νύχτες επιτίθενται ομαδικά σε βάρος μεμονωμένων ανυπεράσπιστων φουκαράδων ξένων, με την ανοχή του σοσιαλιστή υπουργού κ.Χρυσοχοϊδη, των δικαστικών και αστυνομικών αρχών (εδώ υπάρχει συνενοχή), ο πολιτευτής Χρίστος Ρήγας κρατείται για τη δολοφονία των Μιλτιάδη Μουτάφη, και Παρασκευής Γκέζου, ο εκπρόσωπος Τύπου Κασιδιάρης είναι υπόδικος για συνέργεια σε ένοπλη ληστεία, ο δε Χρυσαυγίτης «Περίανδρος» (Αντώνης) Ανδρουτσόπουλος ανεψιός του πρωθυπουργού της Χούντας του Ιωαννίδη, καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση για απόπειρα δολοφονίας του φοιτητή Δ.Κουσουρή.

Πολύ σωστά οι κάτοικοι σε Βιάννο Κρήτης και Δίστομο Βοιωτίας – δύο περιοχές με εκατοντάδες θύματα της ναζιστικής θηριωδίας – κινητοποιήθηκαν άμεσα και εμπόδισαν τη συμμορία των Χρυσαυγιτών να κάνει προεκλογική περιοδεία στις περιοχές τους. Επίσης η έγκριτη δικηγόρος Ζωή Νικ.Κωνσταντόπουλου, υποψήφια βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε να διερευνηθεί η νομιμότητα της λειτουργίας αυτής της σφηκοφωλιάς.

Με όλες τις επιφυλάξεις που μπορούν να διατυπωθούν, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι η οργάνωση αυτή παρανομεί ασύστολα και προτρέπει σε κακουργηματικές πράξεις, έχοντας μάλιστα μέσα στον πυρήνα της ιδεολογίας της το εγκληματικό στοιχείο.
….
ΥΓ1
Είναι γνωστό πως πολλοί Ναζιστές κρύβουν πίσω από τον ψευτοπαλληκαρισμό τους την ομοφυλοφιλία τους, με πρώτον τον ίδιο τον αρχηγό τους τον Χίτλερ. Κλασσικό παράδειγμα, ο αυστριακός κρυφοομοφιλόφιλος Φύρερ Χαϊντερ
…
ΥΓ2
Ο «μιγάς» φύρερ Μιχαλολιάκος με την στριγγή (σαν του ελληνοχριστιανού δικτάτορα Παπαδόπουλου) φωνή, που παριστάνει τον καθαρόαιμο Έλληνα, σαν ψεύτης και δειλός, αρνείται με θράσος πως η συμμορία του χαιρετά ναζιστικά, πράγμα που έκανε και ο ίδιος με την ανοχή του κ.Καμίνη («Δημάρ»-«ΠΑΣΟΚ») στο Δημαρχείο, αρνείται δηλαδή αυτά που όλοι ξέρουμε και που οι κάμερες έχουν καταγράψει

ΑΜΒΡΟΣΙΕ ΒΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ...

noreply@blogger.com (Sleeper) — Wed, 02 May 2012 11:53:00 +0000

ΑΥΓΗ

Πάτρα: "Σαφάρι" για τα τραπεζοκαθίσματα ξεκίνησε ο Δήμος - Μπαράζ ελέγχων σε όλη την πόλη

noreply@blogger.com (Sleeper) — Thu, 26 Apr 2012 12:50:00 +0000

Στο μικρο Αίγιο φυσικά αιρετοί και επίορκοι δημοτικοί υπάλληλοι φροντίζουν να καλύπτουν εξόφθαλμες παρανομίες και αυθαιρεσίες επιχειρηματιών δίχως να υπολογίζουν τα δικαιώματα των δημοτών...

Αγνοούν φυσικά ότι οι εξελίξεις για ακόμη μια φορά θα τους ξεπεράσουν...

THEBEST

Την επόμενη εβδομάδα η συζήτηση για την αφαίρεση αδειών λειτουργίας Aυτοψία σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες της Πάτρας για την καταγραφή των τραπεζοκαθισμάτων και των κατασκευών που βρίσκονται παρανόμως μπροστά από τα καταστήματα και επί του πεζοδρομίου, χωρίς να διαθέτουν την απαιτούμενη άδεια κατάληψης κοινόχρηστου χώρου, πραγματοποίησε σήμερα από το πρωί, μικτό κλιμάκιο της Δημοτικής Αστυνομίας, της Διεύθυνσης Πολεοδομικού Σχεδιασμού και της Διεύθυνσης Προσόδων του Δήμου Πατρέων, μετά τη λήξη της προθεσμίας που είχε δοθεί από το Δήμο για την συμμόρφωση των καταστηματαρχών.

Το μικτό κλιμάκιο πραγματοποίησε ελέγχους σε 29 καταστήματα στις πλατείες Υψηλών Αλωνίων και Εθνικής Αντίστασης (Όλγας) καθώς και στην οδό Μαιζώνος. Από τα 29 καταστήματα τα 14 είχαν συμμορφωθεί ενώ τα 15 βρέθηκαν να εξακολουθούν να παρανομούν παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του Δήμου και την τελική προειδοποίηση ότι αν δεν έχουν συμμορφωθεί έως και την Τετάρτη 25/4/2012, η αρμόδια δημοτική υπηρεσία θα κινήσει τις διαδικασίες για την ανάκληση της άδειας λειτουργίας των καταστημάτων που παρανομούν, καθώς δεν τηρούνται οι όροι χορήγησης της άδειά τους.

Οι έλεγχοι θα συνεχιστούν όλη τη διάρκεια της ημέρας και σε άλλες οδούς και πλατείες, προκειμένου να υπάρξει συνολική καταγραφή των παρανομιών που αποβαίνουν εις βάρος των πολιτών και της εικόνας της πόλης και εμποδίζουν τους πεζούς να κινούνται σε χώρους που έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά για αυτούς. Την επόμενη εβδομάδα θα έρθει προς συζήτηση στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής το θέμα της αφαίρεσης της άδειας λειτουργίας των καταστημάτων που εντοπίστηκαν να παρανομούν.

Η Δημοτική Αρχή τονίζει για άλλη μια φορά ότι τα πεζοδρόμια, οι πεζόδρομοι και οι πλατείες δεν είναι αυλή καταστημάτων. Είναι για τους πεζούς οι οποίοι εξαιτίας των αυθαιρεσιών ταλαιπωρούνται ή ακόμη χειρότερα θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους κινούμενοι στο δρόμο επειδή τα πεζοδρόμια είναι κατειλημμένα, και πρέπει τάχιστα να απελευθερωθούν.

ΑΕΠΙ: Μια ΑΕ με κρατικές υπερεξουσίες

noreply@blogger.com (Sleeper) — Wed, 25 Apr 2012 12:27:00 +0000

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ

noreply@blogger.com (Sleeper) — Mon, 23 Apr 2012 12:01:00 +0000

Στο άρθρο αυτό όμως, γίνεται μια εκτενής παρουσίαση παλαιών ντοκουμέντων που αφορούν τη ναζιστική αυτή οργάνωση.

Πρόκειται για μια μεγάλη έρευνα, με ντοκουμέντα που ξεκινούν χρονολογικά από το 1982 και φτάνουν μέχρι το πρόσφατο παρόν. Τα περισσότερα από αυτά είναι γνωστά μόνο στο παλιό κοινό της Χρυσής Αυγής, δηλαδή στα πολύ λίγα άτομα που είχαν προμηθευτεί τα περιοδικά και τις εφημερίδες της, όταν είχαν εκδοθεί προ τριακονταετίας.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για αρχειακό υλικό που δεν έχει βγει στο φως του διαδικτύου και που βοηθάει να κατανοηθεί ποιό ακριβώς είναι το ιδεολογικό και θρησκευτικό υπόβαθρο της οργάνωσης αυτής. Στα επίμαχα αποσπάσματα των άρθρων που δημοσιεύουμε, για να μην υπάρχουν υπόνοιες ότι αλλοιώνουμε το νόημα, λόγω αποσπασματικής παρουσίασης κ.λπ., από κάτω ακριβώς θα παρατίθεται ένας σύνδεσμος που θα οδηγεί σε ολόκληρο το (σαρωμένο) άρθρο ή σελίδα, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί η εγκυρότητα των όσων παρουσιάζουμε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΔΩ

Εφτά χρόνια αρπαχτή , ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ»

noreply@blogger.com (Sleeper) — Sat, 21 Apr 2012 17:03:00 +0000

ΗΦΑΙΣΤΟΣ

Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».

Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.

Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:

«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».

Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.

Απολαβές και «ασυλία»

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).

Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).

Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των ...συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!

Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.

Τα μαύρα κρέατα

Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.

Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.

Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).

Η «νέα φαυλοκρατία»

Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).

Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5).

Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).

Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).

Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:

* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.

* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.

* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.

* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).

Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.

Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).

Η Ντόλτσε Βίτα

Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).

Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).

Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).

Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).

Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. [...] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [...] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).

Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).

Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:

«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).

Οι συμβάσεις

Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.

* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.

Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των ...εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την ...«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).

* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.

* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).

Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.

* Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).

Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:

«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».

Το «Τάμα του Εθνους»

Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.

Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.

Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.

Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».

Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι - μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».

Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.

Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).

Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!

«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. [...] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».

Χιονισμένη Καλαβρυτινή ιστοριούλα 6 Α

noreply@blogger.com (Sleeper) — Wed, 18 Apr 2012 20:34:00 +0000

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κοντός συνταξιούχος και η Χιζ Άβλικς. Ο ένας πλήρωνε τον άλλον για να παρουσιάζουν το μαύρο άσπρο. Την κομπίνα αυτή ευλογούσε και ο χαζός δημαρχάκος του χωριού. Έτσι και φέτος, πριν ακόμα τα χιόνια λιώσουν, ο κοντός συνταξιούχος και η Χιζ Άβλικς ετοίμασαν το ανακοινωθέν. Πάλι μιλούν για θαύμα. Οικονομικό θαύμα.

Αναλυτικά λένε ότι έπεσαν στο βουνό 3.243.564.986 νιφάδες, ανακατεύτηκαν 764.902 κουταλιές ζάχαρη στους καφέδες, μετρήθηκαν 4.629 τούμπες στο πάρκο, τραβήχτηκαν 761.007 φορές τα καζανάκια, δόθηκαν 3.289 υποσχέσεις πληρωμής στο προσωπικό και στους προμηθευτές , ψήθηκαν 978.445 κάστανα, τρομπαρίστηκαν 6.982.566 κυβικά μέτρα αέρα στο μπαλόνι, έβαλαν 658.933 φορές όπισθεν τα εκχιονιστικά, πετάχτηκαν 448.907 σακούλες σκουπιδιών, περιστράφηκαν 665.009 φορές οι τροχοί του τζίπ του κοντού συνταξιούχου, καταναλώθηκαν 320 Kwh ρεύματος, σφαγιάσθηκαν 59 γουρούνια για σουβλάκια, χρησιμοποιήθηκαν 202 αστυνομικοί για μεταφορά χρημάτων, μετρήθηκαν 554.991 αχνάρια λαγών στο χιόνι, ξετυλίχτηκαν 608.436 ρολλά χαρτί υγείας, αναλήγωσαν 569,5 κιλά κερί για βαξάρισμα, καθυστέρησαν 63 ημέρες οι πληρωμές των εργαζομένων και εισπράχθηκαν εκατομμύρια ευρώ από τους πελάτες. ΘΑΥΜΑ.

Το μαγαζάκι πλέον είναι σε θέση να βάψει χρυσές τις κολόνες για τον επόμενο χειμώνα, να κάνει αύξηση στον κρυφό μισθό του κοντού συνταξιούχου και να περικόψει τους μισθούς του Νίκου και του Γιάννη, στα πλαίσια των οδηγιών της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής που ψηφίζει ο τοπικός γραβατωμένος Σωτήρας. Η συνέχεια γνωστή. Στις οικονομικές σελίδες της εφημερίδας ο γνωστός καλλιτεχνοδημοσιογράφος θα επαινεί τον κοντό προστατευόμενό του για το ΘΑΥΜΑ. ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ.

Το ΙΚΑ, η εφορία, οι Τράπεζες και το Τ.Π.κ Δ. θα τιμήσουν σε ειδική εκδήλωση τον κοντό συνταξιούχο ως τον καλύτερο πληρωτή της χρονιάς. Η Χιζ Άβλικς πληρώθηκε και πήρε και μπόνους. Τα λεφτά της ληστείας μόνο λείπουν. Δε βαριέσε. Ποιός νοιάζεται. Άλλωστε ένα είναι σίγουρο. ΤΕΤΟΙΑ ΛΗΣΤΕΙΑ δε θα ξαναγίνει ΠΟΤΕ στο βουνό.

Οι σωτήρες το γνωρίζουν καλά.

Ο ΤΣΕΚΟΥΡΑΤΟΣ ΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ ΣΤΟ ΑΙΓΙΟ...

noreply@blogger.com (Sleeper) — Tue, 17 Apr 2012 19:58:00 +0000

ΔΕΝ ΠΑΡΕΛΕΙΨΕ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΕΙ ΠΡΩΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ ΤΑ ΣΚΗΠΤΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ...

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ AigialeiaNews

Στις 18.20 έφτασε στο Αίγιο, ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Μάκης Βορίδης, ο οποίος είναι ο κεντρικός ομιλητής στην σημερινή εκδήλωση της Τ.Ο. ΝΔ Αιγίου, στο Πολιτιστικό Κέντρο (παλαιό Νοσοκομείο). Πρόκειται για την κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της Ν.Δ. στο Αίγιο, με την ταυτόχρονη παρουσία των υποψηφίων του ψηφοδελτίου για την Αχαΐα.

Ο κ. Βορίδης, πριν πάει στο Πολιτιστικό Κέντρο, έκανε μία στάση, στην οικία του πρώην Αντιδημάρχου Αιγίου, Παναγιώτη Γούσα, στην οδό Π. Χαραλάμπους 15. Εκεί παραβρέθηκαν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος, στελέχη και οι πρόεδροι των Τ.Ο. Αιγίου και Ν. Πλαστήρα της Ν.Δ., ο πρόεδρος της Τ.Ο. της ΝΔ Αγρινίου, ο Γενικός Γραμματέας και μέλη της Τ.Ο. ΟΝΝΕΔ Αιγίου. Παράλληλα απ’ έξω από την πολυκατοικία, εκτός από τους άνδρες της προσωπικής ασφαλείας του κ. Υπουργού, υπήρχε και ισχυρή αστυνομική δύναμη και από άνδρες του Τμήματος Ασφαλείας Αιγίου παρουσία του αστυνομικού υποδ/ντή Αιγίου, Χρήστου Σπηλιόπουλου και του διοικητή Ασφαλείας Αιγίου Θανάση Παπανικολάου.

Ο κ. Βορίδης, παρέμεινε στην οικία του κ. Γούσα για είκοσι λεπτά(απόλαυσε και ένα γαλλικό καφεδάκι) και συζήτησε με τους παρευρισκομένους, τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε επίσκεψη στο Δημαρχείο Αιγιαλείας.

ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ

noreply@blogger.com (Sleeper) — Tue, 17 Apr 2012 16:23:00 +0000

Μικρό αφιέρωμα της ΕΡΤ στον σπουδαίο άνθρωπο και τραγουδιστή Δημήτρη Μητροπάνο.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στην Αγία Mονή Τρικάλων στις 2 Απριλίου του 1948. Προτού τελειώσει το γυμνάσιο άρχισε να δουλεύει σαν τραγουδιστής.

Στην ίδια ηλικία, έπειτα από παρότρυνση του Γρηγόρη Μπιθικώτση, επισκέφθηκε την εταιρεία Κολούμπια. Εκεί γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, δίπλα στον οποίο δούλεψε στα «Ξημερώματα». Όταν αναφερόταν στον Γ. Ζαμπέτα έλεγε πως ήταν «ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».

Το 1966 συνεργάστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεύοντας μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» σε μια σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και την Κύπρο. Το 1967 ηχογράφησε τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη».

Το 1972, χρονιά-σταθμός στην καλλιτεχνική του πορεία, συνεργάστηκε με τον Δήμο Μούτση και τον Μάνο Ελευθερίου στον «Άγιο Φεβρουάριο».

Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού. Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Μάριος Τόκας, Τάκης Μουσαφίρης, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιάννης Σπανός ήταν οι συνθέτες με τους οποίους συνδέθηκε επαγγελματικά, χτίζοντας μια καριέρα συνυφασμένη με την ελληνική λαϊκή μουσική παράδοση, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του '80.

Η συμμετοχή του σε δίσκους των Λάκη Παπαδόπουλου και Νίκου Πορτοκάλογλου ανέδειξαν εκείνη την εποχή την ευρεία γκάμα της ερμηνείας του και προανήγγειλαν μια στροφή στον τρόπο ερμηνείας του, που οδήγησε σε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του καλού σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού.

Η συνεργασία του με τον Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο «Στου Αιώνα την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, ήταν η στροφή του ερμηνευτή σε ακόμα πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού.

Το παρα(θρησκευτικό) κράτος του σκοταδισμού υποδέχεται τη κομπίνα του "αγίου φωτός"!

noreply@blogger.com (Sleeper) — Sat, 14 Apr 2012 10:04:00 +0000

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Μια υποκρισία που δεν χωράει το μυαλό του πολιτισμένου ανθρώπου. Εκείνου που δεν ζει ακόμη στα σπήλαια και δεν είναι όμηρος ειδωλολατρικών τελετών. Μιλάμε για την πρωτοφανή χυδαιότητα του χρεοκοπημένου κρατικού μηχανισμού, σε συνεργασία με τον σκοταδισμό της εκκλησίας, να υποδέχεται κάθε χρόνο με τιμές αρχηγού κράτους το άγιο φως που ανάβουν οι παπάδες με Bic στα Ιεροσόλυμα. Ακόμη και οι παρουσιαστές –δημοσιογράφοι που περιγράφουν την υποδοχή-κομπίνα δίχως αιδώ έχουν την αίσθηση ότι απευθύνονται σε κάφρους. Αλλά αυτοί πουλάνε και τη μάνα τους, οπότε λίγη σημασία έχει αν ψεύδονται από τηλεοράσεως.

Στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, εντοπίσαμε την ανάλυση που ακολουθεί και η οποία απευθύνεται σε φωτεινά μυαλά κι όχι σε παθητικούς ταλαίπωρους μάρτυρες του παρακρατικού σκοταδισμού.

Εδώ και μερικά χρόνια, κάθε Μέγα Σάββατο γίνεται στη χώρα μας μια πολυδάπανη θρησκευτική τελετή που τείνει να εξελιχθεί σε σύγχρονη παράδοση: πρόκειται για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα, με κρατικό αεροσκάφος και με συνοδεία επισήμων, και στη συνέχεια τη μεταφορά του ίδιου αυτού φωτός, με άλλα αεροπλάνα, σε όλους τους ναούς της χώρας προκειμένου να ανάψουν οι πιστοί τις λαμπάδες τους το βράδυ με την Ανάσταση. Φέτος, παρόλο που η χώρα μας μαστίζεται από πρωτοφανή οικονομική κρίση, παρόλο που μισθοί και συντάξεις έχουν υποστεί γερό τσεκούρωμα, παρόλο που το ίδιο το κράτος έχει περικόψει αγρίως τις δαπάνες του, το Άγιο Φως κατά τα φαινόμενα θα το υποδεχτούμε όπως κάθε χρόνο με τιμές αρχηγού κράτους.

Χρεοκοπημένου κράτους, βέβαια, αλλά εμείς οι Έλληνες είμαστε κιμπάρηδες, δεν λυπόμαστε έξοδα για τέτοια θέματα. Μπορεί τα σχολεία μας να μην έχουν θέρμανση, μπορεί τα περιπολικά της αστυνομίας να μην έχουν βενζίνη για να κινηθούν, μπορεί οι νέοι να ξενιτεύονται και οι γέροι να αυτοκτονούν, αλλά με τίποτα δεν θα δεχτούμε να μην έρθει με κρατικό αεροπλάνο το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα, και μάλιστα με τη συνοδεία τόσων και τόσων επισήμων, διότι φαίνεται πως δεν θα φωτιστούμε καλά αν δεν ταξιδέψουν βουλευτές και άλλοι επίσημοι στα Ιεροσόλυμα να συνοδέψουν το Φως, όπως πέρυσι ο Κώστας Μαρκόπουλος, ο Μιχάλης Παντούλας από το ΠΑΣΟΚ, η Ουρανία Παπανδρέου από το ΛΑΟΣ και ο ανεξάρτητος βουλευτής Βασίλης Οικονόμου (φέτος θα πάνε άλλοι· η αριστερά, προς τιμή της, δεν συμμετέχει).

Εδώ έχουμε δυο ζητήματα που πρέπει να τα ξεχωρίσουμε. Το ένα αφορά το Άγιο Φως καθαυτό, αν δηλαδή ανάβει με θαυματουργό τρόπο ή αν υπάρχει στη μέση κάποιο τέχνασμα· και το άλλο, αν είναι θεμιτό να έρχεται με δαπάνες του κράτους το Άγιο Φως (ανεξάρτητα αν ανάβει με θαύμα ή με τέχνασμα) στην Ελλάδα, ειδικά όταν η χώρα βρίσκεται χρεωμένη ως το λαιμό.

Για το πρώτο θέμα, δεν θέλω να πω πολλά, έχουν χυθεί τόνοι μελάνης, υπάρχει ένας συγγραφέας ονόματι Καλόπουλος που έχει ασχοληθεί με το θέμα (είναι εναντίον του θαύματος), υπάρχουν πολλοί που επιχειρηματολογούν υπέρ του θαύματος· όμως είναι θέμα πίστης και σε τέτοια πράγματα η λογική δεν χωράει. Να σημειώσω πάντως ότι τα θαύματα, αν υπάρχουν, γίνονται με μεγάλη φειδώ, όχι κάθε χρόνο λες και είναι εμποροπανήγυρη· ούτε εξηγείται πώς άρχισε το θαύμα τον ένατο αιώνα και όχι νωρίτερα. Αντίθετα, όπως λέει και ο Κοραής (βλ. παρακάτω), υπάρχουν πάμπολλες μαρτυρίες με παρόμοια μαγικά φώτα σε ειδωλολατρικούς ναούς. Και τέλος πάντων, είτε γίνεται το θαύμα είτε όχι, είναι θέμα που δεν μας αφορά και πολύ, κυρίως τους αγιοταφίτες αφορά και τους επισκέπτες του ναού, καθώς και όσους δραστηριοποιούνται στον τομέα του θρησκευτικού τουρισμού.

Πάντως, υπάρχουν πολλοί πιστοί Χριστιανοί που βλέπουν με κάποια αμηχανία ή και θυμηδία αυτό το νεοπαγές έθιμο της μεταφοράς του Άγιου Φωτός, ενώ κάποιοι διακρίνουν σ’ αυτό ειδωλολατρικές αποχρώσεις. Οφείλω πάντως να σημειώσω ότι το πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, παρόλο που περιφρουρεί με ζήλο τα πρωτεία του Πατριάρχη (μέχρι και ξύλο παίζουν οι ελληνορθόδοξοι καλόγεροι με τους αρμενίους), αποφεύγει να μιλήσει για θαύμα.

Πάμε τώρα στο δεύτερο θέμα, εκεί που μας πέφτει λόγος σε όλους: είναι θεμιτό να έρχεται το Φως από τα Ιεροσόλυμα με τιμές αρχηγού κράτους και να το πληρώνουμε από τον κρατικό προϋπολογισμό;

Καταρχάς, όλους τους προηγούμενους αιώνες που οι αεροπορικές συγκοινωνίες ήταν άγνωστες, ανασταίναν οι Χριστιανοί μια χαρά χωρίς άγιο Φως -θα ήταν ύβρις να πούμε ότι ο δικός τους γιορτασμός ήταν λειψός και ο δικός μας ανώτερος επειδή το φως μας είναι αγιασμένο.

Έπειτα, ακόμα και μετά την εμφάνιση και την καθιέρωση συχνών αεροπορικών συγκοινωνιών, πέρασαν πολλά χρόνια ίσαμε να αρχίσει η αεροπορική μεταφορά του Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, αλλά και με όσα θυμάμαι, το έθιμο ξεκίνησε το 1988, και αρχικώς ήταν προσφορά του κ. Ιάκωβου Οικονομίδη που είχε το ταξιδιωτικό γραφείο Z Tours, ο οποίος, είτε από αγνή πίστη είτε για διαφήμιση, κάλυπτε τα έξοδα της μεταφοράς του Φωτός από τα Ιεροσόλυμα. Αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια, αλλά από το 2002 (επί πρωθυπουργίας Σημίτη, που κάποιοι τον θεωρούσαν εχθρό της θρησκείας!) η ιδιωτική πρωτοβουλία έπαψε να ενδιαφέρεται και έσπευσε πρόθυμο το κράτος να καλύψει το κενό.

Αν όμως στα χρόνια της ολυμπιακής πασοκικής απλοχεριάς ήταν ίσως αναμενόμενο να πληρώνει ο φορολογούμενος το έθιμο του Φωτός, άλλωστε οι εργολάβοι και οι αεριτζήδες ενθυλάκωσαν εκατονταπλάσια ποσά και μόνο κάτι συριζαίοι διαφωνούσαν με το εθνικό όραμα, σήμερα το βρίσκω εξωφρενική σπατάλη, σε ένα κράτος που δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδα για να επαναπατριστούν οι σοροί των πακιστανών μεταναστών που θυσιάστηκαν στο Κρυονέρι.

Στο κάτω κάτω, η Εκκλησία της Ελλάδος, που δεν έχει υποστεί ούτε έκτακτη φορολόγηση των περισσότερων ακινήτων της, ούτε καλλικρατικού τύπου συγχωνεύσεις των μητροπόλεών της, θα μπορούσε πιστεύω να καλύψει τα έξοδα ενός εθίμου που τις δικές της τελετές εξυπηρετεί και που είναι άδικο να τα επωμιστούν όχι μόνο οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που δεν είναι χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά και όσοι χριστιανοί (και δεν αποκλείεται να είναι πλειοψηφία) που δεν θεωρούν ότι η τελετή αυτή προσθέτει κάτι στην κατάνυξη των ημερών και ότι θα μπορούσε να λείπει -άλλωστε, ο Παπαδιαμάντης, όπως και όλοι οι πιστοί χριστιανοί όλων των προηγούμενων αιώνων στην Ελλάδα, γιόρταζαν το Πάσχα χωρίς το Άγιο φως, πολύ πιο κοντά στο νόημα του χριστιανισμού απ’ ό,τι οι χρυσοκάνθαροι της πρώτης δεκαετίας του αιώνα μας.

Είπα πάρα πολλά και ώρα είναι να σταματήσω για να ακούσω και τις δικές σας απόψεις -αν και δεν θα μπορέσω να συμμετάσχω στη συζήτηση όσο θα ήθελα επειδή θα ταξιδεύω. Όμως, σαν μια προσφορά του ιστολογίου στον προβληματισμό, θα σας παρουσιάσω ένα απόσπασμα από μια μελέτη που έγραψε το 1826 ο Αδαμάντιος Κοραής για το θέμα αυτό· η μελέτη έχει τη μορφή διαλόγου ανάμεσα σε δύο πιστούς Χριστιανούς, τον Φώτιο, που πιστεύει στο θαυματουργικό Άγιο Φως, και στον Καλλίμαχο, που δεν πιστεύει και ο οποίος, με τα επιχειρήματά του, πείθει, όχι με μεγάλη δυσκολία, τον Φώτιο. Ο τίτλος είναι «Διάλογος περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός» και βρίσκεται στον τρίτο τόμο των Ατάκτων του Κοραή. Μπορείτε να τον διαβάσετε ολόκληρον εδώ (με κάποια λαθάκια πάντως) ή, στο πρωτότυπο, στα google books· εγώ βάζω μόνο ένα μικρό απόσπασμα από την αρχή (είναι και πολύ εκτεταμένος)

Διάλογος περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός

Τα πρόσωπα του διαλόγου

Φώτιος, Καλλίμαχος

Φ. Σ’ ερώτησα και άλλοτε, και δεν ηθέλησες ποτέ να μου φανερώσεις καθαρά την γνώμην σου.

Κ. Περί τίνος;

Φ. Περί του εις την Ιερουσαλήμ θαυματουργουμένου αγίου φωτός.

Κ. Άγιον φως άλλον δεν γνωρίζω παρά το «Φως εκ φωτός, θεόν αληθινόν εκ θεού αληθινού» ως το μαρτυρεί το Σύμβολον της πίστεως.

Φ. Ουδ’ εγώ αμφιβάλλω περί τούτου. Αλλ’ εις τούτου του Φωτός τον τάφον, αν πιστεύσομεν τους αγιοταφίτας, και τους επιστρέφοντας από την Ιερουσαλήμ προσκυνητάς, φαίνεται κατέτος άλλο φως υλικόν, εκ του οποίου ανάπτουν οι προσκυνηταί τας λαμπάδας των.

Κ. Τρόπους και μέσα να φωτίζωσι το σκότος ευρήκασιν οι άνθρωποι πολλά, και η πρόοδος της φυσικής επιστήμης τούς εδίδαξε πλειότερα. Εις τα φωτισμένα της Ευρώπης έθνη σήμερον, το πλέον ασθενές παιδάριον, η πλέον χυδαία γυνή, ανάπτουν φως, εις ροπήν οφθαλμού, με τα γνωστά φωσφορικά πυρεία (briquets phosphoriques).

Φ. Τα γνωρίζω.

Κ. Με κανένα τρόπον παρόμοιον πιθανόν ότι ανάπτει τις πρώτον επάνω του αγίου τάφου την λαμπάδα του, κι έπειτ’ απ’ αυτήν οι λοιποί τας ιδικάς των.

Φ. Όχι με τούτους τους γνωστούς τρόπους, αλλ’ εξ ουρανού, λέγουν, καταβαίνει το Φως.

Κ. Εξ ουρανού ψευδοκαταίβατα φώτα, μας εφύλαξεν η ιστορία πολλά. Ενθυμάσαι βέβαια, τι λέγει ο Παυσανίας περί των ναών της Λυδίας, όπου οι ιερείς άναπταν τα ξύλα διά τας θυσίας με πυρ αόρατον.[1] Τοιούτον τι εγίνετο εις την Εγνατίαν, πόλιν ιταλικήν[2]. Τοιούτον εις την Μακεδονίαν εις το ιερόν του Διονύσου[3]. Τοιούτον ακόμη εις την νήσον Τήνον[4] και εις όχι ολίγας άλλας πόλεις της Ασίας και της Ευρώπης. Ταύτα ήσαν τα προ Χριστού. Αν θέλεις νεότερα, ανάγνωσε τον Ζώσιμον, συγγραφέα της πέμπτης μετά Χριστόν εκατονταετηρίδος.

Φ. Τον ανέγνωσα· αλλά δεν ενθυμούμαι τι λέγει.

Κ. Ιστορεί με μεγάλην ευλάβειαν (ως εθνικός) το φαινόμενον κατά την εορτήν της Αφροδίτης εις τον αέρα φως, ποτέ μεν σφαιροειδές, ποτέ δε εις σχήμα λαμπάδος, και τον άπειρον χρυσόν και άργυρον, όσον εθησαύριζαν οι Ιερείς δι’ αυτό[5].

Φ. Πού και πότε;

Κ. Σε είπα, κατά την πέμπτην εκατονταετηρίδα. Ο δε τόπος ήτον εις την Συρίαν, εις αυτό της Αφροδίτης το ιερόν, πλησίον της Ηλιουπόλεως[6]. Εις την εορτήν ταύτης της θεάς εθαυματουργείτο το θαύμα.

Φ. Αλλ’ εκείνα ήσαν μηχανουργήματα λαοπλάνων ιερέων εθνικών. Εγώ λαλώ περί χριστιανών.

Κ. Με λέγεις λοιπόν θαύμα εθνικόν ενεργούμενον από χριστιανούς, ήγουν πράγμα αδύνατον.

Φ. Δεν πιστεύεις λοιπόν τα θαύματα!

Κ. Δεν ηπίστησα ποτέ εις τα αληθινά θαύματα· αλλά βλέπεις ότι έγιναν πολλάκις, και ενδεχόμενον να γίνονται ακόμη, από μη Χριστιανούς, και ψευδοθαύματα. Τι παράδοξον, αν ευρέθησαν και μεταξύ Χριστιανών τοιούτοι θαυματουργοί.

Φ. Με βάλλεις εις δεινήν απορίαν.

(…)

Φ. Να μη πιστεύσω λοιπόν όσα λέγουν περί του αγίου φωτός;

Κ. Όχι, επειδή ουδ’ ο Χρυσόστομος το επίστευεν, ή μάλλον ουδέ το εγνώριζε· διότι, αν εις τον καιρόν του εθαυματουργείτο το άγιον φως, πώς ήτο δυνατόν να λέγει ότι δεν εγίνοντο πλέον θαύματα;

Φ. Λέγεις λοιπόν λαοπλάνους τους αγιοταφίτας.

Κ. Άπαγε! φίλε· ουδ’ εσέ συμβουλεύω να δώσεις εις αυτούς τόσον αισχρόν επίθετον. (…)

Φ. Διατί λοιπόν το υποφέρουν; διατί δεν καταλύουν τοιούτον θαυματούργημα;

Κ. Επιθυμούν, μην αμφιβάλλεις, την κατάλυσίν του, αλλ’ είναι τάχα εις την εξουσίαν των;

Φ. Δεν είναι εις την εξουσίαν των! Από τίνος λοιπόν εξουσίαν κρέμεται;

Κ. Του καιρού, της εξαπλώσεως των φώτων εις τον κοινόν λαόν. Δεν έπλασαν αυτοί το θαύμα· το ευρήκασι απ’ άλλους προ πολλού πλασμένον, και δεν τολμούν να το σαλεύσωσι.

Φ. Τίνα φοβούνται;

Κ. Αυτούς τους Άραβας ληστάς, οι οποίοι συμμερίζονται με τους αγιοταφίτας τα κέρδη του θαύματος· αυτούς (το πλέον αξιοθρήνητον) τους κατέτος τρέχοντας μωρούς προσκυνητάς του θαύματος. Ή νομίζεις εύκολον μετά μακράν και πολυχρόνιον πλάνην, να φανερώσεις εις τους πλανημένους, ότι εθαυματούργεις διά να τους πλανάς;

Η συνέχεια επί του πεντεφίου.

Επαναλαμβάνω όμως, ότι το βασικό δεν είναι αν το φως ανάβει με θαύμα ή με τον τρόπο που χρησιμοποίησε ο Βάρναλης ένα Πάσχα που ήταν σχολάρχης στην Αργαλαστή και το βάλανε στον φάκελό του (δηλ. με αναπτήρα). Το βασικό είναι να σταματήσουμε να το φέρνουμε με τιμές αρχηγού κράτους και με πολυέξοδες τελετές. Ή, επιτέλους, να καλύψει τα έξοδα η ελληνική εκκλησία -αν και κάποιοι αυτό θα το έβρισκαν ακόμα μεγαλύτερο θαύμα από την αφή του φωτός!

[1] Παυσαν. V, 27

[2] Plin.II, 107. Horat. Satyr. I, 5, &99.

[3] Αριστοτέλ. Περί θαυμαστ. ακουσμ. κεφ. 133.

[4] Αυτόθι, κεφ. 193.

[5] Ο Ζώσιμος (Ιστορ. Ι, 58) λέγει ότι το θαύμα εγένετο έως εις τον καιρόν του· «Μέχρι των καθ’ ημάς χρόνων». Το Ιερόν της Αφροδίτης ταύτης, επονομαζομένης Αφακίτιδος, κατεσκάφη από τον Μέγαν Κωνσταντίνον, κατά την τετάρτην εκατονταετηρίδα.

[6] Η Ηλιούπολις είναι η σήμερον ονομαζομένη Βαλβέκα (Balbek).

Σε τι χρησιμεύει η Μεγάλη Εβδομάδα;

noreply@blogger.com (Sleeper) — Wed, 11 Apr 2012 22:26:00 +0000

Αγιότητα ή συμπυκνωμένη αμαρτία;

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,

Κάθε κάτοικος αυτής της χώρας, όσο βλάκας κι αν είναι, αν δει ένα Μογγόλο σαμάνο να καλεί τα πνεύματα της βροχής, η διαδικασία θα του φανεί παρανοϊκή. Οι περισσότεροι όμως θα βρουν απόλυτα λογικό χιλιάδες άνθρωποι να μαζευτούν αυτό το Σάββατο στους γεμάτους χρυσάφι ναούς μια πτωχευμένης χώρας και μιας θρησκείας που καταδικάζει την κατοχή χρυσού, για να γιορτάσουν μηχανικά-επειδή «έτσι τα βρήκαν»-έναν τριπρόσωπο θεό που αντέγραψε τους αρχαίους μύθους της Μεσογείου και έγινε ημίθεος, πέθανε και αναστήθηκε.

Η υποκρισία τους θα είναι τόσο μεγάλη, που με εξαίρεση ελάχιστους ειλικρινείς πιστούς-κυρίως άτομα ηλικιωμένα και μοναχικά-θα διασκεδάσουν με τα βαρελότα και θα το σκάσουν για να φάνε μαγειρίτσα, με μόνη σοβαρή αιτία της παρουσίας τους εκεί, τη γλυκιά νοσταλγία παιδικών αναμνήσεων. Αυτό το σκασιαρχείο, δευτερόλεπτα μετά την «Ανάσταση», δείχνει και το μέγεθος της εκτίμησης που αποδίδουν στη “θεϊκή αυτοθυσία”, εκτίμηση που δεν είναι μεγαλύτερη από τη σημασία που έδωσαν στους νεαρούς Πακιστανούς μουσουλμάνους, που θυσιάστηκαν για να σώσουν δυο ηλικιωμένους συμπατριώτες μας.

Η Εκκλησία τους που δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο, δεν έστειλε έναν παπά να προσευχηθεί εκεί που έγινε πράξη το κήρυγμα του θεού της. Αλλά αυτή η ανίερη Εκκλησία δεν έχει τιμήσει ακόμη το Σεϊχουλισλάμη Χατζή Χαλήλ Εφέντη που έδωσε στα 1821 τη ζωή του για να σώσει από τη σφαγή τους Ρωμιούς της Πόλης και είναι τόσο αχάριστη απέναντι στο Ισλάμ, το οποίο έχει επιτρέψει εκατοντάδες ορθόδοξους ναούς στη γη του, όταν η ορθόδοξη Αθήνα δεν επιτρέπει ούτε ένα τζαμί.

Μάλιστα κόμματα όπως η ναζιστική-σατανιστική «Χρυσή Αυγή», το ρατσιστικό «Ανεξάρτητοι Έλληνες» (αν κρίνει κανείς από την υπεράσπιση που προσέφερε ο αρχηγός τους σε ρατσιστές), η εθνικιστική Νέα Δημοκρατία Σαμαρά (ο “χριστιανός” αρχηγός της μιλάει πάντα σε πρώτο πρόσωπο σαν να είναι μόνος του στο κόμμα) και το ετοιμόρροπο κόμμα Καρα-Τζαφέρη, διεκδικούν τη σχετική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος καπηλευόμενα ασύστολα μια οικουμενική θρησκεία, με την οποία ούτε ως ιδεολογία ούτε ως πρόσωπα έχουν σχέση άλλη, από αυτήν της διαστρέβλωσης, της εμπορίας και της καπηλείας της.

Αδυνατούν οι Νεοέλληνες να μελετήσουν τους αρχαίους φιλόσοφους και να κατανοήσουν τα πρώτα βήματα του Ορθού Λόγου. Αναζητούν για στηρίγματα της ανισορροπίας τους, Αγίους, στα πρόσωπα αποθηριωμένων Ρωμαίων αυτοκρατόρων και πατριαρχών της Ανατολής και των διαστροφικών καλόγερων που προφητεύουν την καταστροφή και διδάσκουν το μίσος. Αν όμως αντί να διαβάζουν τις ασύντακτες και ανορθόγραφες μαντείες του Εβραιοφάγου Πατροκοσμά και του Τουρκοφάγου Παϊσιου διάβαζαν την «Αναρχική Ηθική» του Κροπότκιν, θα ήταν απείρως καλύτεροι.

Ο αναρχοκομμουνιστής Κροπότκιν έχει τα χαρακτηριστικά του Αγίου που αναζητούν. Μεγαλωμένος σε ορθόδοξη χώρα, εγκατέλειψε το πριγκηπικό του Ανάκτορο και αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις για μια ηθική κοινωνία για έναν ουτοπικό επί Γης Παράδεισο. Δεν είχε τη λογική του θαυμαστή του Χουντόδουλου, αρθογράφου του «Ελεύθερου Κόσμου» και φίλου των επιχειρηματιών των ιδιωτικών Σχολείων ευσεβή κ.Μπαμπινιώτη και έτσι αρνήθηκε το υπουργείο Παιδείας που του πρότεινε ο Κερένσκυ.

Πέθανε από πνευμονία έχοντας διανύσει μια πολύ γόνιμη, παραγωγική, χρήσιμη ζωή με γενναιότητα, ανιδιοτέλεια, αυτοθυσία, επαναστατικότητα, αλληλεγγύη, αρετή, σοφία και γνώση, χαρίσματα που έθεσε στη διάθεση των πολλών. Αν θέλουν οι Νεοέλληνες μια Αγία, θα τη βρουν στο πρόσωπο της αμερικανίδας αναρχικής Βολταιρίνας de Cleyre, που παραμονές Χριστουγέννων του 1902 συγχώρεσε επί τόπου τον παρ’ολίγο δολοφόνο της Χέρμαν Helcher, που την πυροβόλησε τρεις φορές, για να μην τον εκτελέσουν.

Είναι Μεγάλη Εβδομάδα και τα πλήθη των «πιστών» θα στοιχηθούν σε λιτανείες ιερέων, που τα ανικανοποίητα πάθη τους είναι ολοφάνερα σε κάθε λογικό και τίμιο άνθρωπο που μπορεί και βλέπει το σκοτεινό τους πρόσωπό, τις θεατρικές κινήσεις τους, τη μεγαλομανία της στολής τους και ακούει τη φαρισαϊκή μελωμένη φωνή τους. Αυτά τα φανερά όμως, είναι αόρατα στους πιστούς οι οποίοι δεν πτοούνται ούτε από την αδιάψευστη και κραυγαλέα

Στατιστική των ανατριχιαστικών ιερών σκανδάλων, που έρχονται σαν την κορυφή του παγόβουνου στο φως. Περιδεείς και τυφλοί, μη έχοντας ηθικά και λογικά ερείσματα, αναζητούν στήριγμα ακόμη και στην αισχρότερη έκφραση του Παράλογου. Θα μου επιτρέψτε λοιπόν να ασχοληθώ με ένα μικρό απόσπασμα από την «Αναρχική Ηθική» του Πιότρ Κροπότκιν, που εξηγεί μερικά πράγματα.

Ο αναρχικός πρίγκηπας επικαλείται τον Bernard de Mandeville, που σκανδάλισε το 1723 τη δημόσια υποκρισία με το περίφημο «Ο μύθος των μελισσών» («Fable of the Bees»). Δέχτηκε γι’αυτό τα αναθέματα της καθεστηκυίας Φιλοσοφίας με πρώτο τον επίσκοπο Μπέρκλεϊ του Κλογίν, έναν ιδεαλιστή φιλόσοφο, που σαν άλλος Γρηγόριος Ε΄, πίστευε πως οι μαθηματικοί και οι φυσικοί πρέσβευαν παραλογισμούς που οδηγούν στην αθεϊα και που θεωρούσε την αντίληψη για την ύπαρξη της ύλης τόσο παράλογη, που δεν αξίζει να χάσει κανείς το χρόνο του για να την εξηγήσει. Ο επίσκοπος είχε ασκήσει τόση επίδραση, ώστε ο ίδιος ο Λένιν αναφέρθηκε αργότερα σε αυτόν στο έργο του «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός».

Ο Μάντεβιλ είχε συλλάβει το αυτονόητο, πως τα ιδιωτικά «ελαττώματα» αν αφεθούν ελεύθερα θα γίνουν δημόσια οφέλη. Για να το εκφράσω πολύ συνοπτικά με ένα απλό παράδειγμα που έχει σχέση με τη χώρα μας, ο γεμάτος ελαττώματα για τη συμβατική ηθική λόρδος Βύρωνας, ερωτύλος, ασεβής, ανατρεπτικός, αυθάδης, επαναστατικός, ελευθεριακός, συμπλεγματικός λόγω της μικρής του αναπηρίας και ταυτόχρονα γενναίος, παθιασμένος για ηρωϊσμό και περιπέτεια, εγωκεντρικός και συνάμα πονόψυχος, ωφέλησε τρομερά τη χώρα του, την Ελλάδα και την ανθρωπότητα ακριβώς γιατί όχι μόνο τα άφησε να κυριαρχήσουν επάνω του αλλά και τα καλλιέργησε.

Οι μαυρόψυχοι επίσκοποι της εποχής του τον εκδικήθηκαν αρνούμενοι να δεχθούν να ταφεί στο Γουέστμίνστερ. Απέδειξε λοιπόν ο Μάντεβιλ, λέει ο Κροπότκιν, πως τα καταπιεσμένα από τον κώδικα της υποκριτικής ηθικής πάθη ακολουθούν μια ακόμη χειρότερη κατεύθυνση. Για όποιον αμφιβάλλει για την αυταπόδεικτη αλήθεια αυτού του ισχυρισμού, δεν έχει παρά να μελετήσει λίγο τα δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, όταν οι πολιτικές και εκδοτικές διαπλοκές και η χρονική συγκυρία επέτρεψαν για λίγο το σπάσιμο της Ομερτά και την αποκάλυψη ενός ελάχιστου μέρους της απίστευτης δυσωδίας του ελληνορθόδοξου ανώτερου κλήρου, όπου με πρωταγωνιστές πατριάρχες, αρχιεπισκόπους, μητροπολίτες, αρχιμανδρίτες, ηγούμενους, πρωτοπρεσβύτερους και αρχιδιάκους αναδύθηκαν τα πιο απίστευτα σκάνδαλα οικονομικής, εξουσιαστικής και σαρκικής αμαρτίας, που βοούσαν με τη σειρά τους, πως στα πόδια τους βρισκόντουσαν τα καλά κρυμμένα θεμέλια μιας Βαβυλώνας που θα έκανε τον Αλ Καπόνε να μοιάζει με Αρσακειάδα και το Μαρκήσιο ντε Σαντ να κοκκινίσει από ντροπή.

Η ταχύτητα με την οποία καλύφθηκαν από τη Διαπλοκή και ξεχάστηκαν από τους πολίτες, που δεν ήθελαν και δεν θέλουν να ξέρουν, πρέπει να αποτελέσει για τον ανατρεπτικό Φιλόσοφο, για τον επιμελή Κοινωνιολόγο και για τον ερευνητικό Ψυχαναλυτή του μέλλοντος, αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Το παραπέτασμα όμως σκίστηκε και λίγο μετά έσπασε από ατύχημα (Κοντομηνάς) και το απόστημα του αρπακτικού Βατοπεδίου, που ακόμη και τώρα βγάζει γλώσσα, συναλλάσσεται με Μαφιόζους στο εξωτερικό και απειλεί τη Δικαιοσύνη, όταν αυτή προσπαθεί να λειτουργήσει.

Είναι ολοφάνερο, πως οι άνθρωποι του θεού, οι αγνές ρασοφόρες παρθένες της Εκκλησίας, παιδιά της πιο αισχρής υποκριτικής Ηθικής, στην προσπάθειά τους να καταπνίξουν ή απλά να κρύψουν φυσιολογικά τους πάθη και επιθυμίες, τα διοχέτευσαν στις πιο διαστροφικές και εγκληματικές ατραπούς, παίρνοντας στο λαιμό τους και στρατιές από αφελή θύματα και δηλητηριάζοντας έναν ολόκληρο λαό. Όποιος έχει μάτια βλέπει αυτόν τον αφορολόγητο μεσαιωνικό μηχανισμό που αναπαράγεται συνεχώς ληστεύοντας τον κόσμο και στρατολογώντας δυστυχισμένα παιδιά γιατί έχει ανάγκη από φρέσκια σάρκα για να τραφεί και να γηροκομηθεί.

Επειδή για πολύ καιρό ακόμη η Λογική και η Ηθική θα βιάζονται ακόμη και με μεγαλοβδομαδιάτικες δημόσιες, μακρόσυρτες, τελετουργίες, οι οποίες όπως παρατήρησε ο Ανδρέας Λασκαράτος σε τίποτα δεν βελτιώνουν τους ανθρώπους (“Αν παρατηρήσεις Πανιερώτατε τους σημερινούς λεγόμενους χριστιανούς, βλέπεις οπού χτήνη ‘μπαίνουνε στην εκκλησιά τους και χτήνη ‘βγαίνουνε. Η λειτουργία δεν τους εξημερώνει τα ήθη…”) και επειδή τα κόμματα και η Πολιτεία θα συνεχίσουν να προσποιούνται πως δεν ξέρουν, είτε ως συνεργοί, είτε ως δειλοί που φοβούνται να βάλουν το δάχτυλο στην πληγή, ας προστατεύσει ο καθένας τον εαυτό του και τα παιδιά του.

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

ΔΗΜΑΡΧΕ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΘΟΥΜΕ ΣΕ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΣΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ...

noreply@blogger.com (Sleeper) — Thu, 05 Apr 2012 19:15:00 +0000

ARCADIAPORTAL

Γυαλιά καρφιά το περιφερειακό στην Τρίπολη

Διεκόπη οριστικά το Συμβούλιο

Σε αρένα μετατράπηκε το περιφερειακό συμβούλιο μετά την πρόταση Τατούλη να ψηφιστεί η ΜΠΕ για την μονάδα βιοαερίου στην Μαντινεία. Οι κάτοικοι οργισμένοι και παρά το γεγονος οτι θα περιλαμβάνονταν και οι δικές τους τροποιήσεις άρχισαν να σπάνε τραπέζια και να πετούν καρέκλες εναντίον συμβούλω.. Στην αίθουσα δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Απο τα αντικείμενα που πετάχτηκαν τραυματίστηκε ένας πολίτης ο οποίος μεταφέρεται αυτήν την ώρα στο παναρκαδικό. Τραυματα απο καρέκλες που πετάχτηκαν φέρει στο κεφάλι και δημοσιογράφος του arcadiaPortal που κάλυπτε την συνεδρίαση. Αυτήν την ώρα η αίθουσα του περιφερειακού έχει αποκλειστεί απο δυνάμεις της αστυνομίας ενώ οι κάτοικοι συνεχίζουν να φωνάζουν συνθήματα. Αποσβωλομένοι οι περιφερειακοί σύμβουλοι εντός της αιθούσης κοιτούν το χώρο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν τι έγινε

Σας ζητάμε συγνώμη για το τεχνικό πρόβλημα που έχει προκύψει με το βίνετο

Το ρεπορτάζ

Χωρίς προηγούμενο οι σκηνές και τα επεισόδια που κατεγράφησαν το απόγευμα στην συνεδρίαση του περιφερειακού συμβουλίου Πελοποννήσου. Η κατάσταση βγήκε εκτός ορίων όταν ο Περιφερειάρχης πρότεινε το σώμα να υπερψηφίσει την ΜΠΕ της μονάδας βιοαερίου στην περιοχή Μπέρμπερη με όλες όμως τις παρατηρήσεις των υπηρεσιών, των συμβούλων και των κατοίκων.

Η πρόταση δεν άρεσε διόλου στους κατοίκους οι οποίοι άρχισαν να πετούν καρέκλες, μπουκάλια νερό και ότι άλλο αντικείμενο είχαν στην πλευρά του προεδρείου και του περιφερειάρχη. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η αίθουσα συνεδρίασης του ανώτερου οργάνου της περιφέρειας, του οργάνου που αποτελεί παράδειγμα κατά τα άλλα για όλη τη χώρα, του οργάνου με το αδιαμφισβήτητο κύρος , μετατράπηκε σε πεδίο μάχης με τους κατοίκους να είναι μαινόμενους και τους συμβούλους να προσπαθούν να προφυλαχθούν. Αφού η αίθουσα είχε στην κυριολεξία γκρεμιστεί εισήλθαν αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες απομάκρυναν τους κατοίκους και έστησαν τοίχος προστασίας.

Στην αίθουσα έμειναν κάποιοι περιφερειακοί σύμβουλοι και ο Περιφερειάρχης ενώ χαρακτηριστική ήταν η εικόνα του αντιπεριφερειάρχη Απόστολου Παπαφωτίου να έχει καθίσει σε μια καρέκλα και να κοιτά αποσβολωμένος το τοπίο του χάους. Οι κάτοικοι συνέχισαν για ώρα να φωνάζουν συνθήματα και να ζητούν να μην συνεχιστεί η συνεδρίαση , να μην περάσει η μελέτη.

Η διάθεση του περιφερειάρχη να συνεχίσει την συνεδρίαση , προφανώς σε άλλη αίθουσα, προκάλεσε ένταση εκ νέου…

Κατέβηκαν με τα τρακτέρ

Κατακλύστηκε η Τρίπολη από τρακτέρ με μαύρες σημαίες λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι. Κάτοικοι από την περιοχή της Μαντινείας κατήλθαν στην πρωτεύουσα με προορισμό το Αποστολοπούλειο πνευματικό κέντρο όπου θα συνεδρίαζε το περιφερειακό συμβούλιο σε συνέχεια της διακοπείσας και παρεκτραπείσας συνεδρίασης της Δευτέρας για το θέμα της ΜΠΕ της μονάδας βιοαερίου στην περιοχή Μπέρμπερη. Τα τρακτέρ πέρασαν μέσα από τη πόλη και κατέλυσαν στο πνευματικό κέντρο εκεί όπου τους ανέμενε ισχυρότατη αστυνομική δύναμη.

Οι αστυνομικοί είχαν λάβει, ως αναφέρθηκε, εντολή να μην επιτρέψουν την είσοδο στο χώρο του πνευματικού των κατοίκων γεγονός που προξένησε την οργή τους. η ένταση που δημιουργήθηκε ήταν πολύ μεγάλη για να επιτραπεί τελικά η είσοδό τους και η συνεδρίαση του συμβουλίου να ξεκινήσει παρουσία τους. Κατά της θετικής γνωμοδότησης τάχθηκαν οι κύριοι Πετράκος και Γόντικας ενώ η παράταξη Δράκου τόνισε πως μόνο υπό προϋποθέσεις θα ψηφίσει θετικά . «Από τα σοβαρότερα ζητήματα που έχουμε ν αντιμετωπίσουμε. Η παράταξή μας είναι σαφώς Υπέρ των επενδύσεων γιατί χωρίς αυτές δεν υπάρχει πρόοδος οικονομική.

Οι επιχειρήσεις που καταθέτουν τη σχετική πρόταση ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα και την αξιοποίηση των προϊόντων του. Η διαχείριση ως σήμερα δεν ήταν ενδεδειγμένη , ήταν απαράδεκτη. Επιζητούμε αυτήν την επένδυση, αυτήν που θα αξιοποιήσει τα δεδομένα της πρωτογενούς παραγωγής κατά περιβαλλοντικό τρόπο. Απ ο την άλλη λέμε ότι η μέχρι τώρα διαδικασία και το ιστορικό που αναφέρθηκε αφήνει κάποια ερωτηματικά για την σωστή αλληλουχία των ενεργειών . και οι δυο εισηγητές της πλειοψηφίας επεσήμαναν τα τρωτά . Να έρθουν με αναμορφωμένη μελέτη και τότε να κουβεντιάσουμε το θέμα. Αυτήν την διαδικασία βάζουμε και λέμε ότι δεν μπορεί να υιοθετούμε πράγματα σε μια μελέτη διάτριτη « είπε ο Δημήτρης Δράκος .

Η στάση του συλλόγου Μαντινεία

Εκ του συλλόγου που συνεστήθη για να εναντιωθεί στην μονάδα μίλησε στο συμβούλιο η κυρία Γεωργία Κολονέλου «Δεν έχει κανένας τίποτα με τους επενδυτές, αλλά θίγονται τα συμφέροντα του καθενός μας και γι αυτό αντιστεκόμαστε. Χθες κάναμε συζητήσεις , σήμερα είχε δοθεί το μήνυμα ότι καταλήξαμε. Μόνοι σας όλοι μιλάγαμε χθες για 15 θέματα και σήμερα μιλάμε για 4 .Δεν μπορεί να μιλάμε μονίμως για τους επιχειρηματίες που θέλετε να τους εντάξετε στο ΕΣΠΑ. Επιχειρήσεις είναι και οι αγροτικές. Ναι στις επιχειρήσεις αυτές, ναι και στις αγροτικές πάνω απ όλα όμως ναι στην υγεία μας. Αυτό ζητούμε, να διασφαλίσετε την υγεία μας .»

Η τοποθέτηση Τατούλη

Την ιστορία των 2 τεράτων εκ των οποίων το χειρότερο είναι ο παραμυθάς επικαλέστηκε ο περιφερειάρχης για να στηλιτεύσει την στάση μερίδα στων παρατάξεων στο θέμα σημειώνοντας πως η μονάδα δεν είναι παραγωγής βιοαερίου αλλά διαχείρισης λυμάτων, άκρως δηλαδή περιβαλλοντικής ενώ υπερτόνισε ότι η συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ του Αντιπεριφερειάρχη Αρκαδίας και των κατοίκων για το θέμα δεν τηρήθηκε απο την πλευρά των κατοίκων . «Εδώ έχουμε ευθύνη να εγκρίνουμε και να γνωμοδοτήσουμε θετικά ή αρνητικά για μια υποβληθείσα μελέτη περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων, αυτή είναι η ευθύνη μας. Ακούστηκε η άποψη ότι εάν αυτό το ίδιο έργο ο έκανε δημόσιος φορέας δεν θα υπήρχε πρόβλημα.

Αυτό αποτελεί ένα μείζον στοιχείο για να καταλάβουμε όλοι μας σε τι υψηλά απροσδόκητα ύψη ,μπορεί να φτάσει ο λαϊκισμός. Το συγκεκριμένο έργο είναι ένα έργο κατεξοχήν περιβαλλοντικό. Δεν είναι μονάδα παραγωγής ενέργειας, η φιλοσοφία κάθε τέτοιου έργου είναι να διαχειρίζεται τα απόβλητα των κτηνοτροφικών λειτουργιών και το μοντέλο που έχει επιλεχτεί είναι να παράγει βιοαέριο και μέσω αυτού να λειτουργεί η ΑΠΕ.

Το έργο διαχειρίζεται τα απόβλητα , δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις στο περιβάλλον και είναι απόλυτα συμβατό με τον σχεδιασμό που έχει κάνει η περιφέρεια μας. Ασφαλώς και θα γίνουν και άλλα αλλά όχι σε αυτήν την περιοχή. Η πρόταση που έχω σήμερα να κάνω είναι αν εγκριθεί η μελέτη με όλες τις παρατηρήσεις των υπηρεσιών μας για ν αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία μας θα υπάρξει κοινή επιτροπή των υπηρεσιών μας η οποία μαζί.»

Διαφωνούμε με την αυτοκτονία ως πράξη.. όμως αυτό το σημείωμα δείχνει απίστευτη ανθρώπινη αξιοπρέπεια…

noreply@blogger.com (Sleeper) — Thu, 05 Apr 2012 19:07:00 +0000

Γ. Δελαστίκ: Κυβέρνηση κλεφτών, ληστών και απατεώνων

noreply@blogger.com (Sleeper) — Fri, 30 Mar 2012 17:16:00 +0000

Ως ύποπτος κατέθεσε στον εισαγγελέα Ντογιάκο ο εφοπλιστής Β. Ρέστης

noreply@blogger.com (Sleeper) — Thu, 29 Mar 2012 21:21:00 +0000

DIRECT NEWS

Με την ιδιότητα του υπόπτου κατέθεσε, πριν λίγες μέρες, στον εισαγγελέα Εφετών, Ισίδωρο Ντογιάκο, που διερευνά...

τις εγκληματικές πράξεις του «παραδικαστικού κυκλώματος Νο 2», ο Βίκτωρας Ρέστης.

Ο γνωστός εφοπλιστής εμπλέκεται στην έκδοση από το Πρωτοδικείο της Αθήνας “στημένης” δικαστικής απόφασης, με την οποία μεταγράφηκαν σε εταιρείες συμφερόντων του 300 στρέμματα δημόσιας δασικής έκτασης στο Κορωπί.

Στην έκταση αυτή ο Β. Ρέστης ήθελε, σύμφωνα με στοιχεία που βρίσκονται στα χέρια του εισαγγελέα, να κατασκευάσει μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Προκειμένου, μάλιστα, να την εντάξει στο σχέδιο πόλης, “χρύσωσε” με 39 εκατομμύρια ευρώ, (13 δισεκατομμύρια δραχμές), τον ανιψιό του υπουργού ΥΠΕΧΩΔΕ, Γιώργου Σουφλιά, αρχιτέκτονα – μηχανικό Χαράλαμπο Στάικο!

Στο ίδιο ποσό περιλαμβανόταν η αγορά και η ένταξη στο σχέδιο πόλης – λόγω του θείου υπουργού, όπως ισχυριζόταν ο Χ. Στάικος – άλλων 1.600 στρεμμάτων δημόσιου αγροκτήματος στη θέση «Κρεβατάκια» της Βάρης, το οποίο ήθελε να εκμεταλλευτεί ο Β. Ρέστης.

Σημειώνεται, ότι το εν λόγω αγρόκτημα φερόταν, με έγγραφα που είχαν – δήθεν – εκδοθεί το 2007 από τη Διεύθυνση Γεωργίας της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής, να είχε παραχωρηθεί στην offshore εταιρεία του Χ. Στάικου, FARENET HOLDINGS L.T.D.

Αρνείται τις κατηγορίες

Σύμφωνα με πληροφορίες του directnews.gr ο Βίκτωρας Ρέστης ενώπιον του εισαγγελέα δεν αμφισβήτησε τα στοιχεία που υπήρχαν σε βάρος των εταιρειών του SKARPIZA DEVELOPMENT LIMITED και ΜΑΧΗΤΗΣ Α.Ε.

Επίσης, υποστήριξε ότι ο ίδιος δεν είχε καμία συμμετοχή σε παράνομες δραστηριότητες, αλλά εξαπατήθηκε από στενούς του συνεργάτες, με αποτέλεσμα να υποστεί ζημιά δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Σε επίρρωση των ισχυρισμών του προσκόμισε μία υπεύθυνη δήλωση του Χαράλαμπου Στάικου, με ημερομηνία 22 Σεπτεμβρίου 2009, στην οποία ο αρχιτέκτονας αναφέρει, ότι ο τότε υπουργός ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ, Γ. Σουφλιάς, δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την υπόθεση.

Ακόμα, ότι τα 39 εκατομμύρια ευρώ τα μοιράστηκε με στενούς συνεργάτες του εφοπλιστή, οι οποίοι κατασκεύασαν την ιστορία για την υποτιθέμενη ένταξη των δημοσίων εκτάσεων στο σχέδιο πόλης, ώστε να τον εξαπατήσουν.

Τέλος, ο αρχιτέκτονας στην ίδια δήλωσή του ισχυρίζεται, ότι ο ίδιος ο Ρέστης δεν είχε καμία συμμετοχή στη στημένη δίκη, που οργανώθηκε από το «παραδικαστκό κύκλωμα Νο 2», για την μεταγραφή στο Υποθηκοφυλακείο Κορωπίου των 300 στρεμμάτων δασικής έκτασης σε εταιρείες συμφερόντων του.

Πολλά τα ερωτήματα

Ωστόσο, τα ερωτήματα που προκύπτουν από τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς του Β. Ρέστη είναι πολλά. Και συγκεκριμένα:

α) Γιατί αφού πληροφορήθηκε – όπως ισχυρίζεται – τη σε βάρος του απάτη από το Σεπτέμβριο του 2009, χρειάστηκε να περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια για να καταθέσει μήνυση τόσο κατά του Στάικου όσο και κατά των συνεργατών του;

β) Πόσο τυχαίο είναι ότι τη μήνυση αυτή την υπέβαλε μετά την αυτοψία που διενήργησε ο εισαγγελέας στη δασική έκταση στο Κορωπί, στις 21 Ιουνίου 2011;

γ) Αφού ο ίδιος, όπως διατείνεται, είχε πλήρη άγνοια για όσα παράνομα συνέβησαν, γιατί δεν τόλμησε μέχρι σήμερα να μηνύσει το δικηγόρο, που παρέστη εξ ονόματος των εταιριών του στην επίμαχη δίκη του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθήνας;

δ)Ποια είναι η προέλευση που ποσού των 39 εκατομμυρίων ευρώ, που παραδέχεται ότι έδωσε στον «ανιψιό του Σουφλιά»; Γιατί δεν έχει εμφανίσει μέχρι τώρα τα σχετικά παραστατικά;

ε) Μήπως ο κουμπάρος του, Αναστάσιος Πάλλης, γνωρίζει εκείνους, που το Σεπτέμβριο του 2009 επιτέθηκαν και κακοποίησαν τον Χαράλαμπο Στάικο με αποτέλεσμα να νοσηλευθεί, επί μέρες, στο METROPOLITAN;

στ) Γιατί ο Στάικος που εξετάστηκε και αυτός ως ύποπτος από τον εισαγγελέα Ισίδωρο Ντογιάκο απέκρυψε το θέμα του ξυλοδαρμού του;

ζ) Εάν το directnews.gr στις 19 Ιουλίου 2011 δεν είχε δημοσιοποιήσει την «έφοδο Ντογιάκου» στη δασική έκταση στο Κορωπί, θα είχε επιστρέψει τα 300 στρέμματα στο Δημόσιο;

Δεν έχουμε καμία δυσκολία να αποδεχθούμε τους ισχυρισμούς του Β. Ρέστη πως έπεσε θύμα μιας καλοστημένης απάτης.

Αρκεί φυσικά να απαντηθούν τα εύλογα ερωτήματά μας.

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟΘΗΚΕΥΕΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΤΗΣ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΕΙ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΑ...

noreply@blogger.com (Sleeper) — Tue, 27 Mar 2012 19:44:00 +0000

Από το παρακάτω διάγραμμα συμπεραίνει κανείς πως η άνοδος της αξίας του χρυσού σε τουρκικές λίρες ήταν μια πολύ καλή μέθοδος αποταμίευσης για τους γείτονες μας τα τελευταία είκοσι χρόνια...

ΠΗΓΗ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ: Bloomberg

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ

noreply@blogger.com (Sleeper) — Sun, 25 Mar 2012 11:39:00 +0000

ΔΗΜΑΡΧΕ ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;

noreply@blogger.com (Sleeper) — Mon, 19 Mar 2012 14:49:00 +0000

Δήμαρχε οι συνεργάτες σου φρόντισαν χθες να μας ενημερώσουν για τις επαφές που είχες στην Αθήνα σχετικά με το φλέγον ζήτημα των σκουπιδιών μέσω δελτίου τύπου.

Όπως θα έχεις καταλάβει ουδέποτε λειτουργήσαμε ως γραφείο τύπου οποιουδήποτε ώστε να δημοσιεύσουμε ειδήσεις κονσέρβα, που σε τελική ανάλυση δεν προσφέρουν τίποτα στο δημόσιο διάλογο.

Μέχρι σήμερα έχεις συστηματικά αποφύγει να τοποθετηθείς για την επιμονή σου να συνεχίζεις να προωθείς μια ανύπαρκτη οικονομικά, τεχνολογικά και επιστημονικά εταιρεία που με στοχευμενες αναρτήσεις και συγκεκριμένα στοιχεία έχουμε αποδείξει ότι δεν έχει να προσφέρει τίποτα απολύτως στον τόπο.

Γνωρίζεις κάτι παραπάνω που μας διαφεύγει ή έχεις και εσύ προσωπικά εμπλακεί στο παιχνίδι τυχάρπαστων αρπακτικών που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εύκολος πλουτισμός;

Είμαστε απόλυτα θετικοί στο ενδεχόμενο τροποποίησης του περιφερειακού σχεδιασμού ώστε η Αιγιάλεια να καταστεί αυτόνομη στη διαχείριση των απορριμμάτων αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο οι λύσεις που θα προταθούν πρέπει να είναι επιστημονικά και τεχνολογικά τεκμηριωμένες αλλά και οικονομικά βιώσιμες.

Ακολούθησε και εσύ το παράδειγμα του δήμαρχου Θεσσαλονίκης. Τόσο δύσκολο σου είναι να του κάνεις ένα τηλέφωνο ώστε να ενημερωθείς άμεσα και υπεύθυνα για τις επαφές του με τους γερμανους;;

Άφησε λοιπόν τις τριτοκοσμικές λύσεις με τις οποίες κάποια λαμογια προσπαθούν να δεσμεύσουν τους πολίτες και ακολούθησε το παράδειγμα ευρωπαϊκών πρωτευουσών των οποίων οι τεχνολογίες αποδεδειγμένα λειτουργούν.

Την επόμενη φορά λοιπόν δήμαρχε που θα έχεις κάτι σημαντικό να μας ανακοινώσεις όπως ένα ολοκληρωμένο business plan που να περιέχει due diligence αλλά και τις απαραίτητες εγγυητικές επιστολές από έναν διεθνώς αναγνωρισμένο χρηματοοικονομικό οργανισμό ευχαρίστως να φιλοξενήσουμε τις απόψεις σου.

Aigio.org

Γιατί η Μάνη δεν πρέπει να θέλει αιολικά

noreply@blogger.com (Sleeper) — Mon, 19 Mar 2012 13:22:00 +0000

archaeopteryx

Για τους ίδιους λόγους που δεν πρέπει να τα θέλει η υπόλοιπη Ελλάδα:

Καταστρέφουν, μόνιμα, όποια περιοχή ακουμπήσουν. Μηδενίζουν την αξία της γης, και της γειτονικής γης, όσο φαίνονται και ακούγονται. Διώχνουν τον τουρισμό, συμπεριλαμβανομένου και του ήπιου τουρισμού που είναι της μόδας.

Δεν παράγουν παρά ασήμαντο χρήσιμο ρεύμα. Δεν υποκαθιστούν συμβατικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής (ποτέ και πουθενά τα τελευταία 50 χρόνια), και η πραγματική εξοικονόμηση καυσίμου είναι ασήμαντη.

Δεν λύνουν κανένα περιβαλλοντικό πρόβλημα. Η χαμηλή διαθεσιμότητα, η ασήμαντη πραγματική εξοικονόμηση καυσίμου και η ανάγκη εφεδρείας (και πρόσθετης κατανάλωσης για να γυρίζουν όταν δεν φυσάει) συνεπάγονται ασήμαντες μειώσεις CO2. Οι τόνοι CO2 που διαφημίζουν είναι πλασματικοί και όχι πραγματικοί.

Δεν είναι επένδυση. Πληρώνονται από εμάς για ψέματα. Δεσμεύουν αντιπαραγωγικά κεφάλαια τα οποία αποπληρώνονται, (μαζί με τις αδρές αμοιβές αυτών που τις βάζουν) ΜΟΝΟ επειδή επιδοτούνται. 50 χρόνια τώρα, δεν μπόρεσαν ποτέ και πουθενά να υπάρξουν χωρίς επιδότηση. Υπάρχουν μόνο για την επιδότηση. Η επιδότηση είναι από φουσκωμένους λογαριασμούς ρεύματος για ρεύμα που δεν
υποκατέστησε συμβατικό ρεύμα. Αυτό, για την οικονομία μας, στην κατάσταση που βρίσκεται, είναι εγκληματικό. Χώρες που έβαλαν πολλά (όπως Ισπανία, Γερμανία και Αγγλία), βιώνουν την μείωση της ανταγωνιστικότητάς τους από αυτή την αιτία

Τα περί θέσεων εργασίας είναι μύθος. Πέρα από τα χωματουργικά, μπετά και καμία θέση φύλακα, τα αιολικά έχουν θέσεις εργασίας στην Δανία, την Γερμανία και όπου αλλού τα κατασκευάζουν. Δημιουργούν πρόσθετη ανεργία και ύφεση όπου εγκατασταθούν. Οι θέσεις εργασίας παπαγάλων και πλασιέ είναι παροδικές.

Τα περί πρόληψης ή θεραπείας καρκίνων είναι χυδαίο ψέμα, είτε στην Πτολεμαΐδα ή το Τσερνόμπυλ. 100.000 αιολικά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν ούτε μία μικρή συμβατική μονάδα. Και με αρχικό κόστος για κάθε Α/Γ 1,5-2 εκατομμύρια ευρώ, το κόστος ελάχιστων μόνο αιολικών αρκεί για φίλτρα και σύγχρονη τεχνολογία διαχείρισης σε πολλές Πτολεμαΐδες.

Κανείς, πουθενά στον κόσμο, δεν τις θέλει. Σε όσες χώρες μπήκαν μετά από την γνωστή πια παραπλανητική προπαγάνδα, ο κόσμος ξεσηκώθηκε. Και στην Γερμανία, και στην Ολλανδία, και στις ΗΠΑ. Ο κόσμος δεν τις θέλει γιατί είναι ενοχλητικά, αντιπαραγωγικά, και εν πολλοίς άχρηστα. Για αυτό και οι αιολικοί ψάχνουν για τριτοκοσμικές χώρες, με εύπιστους και αφελείς, για να εγκατασταθούν. Κι όμως μπαίνουν γιατί μοιράζουν λεφτουδάκια (από τους φουσκωμένους λογαριασμούς) σε λίγους ντόπιους, που η δουλειά τους είναι να τουμπάρουν τους υπόλοιπους.

Ναι, κάνουν ζημιά στην φύση. Αλλοιώνουν τοπία, και διώχνουν ή αλέθουν πουλιά (πλην παπαγάλων, που ευδοκιμούν με αιολικά).

Ανακαλείται η άδεια λειτουργίας τριών συνεταιριστικών τραπεζών

noreply@blogger.com (Sleeper) — Mon, 19 Mar 2012 11:28:00 +0000

Υπαγωγή των συνεταιριστικών τραπεζών Αχαϊκή Συν.Π.Ε., Λαμίας Συν.Π.Ε., Λέσβου-Λήμνου Συν.Π.Ε. στα μέτρα εξυγίανσης του ν. 3601/2007

Η Τράπεζα της Ελλάδος έκρινε αναγκαία την υπαγωγή των συνεταιριστικών τραπεζών Αχαϊκή Συν.Π.Ε., Λαμίας Συν.Π.Ε., Λέσβου-Λήμνου Συν.Π.Ε. στα μέτρα εξυγίανσης που προβλέπει ο ν. 3601/2007, όπως τροποποιήθηκε από τον νόμο 4021/2011, αφού παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές της για την αντιμετώπιση των αδυναμιών των εν λόγω τραπεζών, δεν κατέστη δυνατή η λήψη μέτρων που θα αποκαθιστούσαν τη βιωσιμότητά τους.

Οι άδειες των τριών συνεταιριστικών τραπεζών ανακλήθηκαν και οι τράπεζες αυτές τίθενται σε ειδική εκκαθάριση. Εκκαθαριστές ορίστηκαν οι κ.κ. Ιωάννης Γιαννίκος, Δημήτριος Πετράκογλου και Μιχαήλ Ανδριώτης, αντίστοιχα.

Σύμφωνα με το άρθρο 63Δ του ν. 3601/2007 θα διενεργηθεί άμεσα η προβλεπόμενη σε αυτό διαδικασία για την εύρεση αναδόχου των καταθέσεων και τη μεταφορά τους σε άλλη τράπεζα. Ήδη έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον εμπορικές τράπεζες με παρουσία στις συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. Το αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής θα ανακοινωθεί με νεότερο δελτίο τύπου της Τράπεζας της Ελλάδος.