Special Report: Greece's triangle of power

A nexus of media, business and politics lies behind the country's crisis, say critics.

(Reuters) - In late 2011 the Greek finance minister made an impassioned plea for help to rescue his country from financial ruin.

"We need a national collective effort: all of us have to carry the burden together," announced Evangelos Venizelos, who has since become leader of the socialist party PASOK. "We need something that will be fair and socially acceptable."
It was meant to be a call to arms; it ended up highlighting a key weakness in Greece's attempts to reform.

Venizelos' idea was a new tax on property, levied via electricity bills to make it hard to dodge. The public were furious and the press echoed the outrage, labeling the tax ‘haratsi' after a hated levy the Ottomans once imposed on Greeks. The name stuck and George Papandreou, then prime minister, felt compelled to plead with voters: "Let's all lose something so that we don't lose everything."
But not everyone would lose under the tax. Two months ago an electricity industry insider revealed that some of the biggest businesses in the land, including media groups, were paying less than half the full rate, or not paying the tax at all. Nikos Fotopoulos, a union leader at power company PPC, claimed they had been given exemptions.

"It was a gift to the real bosses, the real owners of the country," he said. "The rich don't pay, even at this time."

This time the media made little fuss. "The news was not covered by the media ... because media owners were among those favored," Fotopoulos said later. Leading daily newspapers in Athens either did not mention or downplayed his claims, a review by Reuters found.
To many observers the episode illustrates the interplay between politics, big business and powerful media owners. The interwoven interests of these sectors, though not necessarily illegal or improper, are seen as an obstacle to Greece's attempts to rescue its economy. They are, say critics, partly to blame for the current crisis and for hindering reform.

Leading media owners contacted by Reuters denied exerting any improper influence or seeking favors, or did not respond to questions.

But given the international impact of Greece's crisis, concerns now extend beyond the country. A source in the troika of lenders keeping Greece afloat - the European Union, International Money Fund and European Central Bank - said: "The system is extremely incestuous. The vested interests are resisting reforms needed to make the economy competitive."

Opposite sides of the Greek political spectrum speak about the subject in colorful terms. "In Greece the real power is with the owners of banks, the members of the corrupt political system and the corrupt mass media. This is the triangle of sin," said Alexis Tsipras, leader of Syriza, the main opposition.

Panos Kamenos, leader of the right-wing Independent Greeks party, said: "The Greek media is under the control of people who depend on the state. The media control the state and the state controls the media. It's a picture of mutual blackmail."

Others are more measured. Asked about the haratsi tax, Venizelos acknowledged there were some "blatant cases of paying less tax or none at all", but blamed this on poor records held by the state-run electricity company. "In no way was there any discrimination in favor of specific property owners," he said.

Simos Kedikoglou, a government spokesman, said officials were monitoring the property tax and any errors would be rectified.

Previous efforts to curb potential conflicts of interest - in particular relating to the media - have had little effect, according to a European Commission report on media freedom and independence, published in December 2011. It said Greek media policy "has remained highly centralized in the hands of the government of the day," and that it "has been thoroughly influenced, albeit in opaque and informal ways, by powerful economic and business interests who have sought to gain power, profit, or both."


Interplay between politicians and the media is common in many European countries, notably in Italy where Silvio Berlusconi was both prime minister and head of a media group, and in the UK, where media owners such as Rupert Murdoch, chairman of News Corp, have had contacts with successive prime ministers.

But critics say such connections are particularly significant in Greece because the state plays a large role in the economy, and because of the way media has developed there.

Private radio stations and TV channels emerged only in the 1980s, after decades of state media control. As businessmen hurried into the fray, regulation was haphazard. Successive governments let broadcasters operate without proper licenses, according to the 2011 EU report on Greek media. This semi-regulated approach led to Greece having a large number of media outlets for its population of 11 million.

In 2009 the country had 39 national daily newspapers, 23 national Sunday papers and 14 national weekly papers, according to an earlier EU study of media. Per capita, Greece has far more national newspaper titles than, say, Germany or the UK. The country also has nine national TV stations, six of them privately owned, and numerous private radio stations.
A 2006 cable from the U.S. Embassy in Athens, obtained by Wikileaks, noted: "How can all these media outlets operate profitably? They don't. They are subsidized by their owners who, while they would welcome any income from media sales, use the media primarily to exercise political and economic influence."

At the same time, much of the economy outside the shipping industry depends on state contracts or licenses.

"Most companies in Greece are essentially waiting to get money from the state," said Theodoros Roussopoulos, a former government press minister. "Greece is officially capitalist, but in effect socialist."

Media owner Ioannis Alafouzos told Reuters that some of the media "are in effect press offices for business groups." Alafouzos, whose family owns SKAI TV, Greece's fifth largest station, and Kathimerini, a leading newspaper, added: "It's developed into a completely unhealthy situation. The purpose of media has been largely to execute specific tasks for their owners."
Alafouzos, whose wealth comes from shipping, said his family had been careful not to depend on government dealings. His critics say that SKAI was among the companies found to be paying no haratsi tax - an omission SKAI says was caused by local bureaucracy - and that his media interests benefit from state advertising. Alafouzos described the latter as a minimal proportion of his media interests' revenue.


One nexus of interwoven interests is MEGA Channel, Greece's biggest TV station, which is co-owned by businessmen who are leaders in, or have strong connections to, other sectors of the economy.

The biggest collective stake in the TV station is owned by members of the family of George Bobolas. One of his sons, Fotios, is a director of Teletypos, the channel's holding company. Another son, Leonidas, is chief executive and a major shareholder of Ellaktor, a construction giant founded by his father that has participated in multi-billion euro contracts with the state. Leonidas has no stake in Teletypos.

The Bobolas family also controls Ethnos, a popular daily and Sunday newspaper, other print media and websites. From the large, grey headquarters of their publishing company in Halandri, a northern suburb of Athens, the extent of the family interests is evident. Nearby is the Athens ring-road, built by an international consortium that included Ellaktor. Alongside the road is a new railway line to the airport, also built with Bobolas involvement.

George Bobolas did not initially respond to questions about his family's various interests. Instead, his newspaper Ethnos published several articles in the days after Reuters submitted questions to him. One alleged that Reuters "continues, it seems, to target our country, the Greek economy and entrepreneurship." Another described Reuters as a "fifth column" for the troika and alleged that Athens was being flooded by foreigners out to "undertake the demolition of public figures according to Anglo-Saxon practices."

After a further request from Reuters, Bobolas said in a letter: "I have never used the media owned by companies in which I participate, for the promotion of interests of the holding company Ellaktor S.A. ... Newspaper Ethnos has never used influence or asked any favors from rulers, for the benefit of Ellaktor."

Bobolas said former prime ministers could verify he had never asked for any favors and added: "One could say that Ethnos' severe judgment on governmental actions and politicians in general, could be considered as obstacle and not help to Ellaktor's corporate interests".

In a written statement, construction firm Ellaktor said its subsidiaries engage in both private and public contracts, and that it pursues public contracts "by participating exclusively in open international tenders, in accordance with Greek and European legislation."

Other figures involved in MEGA Channel include the family of Vardis Vardinoyannis, who is prominent in oil and shipping, and Stavros Psycharis, who controls the DOL media company.
George Vardinoyannis, son of Vardis, serves on MEGA Channel's board, and the family also owns a smaller station called Star Channel. The family is also the major shareholder in Motor Oil Hellas, one of two Greek refinery operators.

In an email, a spokeswoman for the family said: "Most of our companies are based abroad or have an international exposure. The production and sales of Motor Oil Hellas refinery, our biggest investment in Greece, are consistently 70 percent export oriented ... None of our companies rely in any way on government contracts or business."

Psycharis, whose company DOL publishes leading newspapers and has won state contracts in education, culture, travel, and printing, is MEGA Channel's chairman.
In 2006, he sued two investigative journalists who alleged on a radio program that he lobbied for the sale of Eurofighters to Greece and had used his newspapers to promote the merits of a deal. Psycharis denied the allegations. Three years later, after a court hearing, his case was dismissed.
The court rejected one claim by the journalists, but accepted that Psycharis' newspaper had campaigned for the Eurofighter deal. An appeal is pending. Psycharis did not respond to questions about the case.

In late November one of his newspapers chastised Apostolos Kaklamanis, a former speaker of the Greek parliament, who had told PASOK lawmakers that the era when oligarchs "appointed the party leader" had passed. Days after Kaklamanis spoke out, To Vima, a leading newspaper controlled by Psycharis, ran an article referring to his comments and promising to make allegedly embarrassing revelations about Kaklamanis.

Psycharis did not respond to questions about his media holdings or his wider interests.
Critics of links between media and business also cite the case of a gold mine project in Halkidiki, northern Greece. The mines were sold by the Greek government in 2003 to a newly-formed Greek mining company. Soon afterwards the construction firm in which the Bobolas family has an interest acquired a stake in it.

Local opponents campaigned vigorously against a license for the mining project being granted, claiming it would harm the environment. Tolis Papageorgiou, a leading figure in the protest group Hellenic Mining Watch, alleged that newspapers controlled by the Bobolas family failed to report large demonstrations opposing the mine and vilified an environment minister, Tina Birbili, who blocked a license for it.

"Just days into her new job in 2009 she became the target of media controlled by Bobolas because she refused to issue a license to the mining company," Papageorgiou alleged.
Soon after Birbili's appointment in 2009, newspapers owned by the Bobolas family christened her "Green Tina" and criticized her performance. Reports said she was blocking many kinds of development. The articles did not mention that the newspapers' owners had a family interest in the mine or the construction trade.

In his letter to Reuters, Bobolas said that Ethnos strongly supports large-scale projects that create employment and help the country recover from its economic crisis.

Birbili, who declined to comment for this article, was sacked in June 2011; a license to operate the mine was subsequently granted. After it was issued, construction firm Ellaktor, according to its annual accounts, booked a profit of 261 million euros from partly selling off and partly revaluing its stake in a Canadian company that had by that time bought 95 percent of the mine.

A former aide to the Greek prime minister of the time said Birbili's sacking was not related to the mine. The former environment minister who authorized the license, George Papaconstantinou, said "the decision was made solely on the basis the environmental impact study", which had been positive about the mine.

In his letter to Reuters, Bobolas said the only remaining connection his family has with the mine is his son's indirect stake of less than one percent.


In the media, potential conflicts of interest can arise even at low levels. Tucked away inside the headquarters of the Athens union of journalists, ESHEA, is a list of its members who work for the government, for example in press offices; dozens wear a second hat as newspaper journalists at the same time.

The union's rules ban its members from working for bodies they cover as journalists. In an effort to unmask those breaching that rule, the union obtained a list of government-employed journalists in 2005. But it was never published.
Some of those named on the list complained; Greek officials judged that publishing the list would violate personal privacy. It was a decision that Dimitris Trimis, the union president, calls a serious defeat.

"There is a triangle of political powers, economic powers and media owners, and nobody can tell who has the upper hand," he told Reuters, sitting under the dusty portraits of his predecessors. "It starts from the top, between the minister and the publisher, and it trickles down to the press office and the journalist. It's a pyramid."

One example, he said, was a TV studio set up in 2007 by the Agriculture Ministry to promote its activities. Although about 50 people, including political journalists, were hired, only a few had anything much to do, he said. "Many more than would be needed were hired and it was clear it was a perk," Trimis said.

A spokesman for the ministry said the studio never employed full-time staff and that it closed in 2009.

Reuters has identified at least nine press officers for financial institutions who also write in the media, which has largely failed to report the need for the nation's financial system to be reformed. The "double hatters" include Alexandros Kasimatis, a financial journalist at a Sunday newspaper, who also works as head of public relations for the Capital Markets Commission (CMC), a key financial regulator of listed companies. Reuters could find no articles by Kasimatis, who writes about companies but not the CMC, in which he declared his CMC role.

Kasimatis said: "It is not a conflict of interest. The Athens Journalists' Union allows members to work at press offices provided they don't cover who they work for. And I never write about the CMC."

In an email to Reuters, Costas Botopoulos, chairman of the CMC, said Kasimatis' two jobs were compatible.

Another journalist, who did not face direct conflicts of interest, was still nicknamed Ms Light-Water-Telephone by fellow journalists because she was said to work both for To Vima newspaper and three public utility companies. Ioanna Mandrou, who now works for Kathimerini and SKAI TV, confirmed she had worked in the press office of OTE, a state telecoms company, and briefly as a consultant to a state water company. She said she had not worked for an electricity company.

"In To Vima I was a reporter covering judicial affairs and that had nothing to do with my work in OTE. And when I say I 'worked' for OTE, I literally mean I worked," she said. "I can tell you that around 95 percent of the people employed in similar jobs do nothing."

She said it was common for politicians to arrange such jobs as favors.

Kedikoglou, the government spokesman, said members of the journalists' union "have the right to work in state companies and as press officers under certain conditions and providing that they do not have conflicting interests."


Over wine and kebabs on a cool October evening in 2004, then prime minister Costas Karamanlis declared war on powerful forces in Greek society.

"We will not let five pimps and five vested interests manipulate our political life," he told conservative lawmakers invited for dinner at Bairaktaris taverna in Athens, according to people present at the meeting. He did not specify who he was referring to.

Karamanlis' subsequent efforts to restrict access to state contracts by media owners were met with full-frontal attacks from the press. But in the end, defeat came from the European Commission: in 2005, it said Karamanlis' plans violated EU competition rules, forcing him to scrap them.
Since then, no significant attempt has been made to tackle the interweaving of interests. Politicians who clash with media owners risk a bad press, according to one senior Greek politician who spoke to Reuters about his experiences when he was a minister in a former government. In one instance, he said, a media owner asked him to help stop a judicial investigation into the media owner's affairs. And, in another, a newspaper publisher who owed a million euros to a state-owned company contacted him seeking a deal to escape the debt.

"He said ‘I will put an advert for the state-owned company every day in the paper to settle it.' He expected me to call the company and make a deal. I refused to intervene," said the ex-minister, who spoke on condition of anonymity. He said he was subsequently the subject of negative reports in the publisher's paper.

The persistence of potential conflicts of interest is reflected in the latest Corruption Perceptions Index compiled by the campaign group Transparency International (TI). It ranked Greece 94th - 14 places lower than in 2011 and the lowest ranking of any euro zone country - and the group's Greek branch concluded "there are significant structural issues with the executive, the media and the business sector."

Kedikoglou, the government spokesman, said ministers now want to "normalize" broadcasting. The government intends to reform the regime of "provisional licenses" and bring in "legislation that will permanently set the rules applying to the television market," he said.

Even without legislation, the landscape is changing. By 2013 Greece's economy will have dwindled by a quarter in five years. Financial pressures have intensified. Advertising has shrunk and a Reuters study of recently-published accounts shows the top 18 Athens-based media companies have declared debts totaling more than 2 billion euros.

At the same time the international lenders keeping Greece afloat want real reform in exchange for their billions. They are, for example, demanding that trustees appointed by the troika sit on bank boards and have the final say in approving major loans, including those to media organizations.
The newspapers Ethnos and To Vima reacted to that proposal with scathing editorials. "Greece is not a colony," wrote Psycharis in a front page article in To Vima. "I address those who think that what the Third Reich failed to do will now be achieved by Europe's money peddlers."

(Additional reporting by Nikolas Leontopoulos and Costas Pitas; Editing by Richard Woods and Simon Robinson)



The world of 2030 will be radically transformed from our world today. By 2030, no country—whether the US, China, or any other large country—will be a hegemonic power. The empowerment of individuals and diffusion of power among states and from states to informal networks will have a dramatic impact, largely reversing the historic rise of the West since 1750, restoring Asia’s weight in the global economy, and ushering in a new era of “democratization” at the international and domestic level.

In addition to individual empowerment and the diffusion of state power, we believe that two other megatrends will shape our world out to 2030: demographic patterns, especially rapid aging; and growing resource demands which, in the cases of food and water, might lead to scarcities. These trends, which are virtually certain, exist today, but during the next 15-20 years they will gain much greater momentum.

Underpinning the megatrends are tectonic shifts—critical changes to key features of our global environment that will affect how the world “works” (see table on page v).

Extrapolations of the megatrends would alone point to a changed world by 2030—but the world could be transformed in radically different ways.

We believe that six key game-changers—questions regarding the global economy, governance, conflict, regional instability, technology, and the role of the United States—will largely determine what kind of transformed world we will inhabit in 2030. Several potential Black Swans—discrete events—would cause large-scale disruption (see page xi).

All but two of these—the possibility of a democratic China or a reformed Iran—would have negative repercussions. Based upon what we know about the megatrends and the possible interactions between the megatrends and the game-changers, we have delineated four archetypal futures that represent distinct pathways for the world out to 2030.

None of these alternative worlds is inevitable. In reality, the future probably will consist of elements from all the scenarios.



Individual empowerment will accelerate substantially during the next 15-20 years owing to poverty reduction and a huge growth of the global middle class, greater educational attainment, and better health care. The growth of the global middle class constitutes a tectonic shift: for the first time, a majority of the world’s population will not be impoverished, and the middle classes will be the most important social and economic sector in the vast majority of countries around the world. Individual empowerment is the most important megatrend because it is both a cause and effect of most other trends—including the expanding global economy, rapid growth of the developing countries, and widespread exploitation of new communications and manufacturing technologies.

On the one hand, we see the potential for greater individual initiative as key to solving the mounting global challenges over the next 15-20 years. On the other hand, in a tectonic shift, individuals and small groups will have greater access to lethal and disruptive technologies (particularly precision-strike capabilities, cyber instruments, and bioterror weaponry), enabling them to perpetrate large-scale violence—a capability formerly the monopoly of states.



Τώρα που τελείωσαν οι Χειμερινές Ιστοριούλες….


Και  ο Βαζαίος αφού έμαθε καλά  τι χρώμα έχει το χιόνι, θα διδάξει και σκί ,στην σχολή του Χ.Κ.Κ με δασκάλους τους πελάτες του Δημάρχου, και πιστοποιήσεις τα σεμινάρια μιάς εβδομάδας στην Αυστρία…. 
Αλήθεια ποιος πληρώνει τα ταξίδια των 10;<<Δασκάλων>>.
Ποιος εξασφαλίζει την ασφάλεια στους πελάτες  που θα διδαχθούν από αυτούς;

Τώρα που τελείωσαν οι Χειμερινές Ιστοριούλες….

Και ο Βαζαίος δημοπρατεί το σαλέ του Χ.Κ.Κ για εμπόριο χυλοπιτών;

Τώρα που τελείωσαν οι Χειμερινές Ιστοριούλες….

Και το πολιτικό προσωπικό του Δημάρχου είναι όλο στην θέση του;

Τώρα που τελείωσαν οι Χειμερινές Ιστοριούλες….

Και το Αλεπουδάκι εξαφανίστηκε για να πάρει την θέση του η Κ. Στικούδη και μετά εμφανίστηκε πάλι.

Δεν θα μιλήσει κανείς;;;

Ο Αναγνώστης.


Εξηγήσεις, κ.Σημίτη

του Σταύρου Θεοδωράκη 

Υπάρχουν πράγματα που εκτιμώ στον Κώστα Σημίτη. Μου αρέσει ας πούμε που πάντα κουβαλάει μαζί του χαρτί και μολύβι. Αντιπαθώ τους πολιτικούς που τα ξέρουν όλα και τα θυμούνται όλα. Ο Σημίτης δεν είναι από αυτούς. Αν ακούσει κάτι ενδιαφέρον θα το σημειώσει.

Τον θυμάμαι  και ως πρωθυπουργό στο γραφείο του στο Μαξίμου. Πάντα είχε μπροστά του ανοιχτό το μπλοκάκι του. Με μικρά στρογγυλά γράμματα, καλλιγραφικά θα μπορούσες να πεις, σημείωνε ό,τι του έκανε «κλικ». Στο ίδιο μπλοκάκι σημείωνε και όλες τις εκκρεμότητες που είχε με τους υπουργούς του. Γι' αυτό ίσως την εποχή εκείνη οι αντίπαλοι του προσέδωσαν το προσωνύμιο «λογιστής». Αυτοί άλλωστε δεν είχαν ανάγκη από σημειώσεις. Ήταν μάγκες σαν τους αξιωματικούς του Τιτανικού, έφυγαν κάνοντας χορευτικές φιγούρες.

Ο Σημίτης, αντιθέτως, ήταν επιμελής ίσως και σπασίκλας. Αυτό φαίνεται και από τα βιβλία που έχει γράψει. Ενώ συνήθως οι πολιτικοί γράφουν απομνημονεύματα του τύπου «μπλα μπλα δημοκρατία μπλα μπλα δοξάστε με», αυτός γράφει … μελέτες. Ειδικά το τελευταίο, «Ο εκτροχιασμός», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πόλις», θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως «η πρώτη διατριβή για την κρίση». Εξακόσιες σελίδες στοιχεία με εκατοντάδες παραπομπές σε έγκυρες διεθνείς πηγές. Ως εδώ, όμως, τα καλά λόγια.

Ο πρώην πρωθυπουργός για άλλη μια φορά καταγράφει μόνο τα λάθη των άλλων. Του Καραμανλή, του Παπανδρέου, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Κουβέλη, του Τσίπρα. Ο διάβολος στην ελληνική πολιτική είναι πάντα ο άλλος. Ρωτήστε και τον Σαμαρά. Μας το επιβεβαίωσε την Κυριακή και ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Πανηγύρισε με άρθρο του στο «Βήμα» για την νέα μεγάλη συμφωνία της Cosco με την  Hewlett-Packard (για τη διανομή των προϊόντων της ΗΡ στην ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή από το λιμάνι του Πειραιά). Θα ήταν χρήσιμο όμως αν ο αντιπρόεδρος του Γιώργου Παπανδρέου έγραφε και δυο λέξεις για τους συντρόφους του που τέτοιες μέρες τον Νοέμβριο του 2008 χαρακτήριζαν την συμφωνία αποικιοκρατική και απειλούσαν ότι θα την καταργήσουν μόλις έρθουν στην εξουσία.

Ο Πάγκαλος, όμως, μερικές φορές δεν θέλει να θυμάται. Το ίδιο και ο Σημίτης. Παντού ευθυκρισία, αρκεί να μην μιλάμε για το 1996-2004. Η χώρα όμως, δεν ναυάγησε μόνο επειδή έχουμε γιατρούς φοροφυγάδες (σελίδα 68), αναπήρους-μαϊμού (σελίδα 522) και διεφθαρμένους δημόσιους υπάλληλους (σελίδα 524). Ναυάγησε γιατί προδόθηκε από τους πολιτικούς της. Ρουσφέτια, κομματισμός, αναξιοκρατία, αμάθεια, λαϊκισμός και βέβαια μίζες. Στην «διατριβή» του Κώστα Σημίτη όμως δεν υπάρχει ούτε μια φορά η λέξη μίζα. Ούτε μία! Και όμως από το 1996 ως το 2010 οι πολεμικές δαπάνες έφτασαν στα 25 δισεκατομμύρια. Πολλά από αυτά έγιναν βίλες και καταθέσεις. Και μετά είναι οι υγειονομικές δαπάνες (εδώ οι μίζες ήταν ακόμη μεγαλύτερες), οι κάθε λογής προμήθειες του δημοσίου και οι κατασκευαστικές δαπάνες. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις μίζες των πρωτοκλασάτων αλλά και στις «αμοιβές» των οικογενειακών και κομματικών κουμπάρων που έκαναν την Ελλάδα μπανανία. Όπως αποκάλυψε η δημοσιογράφος Παπαδάκου στέλεχος του υπουργείου Αμύνης ζήτησε 200.000 δικά του, για ασήμαντη υπογραφή.

Ο Κώστας Σημίτης όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν πρόεδρος μη κυβερνητικής Οργάνωσης, πρωθυπουργός ήταν. Ήδη ένας υπουργός του είναι στην φυλακή, κάποιοι συνεργάτες τους είναι έξω με εγγύηση και άλλοι ξημεροβραδιάζονται στα δικηγορικά γραφεία μήπως και γλυτώσουν με κάποιο νομικίστικο τερτίπι. Τι άλλο περιμένει ο Κώστας Σημίτης για να βγει να δώσει εξηγήσεις; Οι πράσινες και οι γαλάζιες διακυβερνήσεις στάζουν λάδι. Το ότι ο ίδιος δεν είχε προσωπική συμμετοχή στο «πάρτι», δεν σημαίνει ότι είναι αθώος.



Σε ανύποπτο χρόνο είχαμε αναδημοσιεύσει ένα κείμενο για την εμπλοκή της οικογένειας Βαρδινογιάννη στην περιοχή των Καλών Λιμένων Κρήτης και την δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσακη.

Πριν μερικά 24ωρα το μπλογκ Jungle-Report υποχρεώθηκε σε αφαίρεση ανάρτησης με τίτλο  “Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη” η οποία έθιγε με αρκετές λεπτομέρειες το συγκεκριμένο ζήτημα ύστερα από την αγωγή του Βαρδή Βαρδινογιάννη κατά της Google.

Βέβαια ο Βαρδινογιάννης δεν αντέδρασε με τον ίδιο τρόπο όταν ο Ριζοσπάστης είχε αναφερθεί με εκτενές ρεπορτάζ στα περιστατικά εκφοβισμού των κατοίκων Καλών Λιμένων το 1996.

Όπως και να έχει το ζήτημα τέτοιες απόπειρες εκφοβισμού και λογοκρισίας το μόνο που καταφέρνουν είναι να φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα.




Οι κάτοικοι των κοινοτήτων πρώην δήμου Ερινεού (Καμάρες, Δαμακίνι, Ζήρια, Σαλμενίκο, Νερατζιές, Μάγειρα, Δουκανέικα, Μυρόβρυση, Αραβωνίτσα, Άλσος) διαμαρτύρονται για την δημιουργία Χ.Υ.Τ.Α, αμφιβόλου νομιμότητας, στην θέση Παπανικολού λόγω της επικινδυνότητας του κατά του περιβάλλοντος και του υδροφόρου ορίζοντα της ευρύτερης περιοχής, απ' όπου υδρεύονται και αρδεύονται οι παραπάνω κοινότητες.


Αγνοεί ο δήμαρχος Αιγιάλειας την υποχρέωσή του για δημοσίευση δηλώσεων Πόθεν Έσχες;

Οφείλει ο δήμαρχος Αιγιάλειας αντί με παραπλανητικές δηλώσεις που μόνο σκοπό έχουν να δημιουργήσουν εντυπώσεις, να μπει στην ουσία του θέματος και να ενημερώσει τους Αιγιαλείς γιατί ο ίδιος και οι υπόλοιποι υπόχρεοι αιρετοί δεν έχουν δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα στην ιστοσελίδα του δήμου τις απαιτούμενες από το νόμο δηλώσεις πόθεν έσχες (Άρθρο 61 Υποχρεώσεις δημάρχου, αντιδημάρχου και μελών επιτροπών παρ. 4).

 Αυτοαναιρείται ο δήμαρχος όταν προχωρεί στις παρακάτω δηλώσεις με αφορμή την ερώτηση στη Βουλή του Νίκου Νικολοπουλου σχετικά με τις απ' ευθείας αναθέσεις σε ημέτερους..

 "Θα πρέπει επίσης ο κ.  Νικολόπουλος να γνωρίζει  ότι  άφησα μια άριστη καριέρα στο επάγγελμά μου για να αναλάβω  τον Δήμο Αιγιάλειας,  με 2.200 ευρώ τον μήνα, τα οποία και διαθέτω στους ενδεείς συμπολίτες μου, εμένα δε από την ώρα που ανέλαβα με ζει η οικογένεια μου. Όλη η διαδρομή μου, στην μέχρι σήμερα ζωή μου, υπήρξε διαυγής και κρυστάλλινη προσωπικά και επαγγελματικά και δεν επιτρέπω στον οποιονδήποτε  να αφήνει αιχμές περί κακοδιοίκησης. Μου κάνει δε εντύπωση πως ο κ. Νικολόπουλος, βιάστηκε να ενστερνιστεί  ισχυρισμούς και αιτιάσεις εκείνων που τόσα χρόνια πλούτισαν από δημοτικά και δημόσια έργα και τώρα βλέπουν να εξαλείφεται αυτή η δυνατότητα και έτρεξαν στο φίλο τους να κάνουν τα παράπονά τους."

Σαν νομικός όφειλε όχι μόνο να γνωρίζει τον νόμο αλλά και να είναι ο πρώτος που θα τον εφαρμόσει δείχνοντας τον δρόμο σε όλους τους αιρετούς που έχουν την ίδια υποχρέωση. Αντί αυτού υποκρινόμενος τον νομοταγή ελεήμονα πολίτη μας ζητάει και τα ρέστα.

 Δήμαρχε πράξε αυτό που ο νόμος ορίζει και άσε τα φληναφήματα..

Γνωρίζεις πολύ καλά τις επιπτώσεις από τη μη εφαρμογή του νόμου..

Εκτός εάν θεωρείς ότι στην Αιγιάλεια δεν ισχύουν οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους τη στιγμή που υπόχρεοι από όλη την Ελλάδα έχουν δημοσιεύσει τις δηλώσεις τους.

 Εξάλλου εσύ που είσαι τόσο έντιμος και με μια διαυγή και κρυστάλλινη πορεία δεν έχεις να κρύψεις κάτι..

Έτσι δεν είναι;


Θέμα: «δύσοσμες» απευθείας αναθέσεις μελετών στον δήμο Αιγιαλείας

ΑΡ. ΠΡΩΤ. 3611/335/31-10-2012

                                                ΕΡΩΤΗΣΗ & ΑΚΕ

Στο Δήμο Αιγιαλείας με «περίεργες» απευθείας αναθέσεις μελετών σε στενό συγγενικό πρόσωπο Αντιδημάρχου και όχι μόνο.
Πολίτες και μηχανικοί καταγγέλλουν κατά κόρον απευθείας αναθέσεις.
Μια εξαιρετικά ενδεικτική απευθείας ανάθεση είναι αυτή που έγινε στην κόρη του Αντιδημάρχου. Σύμφωνα με την Απόφαση 421/2011 για το θέμα «Απευθείας ανάθεση εκπόνησης ειδικής αρχιτεκτονικής μελέτης του έργου «Ανάπλαση πλατείας και επισκευή παλαιού σχολείου και Κοινοτικού Καταστήματος Περιθωρίου και διαμόρφωση δρόμων και μονοπατιού Κοινότητας Σελιάνας» του Δήμου Αιγιαλείας».
Ο Δήμαρχος και Πρόεδρος της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Αιγιαλείας, εφόσον έλαβε υπόψη την εισήγηση του αρμόδιου Αντιδημάρχου (πατέρα της Αρχιτεκτόνισσας Μηχανικού), την βεβαίωση του Διευθυντή της Τεχνικής Υπηρεσίας αποφασίζει:
1) Την απευθείας ανάθεση εκπόνησης της ειδικής αρχιτεκτονικής μελέτης του προαναφερθέντος έργου στην Αρχιτέκτονα Μηχανικό και συγγενή Αντιδημάρχου, με αμοιβή για την ειδική αρχιτεκτονική μελέτη το ποσό των 3.500,00€ πλέον Φ.Π.Α. (23%).
2) την έγκριση συνολικής δαπάνης
3) Την ψήφιση πίστωσης σε βάρος Κ.Α. 30-7412.010 του δημοτικού προϋπολογισμού οικονομικού έτους 2011, για την πληρωμή του ανωτέρω δικαιούχου μελετητή.   
Είναι ολοφάνερο πως η Δημοτική Αρχή του Δήμου Αιγιαλείας, έχει ως αρχή τις απευθείας αναθέσεις, με την διαδικασία του ανοιχτού διαγωνισμού για την διαφάνεια στην ανάθεση κάποιου έργου, κάποιας μελέτης δεν έχει καμία μα καμία σχέση και πως να έχει άλλωστε όταν ο Αντιδήμαρχος θέλει και το κάνει να προωθεί μελέτες με απευθείας ανάθεση στην κόρη του.
Δεν είναι όμως η μόνη που ίσως να είναι νόμιμη, αλλά «πάσχει» στο ηθικό της μέρος για αυτό και «σκανδαλίζει» τους φορολογούμενους πολίτες.

Κατόπιν τούτου ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

  • ØΣε πόσες απευθείας αναθέσεις έχει προχωρήσει η σημερινή Δημοτική Αρχή του Δήμου Αιγιαλείας από την έναρξη της θητείας της και μέχρι σήμερα;
-         Να κατατεθούν όλες οι σχετικές αποφάσεις απευθείας ανάθεσης, καθώς και τα εντάλματα είσπραξης της αμοιβής για κάθε έργο.
  • ØΓιατί η Δημοτική Αρχή δεν προχωρούσε σε ανοικτούς διαγωνισμούς;
  • ØΠώς διασφαλιζόταν η σωστή αξιολόγηση,, η διαφάνεια και το οικονομικό συμφέρον του Δήμου στις απευθείας αναθέσεις του Δήμου Αιγιαλείας; 
  • ØΠοιο είναι το συνολικό ποσό αμοιβών όλων των απευθείας αναθέσεων;
-         Να κατατεθεί σχετικός κατάλογος που να εμπεριέχει ονοματεπώνυμο, είδος εργασίας, μελέτες κ.α. και το ποσό για κάθε ανάθεση χωριστά.
  • ØΈχει ελεγχθεί η νομιμότητα των απευθείας αναθέσεων του Δήμου Αιγιαλείας; Εάν όχι, προτίθεστε να ελέγξετε  την νομιμότητα των απευθείας αναθέσεων που έχουν γίνει από την σημερινή Δημοτική Αρχή;
  • ØΘα προχωρήσει σε έλεγχο για το «πακέτο των απευθείας αναθέσεων» ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λ. Ρακιντζής;
  • ØΜε ποια συγκεκριμένα κριτήρια έγινε η επιλογή της συγκεκριμένης μηχανικού για την απευθείας ανάθεση της εκπόνησης ειδικής αρχιτεκτονικής μελέτης του συγκεκριμένου έργου;
  • ØΈπαιξε ρόλο ότι ο Αντιδήμαρχος του Δήμου Αιγιαλείας είναι ο πατέρας της;
  • ØΠόσες απευθείας αναθέσεις έχουν ανατεθεί στην κόρη του Αντιδημάρχου από την σημερινή Δημοτική Αρχή του Δήμου Αιγιαλείας;
         - Να κατατεθούν όλες οι σχετικές αποφάσεις, καθώς και τα εντάλματα είσπραξης της αμοιβής της για κάθε έργο ξεχωριστά.

Αρ. Πρωτ..                                                      Ο ερωτών βουλευτής
                                                                 ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
                                                     (Εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ.)

 Απάντηση Δημάρχου Αιγιάλειας σε αιτιάσεις του κ. Νικολόπουλου

Ο ανεξάρτητος Βουλευτής Αχαΐας κύριος Νικολόπουλος,  φαίνεται ότι αφού πρώτα έχασε τον πολιτικό του προσανατολισμό, τώρα εμφανίζεται να έχει χάσει και τον γεωγραφικό, αφού ίσως θεωρεί ότι η Βουλή των Ελλήνων στην οποία έχει σταλεί για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των Ελλήνων εδρεύει στο Αίγιο. Αλλιώς δεν εξηγείται πως επί δύο χρόνια αφ’ ότου ανέλαβα τον Δήμο  Αιγιάλειας,  έχει κάνει πάνω από τριάντα επερωτήσεις στην Βουλή που όλες αφορούν μικρά τοπικά προβλήματα. Δεν έχει μπει στον κόπο όμως να κάνει παρόμοιες σε αριθμό επερωτήσεις,  για τα πραγματικά προβλήματα της Αχαΐας, πχ ΠΑΘΕ, ΕΡΓΟΣΕ, Διάβρωση Ακτών, Μεταφορά υπηρεσιών (που συγκεντρώνονται όλες στην  Πάτρα πράγμα βέβαια που φαίνεται να μην τον ενοχλεί).

Όσον αφορά δε το θέμα των δήθεν «δύσοσμων» και «περίεργων» απευθείας αναθέσεων με κανένα τρόπο δεν αφορούν τη σημερινή δημοτική αρχή της Αιγιάλειας. Ο κ. Νικολόπουλος θα έπρεπε να μπει στον κόπο τόσα χρόνια που είχε τη δυνατότητα,  να ψάξει αλλού για περίεργες αναθέσεις, συμβάσεις, προμήθειες, διορισμούς  κλπ   που έφεραν την Ελλάδα στο χάλι που βρίσκεται σήμερα. Δεν το έπραξε όμως.

Θα πρέπει επίσης ο κ.  Νικολόπουλος να γνωρίζει  ότι  άφησα μια άριστη καριέρα στο επάγγελμά μου για να αναλάβω  τον Δήμο Αιγιάλειας,  με 2.200 ευρώ τον μήνα, τα οποία και διαθέτω στους ενδεείς συμπολίτες μου, εμένα δε από την ώρα που ανέλαβα με ζει η οικογένεια μου. Όλη η διαδρομή μου, στην μέχρι σήμερα ζωή μου, υπήρξε διαυγής και κρυστάλλινη προσωπικά και επαγγελματικά και δεν επιτρέπω στον οποιονδήποτε  να αφήνει αιχμές περί κακοδιοίκησης. Μου κάνει δε εντύπωση πως ο κ. Νικολόπουλος, βιάστηκε να ενστερνιστεί  ισχυρισμούς και αιτιάσεις εκείνων που τόσα χρόνια πλούτισαν από δημοτικά και δημόσια έργα και τώρα βλέπουν να εξαλείφεται αυτή η δυνατότητα και έτρεξαν στο φίλο τους να κάνουν τα παράπονά τους.

Αναθέσεις έγιναν, όχι βέβαια παρανόμως, και όταν έκτακτες ανάγκες το απαιτούσαν και το απαιτούν και πάντα εντός νόμιμων ορίων.

Τέλος, ό κ. Νικολόπουλος θα πρέπει να γνωρίζει  ότι τον Υπουργό της Δικαιοσύνης και την Δικαιοσύνη δεν τους φοβούνται οι νόμιμοι, αλλά μόνο οι παράνομοι και οι συκοφάντες.

Ο κ. Νικολόπουλος ας ασχοληθεί λίγο παραπάνω με το Δήμο Δυτικής Αχαΐας και με την Πάτρα και ας αφήσει ήσυχη λίγο καιρό την Αιγιάλεια. Εκτός, αν θέλει να έρθει στην Αντιπολίτευση των δημοτικών πραγμάτων της Αιγιάλειας, όπου είναι ευπρόσδεκτος, Γνωρίζει δε, ότι η άσκηση διοίκησης και εξουσίας είναι κάτι δύσκολο, πολύ δύσκολο, σε σημείο που μερικοί να μην το αντέχουν και πάντως πιο δύσκολο από τις ανούσιες αιτιάσεις.  

 Ανταπάντηση του Νίκου Νικολόπουλου στην δήλωση του Δημάρχου Αιγιαλείας

“Αναρωτιέμαι γιατί ο κ. Δήμαρχος Αιγιάλειας αναστατώθηκε και έχασε τη ψυχραιμία του, εξαπολύοντας προσωπική επίθεση εις βάρος μου.

Ενοχλείται, άραγε, από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο; Ας ρωτήσει και πολλούς άλλους, πρώην και νυν συναδέλφους του στην Αχαΐα και όχι μόνο, πόσες ερωτήσεις έχω καταθέσει για όλους τους δήμους ή για την περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, στα χρόνια της ενασχόλησής μου με την πολιτική, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζει.

Ακόμα, είναι ευπρόσδεκτος στο γραφείο μου για να του δείξω όλους τους φακέλους που αφορούν τις εκατοντάδες ερωτήσεις μου για όλα τα προβλήματα της Αχαΐας, μεταξύ των οποίων και η ΠΑΘΕ ή η ΕΡΓΟΣΕ, που ο ίδιος αναφέρει.

Δεν αμφιβάλλω για την άριστη καριέρα του, ούτε για τον μισθό που λαμβάνει ως δήμαρχος και το πώς τον αξιοποιεί. Ως βουλευτής όμως, έχω την υποχρέωση να ερευνώ ο,τιδήποτε για το οποίο εκφράζονται ακόμα και υποψίες ή υπόνοιες παρανομίας, ρωτώντας μάλιστα τον αρμόδιο υπουργό και όχι τον δήμαρχο. Αμφιβάλλει;

Επί της ουσίας, έχω να πω στον κ. Δήμαρχο ότι ελπίζω και εύχομαι, όλες οι διαδικασίες αναθέσεων να είναι απολύτως καθαρές και νόμιμες, ώστε να σταματήσουν άπαξ δια παντός οι φήμες που πλανώνται στο Αίγιο και όχι μόνο. Και αυτό είναι κάτι που πρώτος ο κ. Δήμαρχος θα έπρεπε να θέλει.

Σε ό,τι αφορά τον πολιτικό προσανατολισμό μου, θα έπρεπε να ξέρει ότι για πολλές δεκαετίες δίνω λογαριασμό στους πολίτες και βγαίνει πάντα καθαρός, παρά τις πολλές λάσπες ή απειλές που έχω δεχτεί.

Τέλος, νομίζω πως ο κ. Δήμαρχος, μέσα στη σύγχυσή του, μάλλον μπέρδεψε και τους ρόλους. Είμαι βουλευτής Αχαΐας και η Αιγιάλεια είναι αναπόσπαστο μέρος της και αναπόσπαστο μέρος του τόπου μου!

Εκτός και αν ο ίδιος έχει διαφορετική άποψη ή εκτός και αν υπονοεί κάτι άλλο για τον Δήμο της Πάτρας ή τον Δήμο Δυτικής Αχαΐας, το οποίο καλό είναι να πει για το μάθουμε και εμείς, οι υπόλοιποι…

Υ.Γ.: Επειδή καλές είναι οι «ατάκες» και οι ανακοινώσεις αλλά δεν παράγουν αποτέλεσμα, για να είμαστε πρακτικοί και χρήσιμοι στους πολίτες, θα περιμένω πρώτα τις απαντήσεις στα ερωτήματα που έχω θέσει σχετικά με τις αναθέσεις του Δήμου Αιγιάλειας”.

"Ο Δήμαρχος αφού "λύτρωσε" τον αντίπαλό του για τον Χ.Υ.Τ.Α Παπανικολού...τώρα βλέπει "αόρατους" εχθρούς"!


Εξ' αφορμής των συνεχιζόμενων κινητοποιήσεων κατοίκων και φορέων του Ερινεού ενάντια στην κατασκευή του Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων στη θέση "Παπανικολού" και της φραστικής επίθεσης του υποστηρικτή του έργου, Δημάρχου Αιγιάλειας κ.Στάθη Θεοδωρακόπουλου, ο Αρχηγός της Ελάσσονος Αντιπολίτευσης και Επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης "Αιγιάλεια-Νέα Εποχή" Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, έκανε την πιο κάτω δήλωση:

"Από το 2002 μέχρι σήμερα, δεν έχω ποτέ αλλάξει στάση ως προς το έργο του Χ.Υ.Τ.Α Παπανικολού, πεπεισμένος πως πρόκειται για στημένη επιλογή τοποθεσίας, περιβαλλοντικό έγκλημα και καταπάτηση επιστημονικών εκθέσεων, δίχως ποτέ να επηρεάζομαι από διαμαρτυρίες πολιτών κι εκάστοτε αιρετών, για τους όποιους μικροπολιτικούς λόγους.

Δυστυχώς το σταθερό μου "όχι" σ'αυτήν την επιλογή, που κατεγράφη και στην τελευταία απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αιγιάλειας, ο κ. Δήμαρχος το ερμηνεύει ως "εχθρότητα στην περιοχή"!  Πλανάται οικτρά ο κ. Θεοδωρακόπουλος αν νομίζει πως με τέτοια φρασεολογία θα πείσει την κοινή γνώμη για την "κωλοτούμπα" του στο επίμαχο έργο, αφού ως γνωστόν προεκλογικά είχε δεσμευτεί περί του αντιθέτου! Άλλωστε, ούτε τη δημοτική του ομάδα δεν έχει καταφέρει να πείσει για το θέμα αυτό και κατά συνέπεια το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα. Υπάρχουν και δημοτικοί του σύμβουλοι "εχθροί" της περιοχής;

Eπειδή ουδέποτε υποκίνησα οιονδήποτε προς την κατεύθυνση διαμαρτυρίας για τον νέο αυτό Χ.Υ.Τ.Α, δεν δέχομαι αόριστες προσβολές, που δεικνύουν έλλειψη σεβασμού της αντίθετης άποψης, "τσουβάλιασμα" ατομικών συμπεριφορών και πρόκληση εφήμερων και ανούσιων εντυπώσεων.
Καλώ το Δήμαρχο να κοιτάξει πρώτα και κύρια έναν προς έναν τους δημοτικούς του συμβούλους και ν'αφήσει  την αντιπολίτευση να εκφραστεί ελεύθερα.Άλλωστε με τους χειρισμούς του στο εν λόγω θέμα, ας μην ξεχνάμε πως "λύτρωσε" την Μείζονα Μειοψηφία του κ. Καλογερόπουλου, απαλλάσσοντάς την από την κύρια ευθύνη του αρχηγού της - ως Δημάρχου Συμπολιτείας - να επιλεγεί η "Παπανικολού" ως χώρος κατασκευής του Χ.Υ.Τ.Α της Δυτικής Αιγιάλειας"! Ε λοιπόν τώρα δεν δικαιούται να βλέπει εχθρούς"!

**Απάντηση Δημάρχου σε δηλώσεις  Δ. Τριανταφυλλόπουλου για ΧΥΤΑ Παπανικολού.**
Ο Δήμαρχος Αιγιάλειας κ. Στάθης Θεοδωρακόπουλος με αφορμή δηλώσεις του επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης κ. Δ. Τριανταφυλλόπουλου σχετικά με το ΧΥΤΑ Παπανικολού έκανε την παρακάτω τοποθέτηση:

«Τόσα χρόνια δημότης Αιγίου ο κ. Τριανταφυλλόπουλος δεν έχει ακόμη καταλάβει ότι ο Δήμος Αιγιάλειας  και οι δημότες του δεν αντέχουν να πληρώνουν δύο εκατομμύρια ευρώ το χρόνο για την μεταφορά των σκουπιδιών. Οι αντοχές εξαντλήθηκαν ιδιαίτερα με τη σημερινή οικονομική κατάσταση. Αν δεν λυθεί το θέμα αυτό η Αιγιάλεια είναι καταδικασμένη σε οικονομικό θάνατο. 

Επί δύο χρόνια προσπάθησα να αποτραπεί η δημιουργία ΧΥΤΑ στη συγκεκριμένη περιοχή, πράγμα που δεν κατάφερα, γιατί εξαρτόμαστε από τον Περιφερειακό σχεδιασμό, πράγμα που φαίνεται να αγνοεί ο κ. Τριανταφυλλόπουλος.

Πίστεψα ότι ίσως μπορεί να βρεθεί λύση με την κατασκευή του εργοστασίου στο Φλόκα, αλλά και αυτή η λύση αρχίζει σήμερα να χάνεται μετά τις κόντρες και διαφωνίες στο Δήμο Πατρέων, που αν δεν καταργούν πάνε σίγουρα πολύ πίσω το έργο αυτό. 

Ο κ. Τριανταφυλλόπουλος για διαφορετικούς μάλλον λόγους  τάσσεται κατά του ΧΥΤΑ Παπανικολού, κατά της μεταφοράς επιπλέον σκουπιδιών στο ΧΥΤΑ Αιγείρας, αφήνοντας ικανοποιημένους όλους τους κατοίκους. Όμως, οι δημότες της Αιγιάλειας επέλεξαν τη δική μας παράταξη να επιλύσει το μεγάλο αυτό θέμα και παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις να τα καταφέρω, όπως παλεύω για την επίλυση όλων των προβλημάτων του Δήμου. Γνωρίζω δε ότι εγώ θα εισπράξω το οποιοδήποτε πολιτικό κόστος και σίγουρα δεν θα έχω τους πάντες ικανοποιημένους. Στην πρώτη εφαρμογή του Καλλικράτη, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη, πρωτόγνωρη, οικονομική συγκυρία,  θα αντιμετωπίσω και αυτό το πρόβλημα με γνώμονα το γενικότερο καλό παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις. 

Θα πρέπει, τέλος, ο κ. Τριανταφυλλόπουλος να γνωρίζει ότι η άσκηση της  εξουσίας απαιτεί τόλμη και αποφασιστικότητα, συγκρούσεις και δύσκολες αποφάσεις πράγμα για οποίο δεν είναι όλοι έτοιμοι.

Οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες  δεν μπορούν να εμποδίσουν την υλοποίηση ενός έργου για το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει 7.000.000 Ευρώ.

"Με ψέμματα ήξερα κι εγώ να βγω Δήμαρχος...κ. Θεοδωρακόπουλε"!**ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ "Χ.Υ.Τ.Α ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΟΥ"**

Από την Δημοτική Παράταξη της Ελάσσονος Αντιπολίτευσης του Δήμου Αιγιάλειας, "Αιγιάλεια-Νέα Εποχή", δίδεται στη δημοσιότητα, γραπτή δήλωση του Επικεφαλής της Δημήτρη Τριανταφυλλόπουλου, σε απάντηση των όσων υποστήριξε (χθες Τρίτη) σε ανακοίνωσή του ο Δήμαρχος Αιγιάλειας κ. Στάθης Θεοδωρακόπουλος, και  αφορά στο θέμα της κατασκευής του Χώρου  Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων στη θέση "Παπανικολού", μεταξύ των Δημοτικών Ενοτήτων Συμπολιτείας κι Ερινεού.

"Σέβομαι απόλυτα, το δικαίωμα του κ.Δημάρχου να πιστεύει ακράδαντα, πως το έργο κατασκευής οργανωμένου σκουπιδότοπου στην τοποθεσία "Παπανικολού" είναι κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά ορθό,καθώς και την απόφασή του ν' αναλάβει ο ίδιος και η δημοτική του παράταξη, το πολιτικό κόστος για την εκτέλεση του Χ.Υ.Τ.Α Δυτικής Αιγιάλειας,
ζηλεύοντας μάλλον τη "δόξα" του Αρχηγού της Μείζονος Μειοψηφίας και βασικού του αντιπάλου κ. Καλογερόπουλου, η υπογραφή του οποίου,για το έργο, φιγουράρει σε επίσημα έγγραφα, από το 2002! Ως δημότης αλλά κι ως αιρετός γνωρίζω δε καλά, πως τα κονδύλια τα οποία δαπανώνται κάθε έτος για την αποκομιδή, τη διαχείριση και τη μεταφορά των στερεών αποβλήτων, είναι δυσανάλογα των οικονομικών δυνατοτήτων του δήμου μας.
Αντιλαμβάνομαι επίσης, πως όταν διοικείς, πράγματι χρειάζεται τόλμη κι όχι μικροπολιτικές.Όλα αυτά καλά!

Αναρωτιέμαι όμως:

-  Γιατί ο κ. Δήμαρχος δεν έλεγε - όσα τώρα λέει - περιοδεύοντας προεκλογικά σε Ερινεό και Συμπολιτεία;

-  Γιατί πριν τις εκλογές, όχι μόνο υποσχόταν πως δεν θα γίνει ο Χ.Υ.Τ.Α "Παπανικολού", αλλά είχε υπογράψει κιόλας (πρόχειρα) για την μη υλοποίηση του έργου;

-  Γιατί, γι' αυτά που κατ' αυτόν δεν αντιλαμβανόμαστε εμείς ως αντιπολίτευση, δεν έχει καταφέρει να πείσει αρκετούς από τους δικούς του Δημοτικούς Συμβούλους; Ξεχνά, μάλλον σκόπιμα, ότι η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου υπέρ αυτού του Χ.Υ.Τ.Α πέρασε με μία μόνο ψήφο...Συμβούλου της αντιπολίτευσης!

Καθίσταται επομένως σαφές, πως ο κ. Δήμαρχος, άλλαξε ξαφνικά άποψη για το εν λόγω περιβαλλοντικό έργο, μετά τις εκλογές! Άλλα έλεγε άλλωστε σε πολλά κι επελέγη από τον κόσμο η παράταξή του κι ο ίδιος ως δημοτική αρχή κι αυτό δεν κρύβεται πια!
Ας κάνει λοιπόν... το "μεγάλο" αυτό έργο κι ας "πανηγυρίζει" όσο θέλει για το κατόρθωμά του, αλλά καλά θα κάνει να μην μας προκαλεί πολιτικά.

Με ψέμματα ήξερα κι εγώ να γίνω Δήμαρχος...κ. Θεοδωρακόπουλε! Κρίμα που συνδέετε πλέον τη θητεία σας με τη μεγάλη καταστροφή μιας πανέμορφης και σπάνιας περιοχής του τόπου μας, που αν επρόκειτο για το χωριό σας, θα ήσασταν σίγουρα πολέμιος και μόνιμος διαμαρτυρόμενος στη Γέφυρα του "Σαρκουνά"!



Βραχίονας του Μadoff η EFG της οικογενείας Λάτση. Συμβιβάστηκαν σε αποζημίωση σε μια και μόνο περίπτωση - στο σύνολο – «ξεπερνώντας» έτσι τις βαριές κατηγορίες για παραβίαση του πιστωτικού καθήκοντος, βαριά αμέλεια και αδικαιολόγητο πλουτισμό. Ηδη ο εκκαθαριστής  Ιrving Η. Picard - στην υπόθεση Madoff - έχει απαιτήσει  354,9 εκ δολ από την EFG international ως άμεση εμπλεκόμενη στην απάτη του Madoff.  

Bernard Madoff. Το μεγαλύτερο δάγκωμα στα χρονικά με τον ίδιο να εκτίει ποινή 150 ετών και με την αμερικανική δικαιοσύνη να ξεσκεπάζει τους βραχίονες στο colpo grosso όλων των εποχών.

Το «σύστημα» του κατέρρευσε το 2008. Τα κεφάλαια που τροφοδοτούσαν την πυραμίδα κατέληγαν στην Νέα Υόρκη. Η ΕFG Capital International Corp. - ο επενδυτικός βραχίονας της ΕFG Bank στην Ελβετία - διατηρεί υποκατάστημα στο Miami. H  Fairfield Sentry Ltd. (ποια η σχέση της με την EFG όπως θα διαβάσετε παρακάτω από τα επίσημα της δικογραφίας)  “μάζευε τα πακέτα” για λογαριασμό του Madoff από πελάτες της EFG Capital. Σε μια περίπτωση και μόνο - στο σύνολο των εκατομμυρίων που έχει τροφοδοτήσει η ΕFG Capital International Corp – ήρθε σε συμβιβασμό αποζημιώνοντας τους πελάτες της 7,8 εκατομμύρια δολάρια.

Μερικές από τις  κατηγορίες που αντιμετώπιζε ήταν  παραβίαση του πιστωτικού καθήκοντος, βαριά αμέλεια, αδικαιολόγητο πλουτισμό και μια σειρά άλλων παραβιάσεων των νόμων στην πολιτεία της Florida.

Fairfield was EFG’s Capital’s largest and most lucrative hedge fund product, but it did not tell its investors that Fairfield delegated all of its investment decisions to Bernard Madoff Investment Securities. It also did not inform them that some EFG Bank divisions had refused to do business with Fairfield or Madoff. A memo by an EFG Bank employee summarizing a meeting with senior Fairfield executives stated it was well-known Madoff was “cheating” by ignoring “the Chinese wall” between his market making and advisory activities.

Ήδη ο εκκαθαριστής  Irving H. Picard - στην υπόθεση Madoff - έχει απαιτήσει  354,9 εκ δολ από την EFG International ως άμεση εμπλεκόμενη στην απάτη του Madoff.

Αναμένονται και άλλες αποφάσεις δικαστηρίων εντός της Αμερικανικής επικράτειας. Οι ελβετικές αρχές θεωρούν εμπιστευτικά τα οικονομικά αρχεία τα οποία «ανοίγουν» πολύ δύσκολα ακόμη και στα δικαστήρια. Μεγάλο κομμάτι εξαπατημένων κινείται δικαστικά στην αμερικανική δικαιοδοσία για αυτόν ακριβώς τον λόγο. 


Ο Κώστας Βαξεβάνης μιλάει έξω από την Ευελπίδων



Τὴν παρελθοῦσα Τετάρτη βράδυ, στὴν ὁλονυκτία ποὺ ἐτελέσθη στὸ Μ. Σπήλαιο, δηλ. σὲ λειτουργικό χώρο και χρόνο, ὁ ἡγούμενος π. Ἱερώνυμος Κάρμας, συμφωνώντας μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προϊσταμένου του κ. Ἀμβρόσιου, εἶπε τὰ ἑξῆς διαστρεβλωτικὰ τῆς ἀλήθειας, δημιουργώντας στοὺς προσευχομένους συναισθήματα ἀντιπάθειας ἢ ἀγανακτήσεως, ἀντὶ γιὰ αἰσθήματα κατανύξεως. Παραθέτω αὐτὰ ποὺ μοῦ μετέφεραν παρόντες πιστοὶ (καὶ ἐπιβεβαίωσα). Εἶπε ὅτι:

Ὁ Σεβασμιώτατος δὲν εἶναι παρὼν στὴν ὁλονυκτία, γιατί ἦταν κουρασμένος ἀπὸ τὴν ἐναντίον του δίκη, ποὺ διεξάγεται στὴν Πάτρα, μετὰ ἀπὸ μήνυση ποὺ ἔχει καταθέσει ἐναντίον του Αἰγιώτης θεολόγος (σ.σ. ὁ Σημάτης). Καὶ καλεῖται αὐτὸς ὁ ἅγιος ἄνθρωπος (ὁ Σεβασμιώτατος) νὰ ἀποδείξει ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικός, αὐτὸς ποὺ ἔχει κάνει τόσα φιλανθρωπικὰ ἔργα.

Εἶχα ἀποφασίσει νὰ μὴ δημοσιεύσω κανένα κείμενο, ἕως ὅτου περατωθεῖ ἡ δίκη ποὺ διεξάγεται στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν μὲ κατηγορούμενο τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιο, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ, ἡ ὅποια δημοσίευση, ὡς προσπάθεια ἐπηρεασμοῦ τοῦ Δικαστηρίου. Δὲν εἶμαι διατεθειμένος, ὅμως, νὰ ἀφήσω ἀναπάντητες τέτοιες σκόπιμες διαστρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας ἀπὸ πρόσωπα τοῦ ἀμέσου περιβάλλοντος τοῦ Μητροπολίτη, καὶ μάλιστα ἀπὸ ἄμβωνος. Διότι ἀποτελεῖ ἱεροσυλία τὸ γεγονὸς κατὰ τὴν διάρκεια τῆς κατεξοχὴν κατανυκτικῆς ἀτμόσφαιρας ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ὁλονυκτία, νὰ χρησιμοποιεῖται ἀκόμα καὶ τὸ ἱερὸ κήρυγμα, γιὰ νὰ συκοφαντήσουν κάποιο πιστό, σπιλώνοντας γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν προσωπικότητά του. Ἐπεχείρησε ὁ ἡγούμενος νὰ ἐμπεδώσει στοὺς πιστοὺς τὴ θέση ὅτι ὁ Μητροπολίτης εἶναι ἀθῶος καὶ ἅγιος, μὲ μόνο ἐπιχείρημα, ὅτι εἶναι Μητροπολίτης καὶ κάνει φιλανθρωπίες!

Τὴν ἴδια γραμμὴ προσπαθοῦν νὰ περάσουν οἱ συνήγοροί του καὶ ὁ ἴδιος στὸ Δικαστήριο, ὅτι τάχα ὁ Μητροπολίτης δικάζεται ἐπειδὴ τὸν κατήγγειλα ὡς αἱρετικό. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀποπροσανατολίζονται οἱ συμπολίτες μας καὶ οἱ παράγοντες τῆς Δίκης ἀπὸ τὶς πραγματικὲς κατηγορίες ποὺ τοῦ ἔχουν ἀποδωθεί. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὁ ἡγούμενος εἶπε, μὲ ἀναγκάζει,
α) νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ εἶναι προσεκτικὸς σὲ ὅσα λέει, γιατὶ δὲν ταιριάζει σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἐκπροσωποῦν τὸν Χριστὸ νὰ παραπληροφοροῦν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ τοὺς στρέφουν ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ ἐλέγχουν ἐν ἀληθείᾳ τὸν προϊστάμενό τους κ. Ἀμβρόσιο, καὶ
β) νὰ τοῦ ὑπενθυμίσω τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων δικάζεται, ὥστε νὰ τοὺς μάθει καὶ νὰ σταματήσει νὰ παραπληροφορεῖ.

Ὁ κ. Ἀμβρόσιος δὲν δικάζεται στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν γιὰ τὸν παράνομο, ψευδεπίγραφο καὶ ἄδικο ἀφορισμὸ ποὺ μοῦ ἐπέβαλε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2006, ἀλλὰ α) γιὰ τὴν ἐναντίον μου καταγγελία (Μάϊος 2006) ποὺ ἔστειλε στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, μὲ ἀποτέλεσμα να ξεκινήσει διοικητική ἐξέταση, ὥστε νὰ διωχθῶ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία μου καὶ β) γιατὶ ἐν συνεχείᾳ, τὸν Αὔγουστο δηλ. τοῦ 2006, τέσσερις μῆνες μετὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες ἐνέργειες ἐναντίον μου, ὁ κ. Ἀμβρόσιος διετύπωσε δημόσια τὴν πρόθεσή του νὰ μὲ ἐξοντώσει, δηλώνοντας πὼς ὁ ἀφορισμὸς καὶ ἡ καταγγελία στὸ Ὑπουργεῖο δὲν εἶναι τίποτα, μπροστὰ σὲ ὅσα πρόκειται νὰ μοῦ συμβοῦν στὴ συνέχεια. Εἶπε κατὰ λέξη: Γιὰ τὸ Σημάτη «τὰ χειρότερα ἕπονται»!!!

Ἄρα, ὁ λόγος ποὺ διεξάγεται ἡ δίκη, π. Ἱερώνυμε, δὲν ἔγκειται στὸ ὅτι τάχα τὸν ἀποκάλεσα αἱρετικό, ἀφοῦ οὐδέποτε (ἕως τὴν κατάθεση τῆς μήνυσης) τὸν εἶχα ἀποκαλέσει ἔτσι. Ἀπόδειξη ἀδιάψευστη τὸ Βούλευμα τοῦ Εἰσαγγελέως, ὁ ὁποῖος τὸν παρέπεμψε νὰ δικασθεῖ καὶ τὸ ὁποῖο λέγει.
«Α) Στις 9-5-2006 (σ.σ. ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων) καταμήνυσε άλλον ψευδώς ότι τέλεσε πειθαρχικές παραβάσεις, με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξή του, συνέταξε και απηύθυνε προς την τότε Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων έγγραφο, στο οποίο διατύπωσε γραπτώς ψευδείς ισχυρισμούς και αιτιάσεις για το πρόσωπο του εγκαλούντος (σ.σ. Σημάτη), ενώ τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας τους..., ενώ η αλήθεια την οποία γνώριζε ήταν ότι ο εγκαλών (σ.σ. Σημάτης) ουδέποτε ενήργησε κατά τον τρόπο που του καταμαρτυρούσε. Β) Εν γνώσει του, ισχυρίστηκε ενώπιον τρίτων για κάποιον άλλον ψευδή γεγονότα... Γ) Στις 5-7-2006 προσέβαλε με λόγο την τιμή άλλου Δ) Στις 12-5-2006 απείλησε άλλον με παράνομη πράξη, προτρέποντάς τον σε μεταμέλεια «άλλως τα χειρότερα έπονται», περιάγοντας τον τελευταίο σε τρόμο και ανησυχία. Ήτοι για παράβαση των άρθρων 1, 12, 14 παρ.1, 16, 18, 26 παρ. Ια, 27 παρ.1, 94 παρ.1, 229 παρ.1, 363-362, 361, 333 ΠΚ».

Αὐτὰ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας.

Ὅσο γιὰ τὸ ἂν ὁ Μητροπολίτης εἶναι αἱρετικὸς ἢ ὄχι, εἶναι ἕνα θέμα δογματικό, ποὺ ἐκφεύγει ἐντελῶς, π. Ἱερώνυμε, τῶν ἁρμοδιοτήτων τοῦ Δικαστηρίου· δὲν ἐξετάζει τὶς θεολογικές του απόψεις τὸ δικαστήριο, ὅπως ψευδῶς πληροφορήσατε τοὺς πιστούς· γι’ αὐτὸ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα, διὰ στόματος τῆς Προέδρου, κατέστησε σαφὲς ὅτι δὲν θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ θεολογικὰ θέματα, ἔστω κι ἂν ὑπεισῆλθε καὶ σὲ αὐτά, γιὰ νὰ διερευνήσει τὸ πλαίσιο τῆς ὅλης ὑποθέσεως.
Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἔχω δημοσιεύσει ἀρκετὰ ἐμπεριστατωμένα ἄρθρα στὸ διαδίκτυο, ἐξετάζοντας λόγους καὶ ἐνέργειες τοῦ Μητροπολίτη μὲ κριτήριο τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κι ἔχω τὴν διάθεση νὰ τὰ παρουσιάσω καὶ στὸν τοπικὸ Τύπο, ἂν ὑπάρχει ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ κάποια ἐφημερίδα τοῦ Αἰγίου θελήσει νὰ δημοσιεύσει τὰ κείμενα αὐτὰ πρὸς διαφώτιση τοῦ λαοῦ.
Μιὰ τέτοια δημοσίευση θὰ ἀναγκάσει τὸν Μητροπολίτης νὰ ἀπαντήσει στὰ ἑξῆς ἁπλὰ πράγματα:
α) Δέχεται τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Παπισμὸς (καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς) εἶναι αἱρέσεις; Θὰ παύσει νὰ διδάσκει ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία καὶ μάλιστα «προκαθημένη»(!) καὶ ὅτι ἔχει μυστήρια; Γιατὶ καταλαβαίνετε, π. Ἱερώνυμε, ὅτι ἐφ’ ὅσον συνεχίζει νὰ διδάσκει αὐτά, σημαίνει ὅτι ἀρνεῖται «ἐμπράκτως» τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως περὶ Μίας Ἐκκλησίας.
(β) Δέχεται τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι τὸ Filioque εἶναι αἵρεση καὶ φοβερὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος; Ἢ θὰ συνεχίσει νὰ διδάσκει τοὺς πιστοὺς τοῦ Αἰγίου, ὅτι εἶναι θεολογούμενο;
Οἱ Αἰγιώτικες ἐφημερίδες θεωροῦν ὅτι αὐτὰ τὰ θέματα δὲν ἐνδιαφέρουν τοὺς πιστούς, ἢ ὅτι δι’ αὐτῶν θὰ στενοχωρηθεῖ ὁ Μητροπολίτης. Μερικὲς δυσκόλως δέχονται νὰ δημοσιεύσουν πλέον κείμενά μου ἢ ἄλλες (ποὺ ὑπηρετοῦν τάχα τὴν ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ), ἀρνοῦνται τελείως νὰ τὰ δημοσιεύσουν, ἀκόμα καὶ ἐπὶ πληρωμῇ. Παρουσιάζω ἕνα τέτοιο παράδειγμα. Ἐγράφη τὸ 2006. Δημοσιογράφος μὲ προέτρεψε νὰ καταγγείλω τὸ γεγονὸς στὸ πειθαρχικὸ συμβούλιο δημοσιογράφων. Δὲν τὸ ἔκανα, οὔτε αὐτὸς θέλησε νὰ τὸ δημοσιεύσει. Τὸ δημοσιεύω τώρα, γιὰ νὰ βγάλει καθένας τὰ συμπεράσματά του.

Ποιὸς ἐμποδίζει τὴν ἐνημέρωση τῶν Αἰγιωτῶν;

Στὴν μέχρι τώρα προσπάθεια γιὰ ἐνημέρωση, γύρω ἀπὸ τὶς  τελευταῖες ἐνέργειες τὶς Ἱ. Μητροπόλεως,  ἀντιμετωπίσαμε καὶ προσκόμματα  ἀπὸ μερίδα τοῦ τύπου γιὰ τὴν δημοσιοποίηση τῶν κειμένων μας. Συγκεκριμένα:

Κάποιες ἐφημερίδες δὲν δημοσίευσαν καθόλου τὰ δικά μας κείμενα, ἐνῶ εἶχαν δημοσιεύσει τὰ κείμενα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.
Εἰδικὰ ἡ ἐφημερίδα «Πρώτη τῆς Αἰγιάλειας». Ἀρνήθηκε νὰ δημοσιεύσει τὴν πρώτη μας ἀπάντηση, (ἂν καὶ εἶχε δημοσιεύσει σχετικὸ κείμενο τῆς Μητροπόλεως) μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι κάνει γιὰ τὸ θέμα συνολικὸ ρεπορτάζ. Δὲν ἐπέμεινα. Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες, καὶ ἀφοῦ δημοσίευσε καὶ δεύτερο κείμενο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ζήτησα νὰ δημοσιευθεῖ καὶ ἡ δική μας ἀπάντηση. Ὁ διευθυντὴς ἀρνήθηκε. Στὴν ἐπιμονή μου, ζήτησαν νὰ πληρώσουμε. Διάβασε τὸ ἄρθρο μπροστά μου, «γιὰ νὰ δῶ μήπως περιέχει ὕβρεις» εἶπε, καὶ συμφωνήσαμε νὰ δημοσιευθεῖ τὴν Τρίτη 14 ΜΑΡ 2006. Μὲ ἔστειλε στὸ ἰσόγειό της ἐφημερίδος, ὅπου πλήρωσα 50 Εὐρὼ καὶ κόπηκε ἡ παρακάτω ἀπόδειξη στὸ ὄνομά μου.

Τὴν 20/3/06, δὲν εἶχε ἀκόμα δημοσιευθεῖ! Γιὰ τοῦτο ἐπισκέφτηκα τὴν διεύθυνση τῆς ἐφημερίδος, ρωτώντας νὰ μάθω, γιατί ἀκόμα δὲν τὸ δημοσίευσαν. Μοῦ ἀπάντησε πὼς θεωρεῖ, ὅτι τὸ θέμα ἔχει καλυφθεῖ καὶ ἔδωσε ἐντολὴ στὴν ταμία νὰ μοῦ ἐπιστρέψει τὰ χρήματα!
Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι: "Ποιὸς ἐμποδίζει τὴν ἐνημέρωση τῶν Αἰγιωτῶν;"

Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος


The Chicago Plan Revisited - Μια ρεαλιστική πρόταση για οριστική έξοδο από την κρίση

by Jaromir Benes and Michael Kumhof

 I. Introduction 

The decade following the onset of the Great Depression was a time of great intellectual ferment in economics, as the leading thinkers of the time tried to understand the apparent failures of the existing economic system. This intellectual struggle extended to many domains, but arguably the most important was the field of monetary economics, given the key roles of private bank behavior and of central bank policies in triggering and prolonging the crisis.

During this time a large number of leading U.S. macroeconomists supported a fundamental proposal for monetary reform that later became known as the Chicago Plan, after its strongest proponent, professor Henry Simons of the University of Chicago. It was also supported, and brilliantly summarized, by Irving Fisher of Yale University, in Fisher (1936). The key feature of this plan was that it called for the separation of the monetary and credit functions of the banking system, first by requiring 100% backing of deposits by government-issued money, and second by ensuring that the financing of new bank credit can only take place through earnings that have been retained in the form of government-issued money, or through the borrowing of existing government-issued money from non-banks, but not through the creation of new deposits, ex nihilo, by banks. Fisher (1936) claimed four major advantages for this plan.

First, preventing banks from creating their own funds during credit booms, and then destroying these funds during subsequent contractions, would allow for a much better control of credit cycles, which were perceived to be the major source of business cycle fluctuations.

 Second, 100% reserve backing would completely eliminate bank runs.

Third, allowing the government to issue money directly at zero interest, rather than borrowing that same money from banks at interest, would lead to a reduction in the interest burden on government finances and to a dramatic reduction of (net) government debt, given that irredeemable government-issued money represents equity in the commonwealth rather than debt.

Fourth, given that money creation would no longer require the simultaneous creation of mostly private debts on bank balance sheets, the economy could see a dramatic reduction not only of government debt but also of private debt levels. We take it as self-evident that if these claims can be verified, the Chicago Plan would indeed represent a highly desirable policy.

Profound thinkers like Fisher, and many of his most illustrious peers, based their insights on historical experience and common sense, and were hardly deterred by the fact that they might not have had complete economic models that could formally derive the welfare gains of avoiding credit-driven boom-bust cycles, bank runs, and high debt levels.

We do in fact believe that this made them better, not worse, thinkers about issues of the greatest importance for the common good. But we can say more than this. The recent empirical evidence of Reinhart and Rogoff (2009) documents the high costs of boom-bust credit cycles and bank runs throughout history. And the recent empirical evidence of Schularick and Taylor (2012) is supportive of Fisher’s view that high debt levels are a very important predictor of major crises.

The latter finding is also consistent with the theoretical work of Kumhof and Rancière (2010), who show how very high debt levels, such as those observed just prior to the Great Depression and the Great Recession, can lead to a higher probability of financial and real crises.


Θρησκευόμενα Γυμνάσια

του Τάκη Καραγιάννη

Επί 1605 πρωινά, από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την στιγμή που θα τελειώσει το Γυμνάσιο, ένας Έλληνας μαθητής μετέχει στην πρωινή προσευχή με εκατοντάδες βλέμματα και πολλά ντεσιμπέλ από γέλια και ψιθύρους να τον έχουν ως αποδέκτη. Κι αν αυτό για κάποιους είναι θεμιτό και απαραίτητο και για άλλους ανελεύθερο και προσβλητικό, μέσα στις αίθουσες τα πράγματα είναι χειρότερα. Μπείτε στον κόπο και δείτε το ΦΕΚ 2129 της 14ης Οκτωβρίου του 2008. Θα παρατηρήσετε πως στα Γυμνάσια οι μαθητές διδάσκονται δύο ώρες την εβδομάδα Θρησκευτικά. Όσες δηλαδή Αρχαία (μετάφραση) και Νεοελληνική Λογοτεχνία. Λιγότερες από Μαθηματικά, αλλά περισσότερες από Φυσική και Χημεία. Αυτές, μάλιστα, απουσιάζουν από την πρώτη τάξη.

Τα παιδιά φεύγουν από το Γυμνάσιο έχοντας κάνει τριπλάσιες ώρες Θρησκευτικά από όσο Χημεία και μιάμιση φορά παραπάνω από Φυσική. Το περιβάλλον και τα φαινόμενά του, οι ουσίες και οι δυνάμεις που ασκούνται στο σύμπαν -από όλα και προς όλα τα αντικείμενα- αξιολογούνται λιγότερο σημαντικά από ό,τι η ζωή των Αποστόλων και οι παραβολές του Κυρίου. Προφανώς, η Πληροφορική παραμένει κάτι ξένο στη ζωή μας και συνεχίζει να θεωρείται, στο 2012, απαραίτητη  «κατά το ήμισυ» σε σχέση με το συγκεκριμένο μάθημα (σελ. 5). Πάμε να μιλήσουμε ακόμη πιο απλά.

Μέσα στο χρόνο, ένας μαθητής της Β’ Γυμνασίου θα κάνει 20 ώρες Χημεία, το ελάχιστο όριο για να θεωρηθεί έγκυρη η χρονιά. Από την στιγμή που υπάρχουν τρία τρίμηνα και σε καθένα από αυτά θα πρέπει να χωρέσει τουλάχιστον ένα ωριαίο διαγώνισμα, οι διαθέσιμες ώρες γίνονται 17 και από αυτές πρέπει να αναλωθούν, τουλάχιστον, έξι για εργαστηριακή εξάσκηση. Το σύνολο 11. Ας μην είμαστε καχύποπτοι και ας υποθέσουμε πως το βήμα για την παρέλαση δεν κόβει καμία ώρα κανενός μαθήματος, πως απεργίες δεν γίνονται και πως οι καθηγητές είναι τόσο ευσυνείδητοι που το όποιο κενό δημιουργηθεί λόγω κάποιας πιθανής απουσίας τους θα το αναπληρώσουν. Μία ώρα αφιερώνεται για να εξηγηθεί η ύλη των εξετάσεων και το ύφος των θεμάτων. Συνολικά 10 ώρες, σχεδόν όσες περνά ο πατέρας και η μητέρα του στη δουλειά κάθε ημέρα. Κι όλα αυτά, χωρίς εκδρομές και χωρίς κακοκαιρίες, αφού δεν κλείνουν ποτέ τα σχολεία με τις χιονοπτώσεις στην Ελλάδα και χωρίς άλλα απρόοπτα.

Τα παιδιά απορρίπτουν την επιστήμη και τρομάζουν στις πρώτες τους επαφές με την έρευνα. Κι όμως, αυτή δεν είναι δική τους επιλογή. Δεν είναι κοπάνα για καφέ, δεν είναι απουσία για μπάλα στο προαύλιο, αλλά πρόκειται για διατάξεις και αποφάσεις με σφραγίδες και υπογραφές υπουργών και διευθυντών. Το 2005, η Ελλάδα ήταν 3η στον κόσμο ως προς το σφιχτό εναγκαλισμό του κράτους και της θρησκείας, πίσω από Τουρκμενιστάν και Ιράν. Αν ψάξετε πού είναι η Ζιμπάμπουε, θα την βρείτε στην 50η θέση, την Τουρκία στην 44η, την Αυστραλία στην 77η κ.ο.κ. Αυτό εξηγεί –σε κάποιο βαθμό- και τον σκοταδισμό των νέων, τις επιλογές τους στη ζωή και τον τρόπο συμπεριφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Όσο ένα παιδί 13-16 ετών δεν μαθαίνει να αμφισβητεί και να ερευνά, αλλά αντίθετα διαβάζει σε σελίδες βιβλίων πως πρέπει να ακούει και να δέχεται άκριτα ότι προστάζει το δόγμα, τότε μην περιμένετε πολλά για το μέλλον.

Απαραίτητα είναι όλα∙ και τα Θρησκευτικά και τα Καλλιτεχνικά και τα Μαθηματικά. Η αναλογία είναι, όμως, αυτή που φέρνει τη σωστή χημεία. Όπως το μάθημα. Όπως στην καθολική Ιταλία (μισές ώρες από όσο μουσική και μηχανοκίνητος αθλητισμός), όπως στην Πορτογαλία (στο 1/3, σελ. 71-72) και όπως σε πολλές άλλες χώρες. Είναι περιττό να σας δώσω κι άλλα στοιχεία, δεν είναι στατιστικό το θέμα. Αφορά την κατεύθυνση προς την οποία έχουμε αποφασίσει να δείξουμε με το δάχτυλο στα νέα παιδιά. Και όσο το χέρι τεντώνεται προς τα εξώφυλλα με τα φωτοστέφανα, τόσο θα εναποθέτουμε τις ελπίδες για την παιδεία μας σε κάποια ανώτερη δύναμη.



Τέλος στην αυθαιρεσία της ναοδομίας

Στις πολεοδομίες η αρμοδιότητα ελέγχου και η έκδοση αδειών για ναούς και μονές

Του Γιωργου Λιαλιου

Τίτλοι τέλους για τη ναοδομία. Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με γνωμοδότησή του την οποία αποδέχθηκε το υπουργείο Περιβάλλοντος, έκρινε ότι η αρμοδιότητα έκδοσης οικοδομικών αδειών και διενέργειας ελέγχων για την τήρηση της πολεοδομικής νομοθεσίας σε ναούς, μονές, μητροπολιτικά μέγαρα και κάθε είδους κτίρια εκκλησιαστικού χαρακτήρα ανήκει από το 1988 στις κατά τόπους πολεοδομίες. Με την απόφαση αυτή θεωρούνται ανίσχυροι όλοι οι κανονισμοί που εξέδωσε έκτοτε η Ιερά Σύνοδος για τις αρμοδιότητες και τη λειτουργία της ναοδομίας και ανοίγει ο δρόμος για την είσπραξη υψηλών προστίμων για βεβαιωμένες περιπτώσεις πολεοδομικών αυθαιρεσιών.

Η γνωμοδότηση του Β΄ Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (αρ. 148/2012), που αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», έρχεται να κλείσει μια εκκρεμότητα ετών, η οποία αποτέλεσε πηγή συγκρούσεων ανάμεσα σε πολεοδομικές υπηρεσίες και φορείς της Εκκλησίας. Σύμφωνα με το σκεπτικό της, στον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ν. 590/1977) προβλεπόταν σαφώς ότι ο Οργανισμός Διοίκησης της Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΟΔΕΠ) είχε αναλάβει την έκδοση οικοδομικών αδειών για την ανέγερση ή επισκευή μητροπολιτικών μεγάρων, ναών και μονών. Ομως, όταν με τον Ν. 1811/1988 καταργήθηκε ο ΟΔΕΠ, δεν ορίστηκε ότι μεταφέρεται σε άλλο όργανο η επίμαχη αρμοδιότητα. «Συνακόλουθα, η αρμοδιότητα για χορήγηση άδειας δόμησης καταργήθηκε εν ταυτώ με την κατάργηση του ΟΔΕΠ και η άσκησή της περιήλθε στις αρμόδιες πολεοδομικές αρχές», σημειώνει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, παραθέτοντας και τη σχετική νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (1794/1994, 692/1993, 3237/2000).

Περαιτέρω, «η αρμοδιότητα έκδοσης άδειας δόμησης ιερών ναών και ετέρων εκκλησιαστικών κτισμάτων και της διενέργειας ελέγχων αποτελούν κύριες διοικητικές αρμοδιότητες που πρέπει ρητά να προβλέπονται και δεν μπορεί να ενταχθούν στις διατάξεις για τη ρύθμιση των ζητημάτων οργάνωσης και εσωτερικής διοίκησης της Εκκλησίας και των περί την ανέγερση ιερών ναών και κτισμάτων αυτών», αναφέρει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Και καταλήγει ότι «οι αρμοδιότητες έκδοσης οικοδομικής άδειας, καθώς και της άσκησης του συναφούς ελέγχου τήρησης των πολεοδομικών διατάξεων (σ.σ.: για τα κτίρια αυτά), ανήκουν στις αρμόδιες πολεοδομικές υπηρεσίες και στα αρμόδια ελεγκτικά όργανα».

Την υπόθεση ανακίνησε το 2010 η τότε υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, με αφορμή περιπτώσεις (όπως των αυθαιρέτων οικημάτων δίπλα στη Μονή Πεντέλης, του εκκλησιαστικού κέντρου της Μονής Αγίας Παρασκευής στα Μέγαρα και εκκλησιαστικού κτίσματος της μητρόπολης στο Αίγιο) όπου φορείς της Εκκλησίας αρνούνταν να καταβάλουν τα πρόστιμα που τους βεβαίωσαν οι πολεοδομίες, θεωρώντας τις αναρμόδιες.

Η γενική γραμματέας Χωροταξίας εξέδωσε εγκύκλιο (αρ. 11/10), τονίζοντας ότι οι πολεοδομικοί έλεγχοι είναι αρμοδιότητα των κατά τόπους πολεοδομικών γραφείων. Και σε απάντηση η Ιερά Σύνοδος εξέδωσε νέο κανονισμό (ΦΕΚ 135 Α/9.8.10) αναβαθμίζοντας το Γραφείο Ναοδομίας σε «Διεύθυνση Ναοδομίας», αναθέτοντάς της και αρμοδιότητα ελέγχου κατασκευών. Κατόπιν το υπουργείο απευθύνθηκε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, που τον Μάρτιο εξέδωσε τη γνωμοδότησή του και στις 8 Οκτωβρίου ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σταύρος Καλαφάτης την έκανε αποδεκτή και την κοινοποίησε στις αρμόδιες υπηρεσίες. Υπενθυμίζεται ότι, εκτός από τις προαναφερθείσες υποθέσεις πολεοδομικών αυθαιρεσιών, στο παρελθόν είχε αποκαλυφθεί ότι γινόταν εκτεταμένη χρήση οικοδομικών αδειών της ναοδομίας για συμπληρωματικά σε ναΐσκους οικήματα (πανηγυρόσπιτα), προκειμένου να ανεγερθούν βίλες εκατοντάδων τετραγωνικών.


Προσωπική ιστορία του Γιώργου Μπόμπολα


Ο Γιώργος Μπόμπολας (80) είναι το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Φώτη Μπόμπολα και της Μαρίτσας Κουβαρά. Οι γονείς του παντρεύτηκαν το 1926 και μεγάλωσαν τα παιδιά τους σε ιδιόμορφες συνθήκες, κατά περιόδους δυσμενείς και αργότερα επώδυνες λόγω του πολέμου και των διώξεων των “αριστερών” πατέρα και πρωτότοκου γιου.

Σε αντίθεση με τα τρία αδέλφια του που πάλεψαν στην ζωή τους για να επιβιώσουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ο Γιώργος ανέπτυξε τον πιο σκληρό και αδίστακτο χαρακτήρα. Καλλιέργησε βαθιά στην ψυχή του την εμμονή του αμύθητου πλούτου με κάθε τρόπο και κάθε θυσία, καλλιέργησε το μίσος ενάντια στο Κράτους που του είχε φερθεί σκληρά και χάραξε μια διαβολική στρατηγική μέχρι να πετύχει να γίνει ο ίδιος δυνάστης του Κράτους και μέχρι να καταφέρει να του απομυζήσει το μεδούλι.

 Πήγε στο πολυτεχνείο με ένα τρύπιο παντελόνι, τελείωσε με καλές επιδόσεις, ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά με τον φίλο του τον μακαρίτη Κουλουμπή του ΠΑΣΟΚ. Άρχισε να προσπαθεί να μάθει τα δημόσια έργα. Στην δικτατορία ο γαμπρός του ο Πανταζόπουλος (άντρας της αδελφής του της Παρασκευής) τον βόηθησε να μπει στα δημόσια έργα παίρνοντας αποχετευτικά και άλλα. Άρχισε να κάνει λεφτά…

 Αποφάσισε να στραφεί στον εφοπλισμό. Αγόρασε μερικά μικρά πλοία χρησιμοποιώντας ανορθόδοξες μεθόδους, χειραγωγώντας και εξαπατώντας ανθρώπους. Χρησιμοποίησε τον Κακομανώλη που ήξερε την Ναυτιλία για να του ανοίξει τον δρόμο. Κάποια στιγμή προσπάθησε να τον ρίξει (κάτι που στην επιχειρηματική του πορεία κατέληξε συνήθεια). Ο Κακομανώλης τον πρόλαβε και τον έριξε εκείνος. Ο Μπόμπολας έφαγε το πρώτο του επιχειρηματικό χαστούκι. Λίγο έλειψε να χρεοκοπήσει. Αλλά έμαθε, έμαθε να είναι πιο σκληρός και πιο αδίστακτος με τους συνεργάτες του. Δεν επρόκειτο να επιτρέψει στον εαυτό του να την ξαναπατήσει…

Έστρεψε και πάλι την προσοχή του στις κατασκευές. Στην προσπάθεια να αναπτυχθεί με τα δημόσια έργα όμως τα βρήκε μπαστούνια. Τα μικρολαδώματα που χρησιμοποιούσε στις δοσοληψίες του με το Δημόσιο, κόλλαγαν στην αντίσταση του Αντώνη Αναστασόπουλου που βρισκόταν “απέναντι”. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον φέρει στο στρατόπεδο του. Τα κατάφερε “πασάροντας” του την μικρή του αδελφή, την οποία ο Αναστασόπουλος παντρεύτηκε. Ο Αναστασόπουλος αποδείχθηκε μια από τις πιο επιτυχημένες επιχειρηματικές στρατηγικές του Μπόμπολα. Εξίσου “μάγκας” και εξίσου “πειραιώτης”, υπερτερούσε γιατί κατείχε τους μηχανισμούς και τα αδύναμα σημεία του Δημοσίου. Και ακόμα ήξερε πρόσωπα και πράγματα. Τα μοιράστηκε με τον Μπόμπολα, τον εκπαίδευσε και τον επιμόρφωσε. Ο Μπόμπολας του άφησε έξυπνα όλο το πεδίο ελεύθερο να τρέξει τις κατασκευές. Ο Αναστασόπουλος “ζωγράφιζε”. Στα δύσκολα ο Μπόμπολας έμπαινε μπροστά και λάδωνε τους υπουργούς Δημοσίων Έργων, όλων των κυβερνήσεων από το ’74 και μετά… (κάποια στιγμή το ’06, ο μικρός του γιος ο Λεωνίδας, θα εκμυστηρευτεί με αφέλεια σε στενό συγγενικό πρόσωπο, ότι ο ΥΠΕΧΩΔΕ του ΠΑΣΟΚ που μακροημέρευσε περισσότερο από όλους, ήταν και ο πιο “απαιτητικός”!).

 Στο μεταξύ, μέχρι το ’93, ο Αναστασόπουλος είχε κάνει την κατασκευαστική εταιρία του Μπόμπολα, τον ΑΚΤΩΡΑ την μεγαλύτερη και πιο κερδοφόρα κατασκευαστική εταιρία στην Ελλάδα. Μια αγελάδα που έκανε γάλα δισεκατομμυρίων για τον αχόρταγο Μπόμπολα. Τότε ο Μπόμπολας αποφάσισε να πολλαπλασιάσει την περιουσία του, βάζοντας την εταιρία στο Χρηματιστήριο. Προσδοκούσε υπεραξίες δεκάδων δισεκατομμυρίων και αλματώδη ανάπτυξη με τον πακτωλό που θα αντλούσε από το ΧΑΑ, αλλά του έλειπε ένα σημαντικό νούμερο για να τσεπώσει “όλο το χαρτί”. Το 15% της εταιρίας που κατείχε ο Αναστασόπουλος.

Χρησιμοποίησε τις πιο εκλεπτισμένες και δόλιες μεθόδους για να μανιπιουλάρει τον Αναστασόπουλο και να του φάει τις μετοχές μέσα από τα χέρια. Προσπάθησε να τον βάλει να υπογράψει πλαστό συμφωνητικό που έλεγε άλλα από τα συμφωνημένα, βασισμένος στην εμπιστοσύνη που θα του έδειχνε ο γαμπρός του… Ο μάγκας Πειραιώτης τον πήρε χαμπάρι, μάζεψε όλα τα ντοκουμέντα της απάτης του Μπόμπολα και μια μέρα του τα πέταξε στη μούρη, εκβιάζοντας τον με δικαστήρια και δημόσια διαπόμπευση. Ο Μπόμπολας για δεύτερη φορά έβαλε την ουρά στα σκέλια και υποχώρησε. Το γυαλί όμως είχε ραγίσει, ο Αναστασόπουλος πήρε το 11,5% που είχε περισώσει από τον άρπαγα κουνιάδο του, και το πούλησε στο ανώτερο σημείο της μετοχής του ΑΚΤΩΡΑ, γκρεμίζοντας την χρηματιστηριακή αξία της εταιρίας και τσεπώνοντας ο ίδιος αρκετά δισεκατομμύρια που του έδωσαν την ευκαιρία να ξεφύγει οριστικά από την λάκκο της διαφθοράς του Μπόμπολα.

 Παράλληλα, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Μπόμπολας είχε γίνει κοινωνός ενός σχεδίου εισβολής τον χώρο του Τύπου από έναν σοβιετόφιλο εκδότη, τον Γιαννίκο. Το σχέδιο, στο μυαλό του Μπόμπολα πήρε μια εντελώς διαφορετική διάσταση, μετατράπηκε σε ένα διαβολικό σχέδιο. Είχε πρόχειρη για αξιοποίηση την “αριστερή” αγωνιστική οικογενειακή του ιδεολογία και έτσι δεν είχε κανένα δισταγμό να δικαιολογήσει την απαραίτητη σκοτεινή στρατολόγηση του στις τάξεις της ΚαΓκεΜπε. Από εκεί εξασφάλισε το τεράστιο κεφάλαιο που ήταν απαραίτητο για να κάνει το μεγάλο άλμα στην 4η εξουσία ιδρύοντας το ΕΘΝΟΣ και κάνοντας την 4η εξουσία την σημαντικότερη και ισχυρότερη στην Ελλάδα, φυσικά προς όφελος του.

Μετά από μερικά χρόνια, ο Μπόμπολας συνήλθε από το στραπάτσο του Αναστασόπουλου. Είχε ήδη γιγαντωθεί στα Media και είχε ξεφορτωθεί με τον πιο ωμό, ανήθικο και αδίστακτο τρόπο από τον συνεταίρο του τον Γιαννίκο, του οποίου την ιδέα εκμεταλλεύθηκε χωρίς να προσφέρει τίποτα σε αντάλλαγμα παρά την προδοσία της φιλίας και του συνεταιρισμού τους. Άλλος ένας συνεταίρος που τον έσπρωξε ψηλά… έφαγε χώμα!.. Τώρα πλέον ο Μπόμπολας δεν ικανοποιούταν με τίποτα λιγότερο από την πλήρη προσωπική κυριαρχία σε όλο το φάσμα των επιχειρήσεων του και τον εξοστρακισμό οποιουδήποτε στελέχους είχε συγκεντρώσει δύναμη.

Έτσι, απέλυσε τον αντίστοιχο με τον Αναστασόπουλο, στυλοβάτη του Έθνους Αλέκο Φιλιππόπουλο. Η κοινή τους πορεία όπως και η λυσσαλέα αναμέτρηση του Μπόμπολα με τον Γιαννίκο εξιστορούνται λεπτομερώς στο κεντρικό μας αρχείο που αποκαλύπτει όλη την διεφθαρμένη ιστορία του Έθνους, που έστησαν με τον Γιαννίκο, γιγάντωσε ο Φιλιππόπουλος και τελικά αρπάχτηκε και κατέληξε αποκλειστικά στον ίδιο. Η τελική σύγκρουση του Μπόμπολα με τον Φιλιππόπουλο ήταν εξίσου σφοδρή.

Ο Μπόμπολας και αυτή την φορά υπερίσχυσε και ο στενός του συνεργάτης απολύθηκε ταπεινωμένος αφού στο μεταξύ ο Μπόμπολας είχε αποστραγγίσει από τον στενό του συνεργάτη όλη την τεχνογνωσία σύνταξης και διαχείρισης μιας εφημερίδας που είχε μετατραπεί σε τυφλό όργανο προπαγάνδας και εκβιασμού της εξουσίας. Σύντομα μετά την φθοροποιά ρήξη, ο Φιλιππόπουλος απεβίωσε. Είναι αξιοσημείωτο ότι δεν υπάρχει τίποτα στο διαδίκτυο που να αναφέρεται στην περίοδο του Φιλιππόπουλου στο Έθνος, στην μεταξύ τους σχέση και σε οτιδήποτε συνδέει τον Φιλιππόπουλο με τον Μπόμπολα ή το Έθνος. Είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση “εξαφάνισης” στοιχείων και ντοκουμέντων από την Μαφία του Μπόμπολα (είχε προηγηθεί η “εξαφάνιση” του βιβλίου “Πάρτε το Έθνος στα Χέρια σας” από όλη την Ελλάδα και Όλη η ιστορία του αμαρτωλού ΕΘΝΟΥΣ ακολούθησαν πολλές ακόμα “εξαφανίσεις” - οι πιο πρόσφατες στο σχετικό μας άρθρο.

Στην πορεία ο Μπόμπολας δεν παρέλειψε να τα βρει με την υπόλοιπη ελίτ των επιχειρηματιών χτίζοντας μαζί τους ένα “δίκτυο διαπλοκής” χωρίζοντας τις αγορές και ρυθμίζοντας τα ολιγοπώλια.

Σε κάποιους τομείς το παράκανε, όπως στα δημόσια έργα και στα ΜΜΕ που κατέχει περίπου μονοπωλιακή θέση (κυριαρχώντας στους συγκεκριμένους τομείς, ανάμεσα στους άλλους επιχειρηματίες της “παρέας”). Μετά το 2004 άρχισαν μεγάλες περιπέτειες για τον Μπόμπολα και τις επιχειρήσεις του. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατία άνοιξε πόλεμο μαζί του ψηφίζοντας νόμο (τον περίφημο “βασικό μέτοχο”) για να σπάσει τις επιχειρήσεις του στα δυο. Ο Μπόμπολας πήρε τα δισεκατομμύρια του, πήγε στα μεγάλα Ευρωπαϊκά γραφεία με λομπίστες “killers” και μέσω αυτών εξαγόρασε μερικούς Ευρωπαίους γραφειοκράτες που απέρριψαν τον νόμο της κυβέρνησης. Αφού κατάφερε να “σκίσει τη γάτα”, υποχρέωσε τον Κώστα Καραμανλή να συνθηκολογήσει μαζί του προκειμένου να πετύχει τουλάχιστον την διακριτική δική του στήριξη από τον Νταβατζή Μπόμπολα, όπως είχε πλέον καταλήξει να του είναι…

Ο Μπόμπολας προσέγγισε αμέσως με την παλιά και αποτελεσματική τακτική του ”μαστίγιου και του καρότου” τον Γ. Σουφλιά και του προσέφερε απόλυτη “προστασία” μέσω των εφημερίδων και ιδιαίτερα της εντεταλμένης Μαρίας Σπυράκη του δελτίου του Mega. Τα μεγάλα δημόσια έργα άρχισαν να ρέουν σαν ποτάμι στον όμιλο της Ελλάκτωρ. Αξιοσημείωτο είναι, ότι τον καλό – έστω και με το πιστόλι στον κρόταφο – αρραβώνα, του πρώην “αριστερού” και πρώην ΚαΓκεΜπίτη Μπόμπολα με την δεξιά κυβέρνηση του Κωστάκη Καραμανλή, διαδέχθηκε η είσοδος του βαθέος Αμερικάνικου “δακτύλου” Carlyle Group στο κεφάλαιο του Πήγασου (12,53%), μέσω του επιχειρηματία Λαυρεντιάδη. Ο Μπόμπολας είχε αποφασίσει, στην δύση της ζωής του να ολοκληρώσει την μεταβίβαση της πουλημένης του ψυχής, από τον διάβολο της ΚαΓκεΜπε στον σατανά της CIA…

Έτσι ολοκληρώνεται μια πορεία ζωής, που ξεκίνησε με τον Μπόμπολα κυνηγημένο και πεινασμένο σαν σκυλί και καταλήγει με τον Μπόμπολα σαν αληθινό μεγιστάνα, χορτασμένο από πλούτη, μεθυσμένο απ’ την εξουσία, βουτηγμένο στα εγκλήματα και καλά προστατευμένο, άλλοτε από ανατολικούς και τώρα από δυτικούς πάτρωνες. Άραγε μπορούν πραγματικά να τον βοηθήσουν;.. άραγε εξακολουθεί να έχει τη δύναμη που του επιτρέπει να αυτοαποκαλείται… μεγιστάνας;!!

Σχέδιο πάρτα όλα και στα σκουπίδια



Ενα νέο και ιδιαίτερα κερδοφόρο μονοπώλιο φαίνεται ότι αρχίζει να δημιουργείται στη διαχείριση των απορριμμάτων. Μετά τους ΧΥΤΑ, που πλέον δεν επαρκούν για τα σκουπίδια της Ελλάδας και ιδιαίτερα της Αθήνας, η μέθοδος που προτείνεται από τους μεγαλοεργολάβους είναι η δημιουργία εργοστασίων που θα επεξεργάζονται θερμικά τα απορρίμματα, πάντα με το δελεαστικότατο πρόσχημα της παραγωγής ενέργειας.

Η επεξεργασία αυτή χαρακτηρίζεται ιδιαιτέρως κοστοβόρα και το μάρμαρο θα κληθεί να πληρώσει ο πολίτης μέσω των δημοτικών τελών, που αναμένεται να αυξηθούν μέχρι και 63%. Τον περασμένο Ιανουάριο τέσσερις οικολογικές οργανώσεις χαρακτήρισαν τη διαχείριση μέσω καύσης «ακριβή και επικίνδυνη τεχνολογία».

Η εργολαβία οδηγεί σε μονοπώλιο, διότι οι εταιρείες που διαθέτουν τις εκτάσεις και την υποδομή για να στήσουν τα 20-25 εργοστάσια που πρόκειται να δημιουργηθούν είναι αυτές στις οποίες ανατέθηκαν πριν από μερικά χρόνια οι εργολαβίες για τους Χώρους Υγειονομικής Ταφής (ΧΥΤΑ). Διαθέτουν επομένως και το πλεονέκτημα ότι βρίσκονται δίπλα στην «πηγή» των υλικών. Πρόκειται για την «Ηλέκτωρ Α.Ε.» και τη «Μεσόγειος ΑΤΕΕ» που ανήκουν στον όμιλο «Ελλάκτωρ» με διευθύνοντα σύμβουλο τον Λεωνίδα Μπόμπολα. Στον ίδιο όμιλο ανήκει και η «Ακτωρ».

Ηδη οι δύο εταιρείες, κατά μόνας ή μέσω κοινοπραξιών, έχουν αναλάβει μαζί με την «Polyeco» (έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με την «Ακτωρ»), να φτιάξουν τα εργοστάσια διαχείρισης απορριμμάτων σε πολλές περιοχές της χώρας (Θεσσαλονίκη, Ημαθία, Ρόδο, Κρήτη, Κορινθία, Θήβα), πάντα κοντά στους ΧΥΤΑ που ήδη διαθέτουν.

Με λεφτά του Δημοσίου

Αφού λοιπόν το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε για τη δημιουργία των ΧΥΤΑ, προσέφερε ταυτόχρονα και την υποδομή, την οποία επικαλέστηκαν οι εν λόγω εταιρείες για να διεκδικήσουν τη δημιουργία των εργοστασίων που θα έχουν το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται για 25 χρόνια.

Ο τζίρος της διαχείρισης αυτής υπολογίζεται μόνο για την Αττική σε 600-800 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, ενώ για όλη την Ελλάδα το ποσό αναμένεται να αγγίξει τα 2 δισ. ετησίως.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο το ενδιαφέρον των επιχειρηματιών, αφού εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουμε ανεπιθύμητα σκουπίδια, εκείνοι βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνονται κατακόρυφα, χωρίς μάλιστα ιδιαίτερο κόπο. Είτε μέσω της ενίσχυσής τους από τα δημοτικά τέλη, είτε μέσω της πώλησης του καυσίμου που θα παράγουν από τα σκουπίδια.

Σύμφωνα με τις οικολογικές οργανώσεις αλλά και όσους έχουν ασχοληθεί με το θέμα, όπως ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σπύρος Δανέλλης, η παραγωγή SRF (Στέρεο Ανακτηθέν Καύσιμο) από τα σκουπίδια θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την ποσότητα που μπορεί η αγορά (τσιμεντοβιομηχανία, πρωτογενής παραγωγή σιδήρου κ.λπ.) για την ώρα να απορροφήσει.

«Καθίσταται άρα αυτονόητο πως η βιολογική ξήρανση που επικαλούνται αποτελεί τον προπομπό και αρχικό στάδιο επεξεργασίας των απορριμμάτων πριν από την τροφοδοσία τους στη μονάδα καύσης. Αν για οποιονδήποτε λόγο η καύση δεν μπορεί να εφαρμοστεί, τότε επωμιζόμαστε ένα πολύ υψηλό άσκοπο κόστος, αφού το παραγόμενο SRF θα επιστρέψει στους ΧΥΤΑ και εκτιθέμενο στην υγρασία θα αποκτήσει τον όγκο που είχε πριν».

Οπως τονίζει Σ. Δανέλλης, πρόκειται για μια πανάκριβη επένδυση με πολλαπλάσιο λειτουργικό κόστος σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη μέθοδο (ανακύκλωση, κομποστοποίηση κ.λπ.), που θα βαρύνει εσαεί τους πολίτες με πολλαπλασιασμό των τελών καθαριότητας. «Το κόστος σήμερα είναι 25-30 ευρώ ο τόνος και με τη μέθοδο αποξήρανσης και καύσης που προωθείται θα φτάσει τα 250-270 ευρώ. Την κατακόρυφη αυτή άνοδο θα φορτωθούν οι δημότες».

Το ίδιο υποστηρίζει και ο πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης (ΟΕΑ) Φίλιππος Κιρκίτσος, που μαζί με άλλες τρεις ΜΚΟ (Greenpeace, WWF και Μεσόγειος SOS) τάχθηκε εναντίον της καινούργιας μεθόδου «διαχείρισης» που προτείνουν οι μεγαλοεργολάβοι, κάνοντας λόγο για απαράδεκτη περιβαλλοντικά λύση και εξαιρετικά κοστοβόρα.

«Το κόστος διαχείρισης των απορριμμάτων θα οδηγήσει σε αύξηση των δημοτικών τελών από 32 έως 63%».

Οι τέσσερις οργανώσεις έχουν προτείνει συγκεκριμένο σχέδιο έξι έως δέκα φορές πιο οικονομικό, ανάλογα με την περιοχή, και με μικρότερο περιβαλλοντικό κόστος. Η αντιπρόταση περιλαμβάνει ανακύκλωση, κομποστοποίηση και έναρξη του προγράμματος που ισχύει σε πολλές χώρες «Πληρώνω όσο πετάω» ώστε να δοθούν και κίνητρα στους πολίτες.

Προσπαθούν να πάρουν επιδότηση 20 εκατ. ευρώ!

Οπως καταγγέλλει η Οικολογική Κίνηση Βέροιας, η εταιρεία «Ηλέκτωρ» προσπάθησε να περάσει ως ερευνητικό πρόγραμμα τη μονάδα καύσης που θέλει να φτιάξει δίπλα στον Αλιάκμονα, με στόχο, εκτός των άλλων, να πάρει και επιδότηση από την Ε.Ε. «Με το πρόσχημα ότι συμμετέχει ένα Πανεπιστήμιο της Πορτογαλίας προσπαθούν να πάρουν επιδότηση στο 75% του έργου, το οποίο ανέρχεται στα 20 εκατομμύρια ευρώ.

Ευτυχώς το Ελεγκτικό Συνέδριο απεφάνθη ότι οκτώ σημεία της σύμβασης είναι μη νόμιμα ενώ και οι πολίτες ξεσηκώθηκαν με αποτέλεσμα η "επένδυση" να παγώσει», αναφέρει η ΜΚΟ σε ανακοίνωσή της. Κατά του έργου είχε ταχθεί και το WWF λόγω της χωροθέτησής του λίγα μέτρα μακριά από την κοίτη του ποταμού.

Η κινητοποίηση των κατοίκων ματαίωσε το έργο

Οι ΜΚΟ και οι πολίτες φαίνεται ότι είναι η μόνη αντίσταση που συναντά η «Ηλέκτωρ». Αντίσταση ιδιαίτερα αποτελεσματική απ' ό,τι φαίνεται, αφού η εταιρεία αναγκάστηκε να κάνει πίσω τον περασμένο Απρίλιο και να ματαιώσει τα σχέδιά της για τη μονάδα καύσης στη Θήβα που περιελάμβανε ενεργειακή αξιοποίηση βιομάζας.

Εχοντας ήδη φτιάξει τον ΧΥΤΑ της περιοχής, είχε αγοράσει και τις εκτάσεις για το εργοστάσιο, αλλά η κινητοποίηση των κατοίκων ματαίωσε το έργο. Η «Ηλέκτωρ» αρκέστηκε τότε σε μια λιτή αλλά και αλαζονική ανακοίνωση, λέγοντας ότι «αρχή και πολιτική μας είναι ότι καμιά επένδυση δεν μπορεί να επιβιώσει με τα ΜΑΤ», αφήνοντας ταυτόχρονα ένα... παραθυράκι για το μέλλον: «Σε περίπτωση που η τοπική κοινωνία κατανοήσει τα περιβαλλοντικά και οικονομικά οφέλη, καθώς και την τεραστίων διαστάσεων επένδυση που θα επιφέρει τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στην περιοχή, η εταιρεία θα επανεξετάσει τη δυνατότητα ανάκλησης της απόφασης να μην προχωρήσει στην επένδυση».

«Η χειρότερη πρόταση για την υγεία των πολιτών»

Μάχη για τη ματαίωση του έργου δίνουν οι κάτοικοι της Ρόδου, όπου εκεί μάλιστα η επένδυση έχει και τη συγκατάθεση των τοπικών αρχών (αν και τον τελευταίο καιρό λόγω των εκλογών, κάποιοι άλλαξαν γνώμη).

Στην περιοχή Τσαίρι (ως εκ θαύματος πάλι δίπλα στον ΧΥΤΑ), η επένδυση θα αγγίξει τα 100 εκατομμύρια ευρώ, ενώ σύμφωνα με τη Greenpeace και την Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης «είναι η χειρότερη πρόταση για την υγεία των πολιτών, το περιβάλλον και την οικονομία». Οι οικολογικές οργανώσεις έχουν ήδη προτείνει ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης, το οποίο κοστίζει το 1/12 από το εργοστάσιο καύσης.

Το έργο στο ψυγείο λόγω αντιδράσεων, εκλογών

Στην Κορινθία δραστηριοποιείται η Polyeco, που με την «Ηλέκτωρ» έχουν δημιουργήσει κοινοπραξίες σε διάφορες περιοχές της ελληνικής επικράτειας, ενώ το 2007 υπέγραψε από κοινού με την «Ακτωρ» συμβάσεις για το Κέντρο Λυμάτων της Ψυττάλειας.

Το 2009 στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας κατατέθηκε άδεια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από βιομάζα (δηλαδή σκουπίδια) από την Polyeco. Οι κάτοικοι στα Αθίκια Κορινθίας, όπου προβλέπεται η κατασκευή του εργοστασίου, ξεσηκώθηκαν τον περασμένο Μάρτιο παγώνοντας το θέμα. Στην... παράταση παίζει ρόλο και εδώ η προεκλογική περίοδος, καθώς οι υποψήφιοι τοπικοί άρχοντες αναγκάζονται να τοποθετηθούν αρνητικά στα σχέδια των εργολάβων, αν και κάποιοι από αυτούς πριν από ένα χρόνο δεν είχαν αντιδράσει.

«Θέλουν να φτιάξουν άχρηστα εργοστάσια»

Ενας και μοναδικός εργολάβος έχει αναλάβει τη διαχείριση των σκουπιδιών των τριών από τους τέσσερις νομούς της Κρήτης και ακούει στο όνομα «Μεσόγειος».

Η εταιρεία, όπως προκύπτει και από τους ισολογισμούς της «Ηλέκτωρ», συνεργάστηκε με την επιχείρηση του Λ. Μπόμπολα για τη δημιουργία πολλών ΧΥΤΑ (Φυλής, Λασιθίου, Μαυρορράχης, Ταγαράδων κ.λπ.). «Ο ΧΥΤΑ και η χωματερή που διαχειρίζεται η "Μεσόγειος" βρίσκονται σε ιδιωτική έκταση, την οποία νοικιάζει ο δήμος επί 20ετία. Ολα έχουν γίνει με εθνικούς πόρους και τώρα οι ιδιώτες θέλουν να φτιάξουν και άχρηστα εργοστάσια που παράγουν ακριβά υλικά», λέει ο ευρωβουλευτής Σ. Δανέλλης που κατάγεται από την περιοχή. «Η βιολογική ξήρανση που επικαλούνται, αποτελεί προπομπό και αρχικό στάδιο επεξεργασίας των απορριμμάτων πριν την τροφοδοσία τους στη μονάδα καύσης».